ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر

نامهٔ اهل خراسان به بر خاقان بر

نامه‌ای مطلع آن رنج تن و آفت جان

نامه‌ای مقطع آن درد دل و سوز جگر

نامه‌ای بر رقمش آه عزیزان پیدا

نامه‌ای در شکنش خون شهیدان مضمر

نقش تحریرش از سینهٔ مظلومان خشک

سطر عنوانش از دیدهٔ محرومان تر

ریش گردد ممر صوت ازو گاه سماع

خون شود مردمک دیده ازو وقت نظر...

این دل افکار جگر سوختگان می‌گویند

کای دل و دولت و دین را به تو شادی و ظفر

خبرت هست که از هرچه درو چیزی بود

در همه ایران امروز نماندست اثر

خبرت هست کزین زیر و زبر شوم غزان

نیست یک پی ز خراسان که نشد زیر و زبر

بر بزرگان زمانه شده خردان سالار

بر کریمان جهان گشته لئیمان مهتر

بر در دونان احرار حزین و حیران

در کف رندان ابرار اسیر و مضطر

شاد الا بدر مرگ نبینی مردم

بکر جز در شکم مام نیابی دختر...

کشته فرزند گرامی را گر ناگاهان

بیند، از بیم خروشید نیارد مادر

آنکه را صدره غز زر ستد و باز فروخت

دارد آن جنس که گوئیش خریدست به زر

بر مسلمانان زان نوع کنند استخفاف

که مسلمان نکند صد یک از آن باکافر

هست در روم و خطا امن مسلمانان را

نیست یک ذره سلامت به مسلمانی در

خلق را زین غم فریادرس ای شاه‌نژاد

ملک را زین ستم آزاد کن ای پاک سیر

#انوری
درخواست مدد از پادشاه سمرقند و شکوه از ستم غزان

https://telegram.me/faryad_naseri
مکرر است: انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ کی برود، کی گم شود، کی کشتنی است و مرگ بر کی باد، کی مباد؟ دیو کی است؟ اگر کی اش روشن باشد (برای مثل شاه) در آغاز حرف این است که کی باید به حرف ما گوش کند و ما را هم به حساب بیاورد. در آغاز سهم می طلبند اما سرانجام به تمام هم راضی نمی شوند، تمام بعدی را می طلبند. راه است که می کاهد و می افزاید. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد و هوا روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد: فرشته ی عادل. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد. انقلابی که در ایران شد و جوانی من را برد به شاهی شبانزاده رضا نداد، ایدیولوگ شبان را، راهبر گله به آن دنیا را، موبد را شاه کرد تا هردو دنیایش یکی شود و از این دنیای بی وفای ناپایدار بگذراند و به بقا برساند. آمده است که لشکر دیو را برماند یا بر بکشاند. بسته به این که دیو کی باشد و کجا نشسته باشد و فرشته چه کس باشد. انقلاب ایران به روح ِ الله تن داد، شهموبد یکتای ناپیدا در یک تن چهره گرفت، روان از ماه اثیر نازل شد و به جامه ی تن خاکی اندر شد و راه نشان داد: سال اول هجرت، هزاره بیش است که مقصد را پس سر نهاده اید، برگردید. می توانی راه بر رونده، بر آن که از کوچه می گذرد ببندی اما نمی توانی راه بر کوچه ببندی. کوچه می رود و روان ها و تن ها را تنها می آورد و می برد. نیای تو را برده است، بابایت که کسی نبود.

تاریخ سه هوایی

ایران که بودم از جوانی خودم را سه هوایی دیدم. موقعیتی که در آن در دریافت زمان واقعی گیج می شوی. شاید امروز تو هم در همین سه هوایی است. تا اولی به دست بگیری که آخری را به خیالت بیاورد، مبدا ای لازم است، آغازی. تا زمان را به دست بیاوری و زمانه ی مورد بحث و مقصد سفر را دریابی. از این سه هوا یکی در کوچه های موالی شیعه می گذشت و روزت را می برد به باغ هجرانی، که با ماه می گردید و می رسید و "سو"گواری و عزا می آورد: تاریخ هجرت قمری. تاریخ سیدها، تاریخ زاد آقا. یکی هم تاریخ هجرت مهتر ما با دور شمس بود. برای درک روزگاری که در آن شبان آری و بعد ترک شاهنشاهش بود و بالای دست موبد می نشست. یکی هم که تا تاریخ روز ِ دنیا را مفهوم خودت کنی رسیده بود و تا با این دنیا اُخت و خودی شوی و به خودت برسی به غرب می کشید تو را: هوای میلادی. در این مدت که هلندم به هوای تازه ای نرسیده ام اما هوای "ماه و چهره ی آقا" از سرم افتاده است. این جا به قدر کافی خنک هست. باید به آفتاب دل بدهی تا در چال آب نیفتی. هُل چاله است، چاه: هل لند را به فارسی سه ره ترجامه بکنی چاهستان است.

سومی چه خواهد داشت؟

شاه را باید می دیدی و به دور شاهنشاهی می زیستی تا دریابی فروریزی شکوهش چه حالی می داد. دیدم. دیدیم. دیگر فروریزی اردوگاه کومونیست ها بود. در معنا هم اردوگاه. اردوگاهی که از پشت دیوار بلندش تنها برای مشتی ترک و عرب و مولای ایرانی "دنیا ندیده" بهشت بود. اردوگاهی که من در مسیر رسیدن به غرب در آن زیسته و جهنمش را کشیده بودم. مکه ی دین نو فرو می ریخت. دینی که توانسته بود وعده ی بهشت روی زمین بدهد و کار را از دست دین کهن که بهشتش در آسمان بگیرد. دینی که نیمی از دنیا را زیر بیرقش داشت. نیمی از مردم جهان صبح ها با سرود انترناسیونال و بیرق سرخ داس و چکش بیدار می شدند تا رهبر ملی شان را بستایند. آن سومی فروریزی کجا خواهد بود؟ کدام بنا؟ ایران؟ برای انقلاب باید سیستمی باشد تا برُمبد. سامان باید سر پا باشد تا بشکند و پایه هایش فرو ریزد. سامان جامعه ی ایرانی گندیده است، گُه زده است. گُه پا بخورد پهن می شود. گُله گُله، مُته مُته. من انقلابی انتظار نمی کشم. اما چَپه گی در راه است. چنان چپه شود که بقُلپد. با این همه باید بگویم نمی دانم. شاید دیدی شد. شاید همین که از خوراسان آغاز شده و خورها در آن نقش زیادی دارند راهی پیش پا بگذارد.
#سردار_صالحی
@faryad_Naseri
«وامپیر»
وامپیر ایستاده بر زبر بارگاه خود
بسته به سوی دسته دسته‌ی مردم نگاه خود
فکری دراز می‌کند
او از نمای زندگی بندگان شاد است.
شاد است از گذشتن خرد و بزرگ
این نیمه‌جان شده به ستم بی زبان چند
که می‌دهند سان
در پیش چشم او
که می‌کنند جان
تا او جدا ز هر غم و زحمت
خسبد چو مار بر سر گنجینه‌های خود
شاد است تا ببیند مردم ز هول او
لرزان بایستاده فرو برده سر به جیب
تا او چو گرگ گرسنه زایشان جود گلو
شاد است از گذشتن صدها اسیرها
بسیار نوجوان توانای ما ولیک
خامان که قادرند
تا بارهای زحمت او را ز روی میل
بر دوش خود کشند
آن استخوان‌شمار جهنم
بر جان زندگان بفتاده
در خانمان ما
دست ستم گشاده.
شاد است با زبونی صدها زنان
که همچنان
خیل اسیر
بر پای ایستاده
مردان که همطراز غلامان
سوده جبین به خاک
نوزادگان که بر لبشان
یکسر ثنای اوست
اطرافیان که بر تنشان
رنگ از قبای توست
جنگ‌آوران که جان به کف خود نهاده‌اند
تا جان فدا کنند به پای ایستاده‌اند
سوداگران
کز بهر سیم و زر
سرشان خمیده است
هر چیز در برابر وامپیر سودمند
می‌گذرد
مرغ گلو‌شکافته‌ی زرد
در این جهان درد
پیش خیال او
پر می‌زند
او بوی خون ز همه سو
میآیدش به بینی
هرجای را ببیند
خرم به دلنشینی
لکن بناگهان
وامپیر پیر
رنجد ز اندُه خود و بیمار می‌شود
در جمع مردمان یک شادی نهفته‌ی مرموز
بیدار می‌شود
می‌ریزد از دو بال یکی جغد پیر پر
وامپیر زرد مانده گرفته به دست سر
افسوس می‌خورد
زیرا خیال می‌رود این روز آخر است
کآن جانور به بندگی خلق ناظر است.

نیما یوشیج، تهران، ٣ اسفند ١٣١٩
@faryad_naseri
به کوری چشم شاه
زمستونم بهاره

#شعار
#انقلاب_پنجاه_هفت
@faryad_naseri
بیژن کلکی ترانه‌هایی برای آلکاپون:
شعری از #بیژن‌کلکی

#ترانه‌عید

ستاره
تریشه تریشه
مه گرفته
جنگل و بیشه
چشم چراغ پنجره روشن
عطر خیال یاد تو با من
گفتی نمیر و
منتظرم باش
من هم نمردم و
منتظر استم
شب
ایستاده
در گذر باد
آن بوف کور
یاد من افتاد
اکنون ستاره ها
شکسته و خسته
خون
راه بر گلوی تو بسته
سلطان سعید
تو گفتی
من هم به گریه نوشتم:
-ایران من
هزاره‌ی‌دیگر
عید سعید
بر تو خجسته

بیژن کلکی شاعر تلخ نادیده مانده و این شعر درخشان

تهران عید سال 1361
https://t.me/bijankelki/74
بیژن کلکی 1377-1317

کلکی در مرداد 1317 در مشکین شهر متولد شد. روسری سبز، داستان بلند 1343، نیامدی اسم آب یادم رفت، 1384، نشر ایلیا، ترانه هایی برای آلکاپون، 1384 نشر ایلیا. وی در خودنوشت زندگی اش می نویسد: از پدر و مادری اهل تبریز در سال 1317 در مشکین شهر متولد شده ام،‌و آن خاک عشیره ای یکی دو ماهی بیشتر مرا در خود نپذیرفت است. روزگار کودکی ام در کرمانشاه و ایلام گذشت. در سال 1340 در اداره کل موزه ها و فرهنگ عامه ی هنرهای زیبای کشور پذیرفته شدم، بعد مدتی از طرف رئیس از دانشگاه محروم شدم. از سال 42 با مجله ی هنر و مردم همکاری کردم. در سال 62 به علت پاره ای مشکلات با 20 سال کاربازنشسته ام کردند. و من تهران را بعد از 37 سال اقامت به امان ملیجک ها رها کردم. و حال در شهر آستارا، غربتی آب های خزر هستم تا روزگارم بگذرد. کلکی بعد از فوت،‌در آستارا دفن شد. به نقل از علیرضا پنجه ای، دو کتاب شعر در زمان حیاتش تدوین و به معروفی سپرده شد که به دلایلی چاپ نشد و منصور بنی مجیدی که برادر همسرش بود کتابها را به نشر ایلیا سپرد و بعد از مرگ مجیدی دست نوشته ها کلکی به من سپرده شد.
شعری از بیژن کلکی
(امپراطور بوکاسا)
برویم
طرابوزان
اوکلاهماسیتی
پطرزبورگ.
برویم
رم
یونان
کلیوند
ترانه بخوانیم
با یاد تهران و
قصر قجرها
چرا که
از یاد برده ایم
شیراز و
ساعت گل را
تبریز و
ارک قدیمی را.
برویم
از این ولایت باران
با یاد و
خاطره ی شب
که نسیم
داروغه بود
در کوچه های گل آلود
پادشاه سحر را.
برویم
از این ولایت محمود
که دیری ست
از یاد برده ایم
صدارت عظمای موسم گل
برویم
گم شویم
در کف بشقاب های فرانسه
در مه غریبه ی لندن
و آهسته پاک کنیم
شیشه های سنت آتین را
و در آندرگراند
برای دو سنت و
دو پنی
ترانه بخوانیم
و کفش های نواده ی امپراطور بوکاسا را
واکس بزنیم
برویم
پاک کنیم
از روی اطلس دنیا
نام قدیمی ایران را.
24/2/74

این پست را یکی از دوستان فرستاده است.
@faryad_naseri
شاه و وزیر را به بازی گرفتیم و
دست بر قضا
جلاد شدیم

زندگی، قماری بود
كه در آن
هر دستی كه به زانو زدیم
دست حسرت بود

حالا كه كارمان به خط و نشان كشیده و
سكه‌های دو رو
میانه‌ی ما را گرفته‌اند
رفیق من!
بنداز و قبول كن
ما شیرهای دست‌آموزی بودیم
كه به دست‌های باختن، عادت كرده‌ بودند
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
https://telegram.me/faryad_naseri
❤1
دوستان گرامی

به‌ندرت پیش می‌آید که چیزی را بدون اطمینان و بررسی منتشر کنم اما انسان است و خطا و فراموشکاری.
استادی گفته است که هر وقت می‌خواستم «بسم الله الرحمن الرحیم» هم بنویسم از روی کتاب حکیم می‌نوشتم.

من مطلبی پیرامون تلگراف و سانسور منتشر کردم و همه اشتباه بود. اشتباه هم بر عهده‌ی من که فریب ظاهر ماخذ و مرجع و شمایل مطلب را خوردم. از تمام دوستانی که تذکر دادند سپاسگزارم.
@faryad_naseri
نامه ی شصت و نه

آلی جانم
عزیزم من با شامه ی رویابینم بو می کشم عاقبت را. گفتم جواد هوای اینجا خیلی شفاف شده، رطوبت از این هوا رفته است انگار کن که کویر. سر تکان داد. من بو می کشم. من نگران این سرزمین و این مردمم. نگران خشکسالی. نگران از دست رفتن این همه سال تلاش. نگران جنگ. نگران خشونت. نگران آینده ام آلی.
حالا یک داشمند اقلیم شناس نوشته داریم طبیعت عوض می کنیم. نوشته آغاز تاریخ شوربختی تازه ی ایران. من از رنگ خاکها من از کم شدن بوته های بعد باهار. من از خشکیدن درختها دیده بودم این را. می گوید طبیعت خشک خشونت می آورد. راست می گوید. طبیعت خشک نداری می آورد. نداری خشونت. تمام دیشب را فکر کرده ام باید چه کنیم؟
دارم دوستانم را صدا می زنم. این صدا زدن را چند بار است فریاد می زنم تا حلقه ای از خرد، حلقه ای از عقلانیت، حلقه ای از دلسوزی و فکر شکل بگیرد. حلقه ای از انسانهای زخم خورده که به زخم هاشان آشنا و آگاه اند. بیندیشند. بیندیشیم. کویر به سرعت برق پیش می آید. کویر در همه چیز و هر چیز. و مردمانی هستیم که کویر بر جانمان مسخر شده است. اول از خودمان اول از خودمان کویر را بتارانیم. یک بوته در دلم بکار. یک بوته با نام باهار.


۹۳/۳/۱۱

https://telegram.me/faryad_naseri
«سرود»

شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان

دگر نه یکه و‌ تنها
که با همیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه

نه خشم و کینه که مهر است
میان سینه‌ی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو ماها

که ما تنیم تن واحد
وطن به شکل تن ماست
اگر برهنه بمانیم
لباس و‌جامه‌ی تن‌هاست

https://telegram.me/faryad_naseri
نامه‌ی هفتاد
آلی جانم
به قول سل آلی حمله‌ی جان است. این حال‌های بن برانداز. حال‌های تلف. حال‌های عبث. این همه خواستن و باد به کف آوردن. بعد که از این حال تلف رها بشوی. آفتاب رخ نشان می‌دهد. مدام در این دو قطب شرحه ‌شرحه شدن. خیلی چیزها باید می‌نوشتم و ننوشتم. می‌دانی سنتی بوده در عرفان که رساله‌ها و پاسخ‌ها در جواب پرسشی بوده اگر نبودند پرسش‌ها بخش اعظم این رساله‌ها و حرف‌ها نبودند. من هم چنین حالی دارم. هر چیزی را در گپی نوشته‌ام گاهی هم کسی نبوده خودم کتابی را بهانه‌ی حرف کرده‌ام. اما خیلی چیزها مانده. چندروز پیش مقاله‌ی مختصر امین قضایی را پیرامون قرآن خواندم. چقدر فکر کرده بودم من، به قل‌ها و اقرإها به جابجا شدن راوی‌ها اما فقط فکر کرده بودم. امین اما نشسته عرق ریخته، خوانده و نوشته است. خیلی سال پیش وقتی هنوز وبلاگ‌نویسی رونق داشت کورش اسدی مقاله‌ای نوشته بود که دو کتاب در زندگی و ادبیات ما مهم است. قرآن و هزار و یکشب. قرآن به دست بود و هزار و یکشب نه. گرچه چند وقت بعد انواع چاپ هزار و یکشب به بازار آمد. بگذریم. قرآن به دست بود و من هم قرآن‌خوان. قرآن کتاب سعادت. بعد شد کتاب وضعیت. بعد شد کتاب زیبا. بعد شد... می‌گویم وضعیت و یعنی آنچه امروز و گذشته و آینده‌ی ماست حتمن ربط و نسبتی با این کتاب خواهد داشت. کتاب زیبا یعنی کتابی که تو نوعی از نوشتن و کتابت و فرم نابه‌سامان و ناگهانی و پرتابی در آن می‌بینی که حظ‌آور است. که بین حرف و کالبد حرف و تویی که مدرکی دره‌های عمیقی وا می‌کند که گاه هیچ ربطی به حرف و بحث ندارد. جوری تربیت زیباشناختی گرم و داغ و بیابانی. حتا همین نامه‌ها حسرت همین حرف‌های بر زمین مانده است. یعنی تو یک گوشی تلفن به دست داری و اندازه‌ای برای حرف زدن. حرفت را اندازه می‌کند و به اندازه که می‌رسد دیگر نمی‌نویسد. نمی‌نویسد. اندازه و توان و دست تو، فرصت تو همین قدر است. بعد هم تمام.
۹۴/۳/۱۴https://telegram.me/faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آن‌چه زخمی‌ات می‌کند شفایت خواهد داد
آن‌چه برده‌ات سازد آزادت خواهد کرد
آن‌چه می‌کشد برای تو زندگانی‌ست

#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#علیرضا_بهنام
#کلود_استبان
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
این کتاب را به دوستان‌تان معرفی کنید.
@hekmatkalame
نامه‌ی هفتاد و یک


آلی هر چیزی یک‌جایی باید بایستد و نگاه کند به خودش. نگاه می‌کنم به خودم و فکر می‌کنم باید همین‌جا به این گپ یک‌طرفه پایان بدهم. یک‌جاهایی انگار دچار تقلب شده‌ام. به تو که نباید جنس قلب داد. یک راهی با هم آمدیم. با هم در یک تاریخ. حالا انگار می‌خواهم خودم را بار این راه آمده کنم اما نه!؟ خیانت معنای دقیق‌اش همین است. کم کم عیار را کم کردن و قلب کردن. فکر می‌کنم دیگری حرفی ندارم. اگر بود باز هم می‌نویسم. اما به این زودی‌ها نه. سال‌ها بعد. خیلی بعد. بعد بعید. سال‌هایی که حتمن همدیگر را گم کرده‌ایم. این به جای آن واگویه که بردار شد. سوخت. می‌بوسمت.
۹۴/۳/۲
https://telegram.me/faryad_naseri
Audio
نشنوید اگر طاقت به یاد آوردن ندارید
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
عیناً چون زمین، جایی که باید به اوج بروم
بی‌جنبش و ویران؛
عیناً چون آب، نزدیک است چنین ساعت خطیر گریه سر دادن.


#دروازه‌_های_جهنم_پرتگاه‌_های_ملکوت
ترجمه #مرتضی_ثقفیان
#یانوش_پیلنسکی
#میر_سلاوب_هلوب
#زیبیگنیف_هربرت
#واسکو_پوپا
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
f-avazhay.pdf
133.6 KB
«آوازهای مرقع مرگ». داستان بلند. پیش از این در سایت اثر و تنگ ارم منتشر شده است. @faryad_naseri
خانه نیما یوشیج در دزاشیب تهران از ثبت ملی خارج شد و احتمالا بزودی تخریب و جایش آپارتمان ساخته می شود.

این است مملکت گل و بلبل

@faryad_naseri
تخته‌های سیاه را
سبز کردند
امیدهای سبز بچه‌ها را
سیاه
#احمت_تللی
@faryad_naseri
در شادترین اوقاتم یکی از بی‌نظیرترین مردان زندگی‌ام -دایی بزرگم- را از دست دادم.
تأملی بر بیانیه‌ی فعالان فرهنگی

نخستین سستیِ متن بیانیه‌ی جمعی از فعالان فرهنگی این است که آشکار نیست کجا و به دست چه کسانی نوشته شده است. بی‌نام و نشان است.
می‌شود با نوشتن چنین متن‌هایی هزاران مقاصد برآورد.

وقتی زیر متن نامه نامی نیست یعنی خود نویسنده جرات آشکار کردن نامش را نداشته است و آشکارگی نامش را منوط به قدرت‌ نام‌های دیگر کرده است -تازه در بهترین حالت خوشبینانه- گیرم که نویسندگانش قصدی جز خیر نداشته‌اند اما هنوز متن بی‌نام و نشان است. چه کسانی پای آن ایستاده‌اند؟

اگر این متن را کسانی نوشته‌ باشند برای شناسایی سر و دستهای جسور، آن‌وقت چه -در بدبینانه‌ترین حالت-؟

دوم سستی این است که متنی چنین به جای اشاره به مصداق‌ها باید از بنیان‌های جهان‌شمول حرف بزند که در هر جا و برهه‌ای قابلیت پذیرش داشته باشند.

هشتاد و هشت اگر چه می‌تواند ذیل خواستهای بنیادین قشری کثیر از مشروطه تا به این‌سو باشد اما همه‌ی آن نیست. حرف این است، فارغ از قضاوت‌ها و یا گردن نهادن به قوانین حکومتی یا عدم گردن نهادن به آن،
مردم حق دارند بر آنچه نمی‌پسندند و نمی‌خواهند معترض شوند و (کمی ایده‌آلیستی) حکومت‌ها حق ندارند در مقابل مردم از قدرت قهری استفاده کنند. حتی اگر معتقدند این جماعت مردم یا کافه‌ی مردم نیستند باید به شکلی دموکراتیک راهی بیابند تا عیان شود اینان مردمانند یا نامردمان و اگر مردمانند، چند بهره از مردمند. اگر حکومتی این روش‌های برخورد را برنگزیند این خود اوست که مردم را به بلوا می‌خواند.

و این هر دو خود نکتی‌ست مهم که در این نوشته از یاد رفته است. و آن را بیشتر متنی عصبی کرده است تا متنی اثرگذار در این برهه.

کمی دیر شد این متن اما برای آینده خوب است در نظر بگیریم این نکات را