ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
برای ما که سبکی و رهایی و‌ بی‌برگ و باری عرفانی-الهیاتی در ادب فارسی زیبا هم شده، یعنی این ایده‌ها فرم‌های زیبایی‌شناختی خود را هم پیدا کرده‌اند هر نوع ادبیاتی که شکلی از این پشت پا به دنیا زدن را در خود داشته باشد حتا در ظاهر امر، همیشه جذاب بوده‌است، دقیقن جذاب. بی آنکه فکر کنیم چنین ادبیاتی چرا و چگونه در فلان زبان و کشور به وجود آمده است؟
آثار نسل بیت برای ما همیشه این جذابیت را داشته است. یعنی پیش از آنکه بپرسیم چرا و چطور یا آبشخورهایش چیست؟ مفتون و مسحور زیست خالقان این آثار و فضای درون این آثار بوده‌ایم: سبکی و رهایی و پشت پازنی.
علی‌رضا بهنام در کتاب «دیوانه در زمین بازی» با ترجمه‌ی گفت‌وگوهای مهمی از شاعران و نویسندگان این نسل ما را به دنیای فکری آن‌ها نزدیک می‌کند. کتابی سرشار که خواندنش مثل پرواز در میان جهانی غنی از رهایی است.
به جز خود گفت‌وگوها مقدمه‌ی کتاب هم در ردیابی تاثیر و تاثرات این نسل ادبی بسیار رهگشاست.
تازه بعد از خواندن این کتاب است که می‌شود فهمید : «معنای بیت اصلا این نیست که روحی درهم‌شکسته داشته باشی».

#یادداشت
#دیوانه‌_ها_در_زمین_بازی
#نشر_حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
در «نشر حکمت‌کلمه» ما چشم و‌ گوش دیدن و شنیدن صداهای تازه‌ایم.
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
نام لئونارد کوهن شاید در اولین طنین‌ها یادآور ترانه‌هایش باشد اما وقتی «کتاب خواستن» و مقدمه‌اش را بخوانید. از پشت این چهره‌ی موسیقایی چهره‌ی شاعری پیدا می‌شود که بر عکس شتاب جهان امروز صبوری با کلمات را آموخته است.
لذت من دو چندان بود نشر به من امکان هبه کردن گسترده را داده است و از خوش اقبالی من و دوستانم در نشر حکمت‌کلمه این است که شاعران و ‌مترجمان و نویسندگان کار درستی در دایره‌ی دوستی‌مان هستند که کارشان در این روزگار جز ایثار نیست.
خرج وقت برای زیبایی‌های بیهوده همان چیزی که فروید پایه‌های هر تمدنی به حسابشان می‌آورد.
پیش از این در نشر حکمت‌کلمه از آزاده کامیار ترجمه‌ی شعرهای لی‌ یانگ‌لی را هم منتشر کرده‌ایم. انتخاب‌های کامیار هر کدام متضمن خواستهایی معنادارند.
کتاب خواستن کوهن پیش از هر چیز به گمان من چیزی را در فراز و فرودهای زندگی نشان می‌دهد که می‌شود آن را به چنگ آوردن آرامش نام نهاد. زیستن در دل تمام مصائب و به دست آوردن دانشی که تو را به سمت جهان و زندگی خندان و گشاده‌رو می‌کند.
و این دانش نیازی به هیچ ترفند ندارد تا خودش را عمیق نشان دهد. بلکه مواجهه با لحظات ریز زندگی خود سرشار از مغاک‌های عمیق است. تنها کافی‌ست همان را که می‌بینی بر زبان بیاوری. وقتی من از مترجم کتاب بابت ترجمه‌ی این شعرها تشکر کردم کتاب را با این ترکیب وصف کرد: کتاب شیرین.
کتاب خواستن کوهن واقعن کتاب شیرینی‌ست که می‌توان به یک نفس آن را خواند و بر موج سطرهاش فراز و فرودهای مواجهات هنرمندی را از لابه‌لای شیطنت‌های کودکانه‌اش به تماشا نشست. از شیرینی دیگر کتاب نقاشی‌های خود کوهن است که برای شعرهایش رقم زده.
آرامش شیرین این کتاب باعث می‌شود خیلی راحت آن را به هر کس که دنبال کاری خوب و خواندنی‌ست پیشنهاد داد.
#کتاب_خواستن
#لئونارد_کوهن
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
نان تازه‌ی صبح

من این رسم دیرین را عقب‌تر از در صف نانوایی ایستادن به یاد دارم. نان پختن در هوای خنک سحرگاهی و بوی سوختن خار و خاشاک و تنور، زنان روستا پیش از در آمدن آفتاب و اغلب قبل از به راه کردن رمه نان تازه‌ی روز را از تنور درآورده بودند تا مردانشان نان تازه در چاشت و سفره ببینند.
زمان در روستاها با این نظم، زمان طبیعی بود. با آفتاب بر آمدن و با آفتاب رفتن و غروب هم پایان تقلا، کار و روز با آفتاب بود: ساعت طبیعی. طول روز با طول سایه و چقدر از آفتاب رفته و ‌مانده حساب می‌شد. چنین انسانی درک دیگری از جهان داشت به تبع درکش از زمان.
اما مواجهه‌ی جدی‌ترم در کودکی بود. شش هفت‌ سالگی که پیش از پدر می‌رفتم سنگکی و‌ نان سنگک می‌گرفتم. پدر هنوز جوان بود و‌خواب صبح‌گاهی‌اش پر مزه. در طول زمان اما ماجرا عوض شد. بچه‌های بعد از من بدون استثنا صبح را با سحرخیزی بابا و نان تازه‌اش تجربه‌کردند و صدای او که ما را به بیداری می‌خواند. حتا مسافرت که می‌رویم همان روز اول می‌چرخد و سنگکی پیدا می‌کند اما زمان دیگر زمان آفتاب نیست زمانی که با کیفیتش تعریف می‌شد بلکه زمان، زمان ثانیه‌هاست و این کمیت است که زمان همه‌ی ما را یکسان می‌کند. زمان مرا که به بره‌گی می‌رود با زمان تو که خستگی داری یکی می‌کند در حالی که این وقت‌ها یکی ‌نیست. یکی وقت خوش رموک است و یکی وقت سنگین نارونده.
#روزانه_نویسی
@Faryad_naseri
بیشترین سهم فهم انسان از جهان به فهم او از زمان برمی‌گردد. در فارسی واژه‌های زیادی برای بیان درک ما از زمان وجود دارد. وقت، هنگام... و واژه‌هایی مثل ازل و ابد که رسای مفاهیم زمان بی آغاز و زمان بی پایانند. من ده سال پیش نسبت زیست و زمان را دریافتم. در آن دور و دوره من زمان را با دو ‌مفهوم مکانی تبیین می‌کردم. زمان شهری و زمان روستایی. هر چند که در نهایت هر دو را با کیفیت‌شان از هم تمایز می‌نهادم. زمان روستایی وسعت خالی داشت و با فضای تهی از انسان بیشتری پیوند داشت. زمان شهری وسعت پر داشت و فضایش انباشته از دست ساخته‌های انسان است. در یک مثال کمّی اگر بخواهم حرف را روشن کنم شما وقتی یک ساعت از روستا دور می‌شوید، از آن مکان بسیار دور شده‌اید و در دل طبیعتید و از دست انسان اثر چندانی نیست جز خطوط مختصری بر خاک مزارع. اما در شهر یک ساعت که بروید هنوز در همان شهرید و هر طرف‌ که بنگرید، رد دست انسان آشکار است. آن فضای خالی و این فضای پر، دو ذهن و دو انسان متفاوت می‌سازند. در اولی طبیعت قدرت قاهر است و انسان تحت تاثیر مدام آن. در شهر اما طبیعت در برابر قدرت دستهای انسان زانو زده و شکل‌دهی او را گردن نهاده است هر چند که همیشه در کمین است تا دست ساخت انسان را ویران کند و نشان او را برچیند. تا دوری نزدیک من زمان را این‌طور می‌فهمیدم. اما اکنون زمان را در دسته‌بندی و تقسیم دیگری در می‌یابم: زمان طبیعی، زمان کمی، زمان کیفی.
که این دسته‌بندی و مفاهیم را در یادداشت‌های دیگری شرح خواهم داد.
#زمان_شهری
#زمان_روستایی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
دیروز که یادداشت زمان شهری و روستایی را منتشر کردم. هم‌زمان برای دوست عزیزی فرستادم تا انگشت بر چند و‌ چون کار بگذارد. بر نوع نوشتن یا دقیق‌تر بر فرم و شمایل نوشتن من یکی دو دوست از جمله همین دوست عزیزم نقد جدی دارند. از این قرار که یادداشت محل کلی گویی است. مشوش است. دیروز بحث فراتر از قالب نوشتن رفت که تو در امری نوشته‌ای که پیش از تو بسیار کسان در آن اندیشیده‌اند و تو نمی‌توانی کلمات را جابه‌جا کنی و بی خبر از آنها بنویسی و بیندیشی.
برای من اینجا دو فکر و راه در پیش گذاشته می‌شود. یک اینکه وقتی به امری می‌اندیشم تا بیخ و بن و تهش را در نیاورده‌ام چیزی ننویسم. دو اینکه همین‌طور به رسم مالوف و عهد دیرین ایده‌ها و فکرهای در سر را بنویسم. تا روزی از بین آن‌ها دمب یکی را بگیرم و پوستش را درست و حسابی بکنم. نمی‌دانم ولی فعلن که سرم گیر کرده روی زمان، سری به فرهنگ فشرده‌ی سخن بزنیم که بگوید زمان چیست:
«۱. جریان پیوسته، غیر قابل انقطاع، رونده، و بی آغاز و بی‌انجام که در طی آن ، حوادثی برگشت ناپذیر از گذشته به حال تا آینده رخ می‌هد... ۲.لحظه ۳. هر یک از تقسیماتی که بر اساس ساعت یا تقویم معینی، برای اشاره به لحظه، مقطع، یا دوره‌ی معینی از این جریان یا برای سنجش حرکت و گذر آن به کار می‌رود ۴. حد فاصل دو لحظه از این جریان؛ عهد؛ دوره؛ عصر ۵. فرصت لازم برای انجام کاری ۶.موقع، هنگام ۷. وقت، مدت ۸. مرگ، اجل ۹. (فلسفه‌ی قدیم) مقیاس حرکت و قائم به آن، زمان به اعتقاد قدما خود مستقل از وقایع وجود ندارد. اگر حرکت نبود، زمان هم نبود... مشترک میان فارسی و عربی... برگرفته از آرامی دانسته شده است.» (انوری، ۱۳۸۵: ۱۲۰۴) در ذیل همین مدخل زمان حقیقی و نجومی و زمانه را هم می‌شود دید و خواند. فعلن تا آن یادداشت وعده داده شده دوری در تعاریف و نظرهای دیگران می‌زنیم.
#زمان
#تعریف_لغتنامه
@Faryad_naseri
یک سوال

خیلی وقت‌ها می‌گوییم: «من فکر می‌کنم...» آیا واقعن این ماییم که فکر می‌کنیم؟ یا تنها گمان می‌کنیم که فکر می‌کنیم، به عبارت دیگر حرف‌های دیگران و پیشینیان را تکرار می‌کنیم؟
«من فکر می‌کنم...» یعنی ذهن و دهان و زبان‌مان را از زیر سلطه‌ی دیگران نجات داده‌ایم و هر جا هم فکری از گذشته و دیگری را نقل می‌کنیم آگاهیم.
آغاز فکر کردن بنیادی کودکانه دارد: پرسش. پرسش‌هایی از این دست: که این چیست؟ نامش چیست؟ و ادامه‌ی پرسش. دانستن در بیشتر وقت‌ها غفلت کردن است.
در کشور ما دو مشکل بزرگ وجود دارد: هر دو‌ هم از فکر نکردن و‌ نپذیرفتن مسئولیت فکر کردن ایجاد شده است. عده‌ای حرف‌های سنت و پیشینیان را تکرار می‌کنند و فکر می‌کنند که در حال فکر کردنند. عده‌ای هم در حال تکرار حرف‌های اندیشمندان غربی‌اند و باز هم همین تصور را دارند.
حالا برگردیم به سوالمان وقتی می‌گوییم «من فکر می‌کنم...» این ماییم که فکر می‌کنیم؟
#یادداشت
#فکر
@Faryad_naseri
کتاب شگفت انگیزی که در آن پیوند انسانی دو هیولای بزرگ ادبی را از نزدیک درک می‌کنیم. به‌خصوص تلاش پاوند در معرفی جویس ستودنی‌ست.
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
تا پیش از فراگیر شدن فضای مجازی هنوز این مجلات بودند که به تو امکان خوانده شدن و سنجیده شدن می‌دادند.
داشتم آرشیو مجلاتم را نگاه می‌کردم. چشمم به ردیف مجله‌ی آزما افتاد.
در شماره‌‌ی مرداد ۸۶ سه شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا به ترجمه‌ی من منتشر شده است:

۱.
نرم
چنان که پشم‌های یک بره
دست‌هایش را باور نمی‌کرد

شاد
چنان که دویدن
پاهایش را باور نمی‌کرد

آبی
چنان که آسمان
چشم‌هایش را باور نمی‌کرد.
۲.
پوست گوسفند
هر روز در زیر میهمانان
آهسته
آهسته
بره‌ی خود را شیر می‌دهد
پوست خرس اما
پیش بخاری هم
بالای کوه‌ها آفتاب می‌گیرد
۳.
عینک مادر بزرگم را
به چشم می‌زنم و
دنیایم را
گم می‌کنم

مانده‌ام با این عینک گیج
مادر بزرگ
دنیا را چطور می‌بیند؟
#ترجمه
#آزما
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
به خواست #محسن_عمادی عزیز افتادم دنبال باقی ترجمه‌هایی که منتشر کرده‌ام. شش شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا در نویسار شماره‌ی شش پاییز هشتاد و هفت پیدا کردم. نویسار را با دوستان همدانی‌ام در همدان کار می‌کردیم. البته من از نیمه‌ی راه و دقیقن همین شماره به جمع تحریریه پیوستم-ذکرش به‌خیر باد-
این شعرها ذیل عنوان کلی دریای سفید یا همان دریای مدیترانه آمده‌اند من بالایشان نوشته‌ام شعرهای دریای سفید (شعرهای دریایی)
۱.
هم به هوا
هم به شعله‌ی آتش
هم به درخت
اما بیشتر از همه
عشق ما
به آب می‌ماند
با این‌همه شوری که در پشت دارد
هیچ فرزندی ندارد
برای همین
در زندگی همه‌ی ما سرک می‌کشد

می‌گویند: هر کس که بمیرد خاک می‌شود
نه آقا نه!
آب شدن ما مثل روز روشن است.
#ترجمه
#نویسار
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
کتاب «پاوند/ جویس»

در خود چند وجه از شخصیت و نگره‌های ادبی ازرا پاوند را مشخص می‌کند.
نخستین این وجوه نگره‌های پاوند راجع‌به نثر است. باورش به ارتباط نثر و تفکر و حکومت.
اهمیت رسانه‌های ادبی در ایجاد فضا برای ارائه‌ی کارهای نو و تلاش‌های پاوند برای داشتن موقعیت و ایجاد موقعیت در این رسانه‌ها.
پیوندهای دوستی_ادبی چنان که پاوند و جویس هفت سال پیوسته نامه‌نگاری می‌کنند و بعد از هفت سال همدیگر را ملاقات می‌کنند.
در کنار همه‌ی این‌ها رسالت ادبی پاوند را می‌بینیم که تعهدی انسانی برای کشف و نشان دادن استعدادها و کارهای نو از خود نشان می‌دهد.
تلاشش برای انتشار کارهای جویس، نگرانی‌اش برای بیماری چشم‌های او‌ و پیگیری درمان آنها... همه‌ی این‌ها سبب می‌شوند خواندن این مکاتبات و یادداشت‌ها شکل رمانی نامه‌نگارانه به خود بگیرند.

کتاب در راه
#پاوند_جویس
#مرتضی_پاشا_پور
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
@Hekmatkalame
چند بیت از غزلی منسوب به حلاج را با هم بخوانیم:

گر ماه من بتابد از بام تا به خانه
گردد جهانیان را پر آفتاب خانه

از گلشن وصالش باد ار برد نسیمی
از شرم آب گردد گل در گلاب‌خانه

مطلوب را چو هر جا باید طلب نمودن
زهاد و‌ کنج مسجد ما و شراب‌خانه

گفتم که ساز خانه در چشم من چو مردم
گفتا کسی بسازد بر روی آب خانه؟
#منصور_حلاج
@Faryad_naseri
«شجره‌نامه‌ی همه‌ی کسان پارس»

من فریاد شاعر جهان هستم
شاعر بزرگ
شاعر مقتدر
شاعر ایران
عراق و سوریه و افغانستان
شاعر چهارپاره‌ی تنت
پسر گاد
شاعر بزرگ
شاعر میشان،
نوه‌‌ی آتای
شاعر بزرگ
شاعر میشان
نواده‌ی آتای و آبای
شاعر بزرگ
شاعر شبان.
----
وصیت کوروش، اندرونه‌ی هر ایرانی است.
----
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
«زمان طبیعی»

بدون وارد شدن به لایه‌های معنایی ممکن در ترکیب «زمان طبیعی» با حدی تقلیلی خواستمان از این ترکیب عوامل و مظاهری از طبیعت هستند که با رفتار و بروزاتشان ما را صاحب درکی از وقت می‌کنند.
خورشید منبع درک ما از روز است. ماه و ستارگان در درک ما از شب دخالت دارند. تغییرات جوی و آب و‌ هوا ما را صاحب درکی از فصول کرده‌اند. بگذریم از این‌که ممکن است بعضی انسان‌ها و مناطق صاحب نظم دیگری از شب و روز و فصول باشند اما این پدیده‌ها جز معانی طبیعی و عینی خود صاحب معانی دیگری هم هستند که آنها را بدل به مفاهیم نمادین کرده‌است، یعنی ما از طریق بهارِ فصل به معنای نمادین آن‌هم رسیده‌ایم. بهار جز معنای موسمی‌اش به هر چه شادابی و طراوات و تازگی هم اشاره دارد. این خود جای بررسی دارد که چگونه وقت‌ها بدل به مفاهیم نمادین شده‌اند.
اما بحث ما درک اولیه و طبیعی زمان است هر چند که نمی‌شود در این درک آنها را از دیگر معانی‌شان تهی کرد.
زمان طبیعی درکی و نسبتی از زمان است که در آن انسان اگر چه با تقسیم‌بندی‌هایی برای فهم دست به کار اشاره به وقت‌هاست اما این تقسیمات ساخته‌ی او نیستند. تقسیماتی هستند که خود طبیعت در اختیار او گذاشته است. وقتی انسانی می‌گوید: دو شب و دو روز در راه بودیم. به وقت و‌ مدتی اشاره دارد که قسمتهایش همه طبیعی‌اند اما این دو شب و دو روز دقیقن چقدرند سوای معنایی کنایی‌شان؟
زمان طبیعی از این منظر که صاحب بخش و قسمت و واحدهایی‌ست برای شمارش با زمان کمی اشتراکی دارد اما دقیقن زمان کمی نیست چرا که در خود معانی ضمنی و نمادین و کنایی زیادی دارند.
از طرفی زمان کیفی هم نیستند یعنی زمانی که در ما و بر ما می‌رود همین بر ما و در ما رفتنش سبب شده تک‌به تک درکی متفاوت از کیفیت زمان داشته باشیم. با این‌همه به خاطر نوع بخش و واحدهایش که ریشه در کیفیت وقت‌ها دارد اشتراکاتی با زمان کیفی هم دارد ولی دقیقن همان نیست. زمان‌های کمی و ‌کیفی در واقع از دل همین زمان طبیعی درآمده‌اند.
#زمان
#زمان_طبیعی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
ضد توصیه‌های پسانوروزی:

سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.

درعین حال، از این‌که تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.

تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.

رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.

از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.

از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.

از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.

فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.

رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.

فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.

🗞 از صفحۀ فیس‌بوک #مرتضی_مردیها
@Faryad_nasrei
بعضی پرسش‌ها هستند که هیچ‌وقت نه خودشان نه جستجوی پاسخ‌هایشان رهایمان نمی‌کنند. پرسش‌هایی که بیشینه‌شان یک ساختار دارند: x چگونه در فلان کار موفق شد؟
سوال وسوسه کننده‌ای‌ست و می‌تواند حیطه‌ها‌ی خرد و ‌کلانی را دربر بگیرد. فلانی چگونه در کارش موفق شد؟ فلانی چگونه در زندگی‌اش موفق شد؟ فلانی چگونه در اداره‌ی شرکتش پیروز شد؟ فلانی چگونه‌ در اداره‌ی شهر موفق شد؟ فلانی و فلان خاندان چگونه در اداره‌ی کشوری موفق شدند؟
در تمام این پرسش‌ها یک ساختار تکرار می‌شود. پاسخ‌ها هم با تمام تفاوتهای در جزییات باید در یک ساختار، روندی را تعریف کنند.
این سوال و ‌پاسخش آنجا مهم‌تر و غریب‌تر به نظر می‌آیند که پای یک امپراطوری بزرگ در میان باشد.
کوروش و داریوش به‌خصوص چگونه موفق شدند؟
کتاب «نیمه‌ی تاریک بهشت» نوشته‌ی #بروس_لینکلن، ترجمه‌ی #آروین_مقصودلو پاسخی بسیار جذاب و‌ اندیشمندانه به این پرسش آخر می‌دهند.
پاسخی مبتنی بر تفسیری عمیقن سیاسی از «دروغ»، قصه‌ سازی‌ها و قدرت زبان در ایجاد مشروعیت و ساخت و سازهایی که قرار است زیبایی‌شان تاریکی مخوف قدرت امپراطوری را پنهان کنند.
این کتاب به شما می‌گوید چگونه امپراطور هخامنشی با ساختن روایتی الهیاتی هر صدای مخالف را در نطفه خفه کرد. چرا که پاسدار راستی بود و تنها آنان نماینده‌ی خدا و راستی بر زمین بودند و باقی همه دروغ‌زنانی که باید نابود می‌شدند.
بروس لینکلن به شکل حیرت انگیزی مفهوم سازی یک امپراطوری بزرگ را می‌شکافد تا به ما نشان دهد، مشروعیت قدرت چگونه ساخته می‌شود بدون آنکه وجود داشته باشد.

کتاب در دست انتشار
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
@Hekmatkalame
نشر حکمت کلمه:
بازنویسی ثنای نخست از صحیفه ی سجادیه
(فریاد ناصری)
-
ثنای نخست
قبل از تمام نخست ها به سل آلی

ستایش می کنم تو را ای نخستین و ای آخرین بعد از تمام آخرها
ستایش می کنمت ای سرحد نخستین و سرحد فرجام
ستایش می کنم تو را که چشم ها از دیدنت ناتوانند و وصف ها از گفتنت عاجز
آفریده ای به قدرت و توانت، با اراده و خواستت بی اینکه پیش از آن آفرینشی باشد
روان کرده ای در راه خواست و اراده و در راه دوستی و محبتت
هر که نفس می کشد را قوت و غذا داده ای
گزنده ی فراخ روزان و بخشاینده ی تنگ روزان جز تو نیست
هر که را آغاز و پایانی ست و آغاز رفتن به سوی پایان است، به سمت روشنایی های خواسته یا تاریکی های رقم زده
و این درستی اجر و جزا از توست که پاک ترین نام ها را داری ، نعمت ها و بخشش های پی در پی را ، سوالی از تونخواهد بود اما از دیگران چرا؟
سپاس تو را که اگر سپاس را به ما نمی آموختی ، بودیم در نعمتهای پی در پی بی هیچ ستایشی، می زیستیم در بخشش های پی در پی بی هیچ ثنایی
اگر ستایش نبود انسان چیزی نبود جز جانوری بی خرد حتا گمراه تر
ستایش خدایی را که خودش را به ما شناساند، شکر و سپاسش را به ما فهماند، درهای دانش به الهیتش را بر ما گشود، به یکتایی و یگانگی اش راهمان برد، از شک و تردید و کج راهی دورمان ساخت
چنان ستایشی که با آن زندگی کنیم بین خلایق سپاسگزار و پیشی گیریم بر هر که پیش افتاده به بخشش و عفوش
سپاسی که تاریکی های آینده را روشن کند و برخاستن را آسان کند، خانه و جای مان را در کنار گواهان آبرومند اندازد، روزی که هر کس به آنچه کرده می رسد بی هیچ ستمی
سپاسی که به برترین جاها می رود و در نامه های نوشته شده به دست فرشتگان حفظ می شود
سپاسی که روشنی چشم هامان باشد وقتی که دیده گان خیره می مانند و رو سفیدی مان باشد وقتی که چهره ها همه تاریک است
سپاسی که از آتش دردناک نجاتمان دهد و ما را به کنار بخشندگی ات آورد
سپاسی که با آن شانه به شانه ی فرشتگان رویم چنانکه جا بر آنان تنگ شود، سپاسی که در سرای جاودانی و جایگاه پر برکت با پیامبران همنشینمان سازد
ستایش خدایی را که نیکوان جهان را برای ما برگزید و روزی های پاکیزه را برای ما روان ساخت
با تسلط و توانایی ما را بر آفریدگان برتری داد، به قدرت و توانایی اوست که مخلوقات فرمانبر ما هستند و اطاعت می کنند از ما به نیروی او
ستایش خدایی را که بست درها را به روی ما جز آن در که پشت آنست، پس چگونه توانیم ستایشش کنیم؟ کی می توانیم؟
ستایش خدایی را که اسباب فروبستگی و دست های گشایش را در ما به هم آورده است و ما را از روانهای زنده بهره داد
اندام کردارها را در ما استوار گردانید، پروریدمان به روزی ها پاک، توانگرمان ساخت به بخشش اش، سرمایه مان داد به نعمت اش
و گفت تا گوش فرا دهیم، منع مان کرد تا بیازمایدمان اما ما پا کج گذاشتیم و بر مراکب نهی نشستیم شتاب نکرد در عقوبتمان بل که هنوز منتظر ماست که بازگردیم به بزرگواری و مهربانی
ستایش خدایی را که ما را به بازگشت راه نما بود توبه ای به فضل و احسان او یافته ایم و اگر هیچ نعمتش را به حساب نیاوریم جز همین توبه احسانش درباره ی ما بزرگ و فضلش بر ما عظیم بوده
راه و سنت توبه این نبوده بر پیشینیان، برداشته ازما انچه به آن طاقت نداریم و تکالیف ما در حدود توانایی ماست، از ما جز آسان نخواسته و جای بهانه و برهان نگذاشته
@Faryad_naseri
زیانکار انکه او را نافرمان شود خوش روزگار آنکه رو آورد به او
سپاس خدایی را، به هر چه او را نزدیک ترین فرشتگان و گرامی ترین آفریدگان و پسندیده ترین ثنا گویان ستوده اند
سپاسی که بر سپاس های دیگر برتری داشته باشد مانند برتری خودش بر همه آفریدگان
پس حمد و سپاس او راست در عوض آنچه داده بر ما و گذشته گان، به علمش حساب همه چیز را دارد
@Faryad_naseri
سپاسی که حد آن را انتها و عدد آن را شمارش و پایان آن را دسترس و مدت آن را تمامی نیست
سپاسی که فرمانبری است و عفو، سپاسی که خشنودی و بخشش است، سپاسی که راه بهشت است و پناه از عذاب، آسودگی ازخشم و ناهی گناه، سپاسی که پشت سپاس است و مددکار ثنا
سپاسی که با آن در بین دوستان و نیک بختانش کام روا گردیم و شهیر دوستی اش
که اوست یاری دهنده و ستوده شده

۹۳/۶/۷

@hekmatkalame

@Faryad_naseri