ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
✔️ارتداد خفی برخی طلاب؟!🔻

🔸«جواد شریفی» طلبه حوزه علمیه

🔹به اقتضای صرف ده سال از عمرم در حوزه علمیه و تجربه و مشاهده و مصاحبه های مکرر با بسیاری از طلبه ها میتوانم مدعی وجود "ارتداد خفی" در میان حوزویان باشم. منظورم از "ارتداد خفی" این است که قبسی از آتش مدرنیته و جهانی شدن و علوم انسانی دامن حوزه علمیه را نیز گرفته و این سه گانه جادویی، ذهن و ضمیر بسیاری از طلبه ها را با تشکیک های جدی روبرو کرده است.

🔹نرم‌های اعتقادی که از سوی حوزه علمیه به طلبه ها تحمیل می شوند دیگر به اندازه کافی قانع کننده نیستند و بسیاری طلبه ها این اعتقادات را پس می زنند اما به علل گوناگونی که اینجا مجال طرحش نیست توان این که بی اعتقادی خود را آشکار کنند ندارند. می دانم که آن چه اینجا می نویسم اسرار ممنوعه حوزه است که از باب: "جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد" ممکن است برایم زحمت آفرین شود؛ اما این ها باید دانسته شوند. گستره "ارتداد خفی" در میان طلبه ها چنان است که مثلا در مورد مسئله خدا، برخی خودشان را آتئیست و برخی ندانم گرا می نامند.

🔹در مورد نبوت، برخی پیامبر را یک عارف معمولی و دین وی را حاصل تجارب عارفانه ایشان می دانند. در مورد مناسک، نماز و روزه را یا انجام نمی دهند یا التزام کاملی بدان ندارند. در مورد مسئله امامت و... نیز تفاوت های آشکاری با نرم های رایج و رسمی دارند.

🔹این تغییرات بنیادی در ساحت فکری، طبیعتا به ساحت رفتار و عمل نیز سرایت می کند و این دست طلبه ها کارهایی می کنند که تا پیش از این از طلبه ها انتظار نمی رفت. کوتاه سخن این که در حد مشاهده محدود نگارنده، روبرویی ولو اندک و سطحی برخی طلبه ها با مدرنیته، جهانی شدن و علوم انسانی ، با تغییر نرم های اعتقادی طلبه ها، نرم های رفتاری شان را نیز تغییر داده است. این نکته در کنار مسئله فردیت های روزافزون و عطش یونیک بودن انسان مدرن، "طلبه های نا طلبه" را پدید آورده است.

🔹به عقیده من _اگر نگویم همه یا بیشتر_ بخش قابل توجهی از طلبه هایی که با داشتن لباس روحانیت، می نوازند، می خوانند، حرکات ورزشی نمایشی اجرا می کنند، استندآپ می کنند و... به منظور بروز دادن فردیت ویژه شان است. آن ها از طرفی می خواهند به آن چیزی که علاقه دارند بپردازند و از طرف دیگر می خواهند بخاطر این کنش های غیرمعمول شان از سوی حوزه علمیه، همصنفان خود و قشر سنتی جامعه سرزنش نشوند. برای این منظور آن ها اهدافی روبنایی برای خود تعریف می کنند. آن ها این کارها را می کنند چون به این کارها علاقه دارند و این هیچ اشکالی ندارد اما برای فرار از سرزنش، چنین عنوان می کنند که حضور آن ها در آن حرفه به عنوان یک روحانی و با لباس روحانیت، باعث هدایت و جهت دهی ارزشی اهالی آن هنر و حرفه می شود.

🔹بر اساس این پندار فریبنده، یک روحانی پیانو نواز جماعت پیانو نواز را هدایت می کند و دل های آن ها را به سمت اسلام جذب می کند. یک روحانی بیلیارد باز سبب می شود جماعتی از اولیا اللهِ بیلیارد باز بوجود بیاید و مثلا بر سر بیلیارد قمار بازی نکنند. آن روحانی که در شمایل بوقچی در ورزشگاه ظاهر می‌شود علاقه خود به حضور در ورزشگاه را ممکن است این گونه توجیه کند که حضورش سبب جذب دلهای افراد به روحانیت و یا اخلاقی تر شدن فضای ورزشگاه می شود.

🔹یکی دیگر از نکات مهم دیگر این است که این گونه روحانی ها این گونه پنداری نیز دارند که حضورشان در عرصه های گوناگون اجتماعی _هر جایی به جز عرصه علم و معرفت دینی_ سبب افزایش محبوبیت روحانیت در جامعه می شود. گمان بسیاری بر این است که محبوبیت و مرجعیت اجتماعی روحانیت که به برکت اسلام سیاسی و حضور پررنگ و البته ناموفق شان در اداره کشور از بین رفته است با این گونه کارها بیشتر می شود. خلاصه سخنم اینکه: بخش قابل توجهی از روحانیون نوازنده و خواننده و ورزشکار تنها بخاطر علاقه شخصی شان به این فعالیت ها رو می آورند اما برای فرار از سرزنش و فشار بیرونی، هدف هایی چون جهت دهی ارزشی و هدایتگری را مطرح می کنند. قطعا داشتن علاقه هایی از این دست، اشکالی ندارند اما صداقت با خود و مردم نیز بسیار مهم است.

🔸از کانال «دین و جامعه»

@namehayehawzavi
❤1
تعریف‌تان از شادی چیست؟ و روش‌های شادمانی‌تان چگونه است؟
نظرات‌تان را بفرستید تا در اینجا با هم بخوانیم.

من پیش از این از شادی و شادمانی در همین‌جا نوشته‌ام.
https://t.me/faryad_naseri/675

نظراتتان را به این نشانه بفرستید.

@faryadnaseri
به باور من، ساحت زندگی جمعی و عمومی ما همه جوره به خطر افتاده و همین طور شادی های جمعی مان. یکی از وجوه مهم شادی، فراهم بودن امکان جشن و شادی در فضاهای عمومی است. ما امکان عزاداری در خیابان داریم (تاسوعا و عاشورا)، اما شادی هامان را زیر سقف می بریم و به فضای خصوصی محدود می کنیم. ما نه بلدیم و نه امکانش را داریم که شادی هامان را منتشر کنیم.
#سپیده_کوتی
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
شادمانی چیزیست جدا از جشن، و مراسم و هر ساختار دیگری از این دست... انسان امروز غمگین است و غم را همراه خودش به جشن ها و مراسم میبرد... شادمانی یک حالت درونی است، اولین نشانه بیرونی آن هم بازیگوشی است، اگر در کسی بازیگوشی نمیبینیم، نمایش های شادی اش یک بازی و نمایش است، ما از زمانی که به اندیشه رسیدیم از شادی دور شدیم، میمون ها به عنوان پسر عمو های ما بازیگوش هستند هنوز...
#محمد_کولیوند
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
ماهی قرمز توی تنگ است شادی، مراقبش باید بود. تلنگرش باید زد تا برایت باله هایش را برقصاند و گاه می باید رهایش کرد توی رودخانه. ماهی قرمز اگر نرقصد یعنی دارد می میرد، روی آب می آید...
شادی رقص صریح زن است در موسیقی ای که از درون می شنوی یا فکر می کنی که می شنوی. گاهی باید تنها گوش بسپاری و چشم، و در چین و شکن های پیراهنی که برایت هزار رنگ می شود و تمام هستی را به شوخی می گیرد، رها شوی.
شادی رها شدن است در سرازیری تپه ای
و فریاد خنده ای که منتظر پاسخی نیست...
#افسانه_نجم_آبادی
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
برای من شادی نام دیگر آرامش است یا احساس شعفی پس از آرامشی، هیجانی یا تغییری، شادی های من چیزیست شبیه غم هایم. کوتاه مدت در وجودم جاری می شوند و هرگز ندانستم چرا هیچ حسی در من پایدار نیست. فراز و نشیب های دلخواهم در من آرامش و توفانی به نام هیجان و شادی به پا می کنند هر چند کوتاه و گذرا...اما می دانم که این شادی نیست و شادی نمی ماند. شادی آن حس رضایت درونیست با وجود تمام کاستی ها که وادارت میکند به زندگی. حسی شبیه رقصیدن در استخوان های رقصنده ای که به هر نوایی می لولد شاد و غمناکش مهم نیست و در من این حس نیز کمیاب است...گفته بودید انبساط نشانی از شادمانی دارد...من اما تمام سلول های وجودم جز انقباض نمیشناسند.
#سمیه_کربلاوی
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
شادمانی زمانیه که چشماتو ببندی حس کنی که هیچی حالتو بد نمیکنه دلت ازهمه چی راضیه روحت سبکه، خیالت راحته. به هرچیزی که فکر میکنی انرژی منفی ازش نمیگیری از نظر من، زمانی شادی که قلبت اروم باشه ...
#سارا_بهرامی
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
شادی به واقع چیزی است که به تمامی به دست نمی آید مگر امکان از دست رفتن آن را به فراموشی سپرده و یا نادیده بگیریم. موجی که در تن هر موج دیگر می شکند آن هم در قله اش اما اگر تجربه ی رضایتمندی ای غیر شخصی در ما ایجاد حس خوشایند شادی کند شاید بتوان گفت شادی آن رضایت است به رضایتمندی ِدرک شکستن موج در قله اش و تن شدن دیگر بار در تن موجی دیگر... چنانچه امکان به قله رسیدن در تن موج شکسته شود، هیچ نوع شادی فردی و جمعی محقق نخواهد شد.
#رز_فضلی
#شادی
#شادمانی
@faryad_naseri
هنر زیر زمینی

بهار وسوسه‌ام می‌کرد
صدای درخت‌ها را بشنوم
پاییز که می‌شد
می‌ترسیدم

به مورچه‌ها فکر می‌کردم
به مورچه‌ها
که کمربسته‌ی زندگی‌اند
چریک‌های مبارزی که
با هنر زیرزمینی
دنیا را فتح کرده‌اند

به ابرهای پنبه‌ای
که ظهرهای تابستان
در آسمان آتش به پا می‌کنند
و قرن‌هاست
که آدم‌های غمگین و بیکار
با آن‌ها خیال می‌بافند

از لوله‌ی تانک‌های به‌جا مانده از جنگ
آسمان را دید می‌زنم
اما حیف
اما حیف که
زبانم حد خورده است.

#سرزدن
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
نامه به سیمین
ابراهیم گلستان
فارغ از هر نوع نقدی ما به این آشکارگی در حرف نیازمندیم. تنها می‌ماند این‌که از چنین منظری خود «گلستان» هم دیده شود.
کارش در نوشتن و فیلم وَچه کردنش بعد از مهاجرت؟...
‍ 🎧 داستان : #به_تماشا_نشسته_ام
📝 نویسنده: #فریبا_چلبی_یانی
با صدای نویسنده
📌چاپ شده در سایت ادبی ، هنری #عقربه
🌐 اختصاصی برای کانال صدای داستان
@sedayehdastan
💥با ما همراه باشید.💥
دیدار در فلق

تو ‌مثل لاله‌ی پیش از طلوع دامنه‌ها
که سر به صخره گذارد
غریبی و پاکی
ترا ز وحشت توفان به سینه می‌فشرم
عجب سعادت غمناکی

منوچهر آتشی
@faryad_naseri
حکایت اخوان و انقلاب، حکایتی غریب است. حکایت شاعری‌اش از این هم غریب‌تر. شاعری غیر قابل تقلید و برای امروزیان راحت‌طلب حتا سخت‌خوان.
در این نامه اخوان از انقلاب استعفا می‌دهد.
@faryad_naseri
«حکایت جوان امریغی و دویست دوشیزه‌ی از دو سو دوشیده شده»


خبر پیچیده جوانی از ایالت امریغ با جیب خالی آمده و گشتی در آخور و کیسه‌مان زده و بیل هم در زمین‌مان چرخانده و رفته است.

بعد هم نوشته با دویست «مه چهارده ساله خوابیدم»

ملت شروع کرده‌اند به سر و صدا و داد و هوار و مسخره بازی، نمی‌دانم فراموش کرده‌اند یا خودشان را به کوچه علی‌چپ زده‌اند؟

مگر برایمان تازگی دارد؟ همین چند وقت پیش آن روحانی معزز و معظم مگر نفرمودند: خانم‌های مشهدی با برادران عراقی زائر اگر مباشرت جنسی داشته باشند ثواب هم دارد؟

یا نسخ تاریخی را مگر از یاد برده‌اید؟ کنار استخر کدام ملت را برای کدام پادشاه صف می‌کردند تا پادشاه عظمی کون مناسب برای شخم را گزین کند؟

آه لابد این از «روحیه‌ی انعطاف پذیر ایرانی» مان است.

قبلن هم اینجا خدمت دوستان عرض کرده‌ام ملتی که در پیش ضعیف‌تر از خود گردنکش است و پیش قوی‌تر از خود خوار تا قیام قیامت همین است. البته که آن خوار هم در ذهنمان خوار است وگرنه سال‌هاست از ما پیش افتاده.

سپوختن ایرانی در این جهان ارزان‌ترین کار است.
از شاه تا موبد اول از راه سوراخ ایرانی وارد می‌شوند هم به وقت عیش و هم به وقت عذاب.

حالا هم یکی پیدا شده بعد از چندی سندی دیگر از حقارتمان را گذاشته جلوی چشم‌مان. سوراخمان. سوراخی که این‌همه سال بر سرش داد سخن ناموسی داده‌ایم چرا که ما «برادران غیور»یم و به قول آن حدیث مشهور از آن غربی ناجور: هر کس از چیزی حرف می‌زند که ندارد.

پی‌نوشت: چه خبر آن جوانک امریغی درست باشد چه نادرست در اصل ماجرا تاثیری ندارد.
@faryad_naseri
تکمله بر حکایت جوان امریغی

دوست عزیزم میثم امینی نقدی وارد کرد بر این مطلب که درست است هر چند که من قصدی چنین نداشتم اما از متن برمی‌آید.

نقد ایشان این است که مفعولیت تاریخی ما اینجا به عمل جنسی تقلیل یافته است.

نقد درست است. و در واقع باید گفت: عمل جنسی در طورهایی از زیست ما یکی از تحققات عینی آن مفعولیت ماست که در طول تاریخ آشکارا قابل مشاهده است.

آنچه من قصد داشتم بگویم و نشان دهم عبور از این حادثه‌‌ی شده یا ناشده به سمت امریست که به شکل‌های مختلفی در وقایع تاریخی ما عیان است.


چه آن نقل قول مباشرت جنسی، چه شیوه‌های شکنجه، چه زندگی لذت‌جویانه‌ی پادشاهان، چه ستم‌های تاریخی مستند همه و همه حاکی «مفعولیت» تاریخی ماست.

@faryad_naseri
افق حاکم بر امروز ما افق ناشنیده و نادیده ماندن است.

این‌همه تلاش برای جلب‌توجه و نظر حاکی از این ماجراست.

موتور محرکه‌ی این خلق و خو به درستی در دل حاکمیت قرار دارد و بارزترین جلوه‌اش رفتار سیاستمداران دولت روحانی است.

در بحران‌ها کنار بکشید و ساکت باشید. خود همین سکوت به روی فریادها، فریادها را خشم و غضب می‌کند.


روحانی طوری رفتار می‌کند که گویی قصدی دارد و برای اجرای قصدش تمام تلخی‌ها را به‌جان می‌خرد. طوری رفتار می‌کند که بلاخره پرده می‌افتد و ماجراها آشکار می‌شود که با چه چیزی می‌جنگیدم و خاموش بودم.

اما اگر این تنها یک فیگور باشد چه؟

ندیدن و نشنیدن حکومت آغاز دوره‌ای از فشارهای روانی است که تمام تار و پودهای اجتماع و افراد را از هم می‌گسلد.

این از هم گسیختگی نمایی چنین دارد: همه حرف می‌زنند کسی نمی‌شنود. همه می‌خواهند کاری بکنند اما نمی‌شود.
کارها اثر ندارند. پیش‌رفت به نسبت درازای زمان چنان کند است که گویی دانه در دیر رستن به گندیدن می‌افتد.

این افق اما چاره‌ی جز ترکیدن ندارد. یعنی دستی اگر از بیرون بر این افق، فشار هم نتواند بیارد. این افق‌ بسته، خود در خود عاقبت چنان باد می‌کند که بترکد‌.

بزرگترین خطای هر سیستم زنده‌ای تلاش برای منزه کردن و دشمن‌زدایی ایده‌آل است. چرخه‌ی زیستی‌ای که دست به پاکسازی خارج از عرف طبیعی خود بزند دارد خودش را از پا در می‌آورد. کشتن گرگ‌ها مرتع و بره‌ها را نجات نخواهد داد بلکه نابودی مرتع و بره‌ها را به همراه خواهد داشت.

@faryad_naseri
دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت


حالا روی یک دست باران می‌بارد
روی دست دیگر علف سبز می‌شود
از این بیشتر چه می‌توانم بگویم.


#واسکو_پوپا
#مرتضی_ثقفیان
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
دیوان نظامی به تصحیح «دکتر برات زنجانی» را می‌خوانم.

این بیت -قرص خورشید درین تشت فلک صابونی‌ست/ که بدو جامه‌ی ارواح مطهر گردد- را که خواندم.

در لحظه‌ای از تخیل و سخن پر ذوقم افتاد.

شعری تمام. با خیالی غریب. اگر جان این شعر را از این شیوه‌ی بلاغی کهن که در تناسب با روزگار خودش است بیرون بکشیم و در جامه‌ی روزگار نثرانیت بنشانیم.
با شمایل غریبی از تخیل روبرو می‌شویم به‌خصوص اگر مقید به متن نباشیم و کمی رهاتر بنویسیم.

مثلن:

این خورشید است که در آستانه‌ی آسمان ارواح را شستشو می‌دهد.

همین. نگاه من به سنت از این منظر است. سنتی که نو می‌شود یعنی چنین توانی را در خود دارد.

@faryad_naseri
استکان‌های خالی را که نگاه می‌کنم
گلویم
به خاطر چای‌هایی که با تو نخورده‌ام
چقدر می‌سوزد

#سربازهای_خسته_پشت_خاکریزهای_تخت #نشر_باران_میشان (چشمه) @farayd_naseri