نشر حکمت کلمه:
ثنای دوم
صحیفه¬ی سجادیه- بازنویسی فریاد ناصری
سپاس خدای را که به محمد بر ما منت نهاد، منتی که گذشتگان و آیندگان از آن بی¬نصیب¬اند و تواناست به هر چیزی هر چند عظیم و باخبر است از هر چیزی هرچند خرد
@Faryad_naseri
و ما را ختم امت¬ها قرارداد و گواه¬مان کرد بر آن¬ها که انکار کرده¬اند و بی¬شمارمان کرد به نعمت¬اش بر کم¬شماران
درود فرست خدایا بر محمد که سخنت را امین بود، برگزیده¬ی آفریدگانت، دوست تو از بندگانت، امام رحمت و مهربانی، سردمدار نیکی، کلید برکت
چنان که آماده¬ی امر تو بود
و در راه تو تن خویش آماج آزار ساخت
و در خواندن به تو با خویشانش دژم شد
و شادی¬ات را با قوم خود کارزار کرد
دور گزید از کسانش که دین تو را زنده دارد
کسانش را به انکارشان راند
بیگانگان پذیرفته را نزدیک خود کرد
در راه تو با دوران یاری نمود
ستیز با نزدیکانش
خود را خسته کرد در رساندن سخنت
@Faryad_naseri
به رنج افتاد در دعوت به تو
مشغول موعظه¬ی آنانی شد که دعوت کرده¬ای
به غربت افتاد، جایی دور از خویشان، دور از آنجا که قدم گذاشته به دنیا، دور از آنجا که انس و خو گرفته، میلش ارجمندی دین تو و جستن یاری برای غلبه بر اهل کفر
و شد آنچه که خواسته بود بر دشمنانت
و شد آنچه اندیشیده بود برای دوستانت
آن لحظه که از تو مدد می¬خواست و به ناتوانی¬اش از تو توان گرفت و برخاست
با آنها در میان خانه¬هاشان جنگید
در منازلشان بر آنها تاخت
تا امر و فرمان تو آشکار شد و کلمه¬ات بلند گردید، هر چند مشرکان اکراه داشتند
خدایا به رنجی که کشید به بالاترین مقامش برآر
تا نه فرشته¬ای و نه رسول و پیغمبری همسان او نباشد
و او را شفاعت نیکو بر آن کسان از اهلش و مومنان که پاکیزه¬اند عطا کن
ای انجام دهنده¬ی وعده، ای وفاکننده¬ی به حرف، ای بدل کننده¬ی زشتی¬ها به چندین برابر از خوبی¬ها
که صاحب نیکویی¬های عظیمی
9/6/93
@hekmatkalame
@Faryad_naseri
ثنای دوم
صحیفه¬ی سجادیه- بازنویسی فریاد ناصری
سپاس خدای را که به محمد بر ما منت نهاد، منتی که گذشتگان و آیندگان از آن بی¬نصیب¬اند و تواناست به هر چیزی هر چند عظیم و باخبر است از هر چیزی هرچند خرد
@Faryad_naseri
و ما را ختم امت¬ها قرارداد و گواه¬مان کرد بر آن¬ها که انکار کرده¬اند و بی¬شمارمان کرد به نعمت¬اش بر کم¬شماران
درود فرست خدایا بر محمد که سخنت را امین بود، برگزیده¬ی آفریدگانت، دوست تو از بندگانت، امام رحمت و مهربانی، سردمدار نیکی، کلید برکت
چنان که آماده¬ی امر تو بود
و در راه تو تن خویش آماج آزار ساخت
و در خواندن به تو با خویشانش دژم شد
و شادی¬ات را با قوم خود کارزار کرد
دور گزید از کسانش که دین تو را زنده دارد
کسانش را به انکارشان راند
بیگانگان پذیرفته را نزدیک خود کرد
در راه تو با دوران یاری نمود
ستیز با نزدیکانش
خود را خسته کرد در رساندن سخنت
@Faryad_naseri
به رنج افتاد در دعوت به تو
مشغول موعظه¬ی آنانی شد که دعوت کرده¬ای
به غربت افتاد، جایی دور از خویشان، دور از آنجا که قدم گذاشته به دنیا، دور از آنجا که انس و خو گرفته، میلش ارجمندی دین تو و جستن یاری برای غلبه بر اهل کفر
و شد آنچه که خواسته بود بر دشمنانت
و شد آنچه اندیشیده بود برای دوستانت
آن لحظه که از تو مدد می¬خواست و به ناتوانی¬اش از تو توان گرفت و برخاست
با آنها در میان خانه¬هاشان جنگید
در منازلشان بر آنها تاخت
تا امر و فرمان تو آشکار شد و کلمه¬ات بلند گردید، هر چند مشرکان اکراه داشتند
خدایا به رنجی که کشید به بالاترین مقامش برآر
تا نه فرشته¬ای و نه رسول و پیغمبری همسان او نباشد
و او را شفاعت نیکو بر آن کسان از اهلش و مومنان که پاکیزه¬اند عطا کن
ای انجام دهنده¬ی وعده، ای وفاکننده¬ی به حرف، ای بدل کننده¬ی زشتی¬ها به چندین برابر از خوبی¬ها
که صاحب نیکویی¬های عظیمی
9/6/93
@hekmatkalame
@Faryad_naseri
دو دوست نادیده
مرد کلمات غریب #سردار_صالحی و جناب آقای #اکبر_ایل_بیگی
سردار در هیچ تعریفی نمیگنجد که بگویم داستاننویس، محقق یا چه... اکبر ایل بیگی نازنین شاعر ومترجم است.
تنشان درست
@Faryad_naseri
مرد کلمات غریب #سردار_صالحی و جناب آقای #اکبر_ایل_بیگی
سردار در هیچ تعریفی نمیگنجد که بگویم داستاننویس، محقق یا چه... اکبر ایل بیگی نازنین شاعر ومترجم است.
تنشان درست
@Faryad_naseri
اگر چه هوسرل و مرلوپونتی تن را آگاهی میکنند اما به ما نمیگویند بعد از تن آگاهی چه میشود و این ناگفتن بهطور ضمنی در خود این حدیث را دارد که بعد از تن آگاهی هم از دست میرود. مشکل از اینجاست که تن سراسر آگاهی فرض میشود و ما پیشفرضانه ادراک را به عهدهی آگاهی گذاشتهایم. اینجاست که میمانیم آیا بدون تن ادراکی هست یا نه؟ برای من هنوز روشن نیست که ادراک بدون تن ممکن است یا نه اما اگر تن را حافظه و صاحب حافظه بدانیم و نه لزومن آن حافظهی انسانی بلکه گونههای مختلفی از انباشت اطلاعات که قابل بازیافت و باز خواندن است آنگاه میتوانیم بگوییم تن تمامن حافظه است یا درستتر ماده حافظه دارد و این حافظه در تمام تبدلات به شکلی حفظ میشود.
بگذارید اینطور بگویم. تن ماده است و ماده متن است. هر متنی راه و روش خواندنی دارد. خاک در سواد زمین شناس جوری خوانده میشود و در سواد دهقان جوری، سنگ هم، پوست و تن هم. تن فرو میریزد و از هم میپاشد اما در سواد ژنتیکی بازخوانده میشود که چه و که و چگونه بود است. ما در این امکان بازخواندن در جهان باقی میمانیم و از جهان رفتنی در کار نیست. این حافظه، این مموری در ماده نامیراست و من نمیدانم که حافظه ادراک میکند یا نه؟ تنها با آنچه از علم به دست است و این تن که پیشروست. حافظهی ماندنی برایم روشن و واضح است. جهان سراسر حافظه است. یک مموری لبریز که به شکلهای مختلفی میشود به اطلاعاتش دسترسی پیدا کرد. و انسان نیز در این میان همیشه قابل بازخواندن است حتا اگر قرنها پیش مرده و از هم فروریخته باشد. برای همین انسان به شکل حافظه باقیست و از جهان نمیرود.
#فریاد_ناصری
#ماده
#حافظه
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
بگذارید اینطور بگویم. تن ماده است و ماده متن است. هر متنی راه و روش خواندنی دارد. خاک در سواد زمین شناس جوری خوانده میشود و در سواد دهقان جوری، سنگ هم، پوست و تن هم. تن فرو میریزد و از هم میپاشد اما در سواد ژنتیکی بازخوانده میشود که چه و که و چگونه بود است. ما در این امکان بازخواندن در جهان باقی میمانیم و از جهان رفتنی در کار نیست. این حافظه، این مموری در ماده نامیراست و من نمیدانم که حافظه ادراک میکند یا نه؟ تنها با آنچه از علم به دست است و این تن که پیشروست. حافظهی ماندنی برایم روشن و واضح است. جهان سراسر حافظه است. یک مموری لبریز که به شکلهای مختلفی میشود به اطلاعاتش دسترسی پیدا کرد. و انسان نیز در این میان همیشه قابل بازخواندن است حتا اگر قرنها پیش مرده و از هم فروریخته باشد. برای همین انسان به شکل حافظه باقیست و از جهان نمیرود.
#فریاد_ناصری
#ماده
#حافظه
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
آن کیست که در من به من مینگرد و واقف این نگرا بودن خویش است، واقف به این که من است که به من مینگرد در من؟ چه کسی میتواند خبر دهد که بی من این نگرا دیگر نیست؟ اگر نیست پس کیست آن که مینگرد؟ سوژه، فاعل شناسا، آگاهی، روان، روح، ذات، طبیعت؟ چیزی هست که منم و من برای آن قابل دیدنم. تجسد وتجسمم. منی که دریابندهی من است. چگونه میشود گفت تنها تن من است. تن من تنها تکهای از اوست. تن من با او تن است. تن من تن اوست. من اویم.
این نگرا چیزی خارج از این جهان نیست. اگر این جهانی نبود اینجا نبود. پس حالا که اینجاست از جنس همینجاست. چیزیست که با همه پنهانی میشود دُمش را گرفت و به سرحداتش رسید. چیزی که یک جایی دم به تلهی جنس و نوع و ماده داده است که اینجاست. گرمایی، سرمایی، موجی، نوری هر چه هست دریافتنیست. بهشت و دوزخ و شور و شین من همه از اوست. اویی که من است. فرهنگ و تربیت و آداب و رسوم بر هر فکر و عملی ارزشی گذاشته اوی نگرا همه هر چه هست را بصری میکند تا بفهمد. این خاصیت انسان است. پس قوهی ادراکیش با کمک قوهی تخیل این ارزشها را بدل به ملکات میکند. تبدیل به ایماژ و تصویر و آنگاه قرینشان میشود. یکی در بهشت است، قرین ملکات خوش است. یکی در جهنم قرین ملکات کریه. اینها از کجا آمدهاند؟ اینها حاصل ارزشهاییاند که خود آدمی طرح افکنده است. تنها سوال اینجاست که آن عمل که رخ خوش نشان میدهد آیا به ذات هم خوش است یا همه هر چه هست قرار بین من و ماست؟ گمان من این است فعلهایی هستند که بالذات خوشند و فعلهایی که بالذات ناخوش و َفعلهایی که خاص قومیاند صرفن قراردادند اما نگرا که تفکیک نمیکند، بر اساس آنچه به او رسیده تصویر میسازد. تصویر قرین شما چیست؟ تأنی بورزید و خوب ببینید.
#نگرا
#ماده
#ملکات
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
این نگرا چیزی خارج از این جهان نیست. اگر این جهانی نبود اینجا نبود. پس حالا که اینجاست از جنس همینجاست. چیزیست که با همه پنهانی میشود دُمش را گرفت و به سرحداتش رسید. چیزی که یک جایی دم به تلهی جنس و نوع و ماده داده است که اینجاست. گرمایی، سرمایی، موجی، نوری هر چه هست دریافتنیست. بهشت و دوزخ و شور و شین من همه از اوست. اویی که من است. فرهنگ و تربیت و آداب و رسوم بر هر فکر و عملی ارزشی گذاشته اوی نگرا همه هر چه هست را بصری میکند تا بفهمد. این خاصیت انسان است. پس قوهی ادراکیش با کمک قوهی تخیل این ارزشها را بدل به ملکات میکند. تبدیل به ایماژ و تصویر و آنگاه قرینشان میشود. یکی در بهشت است، قرین ملکات خوش است. یکی در جهنم قرین ملکات کریه. اینها از کجا آمدهاند؟ اینها حاصل ارزشهاییاند که خود آدمی طرح افکنده است. تنها سوال اینجاست که آن عمل که رخ خوش نشان میدهد آیا به ذات هم خوش است یا همه هر چه هست قرار بین من و ماست؟ گمان من این است فعلهایی هستند که بالذات خوشند و فعلهایی که بالذات ناخوش و َفعلهایی که خاص قومیاند صرفن قراردادند اما نگرا که تفکیک نمیکند، بر اساس آنچه به او رسیده تصویر میسازد. تصویر قرین شما چیست؟ تأنی بورزید و خوب ببینید.
#نگرا
#ماده
#ملکات
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
چهرههای روشنفکری
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار بردهام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهرههای روشنفکری در ایران است. آنقدر که خودم دقت کردهام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهرههایی میبینی که همه داعیهی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همهی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونهای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش میآید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقهی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشتهاند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کردهاند.
پس طور اول از چهرههای روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهرهی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهرهای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهرهای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشهاش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب میشد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنیست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهرهی التقاطی نو وکهن نیست. نوع و گونهای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب وعظیم میافتد یک اینکه شعر با تکانهها و تکهایی به مرکز نو آوری میرسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند مینشیند. دیگر اینکه آنهمه کوشش و جهد در راه نو کمکم رنگ میبازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست میگیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکندهبود. به جای گونههای تازهای که فکرهای تازه میپروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستاننویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانهها تبلیغش میکنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهرهها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
#مولوی دیوان شمس غزلیات
در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا
ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا
چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر
خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا
من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او
وز سخنان نرم او آب شوند سنگها
زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر
قهر به پیش او بنه تا کندش همه رضا
@Faryad_naseri
در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا
ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا
چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر
خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا
من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او
وز سخنان نرم او آب شوند سنگها
زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر
قهر به پیش او بنه تا کندش همه رضا
@Faryad_naseri
نان، مسکن، آزادی
#سردار_صالحی
نکته ی اول حیوانی که آدمی است خواباندن گریه ی کُم است: نان. نان امروزه دیگر تنها نان با آبشام و می وه نیست. باید نان و سفره ی فردایت امن باشد. این که حل شد باید جایی باشد، سقفی، سرپناهی که بیارامی: مسکن. مسکن به روز، به نرخ روز. البته با تمامی راه های ارتباطی اش. این دوتا که حل شد وقت گرم کردن سر است. نان فردایت به خورخانه است و راحت نشسته ای وقت آن است که گرم کار سر شوی. بگویی و بشنوی، در سخن شوی، به باغ اندر شوی و در باغ بگردانی. پُرس. پُرس که پُرسش از آن رسیده است و نامش (پُرسه) امروزه الفاتحه به زبان موالی می آورد سیوال نیست و معنی گدایی نمی دهد. پُرس همنشینی بود. گرد هم آمدن خانه: سه سو: پدر، مادر، بچه(بچه ها). خانه. نشستن با هم و گرم کردن سر، گرم شدن سر و چه بهتر از سرگذشت. این که بر سرمان چه رفته است؟ از کجا آمده ایم؟ به کجا می رویم را که گور پیش چشم سر خر نهاده است. می بینی. می دیدی. فردا و پیش روی تو تن روشن بود. این راه تن بود که پیکر را شقید و دوپاره کرد و روان را پیش گذاشت. می ماند گذشته، دیروز. چه بوده است؟ اما آن کس که خیال کند داند که چه بوده است روزی به این خواهد رسید که ادعا کند می داند فردا چه بازی کند روزگار. آن کس که به سرش رسید باید تا بُنش برود. سر دنیا به دست داده شد که بستن بُن کار در دین نیاز آمد. گردیدن دور. آمدن ناجی، آن که باید دور را بندد و دور نو کند. این از قدیم بوده است. از آن زمان که سخن برچیده شد بوده است، نان فردایت به خورخانه است، زیر بامی نشسته ای، آب شام ات گلدم است. وقت گرم کردن سر که می رسد هست که سرت برود و زبانت براندت به جایی که فردا را به چشم نبینی. پس شرط گرم شدن گپ خانه و رسیدن به پُرسش، به پُرس باید آزاد باشی. آ و زاد: آ خدا بود و بابا و زاد بچه هایش بودند. در میان این مردم خدا هم تنی بود در میان تن ها و بابا بود. دانا بود و در سخن اما فرمان نمی نهاد. در میان آزاده گان فرمان نبود. بکن نکن نداشتند. بعدها که خدا دست هایش را در آورد: دست شاهی و دست موبدی. آن ها نه شاه داشتند نه موبد. بع له: سومی آزادی است. که بتوانی باز کنی سرت گرم کجاست.
@Faryad_naseri
#سردار_صالحی
نکته ی اول حیوانی که آدمی است خواباندن گریه ی کُم است: نان. نان امروزه دیگر تنها نان با آبشام و می وه نیست. باید نان و سفره ی فردایت امن باشد. این که حل شد باید جایی باشد، سقفی، سرپناهی که بیارامی: مسکن. مسکن به روز، به نرخ روز. البته با تمامی راه های ارتباطی اش. این دوتا که حل شد وقت گرم کردن سر است. نان فردایت به خورخانه است و راحت نشسته ای وقت آن است که گرم کار سر شوی. بگویی و بشنوی، در سخن شوی، به باغ اندر شوی و در باغ بگردانی. پُرس. پُرس که پُرسش از آن رسیده است و نامش (پُرسه) امروزه الفاتحه به زبان موالی می آورد سیوال نیست و معنی گدایی نمی دهد. پُرس همنشینی بود. گرد هم آمدن خانه: سه سو: پدر، مادر، بچه(بچه ها). خانه. نشستن با هم و گرم کردن سر، گرم شدن سر و چه بهتر از سرگذشت. این که بر سرمان چه رفته است؟ از کجا آمده ایم؟ به کجا می رویم را که گور پیش چشم سر خر نهاده است. می بینی. می دیدی. فردا و پیش روی تو تن روشن بود. این راه تن بود که پیکر را شقید و دوپاره کرد و روان را پیش گذاشت. می ماند گذشته، دیروز. چه بوده است؟ اما آن کس که خیال کند داند که چه بوده است روزی به این خواهد رسید که ادعا کند می داند فردا چه بازی کند روزگار. آن کس که به سرش رسید باید تا بُنش برود. سر دنیا به دست داده شد که بستن بُن کار در دین نیاز آمد. گردیدن دور. آمدن ناجی، آن که باید دور را بندد و دور نو کند. این از قدیم بوده است. از آن زمان که سخن برچیده شد بوده است، نان فردایت به خورخانه است، زیر بامی نشسته ای، آب شام ات گلدم است. وقت گرم کردن سر که می رسد هست که سرت برود و زبانت براندت به جایی که فردا را به چشم نبینی. پس شرط گرم شدن گپ خانه و رسیدن به پُرسش، به پُرس باید آزاد باشی. آ و زاد: آ خدا بود و بابا و زاد بچه هایش بودند. در میان این مردم خدا هم تنی بود در میان تن ها و بابا بود. دانا بود و در سخن اما فرمان نمی نهاد. در میان آزاده گان فرمان نبود. بکن نکن نداشتند. بعدها که خدا دست هایش را در آورد: دست شاهی و دست موبدی. آن ها نه شاه داشتند نه موبد. بع له: سومی آزادی است. که بتوانی باز کنی سرت گرم کجاست.
@Faryad_naseri
امروز از چند تن از دوستانم خواستم نام پنج شاعر جوانی که کارهایشان را دوست دارند و نام پنج شاعر زنده را بدون حد و قید سن و سال برایم بنویسند. شما هم اگر دوست داشتید، پاسخهایتان را برایم بفرستید.
@Faryad_naseri
@Faryad_naseri
نخست بار کاسیرر را با مقالهی «فرم تفکر اسطورهای» شناختم. مقاله در سایت نیلگون منتشر شده بود. برای من در آن روزها بهحد فهمم بسیار راهگشا بود.
@Faryad_naseri
@Faryad_naseri
#سخنان_مهر_بانی
سخن سیزدهم:
«دروغ ظلمت محض است.» بسیار مردمان این را شنیدهاند، کمتر دانستهاند و کمترک واقفند اما نادرند آنها که در اماناند.
سخن چهاردهم:
« دوزخ نفس توست.» به زبان امروز اگر سخن بگویم دوزخ بعدی از ابعاد ماست. تو بگیر تغییر شکل مدام ماده از گرما و سرما. سخن خوش گشایش میدهد به جسم و سخن سرد منقبض میکند.
سخن پانزدهم:
ما جایی نمیرویم تنها از حالتی به حالتی دیگر در میآییم مدام در جهانیم.
سخن شانزدهم:
در یافت بی غرض ما، دریافت بی حب و بغض ما معیار سنجه است. در یابندهی بیغرض شویم اگر بتوانیم.
سخن هفدهم:
سخن و میل و اراده چون گرما و سرماست. چگونه این دو بر مادهی سخت و بیجان اثر میگذارند که سنگ به گرما و سرما جمع و گشاده شود سخن و میل و اراده هم همین توان را دارد.
سخن هجدهم:
هم ایدهی خلوص و هم ایدهی ترکیب هر دو خودشاند. خلوص الماس و مزهی میوههای پیوندی. انسان حاصل ترکیب است.
دو جملهی در گیومه از #جامی است.
@Faryad_naseri
سخن سیزدهم:
«دروغ ظلمت محض است.» بسیار مردمان این را شنیدهاند، کمتر دانستهاند و کمترک واقفند اما نادرند آنها که در اماناند.
سخن چهاردهم:
« دوزخ نفس توست.» به زبان امروز اگر سخن بگویم دوزخ بعدی از ابعاد ماست. تو بگیر تغییر شکل مدام ماده از گرما و سرما. سخن خوش گشایش میدهد به جسم و سخن سرد منقبض میکند.
سخن پانزدهم:
ما جایی نمیرویم تنها از حالتی به حالتی دیگر در میآییم مدام در جهانیم.
سخن شانزدهم:
در یافت بی غرض ما، دریافت بی حب و بغض ما معیار سنجه است. در یابندهی بیغرض شویم اگر بتوانیم.
سخن هفدهم:
سخن و میل و اراده چون گرما و سرماست. چگونه این دو بر مادهی سخت و بیجان اثر میگذارند که سنگ به گرما و سرما جمع و گشاده شود سخن و میل و اراده هم همین توان را دارد.
سخن هجدهم:
هم ایدهی خلوص و هم ایدهی ترکیب هر دو خودشاند. خلوص الماس و مزهی میوههای پیوندی. انسان حاصل ترکیب است.
دو جملهی در گیومه از #جامی است.
@Faryad_naseri
شعری از #فریاد_ناصری
چاپ شده در کتاب "سرزدن"
-
قوس نزول
بازگشت همه به سوی اوست ای نفس مرضیه
پس می¬روم دنبال او
او که بازگشت همه است
همو
و دنبال می¬کنم او را
او را
هو را
من که ضمیری از ضمایر راوی¬ام
و در کنج دوری از زبان می¬زیم
در حالی که دنبال می¬کنم او را
حمو را
جانم عزیزم لوحی بودم روزی سفید
که به اعتقاد سید حیدر آملی موسی در آن معاش نوشت و
عیسی در آن براش نوشت ...
اما به اعتقاد خودم وقتی که سرباز بودم
من بودم که آن تیرها را به هوا می¬زدم
و سیبل را
مثل قلبی بدلی
نجات می¬دادم
در حالی که دنبال می¬کردم او را
پرنده¬ی سیاه که جگر گاو آورده بود از من پرسید:
این¬ها کیان تواند؟
و من گفتم : این¬ها کیان من¬اند
آن¬گاه لوح سفیدی را نشان¬اش دادم
حمو را بی آن¬که قانونی داشته باشد ای نفس مرضیه که بازگشت همه اوست
اوست که باز می¬گردد به همه حتا اگر همه نپذیرند این را @faryad_naseri
چاپ شده در کتاب "سرزدن"
-
قوس نزول
بازگشت همه به سوی اوست ای نفس مرضیه
پس می¬روم دنبال او
او که بازگشت همه است
همو
و دنبال می¬کنم او را
او را
هو را
من که ضمیری از ضمایر راوی¬ام
و در کنج دوری از زبان می¬زیم
در حالی که دنبال می¬کنم او را
حمو را
جانم عزیزم لوحی بودم روزی سفید
که به اعتقاد سید حیدر آملی موسی در آن معاش نوشت و
عیسی در آن براش نوشت ...
اما به اعتقاد خودم وقتی که سرباز بودم
من بودم که آن تیرها را به هوا می¬زدم
و سیبل را
مثل قلبی بدلی
نجات می¬دادم
در حالی که دنبال می¬کردم او را
پرنده¬ی سیاه که جگر گاو آورده بود از من پرسید:
این¬ها کیان تواند؟
و من گفتم : این¬ها کیان من¬اند
آن¬گاه لوح سفیدی را نشان¬اش دادم
حمو را بی آن¬که قانونی داشته باشد ای نفس مرضیه که بازگشت همه اوست
اوست که باز می¬گردد به همه حتا اگر همه نپذیرند این را @faryad_naseri
#رؤیا_زرین (زاده ۱۳۵۱) شاعر و مترجم ایرانی است.
-میخواهم بچههایم را قورت بدهم
-من از کنار برج بابل آمدهام
-زمین به اوراد عاشقانه محتاج است
-شیوههای دلپذیر آوریل
-به خاطر دنیای جدید
-کرگدن چوبی
#کتابخانه
@Faryad_naseri
-میخواهم بچههایم را قورت بدهم
-من از کنار برج بابل آمدهام
-زمین به اوراد عاشقانه محتاج است
-شیوههای دلپذیر آوریل
-به خاطر دنیای جدید
-کرگدن چوبی
#کتابخانه
@Faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
✅با ما هم صدا شويد:
فریاد ناصری؛ مدیر نشر حکمت کلمه، شاعر و نویسنده در گفتگو ی اختصاصی با صدای امید گفت:
👈حذف و سانسور در کشور ما دارای سیستم و برنامه ی یک پارچه ای نیست، بلکه در بسیاری از موارد با اعمال سلیقه شخصی مواجه می شویم./ در دولت جدید وضعیت نشر بهبودهایی داشته است.
http://goo.gl/oPKge8
✅ @sedayeomid
فریاد ناصری؛ مدیر نشر حکمت کلمه، شاعر و نویسنده در گفتگو ی اختصاصی با صدای امید گفت:
👈حذف و سانسور در کشور ما دارای سیستم و برنامه ی یک پارچه ای نیست، بلکه در بسیاری از موارد با اعمال سلیقه شخصی مواجه می شویم./ در دولت جدید وضعیت نشر بهبودهایی داشته است.
http://goo.gl/oPKge8
✅ @sedayeomid