Forwarded from اتچ بات
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
Telegram
attach 📎
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ چگونه روشنفکران و حکومتها همدیگر را به اشتباه میاندازند؟
✍️ #فریاد_ناصری
🔅هر متنی را نگاه کنیم که سعی در روشن کردن معنای روشنفکر دارد با محدودهای از مفاهیم روبه رو میشویم: خرد، عقلانیت، شناخت، انتقاد، بر قدرت بودن و... به این معنا روشنفکر همیشه چون چشم بینا و بیخوابیست که دست بر نادرستیها میگذارد. هر جا و هر کس به هر شکل که بخواهد حقیقت را بپوشاند و ناحقیقت را بهجایش بنشاند روشنفکر باید ماجرا را برملا کند و حقیقت را آشکار سازد. حقیقتی که پنهان شدنش به ضرر اکثریت و جامعه است و آشکار شدنش خیر کثیر است.
🔅در این میان بیشترین مواجههاش پس با نهادهای دارای قدرت است. قدرت هم که لزومن سیاسی نیست. بهطور نمادین کمکم روشنفکر در جایگاهی میایستد که همیشه نمیهی خالی لیوان را میبیند بهخصوص در جوامعی که توسعه نیافتهاند و صاحبان قدرت عادت به شفافیت ندارند. این جایگاه نمادین در برابر اهل قدرتی که مدام میخواهند نیمهی پر لیوان را در معرض نمایش بگذارند. نا خواسته حقیقت و میدان بازی را دوپاره و دوگانه میکند. در سویی صاحبان قدرت که حقیقتی را پنهان و جعل میکنند: سویهی شر، و در سمتی دیگر روشنفکران که "وجدان بیدار" و چشم بینای جمع و جامعهاند که دروغ و فریبهای قادران را برملا میکنند.
🔅اما این میدان دوگانه و دوپاره خودبهخود در خود غلطی را حمل میکند. غلطی که قدرت روشنفکران را ناسپاسانی میداند که آب به آسیاب دشمن میریزند و هیچ از پیشرفت و نکات مثبت قدرت آنها نمیدانند و نمیبینند و نمیگویند.
🔅و روشنفکران صاحبان قدرت را مردمانی دروغگو و کلاش که برای منافع خود و حفط قدرت در اختیار خود دست به نمایشهای پوشالی میزنند.
🔅واقعیت این است که نه تاریک خالص است و نه روشنی. با تأسی به سهروردی می توان گفت تاریکی حد روشنی است یا هیئت روشنی را تاریکی آشکار میکند. بارها از دوستانم پرسیدهام که آیا هر حکومت فاسدی به تمامی تاریکی است. ظلمت و غواسق است. هیچ نقطهی روشنی در آن نیست؟ میبینیم روشنفکرانی را که زمانی علیه حکومت پهلوی مشت گره کرده بودند بعدها در بازنگری بر اعمال و رفتار خود از نقاط مثبت آن یاد میکنند و اعمال خود را اغراقآمیز میدانند.
🔅نمایش قدرت حاکمان حقیقتطلبی روشنفکران را به اشتباه میاندازد و حقیقتطلبی روشنفکران حاکمان را به خطا میبرد. و اگر جامعهای در این دوسویه بماند و گیر بیفتد مدام در چرخهی کوفتن و برساختن خواهد افتاد.
🔅و در جوامع در حال توسعه زحمت روشنفکر بیشتر است که در بازی قدرت به اشتباه نیفتد که به خاطر نقد هیچ نقطهی روشنی در حکومت نبیند.
🔅وضعیتی که امروز بر ما حاکم است شدیدترین حالت این دوگانه است. منتقدان حکومت را نمایندهی تمام پلیدیها میدانند و حکومت منتقدان را به ناپسندترین نامها خطاب میکنند و این خود اوج افول است.
🔅میشود حد و آستانهای تعریف کرد. حد و آستانه ای که هر حکومتی تا آن حد هنوز مشروعیت داشته باشد و بعد از آن هر چه که در درونش روشنی هم باشد باز حد و آستانهی مشروعیت را ندارد. به زبانی دیگر اینکه با پذیرفتن نکات مثبت احتمالیاش روشنفکر خود را به خطای تمام بد دیدن نمی اندازد اما این را هم اضافه میکند که با همه ی اینها این حکومت دیگر مشروعیت بر سرکار بودن را ندارد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sibRe
🌾 @sedanet
✍️ #فریاد_ناصری
🔅هر متنی را نگاه کنیم که سعی در روشن کردن معنای روشنفکر دارد با محدودهای از مفاهیم روبه رو میشویم: خرد، عقلانیت، شناخت، انتقاد، بر قدرت بودن و... به این معنا روشنفکر همیشه چون چشم بینا و بیخوابیست که دست بر نادرستیها میگذارد. هر جا و هر کس به هر شکل که بخواهد حقیقت را بپوشاند و ناحقیقت را بهجایش بنشاند روشنفکر باید ماجرا را برملا کند و حقیقت را آشکار سازد. حقیقتی که پنهان شدنش به ضرر اکثریت و جامعه است و آشکار شدنش خیر کثیر است.
🔅در این میان بیشترین مواجههاش پس با نهادهای دارای قدرت است. قدرت هم که لزومن سیاسی نیست. بهطور نمادین کمکم روشنفکر در جایگاهی میایستد که همیشه نمیهی خالی لیوان را میبیند بهخصوص در جوامعی که توسعه نیافتهاند و صاحبان قدرت عادت به شفافیت ندارند. این جایگاه نمادین در برابر اهل قدرتی که مدام میخواهند نیمهی پر لیوان را در معرض نمایش بگذارند. نا خواسته حقیقت و میدان بازی را دوپاره و دوگانه میکند. در سویی صاحبان قدرت که حقیقتی را پنهان و جعل میکنند: سویهی شر، و در سمتی دیگر روشنفکران که "وجدان بیدار" و چشم بینای جمع و جامعهاند که دروغ و فریبهای قادران را برملا میکنند.
🔅اما این میدان دوگانه و دوپاره خودبهخود در خود غلطی را حمل میکند. غلطی که قدرت روشنفکران را ناسپاسانی میداند که آب به آسیاب دشمن میریزند و هیچ از پیشرفت و نکات مثبت قدرت آنها نمیدانند و نمیبینند و نمیگویند.
🔅و روشنفکران صاحبان قدرت را مردمانی دروغگو و کلاش که برای منافع خود و حفط قدرت در اختیار خود دست به نمایشهای پوشالی میزنند.
🔅واقعیت این است که نه تاریک خالص است و نه روشنی. با تأسی به سهروردی می توان گفت تاریکی حد روشنی است یا هیئت روشنی را تاریکی آشکار میکند. بارها از دوستانم پرسیدهام که آیا هر حکومت فاسدی به تمامی تاریکی است. ظلمت و غواسق است. هیچ نقطهی روشنی در آن نیست؟ میبینیم روشنفکرانی را که زمانی علیه حکومت پهلوی مشت گره کرده بودند بعدها در بازنگری بر اعمال و رفتار خود از نقاط مثبت آن یاد میکنند و اعمال خود را اغراقآمیز میدانند.
🔅نمایش قدرت حاکمان حقیقتطلبی روشنفکران را به اشتباه میاندازد و حقیقتطلبی روشنفکران حاکمان را به خطا میبرد. و اگر جامعهای در این دوسویه بماند و گیر بیفتد مدام در چرخهی کوفتن و برساختن خواهد افتاد.
🔅و در جوامع در حال توسعه زحمت روشنفکر بیشتر است که در بازی قدرت به اشتباه نیفتد که به خاطر نقد هیچ نقطهی روشنی در حکومت نبیند.
🔅وضعیتی که امروز بر ما حاکم است شدیدترین حالت این دوگانه است. منتقدان حکومت را نمایندهی تمام پلیدیها میدانند و حکومت منتقدان را به ناپسندترین نامها خطاب میکنند و این خود اوج افول است.
🔅میشود حد و آستانهای تعریف کرد. حد و آستانه ای که هر حکومتی تا آن حد هنوز مشروعیت داشته باشد و بعد از آن هر چه که در درونش روشنی هم باشد باز حد و آستانهی مشروعیت را ندارد. به زبانی دیگر اینکه با پذیرفتن نکات مثبت احتمالیاش روشنفکر خود را به خطای تمام بد دیدن نمی اندازد اما این را هم اضافه میکند که با همه ی اینها این حکومت دیگر مشروعیت بر سرکار بودن را ندارد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sibRe
🌾 @sedanet
اندر امیدواری...
داش غلام - عارف – @yadeAyyaam
این را برای یادآوران اینجا گذاشتم. برای اهل خاطره، کمی خاطرهبازی کنیم.
کتابفروشیها
اشجع
صبحها آنقدر زود میروم که هنوز نیامدهاند. ظهرها هم موقع برگشت رفتهاند.
در این سه سال، امروز برای بار دوم موفق شدم نگاهی به قفسهی کتابها بیندازم.
همیشه موقع ردشدن نگاهی میانداختم به تابلواش و ساختمان پشتسرش که در حال ساخت است. نشانهها خبر از رونق کار و بارش میدهند.
امروز بعد از امتحان فرصت شد و سری به کتابفروشی زدم. خانمی پشت سیستم نشسته بود و با کسی تلفنی صحبت میکرد. خانمی از فضای کناری کتابفروشی با روی گشاده آمد و پرسید که میتواند کمکی کند.
گفتم: کتابها را نگاه میکنم. بعد یاد خودم افتادم در نمایشگاه، هر کسی این جواب را میداد چقدر توی ذوقم میخورد.
چرخی زدم و هی کتابها چشمک زدند. به قول دوستی که او هم حالا ناشر شده است: از وقتی ناشر شدهام کمتر کتاب میخرم.
اما نه من واقعن با همان شدت قدیم هنوز کتاب میخرم و با اینکه میدانم خیلیهاشان سالها خواهند ماند.
«شکونتلای کالیداس» به چشمم خورد. با شوق برداشتمش. چرخی دیگر زدم.
برگشتم تا حساب کنم. به وقت حساب کردن فرصت خوبی برای جبران بود. سر حرف را باز کردم.
پرسیدم اوضاع خوب است: خانمی که خوش آمد گفته جواب داد: کتابخوانها همیشه کتاب میخوانند.
جواب خوبی بود سر ذوق آمدم و حرف رفت و رفت تا عاقبت رسیدیم به مشکل پخش، پخش و پخش.
راهی برایش نداشتیم.
خداحافظی کردم و رفتم.
اگر گذرتان سمت میدان رسالت میافتد. پشت مجتمع دنیای نور در خیابان شهید کرد کتابفروشی اشجع را فراموش نکنید.
اگر رفتید کتابهای «حکمتکلمه»را هم بخواهید و بپرسید.
@faryad_naseri
اشجع
صبحها آنقدر زود میروم که هنوز نیامدهاند. ظهرها هم موقع برگشت رفتهاند.
در این سه سال، امروز برای بار دوم موفق شدم نگاهی به قفسهی کتابها بیندازم.
همیشه موقع ردشدن نگاهی میانداختم به تابلواش و ساختمان پشتسرش که در حال ساخت است. نشانهها خبر از رونق کار و بارش میدهند.
امروز بعد از امتحان فرصت شد و سری به کتابفروشی زدم. خانمی پشت سیستم نشسته بود و با کسی تلفنی صحبت میکرد. خانمی از فضای کناری کتابفروشی با روی گشاده آمد و پرسید که میتواند کمکی کند.
گفتم: کتابها را نگاه میکنم. بعد یاد خودم افتادم در نمایشگاه، هر کسی این جواب را میداد چقدر توی ذوقم میخورد.
چرخی زدم و هی کتابها چشمک زدند. به قول دوستی که او هم حالا ناشر شده است: از وقتی ناشر شدهام کمتر کتاب میخرم.
اما نه من واقعن با همان شدت قدیم هنوز کتاب میخرم و با اینکه میدانم خیلیهاشان سالها خواهند ماند.
«شکونتلای کالیداس» به چشمم خورد. با شوق برداشتمش. چرخی دیگر زدم.
برگشتم تا حساب کنم. به وقت حساب کردن فرصت خوبی برای جبران بود. سر حرف را باز کردم.
پرسیدم اوضاع خوب است: خانمی که خوش آمد گفته جواب داد: کتابخوانها همیشه کتاب میخوانند.
جواب خوبی بود سر ذوق آمدم و حرف رفت و رفت تا عاقبت رسیدیم به مشکل پخش، پخش و پخش.
راهی برایش نداشتیم.
خداحافظی کردم و رفتم.
اگر گذرتان سمت میدان رسالت میافتد. پشت مجتمع دنیای نور در خیابان شهید کرد کتابفروشی اشجع را فراموش نکنید.
اگر رفتید کتابهای «حکمتکلمه»را هم بخواهید و بپرسید.
@faryad_naseri
«مرز ترکيه» #سردار_صالحی #داستان
من تا حالا هيچ مرزی را ساده رد نشده ام. اولين اش ترکيه بود. سه تا بوديم که رسيديم نزديکی های آرارات. آن جا که نوح منتطر کلاغ نشسته بود. من هيچ خوشحال نيستم که توفان فرو نشست يا فرو ننشست، کلاغ برگشت يا برنگشت.
وقتی پرچم ترکيه را ديدم و فهميدم که از مرز رد شده ايم آن قدر شاد شدم، آن قدر شاد شدم که فکر نمی کنم روزی پيش بيايد که باز آن قدر شاد شوم. برف تا نيمه ی اتاقک مرزبانی بالا آمده بود. تا در اتاقک هم که رسيديم مرزبان ترک خبر نشد.
يک ميز چوبی زهوار دررفته، يک صندلی فلزی، يک بخاری نفتی متحرک، کتری رويی رويش، يک کف سيمانی سياه، يک سقف شوره زده، يک عکس بزرگ از آتاتورک به ديوار، يک رديف قطار فشنگ به ديوار، يک کمد آن گوشه ی ديوار، يک تخت سفری با چند پتوی سربازی سياه رويش: همه ی اتاق بود و مرزبان ترک يکی و ما سه تا. من پيرترينشان نبودم. خسته ترينشان شايد. ما نشسته بوديم کف اتاق.
مرزبان نشسته بود روبه روی مان؛ روی صندلی، پشت ميز. بخاری را کشيده بود زير ميز، لای پاهايش. تفنگش روی زانويش بود. دستش به قنداق تفنگ بود. قنداق تفنگ برق می زد. برای فرار از نگاه کاوشگر مرزبان خيره شده بودم به عکس روی ديوار که طلق قابش به زردی می زد. آتا نشسته بود بر خنگی که چنگ انداخته بود بر آسمان:
ــ چه قدر مفتخر است کسی که بگويد من ترکم.
مرزبان نگاه من را گرفت. برگشت عکس را ديد:
ــ آتاتورک کبير است!
شايد ده دقيقه گذشته بود که کتری روی بخاری جوش آمد. چای به امان تعارف کرد. من هيچ گاه، به عمرم، چای ای به خوشمزگی اين چای نخورده ام.
تازه کمی گرم شده بوديم که پرسيد: چه قدر پول همراه تان داريد؟
پول های ايرانی مان را درآورديم. خنديد. پوزخند زد و پول ها را پس زد:
گفتم پول، سبز، دلار، با همه ی اين پول هاتان نمی توانيد يک استکان چای بخوريد.
داشتيم. چندتا پنج دلاری که قبلا توی جيبم آماده کرده بودم به اش نشان دادم. چهره اش کمی باز شد. همه را به طرفش دراز کردم. اول يکی، بعد يکی ديگر برداشت. يکی از همراهانم دستم را پس کشيد. پنج دلاری ها ريختند کف اتاق. دست مرزبان ترک در هوا ماند. با همان دوتا پنج دلاری. بلند شد. صندلی اش را برداشت. گذاشت جلو ميز. نشست. تفنگش را روی زانويش جا داد. يک دستش روی تفنگ بود، با دست ديگرش به همراه مان اشاره کرد. او را بلند کرد. ايستاند. ما دوتا هم بلند شديم. با اشاره ما را نشاند روی زمين و تشر زد.
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
برايش ترجمه کرديم. کمی گيج ماند. مرزبان ترک دوباره پرسيد .
همراهم به ما نگاه کرد. ما دوتايی به کف اتاق اشاره کرديم: بگو اين جا را. نگفت. گفت: معلوم است. آدم هر خراب شده ای را که در آن به دنيا آمده است بيش از هرجايی دوست دارد.
مرزبان ترک پرسيد: چه می گويد؟ همراهم مهلت نداد. گفت: ايران. ايران. ايران.
ــ پس چرا ازش فرار می کنی؟
مرزبان ترک بلند شد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت همراهم. از اتاق انداختش بيرون.
اول همراه ما، بعد لوله ی تفنگ، بعد مرزبان ترک، بعد ما دوتا:
رديف شده بوديم روی برفی که تا زانو می رسيد رو به دره ی مرزی.
می شد پاسدار ايرانی را ديد که بر بالای تپه ی آن سوی دره قدم می زند .
همراه ما کمی درنگ کرد. مرزبان ترک مهلت نداد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت شانه اش و هلش داد پايين دره. پاسدار مرزی روبه رو از قدم زدن واايستاد. همراه ديگرم گفت: به اين سادگی؟
مرزبان ترک برگشت. ما را هل داد به طرف اتاقک خودش. ما دوتا وحشت زده ايستاديم دم در اتاقک. با تشر ما را به داخل خواند. آمد طرف همراه دوم من که نزديک تر به در بود. او را راست ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
ــ ترکيه را.
پا بر زمين نکوبيد. خم شد. با دست اشاره کرد به خاک: اين جا را، اين جا را. قنداق تفنگ زده شد تخت سينه اش. خم شد روی شکم و پيش پای مرزبان ترک، بر همان خاک افتاد. من پا پيش گذاشتم. با تشر من را نشاند سر جايم. او را کشاند بيرون:
ــ کسی که وطن ديگری را بيش از وطن خودش دوست داشته باشد بی ناموس است. وطن آدم ناموس آدم است، بی ناموس. ترکيه جای آدم های بی ناموس نيست.
من هيچ گاه، به عمرم اين قدر نترسيده ام. مانده بودم توی اتاقک و صدای التماس های همراه دومم دور شده بود که مرزبان ترک آمد توی اتاقک و با تشر من را ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
غريزه ی من هميشه معقول تر از عقلم عمل کرده است اما هيچ گاه اين چنين سرعت عملی نداشته است. هنوز پرسش مرزبان ترک تمام نشده بود که داد زدم: هردو را قد هم دوست دارم.
صليب شدم.
خم نشدم.
پهن شدم روی زمين.
پيش پايش.
دست بر پوتينش گذاشتم.
بر هردو لنگه ی پوتينش.
پوتين سياهش:
اين دست: اين لنگه ی پوتين آن دست: آن لنگه ی پوتين.
اين دست: اين جا را.
...
من تا حالا هيچ مرزی را ساده رد نشده ام. اولين اش ترکيه بود. سه تا بوديم که رسيديم نزديکی های آرارات. آن جا که نوح منتطر کلاغ نشسته بود. من هيچ خوشحال نيستم که توفان فرو نشست يا فرو ننشست، کلاغ برگشت يا برنگشت.
وقتی پرچم ترکيه را ديدم و فهميدم که از مرز رد شده ايم آن قدر شاد شدم، آن قدر شاد شدم که فکر نمی کنم روزی پيش بيايد که باز آن قدر شاد شوم. برف تا نيمه ی اتاقک مرزبانی بالا آمده بود. تا در اتاقک هم که رسيديم مرزبان ترک خبر نشد.
يک ميز چوبی زهوار دررفته، يک صندلی فلزی، يک بخاری نفتی متحرک، کتری رويی رويش، يک کف سيمانی سياه، يک سقف شوره زده، يک عکس بزرگ از آتاتورک به ديوار، يک رديف قطار فشنگ به ديوار، يک کمد آن گوشه ی ديوار، يک تخت سفری با چند پتوی سربازی سياه رويش: همه ی اتاق بود و مرزبان ترک يکی و ما سه تا. من پيرترينشان نبودم. خسته ترينشان شايد. ما نشسته بوديم کف اتاق.
مرزبان نشسته بود روبه روی مان؛ روی صندلی، پشت ميز. بخاری را کشيده بود زير ميز، لای پاهايش. تفنگش روی زانويش بود. دستش به قنداق تفنگ بود. قنداق تفنگ برق می زد. برای فرار از نگاه کاوشگر مرزبان خيره شده بودم به عکس روی ديوار که طلق قابش به زردی می زد. آتا نشسته بود بر خنگی که چنگ انداخته بود بر آسمان:
ــ چه قدر مفتخر است کسی که بگويد من ترکم.
مرزبان نگاه من را گرفت. برگشت عکس را ديد:
ــ آتاتورک کبير است!
شايد ده دقيقه گذشته بود که کتری روی بخاری جوش آمد. چای به امان تعارف کرد. من هيچ گاه، به عمرم، چای ای به خوشمزگی اين چای نخورده ام.
تازه کمی گرم شده بوديم که پرسيد: چه قدر پول همراه تان داريد؟
پول های ايرانی مان را درآورديم. خنديد. پوزخند زد و پول ها را پس زد:
گفتم پول، سبز، دلار، با همه ی اين پول هاتان نمی توانيد يک استکان چای بخوريد.
داشتيم. چندتا پنج دلاری که قبلا توی جيبم آماده کرده بودم به اش نشان دادم. چهره اش کمی باز شد. همه را به طرفش دراز کردم. اول يکی، بعد يکی ديگر برداشت. يکی از همراهانم دستم را پس کشيد. پنج دلاری ها ريختند کف اتاق. دست مرزبان ترک در هوا ماند. با همان دوتا پنج دلاری. بلند شد. صندلی اش را برداشت. گذاشت جلو ميز. نشست. تفنگش را روی زانويش جا داد. يک دستش روی تفنگ بود، با دست ديگرش به همراه مان اشاره کرد. او را بلند کرد. ايستاند. ما دوتا هم بلند شديم. با اشاره ما را نشاند روی زمين و تشر زد.
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
برايش ترجمه کرديم. کمی گيج ماند. مرزبان ترک دوباره پرسيد .
همراهم به ما نگاه کرد. ما دوتايی به کف اتاق اشاره کرديم: بگو اين جا را. نگفت. گفت: معلوم است. آدم هر خراب شده ای را که در آن به دنيا آمده است بيش از هرجايی دوست دارد.
مرزبان ترک پرسيد: چه می گويد؟ همراهم مهلت نداد. گفت: ايران. ايران. ايران.
ــ پس چرا ازش فرار می کنی؟
مرزبان ترک بلند شد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت همراهم. از اتاق انداختش بيرون.
اول همراه ما، بعد لوله ی تفنگ، بعد مرزبان ترک، بعد ما دوتا:
رديف شده بوديم روی برفی که تا زانو می رسيد رو به دره ی مرزی.
می شد پاسدار ايرانی را ديد که بر بالای تپه ی آن سوی دره قدم می زند .
همراه ما کمی درنگ کرد. مرزبان ترک مهلت نداد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت شانه اش و هلش داد پايين دره. پاسدار مرزی روبه رو از قدم زدن واايستاد. همراه ديگرم گفت: به اين سادگی؟
مرزبان ترک برگشت. ما را هل داد به طرف اتاقک خودش. ما دوتا وحشت زده ايستاديم دم در اتاقک. با تشر ما را به داخل خواند. آمد طرف همراه دوم من که نزديک تر به در بود. او را راست ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
ــ ترکيه را.
پا بر زمين نکوبيد. خم شد. با دست اشاره کرد به خاک: اين جا را، اين جا را. قنداق تفنگ زده شد تخت سينه اش. خم شد روی شکم و پيش پای مرزبان ترک، بر همان خاک افتاد. من پا پيش گذاشتم. با تشر من را نشاند سر جايم. او را کشاند بيرون:
ــ کسی که وطن ديگری را بيش از وطن خودش دوست داشته باشد بی ناموس است. وطن آدم ناموس آدم است، بی ناموس. ترکيه جای آدم های بی ناموس نيست.
من هيچ گاه، به عمرم اين قدر نترسيده ام. مانده بودم توی اتاقک و صدای التماس های همراه دومم دور شده بود که مرزبان ترک آمد توی اتاقک و با تشر من را ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
غريزه ی من هميشه معقول تر از عقلم عمل کرده است اما هيچ گاه اين چنين سرعت عملی نداشته است. هنوز پرسش مرزبان ترک تمام نشده بود که داد زدم: هردو را قد هم دوست دارم.
صليب شدم.
خم نشدم.
پهن شدم روی زمين.
پيش پايش.
دست بر پوتينش گذاشتم.
بر هردو لنگه ی پوتينش.
پوتين سياهش:
اين دست: اين لنگه ی پوتين آن دست: آن لنگه ی پوتين.
اين دست: اين جا را.
...
آن دست: آن جا را.
ــ هردو را قد هم دوست دارم.
پشت گردنم را گرفت. بلندم کرد. کشاندم کنار ديوار. نشاندم روی زمين .صندلی اش را آورد. نشست روی صندلی. رو به رويم. تفنگش را گذاشت روی زانويش. لبحند زد:
ــ آفرين، تو خون ترک توی رگ هات داری!
کتری را از روی بخاری برداشت و برايم چای ريخت.
@faryad_naseri
من هيچ گاه، به عمرم، زهر هلاهلی به تلخی آن چای نخورده ام.
ــ هردو را قد هم دوست دارم.
پشت گردنم را گرفت. بلندم کرد. کشاندم کنار ديوار. نشاندم روی زمين .صندلی اش را آورد. نشست روی صندلی. رو به رويم. تفنگش را گذاشت روی زانويش. لبحند زد:
ــ آفرين، تو خون ترک توی رگ هات داری!
کتری را از روی بخاری برداشت و برايم چای ريخت.
@faryad_naseri
من هيچ گاه، به عمرم، زهر هلاهلی به تلخی آن چای نخورده ام.
«زندگی در لجن»
هیچوقت عادت نداشتهام نسبت به امر روز واکنش رسانهای یا نمایشی نشان بدهم.
اگر زلزله آمده منتشر کردن عکس با متنی دلسوز چه دردی دوا میکند؟
اگر بزرگی از اهل هنر دار دنیا را ترک کرده است یاد کردن از او پس از مرگش چیزی جز فراموش کردن زندگیاش نیست.
آنچه اهمیت دارد نگاه کردن به بیخ ماجراست که چرا در چنین وضعیتی هستیم؟
اما از دیشب که خبر آزار و اذیت دانشآموزان را خواندهام نمیتوانم فراموشش کنم.
این اتفاق چیزی نیست که با نمونه آوردن از اتفاقات مشابه خارجی بخواهیم نادیدهاش بگیریم یا کمرنگش کنیم.
این اتفاقی نیست که با تقلیل دادنش به سلامت روانی یک شخص، یا یک اشتباه مدیریتی بکاهیمش.
با گرفتن و بستن و حتا رساندن مجرم به سزای قانونیاش پرونده را ببندیم.
درستتر که نگاه کنیم دقیقن با این چاه به اعماق تاریک شکلی تحمیل شده از زندگی و سیاست میرسیم که تمام امور کشور را با خود به اسفلالسافیلن میبرد.
این یک معلم یا ناظم نیست که این عمل را مرتکب شده است. این سیستم است که این عمل را انجام داده است.
سیستمی که دروغ پرورده است. سیستمی که ریا پرورده است. سیستمی که تخصص را فدای سرسپردگی به خودش کرده است.
سیستمی که نهادهایش چنان سستاند که هر اتفاقی تمام وجودش را میلرزاند پس مدام میپوشاند. میپوشاند و خود زیر آوار هر آنچه پنهان کرده است میماند.
سیستمی که مدام تصویرش را بزک میکند. بیدلیل نباید باشد که ۹۷۰ تن لوازم آرایشی وارد میکنیم.
ما مردمی و کشوری هستیم که از واقعیت هراس داریم و دلباختهی تصویر بزک شدهی خویشیم.
واقعیت انسان چنان که رسانههای میلی و حکومتی نشان میدهند تمام معنویت نیست. معنویتی که اگر کمی درست نگاه کنیم خود بر پایهی پول و ایدئولوژی تصویر میشود.
سیستم اگر درست باشد پرورش نیاز به معلم ندارد در زیست رقم میخورد، فرهنگ نمایندهی حکومتی نمیخواهد بلکه نمایندههایش را از بین مردم انتخاب میکند.
سیستم اگر درست باشد امدادرسانی به مردم مفلوک این همه دم و دستگاه موازی نمیخواهد- کمیتهی امداد، بنیاد مستضعفین، بهزیستی...-.
سیستم اگر درست باشد فرهنگ این همه اداره نمیخواهد.
سیستم غلط و معیوب و از کار افتاده است و نمیخواهد بپذیرد. با سلام و صلوات کار پیش نمیرود. اولین درمان پذیرفتن است. باید بپذیریم همگی در چرخهی تاریکی افتادهایم.
مثال همیشگی من این است که تو فکر کن موجوداتی در آب و هوایی میزیند کمکم مادهای سمی به آب و هوا اضافه کنی طوری که نکشد و به مدد سازگاری موجودات زنده بمانند.
نتیجه چه میشود آنها هوای مسموم را طبیعی میانگارند و پاکیزهگی را فراموش میکنند و انحراف میدانند.
ما در چنین لجنی زندگی میکنیم و لجن را طبیعی و درست میانگاریم.
سر از این هوا اگر بیرون ببریم آنجاست که میفهمیم -اگر بپذیریم- در لجن بودهایم و شاید برای همین است که عوارض خروج از کشور سنگینتر میشود که سر از این لجن بیرون نبریم تا هوایی بخورد.
@faryad_naseri
هیچوقت عادت نداشتهام نسبت به امر روز واکنش رسانهای یا نمایشی نشان بدهم.
اگر زلزله آمده منتشر کردن عکس با متنی دلسوز چه دردی دوا میکند؟
اگر بزرگی از اهل هنر دار دنیا را ترک کرده است یاد کردن از او پس از مرگش چیزی جز فراموش کردن زندگیاش نیست.
آنچه اهمیت دارد نگاه کردن به بیخ ماجراست که چرا در چنین وضعیتی هستیم؟
اما از دیشب که خبر آزار و اذیت دانشآموزان را خواندهام نمیتوانم فراموشش کنم.
این اتفاق چیزی نیست که با نمونه آوردن از اتفاقات مشابه خارجی بخواهیم نادیدهاش بگیریم یا کمرنگش کنیم.
این اتفاقی نیست که با تقلیل دادنش به سلامت روانی یک شخص، یا یک اشتباه مدیریتی بکاهیمش.
با گرفتن و بستن و حتا رساندن مجرم به سزای قانونیاش پرونده را ببندیم.
درستتر که نگاه کنیم دقیقن با این چاه به اعماق تاریک شکلی تحمیل شده از زندگی و سیاست میرسیم که تمام امور کشور را با خود به اسفلالسافیلن میبرد.
این یک معلم یا ناظم نیست که این عمل را مرتکب شده است. این سیستم است که این عمل را انجام داده است.
سیستمی که دروغ پرورده است. سیستمی که ریا پرورده است. سیستمی که تخصص را فدای سرسپردگی به خودش کرده است.
سیستمی که نهادهایش چنان سستاند که هر اتفاقی تمام وجودش را میلرزاند پس مدام میپوشاند. میپوشاند و خود زیر آوار هر آنچه پنهان کرده است میماند.
سیستمی که مدام تصویرش را بزک میکند. بیدلیل نباید باشد که ۹۷۰ تن لوازم آرایشی وارد میکنیم.
ما مردمی و کشوری هستیم که از واقعیت هراس داریم و دلباختهی تصویر بزک شدهی خویشیم.
واقعیت انسان چنان که رسانههای میلی و حکومتی نشان میدهند تمام معنویت نیست. معنویتی که اگر کمی درست نگاه کنیم خود بر پایهی پول و ایدئولوژی تصویر میشود.
سیستم اگر درست باشد پرورش نیاز به معلم ندارد در زیست رقم میخورد، فرهنگ نمایندهی حکومتی نمیخواهد بلکه نمایندههایش را از بین مردم انتخاب میکند.
سیستم اگر درست باشد امدادرسانی به مردم مفلوک این همه دم و دستگاه موازی نمیخواهد- کمیتهی امداد، بنیاد مستضعفین، بهزیستی...-.
سیستم اگر درست باشد فرهنگ این همه اداره نمیخواهد.
سیستم غلط و معیوب و از کار افتاده است و نمیخواهد بپذیرد. با سلام و صلوات کار پیش نمیرود. اولین درمان پذیرفتن است. باید بپذیریم همگی در چرخهی تاریکی افتادهایم.
مثال همیشگی من این است که تو فکر کن موجوداتی در آب و هوایی میزیند کمکم مادهای سمی به آب و هوا اضافه کنی طوری که نکشد و به مدد سازگاری موجودات زنده بمانند.
نتیجه چه میشود آنها هوای مسموم را طبیعی میانگارند و پاکیزهگی را فراموش میکنند و انحراف میدانند.
ما در چنین لجنی زندگی میکنیم و لجن را طبیعی و درست میانگاریم.
سر از این هوا اگر بیرون ببریم آنجاست که میفهمیم -اگر بپذیریم- در لجن بودهایم و شاید برای همین است که عوارض خروج از کشور سنگینتر میشود که سر از این لجن بیرون نبریم تا هوایی بخورد.
@faryad_naseri
Forwarded from صدای داستان | sedayedastan
🎧 داستان : #مرز_ترکیه
📝 نویسنده: #سردار_صالحی
🎙 با صدای: #شهلا_رضاسلطانی
🌐 اختصاصی کانال صدای داستان
@sedayehdastan
💥با ما همراه باشید. 💥
📝 نویسنده: #سردار_صالحی
🎙 با صدای: #شهلا_رضاسلطانی
🌐 اختصاصی کانال صدای داستان
@sedayehdastan
💥با ما همراه باشید. 💥
Telegram
attach 📎
تا کنون در باب «دیگری» اندیشمندان زیادی سخن گفتهاند اما از «آندیگری» کسی سخنی نگفته بود و «آندیگری» چنین روشن و صریح بیان نشده بود که شیخ گفت:
یا ما زودتر میمیریم یا آن دیگری!
@faryad_naseri
یا ما زودتر میمیریم یا آن دیگری!
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
۱. آیا شما میتوانید خرابیهای فنی ماشینتان و ابزارهای برقی مورد استفادهتان را تعمیر کنید؟
بیشینیهی پاسخها باید این باشد:
نخیر من توان و دانش این کار را ندارم؟
۲. آیا شما میتوانید در عرصههای مختلف اقتصادی،سیاسی، فلسفی نظر بدهید؟
بیشینیهی پاسخها باید این باشد: نخیر من سواد و دانش این عرصهها را ندارم.
۳. یاد گرفتن تعمیر ابزارهای فنی سختتر است یا یاد گرفتن درست فکر کردن؟ آیا همهی ما درست فکر میکنیم؟
بیشینیهی پاسخها باید این باشد:
نخیر، من دانش درست فکر کردن را نیاموختهام.
و میدانم درستاندیشیدن سختترین کار جهان است.
شما فکر میکنید برای درست اندیشیدن نیازمند چه تواناییها و دانشی هستیم؟
@faryad_naseri
بیشینیهی پاسخها باید این باشد:
نخیر من توان و دانش این کار را ندارم؟
۲. آیا شما میتوانید در عرصههای مختلف اقتصادی،سیاسی، فلسفی نظر بدهید؟
بیشینیهی پاسخها باید این باشد: نخیر من سواد و دانش این عرصهها را ندارم.
۳. یاد گرفتن تعمیر ابزارهای فنی سختتر است یا یاد گرفتن درست فکر کردن؟ آیا همهی ما درست فکر میکنیم؟
بیشینیهی پاسخها باید این باشد:
نخیر، من دانش درست فکر کردن را نیاموختهام.
و میدانم درستاندیشیدن سختترین کار جهان است.
شما فکر میکنید برای درست اندیشیدن نیازمند چه تواناییها و دانشی هستیم؟
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
حسین منصوری تولدت مبارک
از پسوا تقدیم به تو:
من هیچم.
من هیچگاه چیزی نخواهم بود.
من حتی نمیتوانم خواهان بودن چیزی باشم.
ازاین که بگذریم تمامی رویاهای جهان در من است
@hekmatkalame
از پسوا تقدیم به تو:
من هیچم.
من هیچگاه چیزی نخواهم بود.
من حتی نمیتوانم خواهان بودن چیزی باشم.
ازاین که بگذریم تمامی رویاهای جهان در من است
@hekmatkalame
جستن چیزی برای ایستادن-۲
هر جمع و اجتماعی هر چقدر نمای بهمریختهای داشته باشد باز بر هندسهای پنهان سوار است.
هندسهای که روابط بین اجزا جمع را معنا دار میکند. اهل ادب این هندسهی پنهان را با عروض در شعر میتوانتد بفهمند. معماران با نقوش هندسی در طرحها و ... .
نسبت نما و ظاهر با این هندسه نسبت و رابطهای همیشگی و یکسان نیست. گاهی این نسبت حتا عکس بوده است. در خطوط بههم ریختهی یک نقشه آنکه دانای امر است نظم و نظام میباید و نسبتها را میفهمد.
در یک اثر ادبی گاهی بهمریختگی بر هندسهای آگاهانه و ظریف طراحی میشود.
اما هندسهی درونی کشوری که امروز ایران نام دارد چه شکلی دارد؟
در این هندسه اقوام، زبانها، دینها، اقتصاد و ... باید مختصاتیابی شوند و نسبتهایشان سنجیده شود.
آنچه به نظر من میرسد ما علم محور نیستیم. علممحوری است که مایهی رونق دانشگاهها و مراکز علمی میشود در حالیکه میبینیم مراکز علمی ما بخش اعظم هموغمشان را بر دینی بودن گذاشتهاند.
علم کاری با دین ندارد. دین در عمیقترین حالتش هستیشناسی است. و نسبت بین انسان و هستی را میکاود. علم اما کبریتیست که با بودن بنزین و هوا و امکان جرقه آتس راه میاندازد. چه در دست مسیح باشد چه در دست فرعون.
با مقیاس تاریخ، نهاد علمی مدرن در ایران نوپاست. به مقیاس عمر خودمان کم نیز عمر ندارد اما از یکجایی علمهای دانشگاهها نه تنها تعهد خود را به روشهای علمی از دست دادند بلکه در برابر پرسش مغالطهآمیزی چون این- اگر خدا نخواهد باز کبریت آتش میافروزد؟- زانو زدند.
در برابر این پرسش بیشتر عالمان علم سکوت کردند.
حتا اگر بخواهیم در زمینهی فهم دینی هم جهان را بفهمیم خرقعادات استثناها بودهاند و جهان در عاداتش طی امور میکرده و میکند.
همین اواخر خواندم کشیشی در یک کشور آفریقایی بهخاطر زیاد کردن ایمان مردم مبادرت به راه رفتن روی آب کرده است اما نتیجه این شده است که کشیش طعمهی تمساحان شده و ایمانی که قرار بوده فربه شود بر آب رفته است.
دانشگاه وظیفهی توضیح جهان بر اساس عاداتش را دارد. شرح و تبیین اینکه جهان چرا و چگونه بوده و هست و برقرار است و انسان در آن چطور میتواند که بهتر زندگانی کند اما همین نهاد در این خاک به اجبار از این وظیفهاش دست کشیده و در حال تولید یاوههاییست که نه ربطی به علم دارد و دنیا و نه حتا ربطی به دین.
بلکه تولید چیزی سرخورده و ترسخورده است با نمای علمی زانو زده در برابر خوف.
@faryad_naseri
هر جمع و اجتماعی هر چقدر نمای بهمریختهای داشته باشد باز بر هندسهای پنهان سوار است.
هندسهای که روابط بین اجزا جمع را معنا دار میکند. اهل ادب این هندسهی پنهان را با عروض در شعر میتوانتد بفهمند. معماران با نقوش هندسی در طرحها و ... .
نسبت نما و ظاهر با این هندسه نسبت و رابطهای همیشگی و یکسان نیست. گاهی این نسبت حتا عکس بوده است. در خطوط بههم ریختهی یک نقشه آنکه دانای امر است نظم و نظام میباید و نسبتها را میفهمد.
در یک اثر ادبی گاهی بهمریختگی بر هندسهای آگاهانه و ظریف طراحی میشود.
اما هندسهی درونی کشوری که امروز ایران نام دارد چه شکلی دارد؟
در این هندسه اقوام، زبانها، دینها، اقتصاد و ... باید مختصاتیابی شوند و نسبتهایشان سنجیده شود.
آنچه به نظر من میرسد ما علم محور نیستیم. علممحوری است که مایهی رونق دانشگاهها و مراکز علمی میشود در حالیکه میبینیم مراکز علمی ما بخش اعظم هموغمشان را بر دینی بودن گذاشتهاند.
علم کاری با دین ندارد. دین در عمیقترین حالتش هستیشناسی است. و نسبت بین انسان و هستی را میکاود. علم اما کبریتیست که با بودن بنزین و هوا و امکان جرقه آتس راه میاندازد. چه در دست مسیح باشد چه در دست فرعون.
با مقیاس تاریخ، نهاد علمی مدرن در ایران نوپاست. به مقیاس عمر خودمان کم نیز عمر ندارد اما از یکجایی علمهای دانشگاهها نه تنها تعهد خود را به روشهای علمی از دست دادند بلکه در برابر پرسش مغالطهآمیزی چون این- اگر خدا نخواهد باز کبریت آتش میافروزد؟- زانو زدند.
در برابر این پرسش بیشتر عالمان علم سکوت کردند.
حتا اگر بخواهیم در زمینهی فهم دینی هم جهان را بفهمیم خرقعادات استثناها بودهاند و جهان در عاداتش طی امور میکرده و میکند.
همین اواخر خواندم کشیشی در یک کشور آفریقایی بهخاطر زیاد کردن ایمان مردم مبادرت به راه رفتن روی آب کرده است اما نتیجه این شده است که کشیش طعمهی تمساحان شده و ایمانی که قرار بوده فربه شود بر آب رفته است.
دانشگاه وظیفهی توضیح جهان بر اساس عاداتش را دارد. شرح و تبیین اینکه جهان چرا و چگونه بوده و هست و برقرار است و انسان در آن چطور میتواند که بهتر زندگانی کند اما همین نهاد در این خاک به اجبار از این وظیفهاش دست کشیده و در حال تولید یاوههاییست که نه ربطی به علم دارد و دنیا و نه حتا ربطی به دین.
بلکه تولید چیزی سرخورده و ترسخورده است با نمای علمی زانو زده در برابر خوف.
@faryad_naseri