ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
«مرز ترکيه» #سردار_صالحی #داستان

من تا حالا هيچ مرزی را ساده رد نشده ام. اولين اش ترکيه بود. سه تا بوديم که رسيديم نزديکی های آرارات. آن جا که نوح منتطر کلاغ نشسته بود. من هيچ خوشحال نيستم که توفان فرو نشست يا فرو ننشست، کلاغ برگشت يا برنگشت.

وقتی پرچم ترکيه را ديدم و فهميدم که از مرز رد شده ايم آن قدر شاد شدم، آن قدر شاد شدم که فکر نمی کنم روزی پيش بيايد که باز آن قدر شاد شوم. برف تا نيمه ی اتاقک مرزبانی بالا آمده بود. تا در اتاقک هم که رسيديم مرزبان ترک خبر نشد.

يک ميز چوبی زهوار دررفته، يک صندلی فلزی، يک بخاری نفتی متحرک، کتری رويی رويش، يک کف سيمانی سياه، يک سقف شوره زده، يک عکس بزرگ از آتاتورک به ديوار، يک رديف قطار فشنگ به ديوار، يک کمد آن گوشه ی ديوار، يک تخت سفری با چند پتوی سربازی سياه رويش: همه ی اتاق بود و مرزبان ترک يکی و ما سه تا. من پيرترينشان نبودم. خسته ترينشان شايد. ما نشسته بوديم کف اتاق.

مرزبان نشسته بود روبه روی مان؛ روی صندلی، پشت ميز. بخاری را کشيده بود زير ميز، لای پاهايش. تفنگش روی زانويش بود. دستش به قنداق تفنگ بود. قنداق تفنگ برق می زد. برای فرار از نگاه کاوشگر مرزبان خيره شده بودم به عکس روی ديوار که طلق قابش به زردی می زد. آتا نشسته بود بر خنگی که چنگ انداخته بود بر آسمان:
ــ چه قدر مفتخر است کسی که بگويد من ترکم.
مرزبان نگاه من را گرفت. برگشت عکس را ديد:
ــ آتاتورک کبير است!

شايد ده دقيقه گذشته بود که کتری روی بخاری جوش آمد. چای به امان تعارف کرد. من هيچ گاه، به عمرم، چای ای به خوشمزگی اين چای نخورده ام.

تازه کمی گرم شده بوديم که پرسيد: چه قدر پول همراه تان داريد؟
پول های ايرانی مان را درآورديم. خنديد. پوزخند زد و پول ها را پس زد:
گفتم پول، سبز، دلار، با همه ی اين پول هاتان نمی توانيد يک استکان چای بخوريد.
داشتيم. چندتا پنج دلاری که قبلا توی جيبم آماده کرده بودم به اش نشان دادم. چهره اش کمی باز شد. همه را به طرفش دراز کردم. اول يکی، بعد يکی ديگر برداشت. يکی از همراهانم دستم را پس کشيد. پنج دلاری ها ريختند کف اتاق. دست مرزبان ترک در هوا ماند. با همان دوتا پنج دلاری. بلند شد. صندلی اش را برداشت. گذاشت جلو ميز. نشست. تفنگش را روی زانويش جا داد. يک دستش روی تفنگ بود، با دست ديگرش به همراه مان اشاره کرد. او را بلند کرد. ايستاند. ما دوتا هم بلند شديم. با اشاره ما را نشاند روی زمين و تشر زد.
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
برايش ترجمه کرديم. کمی گيج ماند. مرزبان ترک دوباره پرسيد .
همراهم به ما نگاه کرد. ما دوتايی به کف اتاق اشاره کرديم: بگو اين جا را. نگفت. گفت: معلوم است. آدم هر خراب شده ای را که در آن به دنيا آمده است بيش از هرجايی دوست دارد.
مرزبان ترک پرسيد: چه می گويد؟ همراهم مهلت نداد. گفت: ايران. ايران. ايران.
ــ پس چرا ازش فرار می کنی؟
مرزبان ترک بلند شد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت همراهم. از اتاق انداختش بيرون.

اول همراه ما، بعد لوله ی تفنگ، بعد مرزبان ترک، بعد ما دوتا:
رديف شده بوديم روی برفی که تا زانو می رسيد رو به دره ی مرزی.

می شد پاسدار ايرانی را ديد که بر بالای تپه ی آن سوی دره قدم می زند .
همراه ما کمی درنگ کرد. مرزبان ترک مهلت نداد. لوله ی تفنگ را گذاشت پشت شانه اش و هلش داد پايين دره. پاسدار مرزی روبه رو از قدم زدن واايستاد. همراه ديگرم گفت: به اين سادگی؟
مرزبان ترک برگشت. ما را هل داد به طرف اتاقک خودش. ما دوتا وحشت زده ايستاديم دم در اتاقک. با تشر ما را به داخل خواند. آمد طرف همراه دوم من که نزديک تر به در بود. او را راست ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
ــ ترکيه را.
پا بر زمين نکوبيد. خم شد. با دست اشاره کرد به خاک: اين جا را، اين جا را. قنداق تفنگ زده شد تخت سينه اش. خم شد روی شکم و پيش پای مرزبان ترک، بر همان خاک افتاد. من پا پيش گذاشتم. با تشر من را نشاند سر جايم. او را کشاند بيرون:
ــ کسی که وطن ديگری را بيش از وطن خودش دوست داشته باشد بی ناموس است. وطن آدم ناموس آدم است، بی ناموس. ترکيه جای آدم های بی ناموس نيست.

من هيچ گاه، به عمرم اين قدر نترسيده ام. مانده بودم توی اتاقک و صدای التماس های همراه دومم دور شده بود که مرزبان ترک آمد توی اتاقک و با تشر من را ايستاند:
ــ ترکيه را بيشتر دوست داری يا ايران را؟
غريزه ی من هميشه معقول تر از عقلم عمل کرده است اما هيچ گاه اين چنين سرعت عملی نداشته است. هنوز پرسش مرزبان ترک تمام نشده بود که داد زدم: هردو را قد هم دوست دارم.
صليب شدم.
خم نشدم.
پهن شدم روی زمين.
پيش پايش.
دست بر پوتينش گذاشتم.
بر هردو لنگه ی پوتينش.
پوتين سياهش:
اين دست: اين لنگه ی پوتين آن دست: آن لنگه ی پوتين.
اين دست: اين جا را.
...
آن دست: آن جا را.

ــ هردو را قد هم دوست دارم.

پشت گردنم را گرفت. بلندم کرد. کشاندم کنار ديوار. نشاندم روی زمين .صندلی اش را آورد. نشست روی صندلی. رو به رويم. تفنگش را گذاشت روی زانويش. لبحند زد:
ــ آفرين، تو خون ترک توی رگ هات داری!
کتری را از روی بخاری برداشت و برايم چای ريخت.
@faryad_naseri

من هيچ گاه، به عمرم، زهر هلاهلی به تلخی آن چای نخورده ام.
«زندگی در لجن»

هیچ‌وقت عادت نداشته‌ام نسبت به امر روز واکنش رسانه‌ای یا نمایشی نشان بدهم.

اگر زلزله آمده منتشر کردن عکس با متنی دلسوز چه دردی دوا می‌کند؟

اگر بزرگی از اهل هنر دار دنیا را ترک کرده است یاد کردن از او پس از مرگش چیزی جز فراموش کردن زندگی‌اش نیست.

آنچه اهمیت دارد نگاه کردن به بیخ ماجراست که چرا در چنین وضعیتی هستیم؟

اما از دیشب که خبر آزار و اذیت دانش‌آموزان را خوانده‌ام نمی‌توانم فراموشش کنم.

این اتفاق چیزی نیست که با نمونه آوردن از اتفاقات مشابه خارجی بخواهیم نادیده‌اش بگیریم یا کمرنگش کنیم.

این اتفاقی نیست که با تقلیل دادنش به سلامت روانی یک شخص، یا یک اشتباه مدیریتی بکاهیمش.

با گرفتن و بستن و حتا رساندن مجرم به سزای قانونی‌اش پرونده را ببندیم.

درست‌تر که نگاه کنیم دقیقن با این چاه به اعماق تاریک شکلی تحمیل شده از زندگی و سیاست می‌رسیم که تمام امور کشور را با خود به اسفل‌السافیلن می‌برد.

این یک معلم یا ناظم نیست که این عمل را مرتکب شده است. این سیستم است که این عمل را انجام داده است.

سیستمی که دروغ پرورده است. سیستمی که ریا پرورده است. سیستمی که تخصص را فدای سرسپردگی به خودش کرده است.

سیستمی که نهادهایش چنان سست‌اند که هر اتفاقی تمام وجودش را می‌لرزاند پس مدام می‌پوشاند. می‌پوشاند و خود زیر آوار هر آنچه پنهان کرده است می‌ماند.

سیستمی که مدام تصویرش را بزک می‌کند. بی‌دلیل نباید باشد که ۹۷۰ تن لوازم آرایشی وارد می‌کنیم.

ما مردمی و کشوری هستیم که از واقعیت هراس داریم و دلباخته‌ی تصویر بزک شده‌ی خویشیم.

واقعیت انسان چنان که رسانه‌های میلی و حکومتی نشان می‌دهند تمام معنویت نیست. معنویتی که اگر کمی درست نگاه کنیم خود بر پایه‌ی پول و ایدئولوژی تصویر می‌شود.

سیستم اگر درست باشد پرورش نیاز به معلم ندارد در زیست رقم می‌خورد، فرهنگ نماینده‌ی حکومتی نمی‌خواهد بلکه نماینده‌هایش را از بین مردم انتخاب می‌کند.

سیستم اگر درست باشد امدادرسانی به مردم مفلوک این همه دم و دستگاه موازی نمی‌خواهد- کمیته‌ی امداد، بنیاد مستضعفین، بهزیستی...-.

سیستم اگر درست باشد فرهنگ این همه اداره نمی‌خواهد.

سیستم غلط و معیوب و از کار افتاده است و نمی‌خواهد بپذیرد. با سلام و صلوات کار پیش نمی‌رود. اولین درمان پذیرفتن است. باید بپذیریم همگی در چرخه‌ی تاریکی افتاده‌ایم.

مثال همیشگی من این است که تو فکر کن موجوداتی در آب و هوایی می‌زیند کم‌کم ماده‌ای سمی به آب و هوا اضافه کنی طوری که نکشد و به مدد سازگاری موجودات زنده بمانند.

نتیجه چه می‌شود آنها هوای مسموم را طبیعی می‌انگارند و پاکیزه‌گی را فراموش می‌کنند و انحراف می‌دانند.

ما در چنین لجنی زندگی می‌کنیم و لجن را طبیعی و درست می‌انگاریم.

سر از این هوا اگر بیرون ببریم آنجاست که می‌فهمیم -اگر بپذیریم- در لجن بوده‌ایم و شاید برای همین است که عوارض خروج از کشور سنگین‌تر می‌شود که سر از این لجن بیرون نبریم تا هوایی بخورد.

@faryad_naseri
‍ 🎧 داستان : #مرز_ترکیه
📝 نویسنده: #سردار_صالحی
🎙 با صدای: #شهلا_رضاسلطانی
🌐 اختصاصی کانال صدای داستان

@sedayehdastan
💥با ما همراه باشید. 💥
تا کنون در باب «دیگری» اندیشمندان زیادی سخن گفته‌اند اما از «آن‌دیگری» کسی سخنی نگفته بود و «آن‌دیگری» چنین روشن و صریح بیان نشده بود که شیخ گفت:

یا ما زودتر می‌میریم یا آن دیگری!

@faryad_naseri
۱. آیا شما می‌توانید خرابی‌های فنی ماشین‌تان و ابزارهای برقی مورد استفاده‌تان را تعمیر کنید؟

بیشینیه‌ی پاسخ‌ها باید این باشد:

نخیر من توان و دانش این‌ کار را ندارم؟

۲. آیا شما می‌توانید در عرصه‌های مختلف اقتصادی،سیاسی، فلسفی نظر بدهید؟

بیشینیه‌ی پاسخ‌ها باید این باشد: نخیر من سواد و دانش این عرصه‌ها را ندارم.

۳. یاد گرفتن تعمیر ابزارهای فنی سخت‌تر است یا یاد گرفتن درست فکر کردن؟ آیا همه‌ی ما درست فکر می‌کنیم؟

بیشینیه‌ی پاسخ‌ها باید این باشد:

نخیر، من دانش درست فکر کردن را نیاموخته‌ام.
و می‌دانم درست‌اندیشیدن سخت‌ترین کار جهان است‌.

شما فکر می‌کنید برای درست اندیشیدن نیازمند چه توانایی‌ها و دانشی هستیم؟

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
حسین منصوری تولدت مبارک

از پسوا تقدیم به تو:

من هیچم.
من هیچگاه چیزی نخواهم بود.
من حتی نمی‌توانم خواهان بودن چیزی باشم.
ازاین که بگذریم تمامی رویاهای جهان در من است

@hekmatkalame
#فرج

ستاره‌ی عالم ادبیات و هنر متعهد و چریکی

نقاشی از جورجیا اوکیف
@faryad_naseri
جستن چیزی برای ایستادن-۲

هر جمع و اجتماعی هر چقدر نمای بهم‌ریخته‌ای داشته‌ باشد باز بر هندسه‌ای پنهان سوار است.

هندسه‌ای که روابط بین اجزا جمع را معنا دار می‌کند. اهل ادب این هندسه‌ی پنهان را با عروض در شعر می‌توانتد بفهمند. معماران با نقوش هندسی در طرح‌ها و ... .

نسبت نما و ظاهر با این هندسه نسبت و رابطه‌ای همیشگی و یکسان نیست. گاهی این نسبت حتا عکس بوده است. در خطوط به‌هم ریخته‌ی یک نقشه‌ آنکه دانای امر است نظم و نظام می‌باید و نسبت‌ها را می‌فهمد.

در یک اثر ادبی گاهی بهم‌ریختگی بر هندسه‌ای آگاهانه و ظریف طراحی می‌شود.

اما هندسه‌ی درونی کشوری که امروز ایران نام دارد چه شکلی دارد؟
در این هندسه اقوام، زبان‌ها، دین‌ها، اقتصاد و ... باید مختصات‌یابی شوند و نسبت‌های‌شان سنجیده شود.

آنچه به نظر من می‌رسد ما علم محور نیستیم. علم‌محوری است که مایه‌ی رونق دانشگاه‌ها و مراکز علمی می‌شود در حالی‌که می‌بینیم مراکز علمی ما بخش اعظم هم‌وغم‌‌شان را بر دینی بودن گذاشته‌اند.

علم کاری با دین ندارد. دین در عمیق‌ترین حالتش هستی‌شناسی است. و نسبت بین انسان و هستی را می‌کاود. علم اما کبریتی‌ست که با بودن بنزین و هوا و امکان جرقه آتس راه می‌اندازد. چه در دست مسیح باشد چه در دست فرعون.

با مقیاس تاریخ، نهاد علمی مدرن در ایران نوپاست. به مقیاس عمر خودمان کم‌ نیز عمر ندارد اما از یکجایی علم‌های دانشگاه‌ها نه تنها تعهد خود را به روش‌های علمی از دست دادند بلکه در برابر پرسش مغالطه‌آمیزی چون این- اگر خدا نخواهد باز کبریت آتش می‌افروزد؟- زانو زدند.

در برابر این پرسش بیشتر عالمان علم سکوت کردند.
حتا اگر بخواهیم در زمینه‌ی فهم دینی هم جهان را بفهمیم خرق‌عادات استثناها بوده‌اند و جهان در عاداتش طی امور می‌کرده و می‌کند.

همین اواخر خواندم کشیشی در یک کشور آفریقایی به‌خاطر زیاد کردن ایمان مردم مبادرت به راه رفتن روی آب کرده است اما نتیجه این شده است که کشیش طعمه‌ی تمساحان شده و ایمانی که قرار بوده فربه شود بر آب رفته است.

دانشگاه وظیفه‌ی توضیح جهان بر اساس عاداتش را دارد. شرح و تبیین این‌که جهان چرا و چگونه بوده و هست و برقرار است و انسان در آن چطور می‌تواند که بهتر زندگانی کند اما همین نهاد در این خاک به اجبار از این وظیفه‌اش دست کشیده و در حال تولید یاوه‌هایی‌ست که نه ربطی به علم دارد و دنیا و نه حتا ربطی به دین.

بلکه تولید چیزی سرخورده و ترس‌خورده است با نمای علمی زانو زده در برابر خوف.

@faryad_naseri
همدان جاده‌ی قهاوند.
در حال طی کردن بهاری دلی‌دیوانه‌ایم
جایی در این جهان هست که نامش «همه‌کسی»ست. بهار دلی‌دیوانه
Forwarded from Deleted Account
چیزی در هوا هست مثل الکل
آدمی مثل من را مست می‌کند، مست

اورهان ولی
جاده‌ی کمیجان. بهارِ مست
بر مرز سبزه و خاک راهی از رنگ به آسمان می‌رود
تلمود، تلمید، تلمیذ. تُرره، تورات


تُر که در استوره (آس تُر رَه) و ترک (تُر کُه مان) هم هست معنی رد و نشان می دهد. تاریخ یا تُریخ هم به معنی رد است، نشان ِ راه. تورات هم روزی تُر ِ راه بود، تُررَه. نشان راه، نشان راهی که آس راه ایل رفته است. مید یا مود در تلمود همان مو است. به باور مردم خدا میان مردمان بود بعد از میان مردمان رفت اما چیزی از او در میان مردمان ماند. خدا را هرچه دانسته بودند چیزکی از آن می ماند. آن ها که خدا را مرغ می دانستند پری از او می ماند. آن ها که دار می دانستند تنی از او می ماند. آن ها که خدا را خانه می دانستند در خانه می ماند. آن ها که خدا را سر می دانستند مویی از او می ماند. مید یا مود یا میذ یا موذ اشاره به همان رشته است، همان رد یا تُر. در میان مردمان یکجانشین در هر آبادی یک تل گرد گلی بود که برای پراکندن خبر بر بالای آن می رفتند و صدای سَرنا به معنی دعوت به رامشگری بلند می کردند. بعدها با بازگشت اهریمن، آریمن، مرد آریایی کارکرد این تل ها این بود که وقت حمله ی آریایی ها بالایش آتش و دود بلند می کردند و خبر خطر را می پراکندند. به دست می آید توره و تلموذ چه است؟ امروزه به گونه ی شرعیات یهود است. بکن نکن ها. مثل داستان فرمان هاست. در آغاز یک فرمان بود: همدیگر را نکشید. (دیگران را کشتید باکی نیست.) بعد شد سه تا. دزدی نکنید. (از خودتان). زنا نکنید. (پا اگر داد از زنان دیگری باکی نیست) تا بعد که لوح شد شد ده تا و رفته رفته بکن نکن ها افزوده شد تا به امروز که زنده گی ایده آل برای مومن رعایت تمام این بکن نکن ها است. این را هم داشته باش که آن چه در میان یکی تُرات است در میان دیگری تُرهات. همان گونه این ها خدایشان یه وه است، یه هُوه است که برای دیگری یاوه است. دیو، د ایو، د اِو برای یکی دیو است، برای دیگری دیو یا دیوس خانه است، خدا است.
«تُر: دنبال، پى. inam raft torr-e u>:این هم دنبال او رفت>» .واژه یاب. بختیاری.
«تلمود: (تعلیم ) کتابی است شامل دو قسمت که یکی را مشنا و دیگری را گمارا گویند. اما لفظ مشنا که بمعنی تکرار می باشد عبارت از مجموع تقالید مختلف یهود است با بعضی از آیات که از کتاب مقدس اقتباس شده. قوم یهود برآنند که این تقالید در کوه سینا به موسی داده شده بعد از آن از هارون و العیازر و یوشع دست به دست به انبیاء بعد و از انبیاء به رؤسا و خلفای کنیسه رسیده تا قرن دوم بعد از مسیح که در آن وقت حاخام یهود تمام آنها را جمع کرده در کتابی ثبت نموده و شخص مذکور در میان قوم یهود به جامع مشنا شهرت یافت. و گمارا که به معنی تعلیم است عبارت از مجموع تعلیمات و تفاسیری است که بعد از انتهای مشنا در مدارس عالی واقع شد. و تفسیراتی که نوشته شده نیز دو قسم است: یکی را تلمود اورشلیم گویند که حاخامهای طبریه آن را فیمابین قرن سوم و پنجم نوشتند. و دیگری راتلمود بابل گویند که در قرن پنجم نوشته شد. (از قاموس کتاب مقدس ). مجموعه ای از روایات ربنی مفسر قوانین موسی وآن دو جزء است: یکی «میشنا» مجموعه روایات و احادیث مسند به روات است و دیگری «جمارا» که شرح «میشنا» است. (از لاروس)». دهخدا
«تورات: کتاب مقدس و مذهبی قوم یهود که از حضرت موسی باقی مانده است و شامل پنج کتاب (اَسفار خمسه) می‌باشد: ۱) سِفْر تکوین، راجع به خلقت عالم و اوایل تاریخ بنی‌اسرائیل. ۲) سفر خروج، دربارۀ مهاجرت بنی‌اسراییل از مصر. ۳) سفر لاویان، شامل قوانین مذهبی و شرایع و قواعد و حدود سبط لاوی (از اسباط دوازده‌گانۀ اسرائیل). ۴) سفر اعداد، دربارۀ مسافرت بنی‌اسرائیل و فتح اراضی کنعان و قوۀ مادی آن‌ها. ۵) سفر تثنیه، مکمل کتب قبلی است و تکرار شرایع را به‌طور اختصار بیان کرده است. Δ مجموعۀ اسفار پنج‌گانه و ملحقات تورات را عهد قدیم یا عهد عتیق می‌گویند.» دهخدا

#سردار_صالحی

@faryad_naseri