واقعن حیرت‌انگیز است. حیرت‌انگیز است. در این چند روز که من دغدغه‌هایم را آشکارا اینجا نوشته‌ام تعدادی زیادی از دوستان ترک مجلس کرده‌اند.

من ناراحت رفتن دوستان نیستم اگر چه بودنشان خوش است. اما از یک چیز ناراحتم در این روز و روزگار که همه باید هشیار و آگاه باشیم اینگونه پشت کردن به شنیدن و هم‌سخنی و اندیشیدنِ چاره برای نجات مایه تاسف است.

در دل همه شرک، روی بر خاک چه سود؟
زهری که به جان رسید تریاک چه سود؟
خود را به میان خلق زاهد کردن
با نفس پلید و جامه ی پاک چه سود؟

#مهستی_گنجوی

منظومه‌ی #مراثی_محله_های_مرده
#ایرج_ضیایی
@faryad_naseri

در مکاشفه‌ای به همسرم گفتم/خدا زمین را زیتون بنامد/تا دانه‌ای در دستان تو/ شکل همه‌ی اشیایی بشود/که جز خدا پناهگاهی ندارند
#ایرج_ضیایی
مراثی محله‌های مرده
#نشر_حکمت_کلمه

آیا می‌دانید که


آیا می‌دانید که امام صادق گفته است که: از نیکبختی شخص، آن است که دخترش پیش از "آغاز دوران حیض" (یعنی پیش از بلوغ جنسی و نوجوانی) شوهر داده شود!
امّا امام کاظم (فرزندِ همان امام) نه تنها هیچ‌یک از هجده دخترش را در کودکی شوهر نداد بلکه سفارش کرد که تا آخر عمر اساساً ازدواج نکنند!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی ازدواج را سنّت و موجب حفظِ نیمی از دین دانسته
اما امام حسن عسکری تن به آن سنّت و کارکرد نداد و تا آخر عمر ازدواج نکرد!

آیا می‌دانید که امام زین‌العابدین این سخن پیامبر گرامی که "عورة المؤمن علی المؤمن حرامٌ" را به: لزوم پوشیدگیِ ناحیۀ دامن و نگاه نکردن به دامنِ غیر تفسیر می‌کرد
اما امام صادق این تفسیر شایع را قبول نداشت و می‌گفت منظور از آن عدم افشای عیوب، لغزش‌ها و اسرارِ مگوی مردم و به رُخ نکشیدنِ آن‌ها در فرصت مناسب است!

آیا می‌دانید که امام حسین بر علیهِ یزید خروشید
اما فرزندش امام سجاد لام تا کام چیزی نگفت و حتّی برای سپاه خلیفه، دعای مخصوص مرزداران را سرود!

آیا می‌دانید که امام کاظم به مبارزه با دستگاه خلافتِ عباسی پرداخت
اما فرزندش امام رضا با همان دستگاه ائتلاف کرد و ولیعهدشان شد!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی، فزونی جمعیتِ مسلمین را خواستار شد و زنِ خوب را زنی دانسته که زیاد بچه بزایَد
اما همو خودش با وجود آن‌همه زنانِ بسیار که برایش نوشته‌اند و با آن‌همه حرص و ولعِ جنسی که به پایش گذاشته‌اند، به حرفِ خود عمل نکرد و از آن‌همه زن (بجز حضرت خدیجه در ماقبل بعثت) صاحب فرزند نشد و به فزونی جمعیت دینِ خودش کمک نکرد!

آیا می‌دانید که پیامبر گرامی و برخی دیگر از امامان از اهمیت آغاز سخن با "بسم الله الرحمن الرحیم" سخن گفته و افزوده‌اند که هر کلام و سخنِ دارای اهمیتی که با بسم الله الرحمن الرحیم شروع نشود، ابتر و نافرجام است
اما همان‌ها خودشان هیچ‌گاه در آغازِ کلام و احادیث فراوان و حتی خطبه‌ها و سخنرانی‌ها بسم الله و به نامِ خدا نگفته‌اند!


به نظر شما این تفاوت و تعارض‌ها را چگونه می‌توان توضیح داد؛ جعل حدیث یا پذیرش تفاوت ویژگی‌ها در میان ایشان یا تغییر شرایط و بنا به اقتضا تصمیم گرفتن یا ....

امیر ترکاشوند، ۱۳۹۷/۴/۷

کانال بازنگری

☘️ آب حیات همان آب قنات است
✍️ #رضا_بابایی

🔅اقتصاد ایران بدترین روزها را در نیم‌قرن گذشته از سر می‌گذراند. غول تورم که چند سالی در گوشه‌ای خزیده بود، مست و لایعقل به بازار ارز و خودرو و مسکن و دارو آمده است و عربده می‌کشد. هیچ کس توان رویارویی با او ندارد. ترامپ می‌داند که اقتصاد در ایران یعنی فروختن نفت و خریدن کالا از کشورهای دور و نزدیک. در چنین اقتصادی، حیات و ممات کشور در دست دلار است.
اگر امیدی باشد، به گفت‌وگو با کشورهایی است که جیب‌های ترامپ را از دلارهای نفتی پر کرده‌اند تا ایران را به گوشۀ رینگ ببرد و آنقدر بر سر و روی او بکوید که راه را از چاه نداند. حمله به سفارت عربستان و برخی سیاست‌ها در کشورهای عربی، ایران را در جهان اسلام منزوی کرده است. راه برون‌رفت از این دایرۀ آتشین که دود آن تنها در چشم مردم می‌رود، تنش‌زدایی با کشورهای اسلامی منطقه و سپس گفت‌وگو با قدرت‌های بزرگ غربی است.

🔅اگر گفت‌و‌گو با آمریکا و اسرائیل ممکن نیست، به دست آوردن دل کشورهای اسلامی منطقه که در امکان است. دولت‌مردان باید بدانند که هیچ آرمانی آنقدر مقدس و ارزشمند نیست که هشتاد میلیون انسان بی‌گناه را در آتش رنج و فلاکت بیفکند. اگر عزت ایران را می‌خواهند، بدانند که روزی نیست که میلیون‌ها پدر و مادر ایرانی طعم خواری را از قیمت‌ها نچشند؛ شبی نیست که میلیون‌ها جوان تحصیل‌کرده سر بر بالین یأس و بی‌پناهی نگذارند؛ هفته‌ای و ماهی نیست که هزاران نفر از غصۀ مسکن و جهیزۀ دختر و هزینۀ درمان دق نکنند یا در بستر بیماری نیفتند.

🔅در ده روز گذشته، من چند یادداشت کوتاه و بلند در موضوعات مختلف نوشتم؛ اما هر گاه خواستم یکی از آنها را به کانال ارسال کنم از خودم پرسیدم در این روزگار وانفسا چه جای گفت‌وگوهای علمی دربارۀ دین و ادب و فرهنگ. اگر کسی قلمی و رسانه‌ای داشت، نباید صدای مردم در این روزگار ایمان‌کش و فرهنگ‌سوز باشد؟ برای من، بهترین روزها آنگاه است که می‌خوانم و می‌نویسم؛ اما – به قول شریعتی - در زمانه‌ای که چشم‌ها نگران است و دل‌ها غمگین و لب‌ها تشنه، از آب قنات باید گفت، نه از آب حیات.

🌾 @Sedanet | @rezababaei43
t.me/sedanet1/15

گویند محی‌الدین‌ عربی که حکیم روزگار و مقتدای علمای عصر خود بود. سی‌سال با مولانا رضدی شب و روز مصاحب بود و یک‌لحظه بی‌یکدگر قرار نگرفتندی، چند روز که نورالدین در مرض موت بود محی‌الدین بر بالین او به شرب مشغول بود. شبی به حجره رفت. بامداد که با در خانه آمد غلامان را موهای بریده به عزای نورالدین مشغول دید. پرسید که حال چیست گفتند: مولانا نورالدین وفات یافت. گفت: دریغ نورالدین. پس روی به غلام خود کرد و‌گفت: نمشی و نطلب حریفا آخر. و هم از آنجا به حجره‌ی خود عودت فرمود. گویند بعد از آن بیست سال عمر یافت و هرگز کسی نام نورالدین از زبان او نشنید.

#طنز
#ابن_عربی
#عبید
رساله‌ی دلگشا
@faryad_naseri

مولانا اصولا گویا استنکاری هم نسبت به محی‌الدین و آراء و کتب او داشته است. شاهد این موضوع آنکه در یک مورد کتاب مناقب العارفین افلاکی داستانی نقل شده است که در آن، مولانا آواز قوالی بنام زکی را بر فتوحات مکی ابن عربی رجحان داده است و همین خود بهترین نشان‌دهنده‌ی تمایز این دو شیوه‌ی عرفانی است؛ عرفان ابن‌عربی که بر نوعی نظم و دلیل و دستگاه خاص استوار است (فتوحات مکیه) و عرفان مولانا که بر ذوق ووجد و حال (آواز قوال) متکی است: "همچنان از عرفای اصحاب منقول است که بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که عجب کتابی است که اصلاً مقصودش نامعلوم است و سر حکمت قایل نامفهوم؛ از ناگاه زکی قوال از در درآمد و سر آغاز اسرار کرد؛ حضرت مولانا فرمود که: حالیا فتوحات زکی به از فتوحات مکی است و سماع شروع فرمود"


از پانوشت صفحه‌ی بیست و دو مختارنامه به تصحیح شفیعی کدکنی
@faryad_naseri

چنان‌که شیخ محمد بن عربی در دمشق می‌گفت که محمد پرده‌دار ماست! می‌گفتم: آنچه در خود می‌بینی، در محمد چرا نمی‌بینی؟ هر کسی پرده‌دار خود است. گفت آنجا که حقیقت معرفت است، دعوت کجاست؟ و کن و مکن کجاست؟ گفتم: آخر آن معنی او را بود و این فضیلت دگر مزید؛ و این انکار که تو می‌کنی بر او، و این تصرف، نه که عین دعوت است؟ مرا که برادر می‌خواند و فرزند، نه که دعوت است؟ پس دعوت می‌کنی و می‌گویی دعوت نباید کردن!

نیکو همدرد بود، نیکو مونس بود، شگرف مردی بود شیخ محمد؛ اما(لیک) در متابعت نبود. یکی گفت: عین متابعت خود آن بود. گفتم: نی متابعت نمی‌کرد.

#مقالات_شمس #شمس_تبریزی #محی‌الدین_ابن_عربی #بی‌گاه
@bigaahbook

@faryad_naseri

نیازمندی رابطه‌ی بین معقول و محسوس در فصوص

باور نگارنده این است که عرفان نوع و گونه‌ای از اندیشه است که تلاش دارد با زبان و ادبیاتی خاص جهان را از منظری دیگر شرح دهد. که چیزها چگونه و ازکجا آمده‌اند و سرنوشتشان چرا و از چه رو چنین است و فرجامشان چیست؟
اندیشیدن به آغاز و پایان از وظایف بزرگ فلسفه است. اکنون می‌بینیم که شاخه‌ای از دانش نیز وجود دارد که سعی می‌کند از عهده‌ی این وظیفه برآید.
این دانش در فارسی وجوه چندگانه دارد. ماهیتش و کیفیتش. برحسب کیفیت بیشینه‌ی آثار این دانش در عالم علم ادبیات معنادارند و به حیث ماهیت‌شان در ساحت عرفان.
نه تنها در اینجا و در فارسی که چنین درهم شدنی در آثار دیگر ملل و زبانها هم مشهود و آشکار است. نمونه رسالات افلاطون گاه چنان از ادبیت بهره‌مندند که به شعر پهلو می‌زنند همان چیزی که آورندگان و سرایندگانش را از شهرمثالینش بیرون کرد.
افلاطون در آثارش وقتی در شرح چیزهای در جهان برمی‌آید که این چیزها چیستند و از کجا چنین شده‌اند؟ هر چیز از کجا می‌داند و میدانسته که باید چنین باشد. عالم را به دو ساحت بزرگ تقسیم می‌کند: عالم معقول یا ایده‌ها و مثل‌ها وَ عالم محسوس و چیزهای هست.
آن‌گاه بر آن می‌شود که نسبت این دو عالم را شرح دهد. رابطه و نسبت چیزهای هست بین ایده‌ها و الگوهاشان چیست؟
افلاطون سه نسبت را نام می‌برد و شرح می‌دهد. یکی تقلید آنچه که اینجاست از الگویش؛ دیگری روگرفت و تصویر به زبان امروزی‌تر کپی. آنچه که اینجاست کپی الگویش است. و دیگری بهره‌مندی: آنچه که اینجاست از صفات الگویش بهره گرفته است.
همه‌ی درخت‌های جهان از درختی در عالم معقول تقلید می‌کنند یا هر کدام یک روگرفت ازآنند یا بهره‌ای از آن دارند. اصل آن ایده و مثل است و باقی سایه‌اند. اصل واحد است و چیزهای اینجا کثیرند.
ابن‌عربی هم در شرح تطور این عالم بر همین باور است که واحدی هست که اصل و اساس است و باقی چیزها در عین این‌که همانند اما بالذات با او فرق دارند. اما در شرح نسبت بین آن واحد اصیل و اساسی بین چیزهای موجود رابطه و نسبیتی که شرح می‌دهد نسبت نیازمندی است.
آفرینش در نظام ابن‌عربی نه بر اساس تقلید یا روگرفت یا بهره‌مندی که بر اساس نیازمندی شرح داده می‌شود:
و اگر سریان حق در موجودات و ظهور در آنها به صورت نبود، عالم را وجودی نبود، چنان که اگر آن حقایق معقول کلی نبودند، در موجودات عینی هیچ حکمی ظاهر نمی‌گشت، و از این حقیقت، افتقار و نیاز عالم به حق در وجودش می‌باشد. (فصوص الحکم- فص آدمی- ترجمه‌ی خواجوی)



#نیازمندی #ابن_عربی @faryad_naseri

من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri

من این زن جوان هنرمند را نمی‌شناختم.

همیشه می‌گویم کتاب‌های ممنوعه را بخوانید.

انسان‌های ممنوعه را بشناسید.

رقص را چطور می‌شود دربند کرد؟
@faryad_naseri

شجری را گفتند: برگ چون زلف بر باد داده‌ای، حکمت بریدن است.

لاله‌ای را گفتند: در باد رقصیده‌ای چراغت را باید کشت.

ناصر خسرو حکیم چه خوش نوشته است:

شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است
زیرا که بر این شاخ غم و مشغله بار است.

@faryad_naseri

رسانه علیه‌السلام نیست.

نوع برخورد بزرگان قوم در مواجهه با انقلاب ۵۷ و نتیجه‌ی قضاوت‌هاشان و فراست احمد شاملو همیشه پیش چشم من بوده و هست که مواجهه با وقایع سیاسی و اجتماعی دجار هیجان و غلط نشوم و اصل را ببینم و بازی نخورم.

به‌واسطه‌ی تدریس مباحث رسانه و سوادرسانه‌ای بیش از پیش در پیگیری اخبار وسواس و دقت به خرج می‌دهم که این جریان چیست و از کجا آب می‌خورد؟

با تمام این‌ها سخت پیگیر اخبار حرکت‌‌ها و جنبش‌هایی هستم که زنان راه می‌اندازند و پیش می‌برند به دلیل اینکه باورم این است: تغییرهای بزرگ ذات زنانه دارند.

در این چند ماه اخیر که سرعت وقایع بسیار بیش از آن است که بشود به‌تنهایی رصدشان کرد به چند مجرای عمومی در فضای مجازی اعتماد کردم.

مجراهایی که گردانندگانشان در ظاهر امر مردمند و فراموش کردم آنجا نیز رسانه‌ است و در رسانه قدرت‌های بزذگ پنهان و دخیلند.

کمی غفلت به این انجامید که امروز حس بازی خوردن به من دست بدهد. دختری را یک‌ماه پیش یک‌شب دستگیر می‌کنند و یک‌ماه بعد در دل التهابات عمومی ناگاه تمام فضای مجازی را با اخبار او پر می‌کنند.
زنی دیگر که او نیز در جریانی دیگر خبرساز شده بود به شدت جلو رانده می‌شود و تو می‌فهمی بازی خورده‌ای.

قرار بوده هوش‌ربایی کنند و حواس‌ها را پرت.

ماجرای یک‌ماه پیش را امروز رسانه‌ای کنند و گربه‌رقصانی کنند تا برقصانندمان.

#خطر_رسانه
#انحراف

رنساس انفجار گوشت بر کلام بود. بیرون زدن تن از حجاب. آن من ِ دینسوخته‌ی افسرده شکفت و تن مرکز داستان شد. تنی که زیر جامه ها و جُل‌ها نهان بود.رنسانس در نقاسی‌های کلیسا جلوه ی تن است، عضله، رگ، پی، زن

طوفان

می توانم در یک شعر طوفانی
دل تان را
پر از پرنده کنم
از عقاب ها، کبوترها، یاکریم ها،
گنجشک ها، قناری ها، سهره ها
اما حواستان باشد
یک جایی این طوفان تمام می شود
و قلب شما
مثل یک کشتی خسته
در سرزمینی دور به گل می نشیند

فریاد ناصری از کتاب " سرزدن"

🌀| @astrakancafe

مرشد به جهان خیره‌سر و سرسری نتواند نگریست.

#بویوروق رساله‌ی آیینی قزلباشان صفوی
@faryad_naseri

دوستان عزیزم

مدتی‌ست فعالیت اینجا کمرنگ شده است و تا چند روز هم کمرنگ خواهد بود.

از هفته‌ی بعد به روال پیشین و‌منظم‌تر فصوص‌خوانی‌مان را ادامه می‌دهیم.

برای دور نشدن از بحث خبری و مطلبی از آیت‌الله سیستانی اینجا منتشر می‌کنم که در این مطلب پیرامون رواج فلسفه‌ی ملاصدرا و عرفان ابن عربی در ایران نظر داده‌اند و نظرشان هم مثبت نیست.

http://www.ebnearabi.com/6997/انتقاد-سیستانی-تدریس-فلسفه-ملاصدرا-ان.html ‌

به فکرِ گنبدِ خود باش، یا امام رضا!

> زنده‌یاد «کفاش خراسانی»

•
[«کفاش خراسانی»، شاعر دردمند مشهدی، در عصر مشروطه می‌زیست و درگذشتش را حوالی سال ۱۳۱۵ خورشیدی دانسته‌اند. از او، قصیده‌ای انتقادی و شکواییه‌ای طنزآمیز به‌جای مانده که آن را، دردمندانه و شوخ‌طبعانه، در شکایت از فرّاشان و مسئولان آستان قدس رضویِ روزگار خودش نوشته است. کفاش، شعرهای زیادی دارد، اما این شعر، به‌دلیل شوخ‌طبعی‌های شاعرش و موضوع ویژه‌اش، از همان زمان، زبانزد شد و به امروز هم رسیده است.
دربارۀ چرایی سرودن این شعر می‏‌گویند: روزی شاعر، کتک‌خوردنِ زائرانی را می‌بیند که برای غذای‏ رایگان بر درِ آشپزخانۀ آستان قدس رضوی ازدحام کرده‏‌اند. نیازمندیِ زائران‏ و گستاخیِ فراشان، کفاشِ تهی‌دست و آزاده را آن‌چنان می‌آزارد که‏ با تیغ زبان و قلمش این‏‌چنین به مقابله می‏‌پردازد.]
•

ز بی‌حسابیِ اوباش، يا امام رضا
شد آنچه بود نهان، فاش، يا امام رضا

چه صحن و بارگه است اين، مگر كه نقشۀ او
كشيده مانیِ نقاش؟ يا امام رضا

چراغ برق تو و نور مه بُوَد به مثل
حكايتِ خور و خفاش، يا امام رضا

شبی برو درِ مطبخ، ببين چه‌سان زوّار
كتك خورند عوضِ آش! يا امام رضا

يساولِ دمِ مطبخ كه بدتر از خولی‌ست (۱)
يكی دگر بنشان جاش، يا امام رضا

به ديگ، يک، دو منی ماش و يک منی شلتوک (۲)
پزند جای پلو ماش، يا امام رضا

بسی به ديگ رَود استخوان كه گوشت از او
سترده گشته به منقاش، يا امام رضا (۳)

به توی قرمۀ سبزی كنند گوشت، وليک
به قدر دانۀ خشخاش، يا امام رضا

به وقتِ صرفِ غذا، حرف خادمان اين است
كه جوجه نيست چرا لاش؟ يا امام رضا

ز «مفت‌خورانِ» فراوان كه گردِ تو جمع‌اند (۴)
به فكر گنبدِ خود باش! يا امام رضا

به‌جای آن‌كه به پای پياده، كفش كُنند
كَنند آنچه بُوَد پاش، يا امام رضا

جماعتی شده دربان تو را، بلانسبت (۵)
همه اراذل و اوباش، يا امام رضا

تو را که قرض شده فرض، بشنو از من عرض
مگیر این‌همه فرّاش، یا امام رضا

به گردِ روضۀ خلدآشيانِ تو جمع‌اند
چه روضه‌خوان؟ همه كلّاش! يا امام رضا (۶)

بسی شده‌است كه با ارمنی زيارت‌خوان
برای زر شده قارداش، يا امام رضا (۷)

به روز حشر ز كس وامگير سايۀ لطف
خصوص از سرِ «كفّاش»، يا امام رضا
•

پی‌نوشت:
۱. یساول: نگهبان
۲. شلتوک: برنجی که هنوز آن ‌را از پوست درنیاورده باشند.
۳. منقاش: موچین
۴. باید با مسامحه، به تلفظ عامیانه بخوانیم «مُف‌خوران»، تا وزن مصراع درست باشد.
۵. حسین خدیوجم در یادداشتی نوشته: «معروف است که پس از انتشار این شعر در میان طبقات مختلف مشهد آن روزگار، یکی از خادمان گردن‌کلفت موضوع را به ریش می‏‌گیرد و در پی آزار این سخنور بی‏‌پناه‏ برمی‏‌آید. به سراغش می‏‌رود و مشتی بدوبی‌راه نثارش می‏‌کند. کفاش برای رهایی از چنگ‏ این قلتشن دیوانه می‏‌گوید: از کلمۀ «بلانسبت» که در این بیت آمده، مقصودم تو بوده‌ای، و درنتیجه از شرّ او و امثال او در امان می‏‌ماند.»
۶. قطعاً طعنۀ کفاش، همۀ روضه‌خوانان را در بر نمی‌گیرد؛ خودِ او شعرهای فراوانی در مدح و رثای اهل‌بیت، خاصه امام‌حسین (علیه‌السلام) دارد.
۷. قارداش: برادر ترکی


از : ماه نامه ي يغما ، س 27 ، ش . م . 307 ، ش 1 ، فروردين ماه 1353 ، مقاله ي « استاد رمضان كفاش خراساني » به قلم حسين خديو جم
@hekmatkalame

‏ایران را دیدم دلم خون شد. همه جا ملک پریشان، ملت پریشان، تجارت پریشان، خیال پریشان، عقاید پریشان، شهر پریشان، شهریار پریشان، خدایا این چه پریشانی است؟!

سیاحتنامه ابراهیم بیگ/ ١٢٠ سال پيش
@faryad_naseri