معرفی کتاب: رمان «خاکستر و خاک». نوشته‌ی عتیق رحیمی. انتشارات تاک. کابل
@faryad_naseri

و زادگان در باد از راز توفان‌ها خبر دارند
معرفی کتاب:مجموعه آثار آیسخولوس و نمایشنامه‌ی اورستیا (سه‌گانه). ادبیات نمایشی. عبدالله کوثری. نشر نی و نشر فردا.
@faryad_naseri

«فص حکمت حقی در کلمه‌ی اسحاقی»
شبانه با رویا و عالم خیال و همت.
یادی از طبری که گفت: دریغا که همت‌ها مرده است.
@faryad_naseri

تنها عشق ورزیدن و آشناییِ امروز به کار آید.
معرفی کتاب: خاکسترهای گرامشی. شعرهای پیر پائولو پازولینی. ترجمه‌ی میهن تاری. نشر حکمت‌کلمه
@faryad_naseri

دعوا سر آخور است. نیما یوشیج می‌گوید.

پدرم همیشه می‌گوید. یک جایی جار زدند که واعظ و زاهد و امامی آمده است.
پیری سر بلند کرد که این امامی که آمده دندان هم دارد؟
گفتند: بله دارد.
گفت: پس برای خوردن آمده است.

در این زمانه که سرمایه‌داری و پول این پسر شیطان و خدا توامان بر همگان حاکم است آنکه بیشتر شعار می‌دهد و حرفهای قشنگ می‌زند از همه خطرناک‌تر است.

کلمات چپ‌ها و راست‌ها را می‌خوانم و از وقاحتشان بالا می‌آورم. چپی که به خاطر پول به دوست نویسنده‌ی خودش هم رحم نمی‌کند و تا دسته و بیخ در او می‌چپاند.

راستی که شعار آزادی‌اش هم‌زمان کهنه‌ای‌ست در دهان‌ها و گلو از معبر تجارت آزاد.

بوبن است که می‌گوید: هر حرفی در پی رسیدن به مسند است.

هر فکر و حرف و ایدئولوژی‌ای در فکر رسیدن به مسند است.

و آن نظری که بیشتر از همه قدرت را مذمت می‌کند بیش از همه شهوت قدرت دارد مثل روشنفکری که شبها از کثافت می‌نویسند و روزها بیشترین کثافت را رقم می‌زند.
@faryad_naseri

«فص حکمت علیه در کلمه‌ی اسماعیلی» که می‌گوید جنت تویی و دوزخ برای‌دوزخیان عذب و شیرینی است و آنچه تویی خشنودی رب تو است.
@faryad_naseri

شکست‌خوردگان افسرده‌اند و خودکشی می‌کنند
پیروزان افسرده‌اند و خودکشی می‌کنند

تنها تو افسرده نیستی ای زمین
که رهایت کرده‌اند در آسمان

زشت‌ها افسرده‌اند
زیبایان افسرده‌اند

تنها شما افسرده نیستید ای فصل‌ها
که زنجیرتان کرده‌اند به آمدن و رفتن

نمازگزاران افسرده‌اند و
بی‌نمازان افسرده‌اند

تنها تو افسرده نیستی ای خدا
که استدلال‌ آدمیان در بود و نبودت یکی‌ست

افسرده است شعر و
افسرده است سکوت
اما این به حال حروف فرقی ندارد

همیشه یک قسمت از طبیعت به قسمت دیگرش بی‌تفاوت بوده است

#فریاد_ناصری
@faryad_naseri

تلاش مهرورزانه‌ی امین حدادی امروز به بار نشست. ضیا موحد، مرتضی ثقفیان، عبدالعلی عظیمی و امین حدادی در یک قاب
نشست کتاب «دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت»
#نشر_حکمت_کلمه

افسرده است شعر و
افسرده است سکوت...
@faryad_naseri

معرفی کتاب «حد همین است...»
مجموعه مصاحبه‌ها و مقالات محمد حقوقی
@faryad_naseri

‍ ‍ 🎭 تکه‌ای از نمایشنامه‌ی: #کنترباس
📝 نویسنده: #پاتریک_زوسکیند
📌ترجمه‌ی: #حسین_منصوری
🎤 با صدای: #فریبا_چلبی_یانی
📚 انتشارات : #نشر_حکمت_کلمه

@hekmatkalame
@sedayehdastan

کشتن «هکی»

کشته شدن دکتر فرشید هکی بدل به موضوعی رسانه‌ای شده است.

موضوعی با تفاسیر گوناگون که خود کشتن را فراموش می‌کنند.

تفاسیر و شیوه‌های روایت به شکلی‌اند که توگویی نه از واقعیتی هولناک و دهشت‌انگیز سخن می‌گویند بلکه از نمایشی که نمایش بودنش فاصله‌ایست که ما را از واقعیت هولناک ماجراها حفظ می‌کند.

رسانه‌ها در حال واقعیت‌زدایی از جهانند و امرواقع به جای واقعیت می‌نشیند و بازی‌های سیاسی و اقتصادی به عنوان وحشتناک‌ترین واقعیت‌ها در پستوی تاریک این خیمه‌شب‌بازی‌ها در حال دست‌رقصانی‌اند.

تفسیر مخالفان و منتقدان نظام جمهوری اسلامی این است که دکتر هکی توسط نیروهای امنیتی ایران با دستور مستقیم مقامات کشته شده است تا رعب و وحشت را در دل منتقدان بیفکند.

تفسیر طرفدران نظام اما این است که برای کشورهایی که می‌خواهند پوست زیر پای ایران بگذارند در این اوضاع خراب، کشتن یک فعال مدنی کاری ندارد. مثلن عربستان پول بدهد و موساد هم اجرا کند.

خبرگزاری‌های داخلی نوشتند این مرگ خودکشی است. پزشکی قانونی گفت این نظرها را رد می‌کند.

عده‌ای می‌گویند خاشقچی نظرها را به عربستان جلب کرده بود که با این ترفند دوربین‌ها را به سمت ایران چرخاند تا از زیر فشار دربیایید.

اما ما با نمایش روبرو نیستیم. با یک واقعیت روبروییم که از پس و پیشش هیچ نمی‌دانیم.

این شخص کیست و چه می‌کرده و با کدام گروه‌ها بده بستان داشته و فعال مدنی بوده، اصولگرای احمدی‌نژادی بوده یا هر چیزی که می‌تواند نیک یا دژم باشد ما چیزی نمی‌دانیم.

ما در داده‌های رسانه‌ای غرقیم هربار در موجی، تنها تخته‌پاره‌ی این دریای مواج واقعیت هولناک کشته شدن اوست.

مرگ تفسیر بردار نیست. تنها با فراموش نکردن این واقعیت است که می‌شود از آن حرف زد.

خواب‌های من شهره‌اند. چه آنها که چنان نمادینند که هربار که به یادشان می‌آورم خود شگفت‌زده می‌شوم چه خوابهایی که از بس‌واقع‌گرایانه هستند علیه واقعیت می‌شوند.

دیشب خواب دکتر کدکنی را دیدم. انگار جایی به دعوت من آمده بودند و من بسیار شادمان بودم. در خواب قضیه این‌طور بود که ما هیچ دیداری نداشته‌ایم اما در تماس بوده‌ایم.
خسته بود. غمگین به‌نظر می‌رسید. حالا که می‌نویسم یاد خاطره‌‌ی گریستن‌شان بر کودتای مصدق برانداز می‌افتم.
بعد از اینکه ایشان رفتند من در برابر کسانی که حالا به یادشان نمی‌آورم اما در خواب می‌دانستم که به اندازه‌ی یک بهره از عمر کدکنی هم کتاب ورق نزده‌اند از او دفاع می‌کردم.
شاعری که زیر سایه‌ی آثار عالمانه‌اش مانده است.
شاعری خواندنی که نمی‌خوانیمش.
نمی‌دانم این یادداشت شانس رسیدن به ایشان را خواهد داشت یا نه؟
اما چه مشتاقم که به فرصتی از نزدیک ایشان را ببینم.

@faryad_naseri

معرفی کتاب
خفیه‌نگاری خشونت در سرزمین آدم لتی‌ها. اثر شاپور جورکش

در تلویزیون جمهوری اسلامی شاعران و‌ نویسنده‌ها همیشه هیبتی ژولیده و زندگانی فلاکت‌باری دارند؟
آیا این همان چهره‌ی واقعیت است؟
چه کسی شاعران و نویسنده‌ها را مفلوک و بی‌چیز می‌خواهد؟

شما وقتی الگویی چنین می‌سازید دیگر چه انتظاری دارید در این مقام بودن خواستنی باشد؟ چه کسی دوست دارد همیشه مفلوک و بی‌چیز باشد؟

چه الگویی خواستنی‌ست؟ الگوهایی که کمترین خطر را دارند. فوتبالیست‌ها با درآمدهای رویایی و دارایی‌های چنان و کمترین خطر فکری -البته گاهی هم ممکن است بعضی از فوتبالیست‌ها موی دماغ شوند- دیگر چه کسانی؟ خواننده‌های داغان حاشیه‌دار. خوب است. بی‌خطرند. ژست بگیر و برند و مارک بپوش و گل‌واژه‌ بگو.

از این و آن بدزد و مغز هم تعطیل؛ رسانه‌ها و تلویزیون هم بدم به حاشیه.

دیگر چه؟ بازیگران! آه سلبریتی‌های نازنازی، پول‌دار، خوشگل...

الگوهایی این‌چنین که تمام فانتزی‌های مادی و معنوی ملتی را به خود معطوف می‌کنند.

حتا در انیمیشن‌ها و طرح‌های مترو تهران نویسنده و شاعر مفلوک و زپرتی است.

چه کسی می‌خواهد شاعر و نویسنده زپرتی باشد؟

چه کسی می‌خواهد زپرتی باشد؟

راستی یادم نرود در کشور شعر دیگر کتاب شعر خریدار ندارد، پخشی‌ها برنمی‌دارند و کتاب‌فروش‌ها هم اما کتاب پرفروش داریم. خوب هم داریم.

توانایی «جعل». جعل آزادی. جعل دموکراسی. جعل حضور زنان. جعل زندگی. جعل خنده.
خنده‌ای جعلی را می‌بینید در یک حضور جعلی باشد که از این سکوی جعل به واقعیتی بپریم که پشت‌ درهای آزادی مانده بودند.

چند روز پیش فیلمی دیدم از جوانی که ادعا می‌کرد مهدی موعود است و آمده‌ است.

جوانی که مبتکر - به‌قول خودش- نوعی ورزش رزمی ایرانی بود و نویسنده و فیلسوف و در نهایت هم مهدی موعود.

بعد گویا روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها و هر رسانه‌ی ممکنی حضرتش را باد کرده بودند تا برسد به یک برنامه‌ی جنجالی تلویزیون و بعد از گفته بود من که مبتکر و فلان هستم چرا پس مهدی موعود نباشم؟

از نکات بارز حضرت بی‌نشان بودنش بود و پرنده‌ی شکاری روی شانه‌ و اسب سفیدش، خودشان هم که هزار اللهُ‌اکبر جکی‌جان با چوب دست موسایی‌اش.

مفرح ذات بود. خندیدم و به یاد جوانانی افتادم که هزار قابلیت واقعی دارند و از جاشان کسی را خبر نیست. سر بر زانو گذاشتم و حکایتی به‌خاطرم آمد.

کسی مدت‌ها پیش هر دوست و غریبه‌ای گفته بود ما طویله‌ای داریم که این سرش در غرب عالم است و آن سرش در شرق.

بسکه این را گفته بود روزی یکی از دوستانش گفته بود: من تا امروز نمی‌خواستم بگویم ما علمی داریم که ابرهای عالم را با آن جابه‌جا می‌کنیم.

فرد مذکور گفته بود: چرا دروغ می‌گویی این علم بلند را کجا می‌گذارید؟ دوست پاسخ داده بود در همان طویله‌ی شما.

معرفی کتاب «جدایی گفت‌و‌گو» محمدحسین مدل
برگزیده‌ی شعرهای سه کتاب

در این هوای مسموم و /بی‌چراغ/ زنده به‌یاد تو می‌مانم

و

یک‌روز می‌آیم/بی‌ لب/ و با جان حرف می‌زنم

اسپ تازی شده مجروح به زیر پالان
طوق زرین همه بر گردن خر میبینم

دستی که پیر خراسانی بر شانه‌ات می‌زند ای متفرعن چوب خداست.

خودتان می‌دانید و مملکت‌تان!