Forwarded from مکث
📨 نظرسنجی کانال #مکث
🔺بنظر شما کدامیک از انتشارات زیر، در حوزه شعر فارسی معاصر، عملکرد موفق تری داشته است؟!
📚نصیرا 📚نیماژ 📚چشمه 📚مروارید 📚مرکز 📚بوتیمار 📚فصل پنجم 📚حکمت کلمه 📚سولار 📚افراز
🔻برای شرکت در نظرسنجی میتوانید به آدرس زیر مراجعه فرمایید:
@axhaomaxha
🔺بنظر شما کدامیک از انتشارات زیر، در حوزه شعر فارسی معاصر، عملکرد موفق تری داشته است؟!
📚نصیرا 📚نیماژ 📚چشمه 📚مروارید 📚مرکز 📚بوتیمار 📚فصل پنجم 📚حکمت کلمه 📚سولار 📚افراز
🔻برای شرکت در نظرسنجی میتوانید به آدرس زیر مراجعه فرمایید:
@axhaomaxha
#سخنان_مهر_بانی
سخن نوزدهم:
مهر بان زن و مرد را پاس میدارد. پاس داری از موجودات زمین نیایش مهر بان است.
سخن بیستم:
مهر بان در هر چیز موسیقی آن چیز را میشنود. همه چیز موسیقی است.
سخن بیست و یکم:
مهر بان ماده و شکل را جِلدی برای چیزهای ندیدنی نمیداند ندیدنی همین کنارهمآیی چیزهاست.
سخن بیست و دوم:
بخشش بزرگترین راه مهر بانیاست. از آنچه خاک به تو داده، از آنچه به زحمت اندوختهای بخشیدن مهر بانی است.
سخن بیست و سوم:
مهر بان دانای این است که بهشت باغیست هزار تخمه و گیاه. این باغ تن آدمیست. این باغ بر زمین است.
سخن بیست و چهارم:
برای مهر بان تنها یک زمان وجود دارد: حال و دم. ما در هر لحظهای که بودهایم آن لحظه حال بوده و حالمان بوده است.
@faryad_naseri
سخن نوزدهم:
مهر بان زن و مرد را پاس میدارد. پاس داری از موجودات زمین نیایش مهر بان است.
سخن بیستم:
مهر بان در هر چیز موسیقی آن چیز را میشنود. همه چیز موسیقی است.
سخن بیست و یکم:
مهر بان ماده و شکل را جِلدی برای چیزهای ندیدنی نمیداند ندیدنی همین کنارهمآیی چیزهاست.
سخن بیست و دوم:
بخشش بزرگترین راه مهر بانیاست. از آنچه خاک به تو داده، از آنچه به زحمت اندوختهای بخشیدن مهر بانی است.
سخن بیست و سوم:
مهر بان دانای این است که بهشت باغیست هزار تخمه و گیاه. این باغ تن آدمیست. این باغ بر زمین است.
سخن بیست و چهارم:
برای مهر بان تنها یک زمان وجود دارد: حال و دم. ما در هر لحظهای که بودهایم آن لحظه حال بوده و حالمان بوده است.
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Ahwak - Abdel Halim Hafez اهواك - عبد الحليم حافظ
امشب به لطف دوستانم حسین هاشمی و سمیه احمدی فرصت شد، نمایشی به نویسندگی و کارگردانی #آرش_عباسی ببینم. نمایشِ «#نویسنده_مرده_است». جدا از لذت تماشا که از بازی #لادن_مستوفی و آرش عباسی بردم قوت پویای نمایشنامه هم مثال زدنیست. همهی اینها اما به کنار دیدار دوبارهی آرش عباسی و کارش پرتم کرد به ۱۸-۱۷ سال پیش وقتی که همهمان تازه جوان بودیم و در حال جوانه زدن. من هم نمایشهایی کار کردم اما شعر، دل و سرم را برد و آرش عباسی با تئاتر و نمایشنامه رفت. از آن سالها دیگر کاری از او ندیده بودم تا امروز که دیدم «نویسنده مرده است»
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
مردم از چه چیزی رنج میبرند و چه چیزی میتواند از رنجشان بکاهد؟
سیاههی چیزهایی که مردم از آنها در رنجاند چنان وسیع است که کتابها باید.
نخست و آشکار اینکه فاصلهی بین حاکمان و مردمان، فاصلهی بین بیشترین حد بهره بردن و تقلا برای زنده ماندن است. این فاصله آنگاه جانکاهتر میشود که مردم نادیده شدن را هم تحمل میکنند. همانطور که نگاه وزن دارد. نگاه خیره وزن دارد. نگاه غضبآلود وزن دارد.دیده نشدن هم سنگینی دارد. نوعی وزن که عملن روان را میفشارد و میفرساید.
حد پایین زیست مردم به نیازهای نخستین رسیده اگر چه ظاهر زندگی از رفاه خبر میدهد اما باید بپذیریم این رفاه صوری و مادی رهآورد تاریخ است. نتیجهی ضروری روند جهانیست و تازه نسبت آن با درآمدهای کشور بسیار خندهدار است.
اما آن نیازهای اولیه دقیقن در سردرگمی مردمانی که ماییم خودش را نشان میدهد.
روزمرهی ما پر از کسانیست که در روابط انسانیشان دچار ناتوانی و گسست و بنبستاند.
ناتوان از برقراری رابطهای حیاتیاند یا اگر رابطهای داشتهاند اکنون ترکخورده و در حال ریزش است یا اینکه به تمامی دچار انسداد شده است.
توسعهی نامتوازن فرهنگی در اجتماع و ارائهی عرصههایی نامتوازن که سبب شده اقشاری دچار تحولات روزافزون شوند که دور و شتاب تغییرشان با واقعیت جامعه هماهنگ نیست و اقشاری هم چنان کند شوند و ترسیده از این تغییرات که باز سازی ناکوک را مانند در امروزمان.
مدلها و الگویی زیستی همه زیر سایهی شک و تردید فرو ریختهاند. حاکمان بر طبل مدلهای سنتی میکوبند و مردمان به نسبت سهمشان از این توسعهی فرهنگی نامتوازن بر طبلی.
تشتت و پریشانی از سر و روی زندگیمان میبارد و هراس سلطهی یکهسالاری هم اجازه نمیدهد به صدایی امکان بلند شدن بدهیم. و شتاب و تشتت هر روز بیشتر میشود. این توسعهی نامتوازن در تمام عرصهها به چشم میآید. اقتصاد، سیاست، آموزش...
مدیریت کلان کشور برای بند و بست زدن چنین پیکر تکهتکهای ناتوان است و خود در حال فرو ریختن. اما سیلی که از پشت این بندها جاری خواهد شد نخست مردمان را خواهد برد. باری پیش از این از نیاز به ملت شدن چنان که رنگی و قومی در رنگ و قومی دیگر رنگ نبازد نوشتهام. امروز این ماییم که برای نجات خود باید آهنگی بیاییم که پیکره بمانیم وگرنه فروریختن پیکر حتمیاست. مسلمن زبان فارسی در طول تاریخ نقش سترگی داشته است اما نقشش همانقدر که وحدت بخش بوده سرکوبگر دیگر صداها هم بوده است. اکنون دیگر تنها زبان نمیتواند یاریگر باشد. خاک و جغرافیا هم به پیوند آدمیانش، خاک ملتیست.
اولین راه و قدم این است که این ناهماهنگی فرهنگی را بزداییم و چارهی اینکار چیزی جز آموزش و اندیشیدن نیست. ما نیازمند این هستیم که در حداقلیات بحث و سخن هم سطح باشیم. چیزی که سالها از طرق گوناگون جلوش را گرفتهاند و حالا کار به جایی رسیده که دید و بینش مردمان نه دیگر شهر به شهر و کوچه به کوچه که حتا در میان افراد یک خانواده نه متفاوت که متضاد و متعارض شده است. حرف بر سر تفاوت نیست. حرف بر سر ساخته شدن حبابهایی شخصی است که هیچ کدام راهی به دیگری ندارند. هر سر برای خود سریست و سری تنهاست، نه سری در میان سران.
#یادداشت
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
سیاههی چیزهایی که مردم از آنها در رنجاند چنان وسیع است که کتابها باید.
نخست و آشکار اینکه فاصلهی بین حاکمان و مردمان، فاصلهی بین بیشترین حد بهره بردن و تقلا برای زنده ماندن است. این فاصله آنگاه جانکاهتر میشود که مردم نادیده شدن را هم تحمل میکنند. همانطور که نگاه وزن دارد. نگاه خیره وزن دارد. نگاه غضبآلود وزن دارد.دیده نشدن هم سنگینی دارد. نوعی وزن که عملن روان را میفشارد و میفرساید.
حد پایین زیست مردم به نیازهای نخستین رسیده اگر چه ظاهر زندگی از رفاه خبر میدهد اما باید بپذیریم این رفاه صوری و مادی رهآورد تاریخ است. نتیجهی ضروری روند جهانیست و تازه نسبت آن با درآمدهای کشور بسیار خندهدار است.
اما آن نیازهای اولیه دقیقن در سردرگمی مردمانی که ماییم خودش را نشان میدهد.
روزمرهی ما پر از کسانیست که در روابط انسانیشان دچار ناتوانی و گسست و بنبستاند.
ناتوان از برقراری رابطهای حیاتیاند یا اگر رابطهای داشتهاند اکنون ترکخورده و در حال ریزش است یا اینکه به تمامی دچار انسداد شده است.
توسعهی نامتوازن فرهنگی در اجتماع و ارائهی عرصههایی نامتوازن که سبب شده اقشاری دچار تحولات روزافزون شوند که دور و شتاب تغییرشان با واقعیت جامعه هماهنگ نیست و اقشاری هم چنان کند شوند و ترسیده از این تغییرات که باز سازی ناکوک را مانند در امروزمان.
مدلها و الگویی زیستی همه زیر سایهی شک و تردید فرو ریختهاند. حاکمان بر طبل مدلهای سنتی میکوبند و مردمان به نسبت سهمشان از این توسعهی فرهنگی نامتوازن بر طبلی.
تشتت و پریشانی از سر و روی زندگیمان میبارد و هراس سلطهی یکهسالاری هم اجازه نمیدهد به صدایی امکان بلند شدن بدهیم. و شتاب و تشتت هر روز بیشتر میشود. این توسعهی نامتوازن در تمام عرصهها به چشم میآید. اقتصاد، سیاست، آموزش...
مدیریت کلان کشور برای بند و بست زدن چنین پیکر تکهتکهای ناتوان است و خود در حال فرو ریختن. اما سیلی که از پشت این بندها جاری خواهد شد نخست مردمان را خواهد برد. باری پیش از این از نیاز به ملت شدن چنان که رنگی و قومی در رنگ و قومی دیگر رنگ نبازد نوشتهام. امروز این ماییم که برای نجات خود باید آهنگی بیاییم که پیکره بمانیم وگرنه فروریختن پیکر حتمیاست. مسلمن زبان فارسی در طول تاریخ نقش سترگی داشته است اما نقشش همانقدر که وحدت بخش بوده سرکوبگر دیگر صداها هم بوده است. اکنون دیگر تنها زبان نمیتواند یاریگر باشد. خاک و جغرافیا هم به پیوند آدمیانش، خاک ملتیست.
اولین راه و قدم این است که این ناهماهنگی فرهنگی را بزداییم و چارهی اینکار چیزی جز آموزش و اندیشیدن نیست. ما نیازمند این هستیم که در حداقلیات بحث و سخن هم سطح باشیم. چیزی که سالها از طرق گوناگون جلوش را گرفتهاند و حالا کار به جایی رسیده که دید و بینش مردمان نه دیگر شهر به شهر و کوچه به کوچه که حتا در میان افراد یک خانواده نه متفاوت که متضاد و متعارض شده است. حرف بر سر تفاوت نیست. حرف بر سر ساخته شدن حبابهایی شخصی است که هیچ کدام راهی به دیگری ندارند. هر سر برای خود سریست و سری تنهاست، نه سری در میان سران.
#یادداشت
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
#صناعت_شعر
شعر صناعتی لفظی است که تمام امتها، با همهی اختلافی که میانشان هست، آن را بهکار میبرند. غرض اصلی از شعر تاثیر بر نفوس و برانگیختن عواطف است؛ مانند: شادمانی و ابتهاج، یا غم و اندوه ، یا دلیری بر کاری و اقدام بر آن، یا خشم و کینه، یا ترس و هراس، یا تعظیم و بزرگداشت یک امر، یا تحقیر و خوارشمردن چیزی و انفعالاتی از این قبیل.
پایه و اساس کلام شعری که در انفعالات نفسانی و ادراکات آن موثر است، تخییل و تصویر است، ]یعنی خیالپردازی و معانی را در قالبها و صورتهای خاص ریختن.[ چرا که خیالپردازی و صورتگری بیشترین تاثیر را در اینباره دارد. و از اینرو گفتهاند: منطقدانان یونانیِ نخستین، مادهی مقوم شعر را تنها "مخیلات" قرار داده بودند، و وزن و قافیه را در آن معتبر نمیدانستند.@faryad_naseri
و اما اعراب – و به پیروی از ایشان، ملتهایی مانند ایرانیان و ترکان که با آنها ارتباط داشتند- وزن و قافیهی مخصوص را که در علم عروض و قافیه معروف است، در شعر معتبر دانستند؛ اگر چه این امتها در خصوصیات آن با هم اختلاف دارند. نزد ایشان عباراتی که خالی از وزن و قافیه است، اگر چه مشتمل بر قضایای مخیله باشد، شعر نامیده نمیشود.
البته شیخالرئیس در "منطق شفا" تصریح کرده است که یونانیان، مانند اعراب، وزن را در شعر معتبر میدانستند. او حتی نامهای وزنها نزد یونانیان را ذکر کرده است. و باید هم چنین باشد. زیرا وزن بیشترین تاثیر را در خیالانگیزی و انفعالات نفس دارد؛ چرا که موسیقی و آهنگی که در آن است، ادراکات را برمیانگیزد، و انسان را به هیجان میآورد. و همهی ارزش موسیقی به آن است که بر یک وزن مخصوص واقع شود. بلکه باید گفت قافیه نیز از این جهت مانند وزن است؛ اگرچه بدان پایه از اهمیت نیست.
#بخش_اول
#منطق_مظفر
@faryad_naseri
شعر صناعتی لفظی است که تمام امتها، با همهی اختلافی که میانشان هست، آن را بهکار میبرند. غرض اصلی از شعر تاثیر بر نفوس و برانگیختن عواطف است؛ مانند: شادمانی و ابتهاج، یا غم و اندوه ، یا دلیری بر کاری و اقدام بر آن، یا خشم و کینه، یا ترس و هراس، یا تعظیم و بزرگداشت یک امر، یا تحقیر و خوارشمردن چیزی و انفعالاتی از این قبیل.
پایه و اساس کلام شعری که در انفعالات نفسانی و ادراکات آن موثر است، تخییل و تصویر است، ]یعنی خیالپردازی و معانی را در قالبها و صورتهای خاص ریختن.[ چرا که خیالپردازی و صورتگری بیشترین تاثیر را در اینباره دارد. و از اینرو گفتهاند: منطقدانان یونانیِ نخستین، مادهی مقوم شعر را تنها "مخیلات" قرار داده بودند، و وزن و قافیه را در آن معتبر نمیدانستند.@faryad_naseri
و اما اعراب – و به پیروی از ایشان، ملتهایی مانند ایرانیان و ترکان که با آنها ارتباط داشتند- وزن و قافیهی مخصوص را که در علم عروض و قافیه معروف است، در شعر معتبر دانستند؛ اگر چه این امتها در خصوصیات آن با هم اختلاف دارند. نزد ایشان عباراتی که خالی از وزن و قافیه است، اگر چه مشتمل بر قضایای مخیله باشد، شعر نامیده نمیشود.
البته شیخالرئیس در "منطق شفا" تصریح کرده است که یونانیان، مانند اعراب، وزن را در شعر معتبر میدانستند. او حتی نامهای وزنها نزد یونانیان را ذکر کرده است. و باید هم چنین باشد. زیرا وزن بیشترین تاثیر را در خیالانگیزی و انفعالات نفس دارد؛ چرا که موسیقی و آهنگی که در آن است، ادراکات را برمیانگیزد، و انسان را به هیجان میآورد. و همهی ارزش موسیقی به آن است که بر یک وزن مخصوص واقع شود. بلکه باید گفت قافیه نیز از این جهت مانند وزن است؛ اگرچه بدان پایه از اهمیت نیست.
#بخش_اول
#منطق_مظفر
@faryad_naseri
Forwarded from صوراسرافیل
Black Horse
Abdi Behravanfar
اسب سیاه از عبدی بهروانفر
که آلبوم "شلمرود" رو سالها پیش ازش گوش کردیم و یکی از دلایل موفقیت نامجو
این آهنگو سهند معرفی کرد بهمون
بازم با صور باشید
@SoorCafe
که آلبوم "شلمرود" رو سالها پیش ازش گوش کردیم و یکی از دلایل موفقیت نامجو
این آهنگو سهند معرفی کرد بهمون
بازم با صور باشید
@SoorCafe
Forwarded from اخبار کتاب
کیومرث منشی زاده شاعر و طنزپرداز عصر دیروز در بیمارستان فیروزگر تهران درگذشت.
سفرنامه مرد مالیخولیایی رنگپریده، قرمزتر از سفید و حافظه حافظ از جمله آثار اوست.
@akhbareketab
سفرنامه مرد مالیخولیایی رنگپریده، قرمزتر از سفید و حافظه حافظ از جمله آثار اوست.
@akhbareketab
Forwarded from نشر آوانوشت
"شاعری با کروات قرمز" درگذشت
کیومرث منشی زاده شاعر ۲۶ فروردین ۹۶ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
همیشه دیر است
دیر آمدی من می روم
بدرود
بدرود
بر سبزه های خیس چشمت زیر باران
پا می گذارم سرد و مغرور
بی آن که رویم را بگردانم زنفرت
تا جای پای خسته خود را ببینم
دیر آمدی ، من شاعری بد سرنوشتم
مردی که در دنیای او
همواره دیر است
من سال ها دنبال یک پل گشته بودم
تا سینه خز خود را بدان سویش کشانم
یک روز پل را یافتم
پل بود ، اما
آن سوی پل دیگر برای من در آن روز
بیهوده چون این سوی پل بود
#کیومرث_منشی_زاده
از کتاب #قرمزتر_از_سفید
@avaneveshtpub
کیومرث منشی زاده شاعر ۲۶ فروردین ۹۶ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
همیشه دیر است
دیر آمدی من می روم
بدرود
بدرود
بر سبزه های خیس چشمت زیر باران
پا می گذارم سرد و مغرور
بی آن که رویم را بگردانم زنفرت
تا جای پای خسته خود را ببینم
دیر آمدی ، من شاعری بد سرنوشتم
مردی که در دنیای او
همواره دیر است
من سال ها دنبال یک پل گشته بودم
تا سینه خز خود را بدان سویش کشانم
یک روز پل را یافتم
پل بود ، اما
آن سوی پل دیگر برای من در آن روز
بیهوده چون این سوی پل بود
#کیومرث_منشی_زاده
از کتاب #قرمزتر_از_سفید
@avaneveshtpub
Forwarded from Alireza Adine
.
انگشتان تو
نت های موسیقی را
پرواز می دهد
و ساق پای تو
مفهوم الکل است
C2
H5
O
H
ای که بلوغ آفریقا را در پستان هایت ارمغان می کنی
امشب چشمانت را به من بده
تا با شعله آن
سیگاری روشن کنم
امشب چشمانت را به من بده
امشب چشمان آسمانیت را به من بده
چرا که
انتظار باران
باران را
به تاخیر می اندازد.
.
.
#کیومرث_منشی_زاده
#درگذشت
@alireza_adine
انگشتان تو
نت های موسیقی را
پرواز می دهد
و ساق پای تو
مفهوم الکل است
C2
H5
O
H
ای که بلوغ آفریقا را در پستان هایت ارمغان می کنی
امشب چشمانت را به من بده
تا با شعله آن
سیگاری روشن کنم
امشب چشمانت را به من بده
امشب چشمان آسمانیت را به من بده
چرا که
انتظار باران
باران را
به تاخیر می اندازد.
.
.
#کیومرث_منشی_زاده
#درگذشت
@alireza_adine