Forwarded from نشر حکمت کلمه
چراغ شعر در روزگار کدورت و بادها خاموش نه، که در میان کاسه‌ی دست‌ها روشن است.
ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.
غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.
پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
@hekmatkalame
ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.
غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.
پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
@hekmatkalame
Forwarded from نشر حکمت کلمه
هم پنهانی، هم بلند
دفتر شعر
راحیل هدایتی
منتشر شد.
و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.
#نشر_حکمت_کلمه
دفتر شعر
راحیل هدایتی
منتشر شد.
و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.
#نشر_حکمت_کلمه
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آوازها در مفاصل انگشتان
دفتر شعر
زهرا معماریانی
منتشر شد.
و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.
#نشر_حکمت_کلمه
دفتر شعر
زهرا معماریانی
منتشر شد.
و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.
#نشر_حکمت_کلمه
حدیث بوالعجبی دوش ژنده‌پوشی گفت
که در مراتب توحید همچون شیطان باش
میرزا [ابوالحسن] جلوه
https://telegram.me/andaromidvari
که در مراتب توحید همچون شیطان باش
میرزا [ابوالحسن] جلوه
https://telegram.me/andaromidvari
Telegram
ان‌در امیدواری...
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
@faryadnaseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
یادداشتی بر مجموعه (سر زدن) فریاد ناصری
می گویند داستان نویسان شاعران ناکامند. اگر به دیده ی تحقیق در سابقه داستان نویسان ایرانی بنگریم هرچند کم و کوتاه اما در کارنامه هنری خود اثری از شعر و شاعری ثبت و ضبط کرده اند. تفاوت عالم مقال یا به قول اهالی فرانسه la univers du discours (جهان سخن) نوشتن و سرودن آنچنان است که کمتر کسی می پندارد او که می نویسد روزگاری مرتکب سرودن نیز شده است. اما کم و بیش این را آزموده اند و همچنان نیز می آزمایند.نگارنده این سطور نیز از ین قاعده مستثنی نیست. همچنان که پس از نگارش ها و دل دادن ها به معشوق دیگر هنوز دل در پی اولین می طپد و گاهی در آن کوی و برزن قدمکی هم می زند. این ها را گفتم تا بگویم ابزار نقد شعر در دست من نیست. که نه به اندازه خوانده ام در این باب نه آزموده ام اما شاید از منظر شهودی وحسی کلماتی بتوانم بگویم. می اندیشم آن که شاعر نیست بسیار بهرمند است از لذت درک شعر. که نه درگیر تکتیک است نه فرم. در به در معنایی است که خود را در آن تجربه کند. احساسات خود را و نگاه دیگر به خود را از دریچه چشم دیگری. شاعر. کسی که به او اعتماد کرده در لحظات خلوت. نوعی گریز از تنهایی است خواندن شعر. که در بیان (خود) می تواند بسیار خلاصه وار تر و محکم تر عمل کند و اگر به روزگار خود تعلق داشته باشد بسیار در این معنی موفق تر. می اندیشم شاعران تنهایی انسان را درجهان بسیار خوب درک می کنند.شاید تا زمانی که تا بن استخوان تنها نشوی نتوانی شعر بگویی. شعر تری که تا بن اسخوان مخاطبش نفوذ کند.از آشنایی ها سخن بگویی در جهانی سخت بیگانه ونا آشنا. و حاصل آن ارتباط و آشنایی درک باشد.نوعی فهم تازه باشد در شناختن و دیدن و فهمیدن یک حال. یک روزگار. یک عمر. زندگی. همان که بزرگترین سوال است همچنان. مخاطب شعر چه نیک بخت است اگر به شاعری برخورد که با صداقت از روزگار خود سخن می گوید و آنچنان تنهایی ازلی و ابدی جانش را سوخته باشد که سخنش به جان بنشیند. سر زدن را که می خواندم بارها اندیشیدم گروهی از شاعران قصد رفتن داشته اند و دارند. نا امیدی یا پوچ انگاشتن جهان چنان حوصله شان را بریده که آمده اند به دنیای سخن .از آمدن خود راضی و ناراضی فریادی کشیده اند.زمزمه ای کرده اند آهی سروده اند و به شتاب رفته اند.قابل ندانسته اند این تنگ جای زبان را به سکونت .گرچه نبوغ و خلاقیت تعدای معدود هم بر دایره لغات افزود و هم رنگی تازه بر زده و فرم و شکلی نو. گروه دیگر اما به نظرم آمده که بماند. آنانکه نه محصول ایدولوژی ها هستند و نه تب وتاب های سیاسی اجتماعی محکوم به شکست های هولناک. اینان محصول دوران رکودند.رکود هرچه پیش از ین زیبا بود و زندگی بود و خواستنی. انگار که دست هم ایشان از میان زنگار روزمرگی ها و ستم ها و ابتذال ها می جوید و برون می کشد آنچه را نسل های قبل زندگی می نامیدندش. گرچه همیشه مجال اندک بوده و تبردار حادثه را دست خسته به فرمان نبوده اما اینان آمده اند تا با هرچه حیرت از امکان (گفتن و شنودن ) که در این خاک به معجزه بیشتر شبیه بوده بگویند . بشنوند. روزگارشان را بگویند.اگر خسته شدند باز به دیگر امکانات جستجو کنند زبان گفتن را. هرچه را که مغفول مانده. هرچه را که دیگران در ظاهر بیگانگی می کنند با آن.در سرزدن ها کلمات زبان مردم اذربایجان عشوه گری می کنند. خوشا خواننده ای که بگردد و بجوید دوست آذری زبانی را تا بپرسد که( این یعنی چه). بجوید و کشف کند و احساس پیروزی از فهمیدن چیزی تازه به او دست دهد. در این هنگامه تاخت و تاز پوپولیسم در تمام عرصه های زندگی ما، در این اعتراض مدام دهان های گرسنه به بلع لقمه های چند بار جویده شده، من این شهامت را به ناصری شادباش می گویم که آنچه را که به دلش آمده بی ترس بر زبان جاری کرده. این پاسداشت فردیت انسانی خود است. این روزگار نیز به سرعت سپری خواهد شد. باهر چه نیکی و زشتی .شاعران می دانند که طبل نابودی همه چیز بسیار پیشتر از صلای غرور ساختن و پرداختن کوفته شده. اما گفتن و دست بسته زبان بسته نگذشتن چنان زیبا و ارجمند است که ایشان را به زمزمه و فریاد ونعره وا می دارد.چه حدیث غم ازلی و ابدی تنهایی که روزگاری از زبان نی بیان شد و روزگاری از زبان آن نیمه زنانه که مردش را به جستجو برخاست و بالعکس. و غیر ازین حدیث روز و روزگاری که در آن می زیند. با تمام مصایبش و احتمالا شادی های گمگشته اش. همان طفل که نامش شادی بود و گم شد. در پهنه کشوری که جغرافیایش با شمشیر و خون و گشایش نامداران ستمکار جفاها دیده آن شاعر لاغر با دستهایی که از سرمای تنهایی به هم می ساید نظاره می کند و می گوید
حمدا
می خواهم صدای پای بادهایی را بنویسم
که از دالان استخوان هایم می گذرند
مشتی استخوان شکسته به لیفه ی پوست بودم..
#ابوالفضل_مروجی
#سر_زدن
@hekmatkalame
می گویند داستان نویسان شاعران ناکامند. اگر به دیده ی تحقیق در سابقه داستان نویسان ایرانی بنگریم هرچند کم و کوتاه اما در کارنامه هنری خود اثری از شعر و شاعری ثبت و ضبط کرده اند. تفاوت عالم مقال یا به قول اهالی فرانسه la univers du discours (جهان سخن) نوشتن و سرودن آنچنان است که کمتر کسی می پندارد او که می نویسد روزگاری مرتکب سرودن نیز شده است. اما کم و بیش این را آزموده اند و همچنان نیز می آزمایند.نگارنده این سطور نیز از ین قاعده مستثنی نیست. همچنان که پس از نگارش ها و دل دادن ها به معشوق دیگر هنوز دل در پی اولین می طپد و گاهی در آن کوی و برزن قدمکی هم می زند. این ها را گفتم تا بگویم ابزار نقد شعر در دست من نیست. که نه به اندازه خوانده ام در این باب نه آزموده ام اما شاید از منظر شهودی وحسی کلماتی بتوانم بگویم. می اندیشم آن که شاعر نیست بسیار بهرمند است از لذت درک شعر. که نه درگیر تکتیک است نه فرم. در به در معنایی است که خود را در آن تجربه کند. احساسات خود را و نگاه دیگر به خود را از دریچه چشم دیگری. شاعر. کسی که به او اعتماد کرده در لحظات خلوت. نوعی گریز از تنهایی است خواندن شعر. که در بیان (خود) می تواند بسیار خلاصه وار تر و محکم تر عمل کند و اگر به روزگار خود تعلق داشته باشد بسیار در این معنی موفق تر. می اندیشم شاعران تنهایی انسان را درجهان بسیار خوب درک می کنند.شاید تا زمانی که تا بن استخوان تنها نشوی نتوانی شعر بگویی. شعر تری که تا بن اسخوان مخاطبش نفوذ کند.از آشنایی ها سخن بگویی در جهانی سخت بیگانه ونا آشنا. و حاصل آن ارتباط و آشنایی درک باشد.نوعی فهم تازه باشد در شناختن و دیدن و فهمیدن یک حال. یک روزگار. یک عمر. زندگی. همان که بزرگترین سوال است همچنان. مخاطب شعر چه نیک بخت است اگر به شاعری برخورد که با صداقت از روزگار خود سخن می گوید و آنچنان تنهایی ازلی و ابدی جانش را سوخته باشد که سخنش به جان بنشیند. سر زدن را که می خواندم بارها اندیشیدم گروهی از شاعران قصد رفتن داشته اند و دارند. نا امیدی یا پوچ انگاشتن جهان چنان حوصله شان را بریده که آمده اند به دنیای سخن .از آمدن خود راضی و ناراضی فریادی کشیده اند.زمزمه ای کرده اند آهی سروده اند و به شتاب رفته اند.قابل ندانسته اند این تنگ جای زبان را به سکونت .گرچه نبوغ و خلاقیت تعدای معدود هم بر دایره لغات افزود و هم رنگی تازه بر زده و فرم و شکلی نو. گروه دیگر اما به نظرم آمده که بماند. آنانکه نه محصول ایدولوژی ها هستند و نه تب وتاب های سیاسی اجتماعی محکوم به شکست های هولناک. اینان محصول دوران رکودند.رکود هرچه پیش از ین زیبا بود و زندگی بود و خواستنی. انگار که دست هم ایشان از میان زنگار روزمرگی ها و ستم ها و ابتذال ها می جوید و برون می کشد آنچه را نسل های قبل زندگی می نامیدندش. گرچه همیشه مجال اندک بوده و تبردار حادثه را دست خسته به فرمان نبوده اما اینان آمده اند تا با هرچه حیرت از امکان (گفتن و شنودن ) که در این خاک به معجزه بیشتر شبیه بوده بگویند . بشنوند. روزگارشان را بگویند.اگر خسته شدند باز به دیگر امکانات جستجو کنند زبان گفتن را. هرچه را که مغفول مانده. هرچه را که دیگران در ظاهر بیگانگی می کنند با آن.در سرزدن ها کلمات زبان مردم اذربایجان عشوه گری می کنند. خوشا خواننده ای که بگردد و بجوید دوست آذری زبانی را تا بپرسد که( این یعنی چه). بجوید و کشف کند و احساس پیروزی از فهمیدن چیزی تازه به او دست دهد. در این هنگامه تاخت و تاز پوپولیسم در تمام عرصه های زندگی ما، در این اعتراض مدام دهان های گرسنه به بلع لقمه های چند بار جویده شده، من این شهامت را به ناصری شادباش می گویم که آنچه را که به دلش آمده بی ترس بر زبان جاری کرده. این پاسداشت فردیت انسانی خود است. این روزگار نیز به سرعت سپری خواهد شد. باهر چه نیکی و زشتی .شاعران می دانند که طبل نابودی همه چیز بسیار پیشتر از صلای غرور ساختن و پرداختن کوفته شده. اما گفتن و دست بسته زبان بسته نگذشتن چنان زیبا و ارجمند است که ایشان را به زمزمه و فریاد ونعره وا می دارد.چه حدیث غم ازلی و ابدی تنهایی که روزگاری از زبان نی بیان شد و روزگاری از زبان آن نیمه زنانه که مردش را به جستجو برخاست و بالعکس. و غیر ازین حدیث روز و روزگاری که در آن می زیند. با تمام مصایبش و احتمالا شادی های گمگشته اش. همان طفل که نامش شادی بود و گم شد. در پهنه کشوری که جغرافیایش با شمشیر و خون و گشایش نامداران ستمکار جفاها دیده آن شاعر لاغر با دستهایی که از سرمای تنهایی به هم می ساید نظاره می کند و می گوید
حمدا
می خواهم صدای پای بادهایی را بنویسم
که از دالان استخوان هایم می گذرند
مشتی استخوان شکسته به لیفه ی پوست بودم..
#ابوالفضل_مروجی
#سر_زدن
@hekmatkalame
https://t.me/andaromidvari/2
با این لینک به اول ان‌در امیدواری بروید. هزار و ششصد و چهل و دو پست
با این لینک به اول ان‌در امیدواری بروید. هزار و ششصد و چهل و دو پست
Telegram
ان‌در امیدواری...
#نوشتن_در_فضای_مجازی
واقعیت این است که نوشتن در فضاهای مختلفی که جهان مجازی در اختیار ما گذاشته است هر کدام برای من تجربه‌ای بوده. منی که نوشتن و خواندن هنوز در کاغذ برایم معنای خاصی دارد اما نوشتن در فضای مجازی را با وبلاگ شروع کردم. نخستین وبلاگم نام فارسی‌اش…
واقعیت این است که نوشتن در فضاهای مختلفی که جهان مجازی در اختیار ما گذاشته است هر کدام برای من تجربه‌ای بوده. منی که نوشتن و خواندن هنوز در کاغذ برایم معنای خاصی دارد اما نوشتن در فضای مجازی را با وبلاگ شروع کردم. نخستین وبلاگم نام فارسی‌اش…
غرب بر پایه‌ی دو چیز برآمده است: کتاب مقدس و یونان.
ما بر کدام ستون بالا آمده‌ایم؟ تا پیش از تجدد در فهم‌های مختلفی از قرآن اما در لوای وحدتی تقلیلی بودیم. بعد از تجدد اما باورمان بر اینکه نمی‌شود از اینها چیزی برای زندگی ساخت. ما را از خودمان دور کرد.
ما صاحب سنتی دیرینه‌ایم که معطل مانده است. معطل بازخوانی و نقد و بازتولید.
هیچ متنی فی‌الذاته اگر خواندنش انتقادی باشد نمی‌تواند ارتجاعی باشد. ارتجاعی‌ترین متن‌ها را هم می‌شود زیر و زبر کرد و از آن حرف تازه بیرون کشید.
متون عرفانی و فلسفی و دینی ما باید دوباره خوانده شوند. آنها بیخ و بن ما هستند. اگر قرار است طرح نو دراندازیم لااقل بشناسیم‌شان.
زمانی کورش اسدی زنده یاد در وبلاگ پوکه‌بازش از اهمیت قرآن و هزار و یک‌شب نوشته بود.
اینها مهم‌اند و هزار و یک متن دیگر هم
https://t.me/andaromidvari
ما بر کدام ستون بالا آمده‌ایم؟ تا پیش از تجدد در فهم‌های مختلفی از قرآن اما در لوای وحدتی تقلیلی بودیم. بعد از تجدد اما باورمان بر اینکه نمی‌شود از اینها چیزی برای زندگی ساخت. ما را از خودمان دور کرد.
ما صاحب سنتی دیرینه‌ایم که معطل مانده است. معطل بازخوانی و نقد و بازتولید.
هیچ متنی فی‌الذاته اگر خواندنش انتقادی باشد نمی‌تواند ارتجاعی باشد. ارتجاعی‌ترین متن‌ها را هم می‌شود زیر و زبر کرد و از آن حرف تازه بیرون کشید.
متون عرفانی و فلسفی و دینی ما باید دوباره خوانده شوند. آنها بیخ و بن ما هستند. اگر قرار است طرح نو دراندازیم لااقل بشناسیم‌شان.
زمانی کورش اسدی زنده یاد در وبلاگ پوکه‌بازش از اهمیت قرآن و هزار و یک‌شب نوشته بود.
اینها مهم‌اند و هزار و یک متن دیگر هم
https://t.me/andaromidvari
موسی و نشانه‌های زنانه‌ی آب در روایات
پیوند آب و زنانگی در جهان نمادها و نشانه‌ها پیوندی ناگسستنی است.
از این‌رو همیشه آب‌ها حتا در جهان واقعیت رخ و چهره‌ای زنانه داشته‌اند.
از سهم‌الارث بردن تا حق و حقوق ازدواجشان تا ردپای نمادین‌شان.
اینکه می‌گویم یعنی می‌دانیم که چشمه‌های زیادی نام زنانه دارند، قنات‌های زیادی پشت‌قباله‌ی ازدواج زنان بوده و ... سنگهای زیادی با نقش مار بر لب چشم‌ها مانده است.
اکنون اما روایت موسی: چون به دنیا آمد مادرش او را در سبدی به آب‌ها سپرد. خواهرش پی او رفت تا دید آسیه و چند تن از زنان کاخ فرعون سبد را از آب گرفتند.
مادر و خواهر و آسیه، این سه زن و رودی که موسی را چون نهنگ بزرگی بین این سه زن می‌چرخاند. امکان فهم‌های زیادی را در خود می‌پرورند.
از طرفی آب و زنانگی نرمی و نرمخویی می‌آورند و ما می‌دانیم موسی از خشمگین‌ترین رسولان بوده است.
این خود جای پرسشی عمیق است؟
https://t.me/andaromidvari
پیوند آب و زنانگی در جهان نمادها و نشانه‌ها پیوندی ناگسستنی است.
از این‌رو همیشه آب‌ها حتا در جهان واقعیت رخ و چهره‌ای زنانه داشته‌اند.
از سهم‌الارث بردن تا حق و حقوق ازدواجشان تا ردپای نمادین‌شان.
اینکه می‌گویم یعنی می‌دانیم که چشمه‌های زیادی نام زنانه دارند، قنات‌های زیادی پشت‌قباله‌ی ازدواج زنان بوده و ... سنگهای زیادی با نقش مار بر لب چشم‌ها مانده است.
اکنون اما روایت موسی: چون به دنیا آمد مادرش او را در سبدی به آب‌ها سپرد. خواهرش پی او رفت تا دید آسیه و چند تن از زنان کاخ فرعون سبد را از آب گرفتند.
مادر و خواهر و آسیه، این سه زن و رودی که موسی را چون نهنگ بزرگی بین این سه زن می‌چرخاند. امکان فهم‌های زیادی را در خود می‌پرورند.
از طرفی آب و زنانگی نرمی و نرمخویی می‌آورند و ما می‌دانیم موسی از خشمگین‌ترین رسولان بوده است.
این خود جای پرسشی عمیق است؟
https://t.me/andaromidvari
Forwarded from نشر حکمت کلمه
https://www.aparat.com/v/9uBDG
فیلم میزگرد بررسی کتاب «دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت»
#مرتضی_ثقفیان
#ضیا_موحد
#عبدالعلی_عظیمی
#نشر_حکمت_کلمه
سپاس از دوستان ایرنا
@hekmatkalame
فیلم میزگرد بررسی کتاب «دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت»
#مرتضی_ثقفیان
#ضیا_موحد
#عبدالعلی_عظیمی
#نشر_حکمت_کلمه
سپاس از دوستان ایرنا
@hekmatkalame
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
میزگرد بررسی کتاب دروازه های جهنم، پرتگاه های ملکوت
❇️ #کارل_پوپر Karl. R. Popper پیش از فروپاشی #شوروی در مصاحبه با روزنامۀ آلمانی دی‌ولت Die Welt (جهان)
📰 دی‌ولت: شما در آخرین گفتگویی که در ژوئیۀ 1987 با دی‌ولت کردید، به اصلاحاتی که #گورباچف شروع کرده بود، بسیار با دیدۀ تردید نگاه می‌کردید، امروز چه فکر می‌کنید؟ آیا گورباچف می‌تواند نظام شوروی را اصلاح کند، بدون آنکه کل سیستم را به خطر اندازد؟
☆پوپر: خیر، روشن است که نه. اگر قرار است سیستم اصلاح شود، باید در اساس خود کاملأ دگرگون شود. و تمام کسانی که از این سیستم بهره‌مند هستند [#اصلاح‌طلبان و #محافظه‌کاران]، بنا بر دلایلی قابل فهم، مخالف این دگرگونی خواهند بود. خواست دگرگونی وجود دارد، اما متأسفانه هفتاد سال دروغ‌پراکنی و بیان کلماتی پوچ، حس تشخیص کلمات بامعنی از کلمات پوچ و بی‌معنی را از بین برده، یعنی قدرت تشخیص این واقعیت که واژه‌ها و کلمات به خودی خود هیچ چیز نیستند، یعنی کلماتی وجود دارند که عاری از محتوا هستند، اما کلمات و ایده‌هایی هستند که محتوا دارند. در شرایط فعلی در شوروی، ایده‌های خوب وجود ندارد و قدرت تشخیص آنها نیز از بین رفته است.
https://t.me/andaromidvari
📰 دی‌ولت: شما در آخرین گفتگویی که در ژوئیۀ 1987 با دی‌ولت کردید، به اصلاحاتی که #گورباچف شروع کرده بود، بسیار با دیدۀ تردید نگاه می‌کردید، امروز چه فکر می‌کنید؟ آیا گورباچف می‌تواند نظام شوروی را اصلاح کند، بدون آنکه کل سیستم را به خطر اندازد؟
☆پوپر: خیر، روشن است که نه. اگر قرار است سیستم اصلاح شود، باید در اساس خود کاملأ دگرگون شود. و تمام کسانی که از این سیستم بهره‌مند هستند [#اصلاح‌طلبان و #محافظه‌کاران]، بنا بر دلایلی قابل فهم، مخالف این دگرگونی خواهند بود. خواست دگرگونی وجود دارد، اما متأسفانه هفتاد سال دروغ‌پراکنی و بیان کلماتی پوچ، حس تشخیص کلمات بامعنی از کلمات پوچ و بی‌معنی را از بین برده، یعنی قدرت تشخیص این واقعیت که واژه‌ها و کلمات به خودی خود هیچ چیز نیستند، یعنی کلماتی وجود دارند که عاری از محتوا هستند، اما کلمات و ایده‌هایی هستند که محتوا دارند. در شرایط فعلی در شوروی، ایده‌های خوب وجود ندارد و قدرت تشخیص آنها نیز از بین رفته است.
https://t.me/andaromidvari
پیوسته من غم‌زده مغبون دلم
در خون دلم از آنک در خون دلم
خارد همه ساله کون مأبون دلم
ای کیر هزار عشق در کون دلم
اوحدالدین کرمانی
https://t.me/andaromidvari
در خون دلم از آنک در خون دلم
خارد همه ساله کون مأبون دلم
ای کیر هزار عشق در کون دلم
اوحدالدین کرمانی
https://t.me/andaromidvari
در تمام این سال‌ها که به حکم معلمی در جایگاه دشوار آموختن ایستاده‌ام با یک تهی و یک آینده روبرو بوده‌ام.
همیشه گفته‌ام من معلم در جایگاه گذشته‌ام و شما که روبروی منید، آینده‌اید.
درس و بحث هرچه که بوده میلی غریب در آموزنده‌گان دیده‌ام که ورا و فرای علم مدرسه بوده است: شوق و طلب و خارخاری برای دانستن.
معلمان دینی، فلسفه و تاریخ کوتاهی کرده‌اند.
کوتاهی کرده‌اند و جماعتی علم آموخته و پر سوال را رها کرده‌اند و این جماعت تشنه پی هر شیطان گول‌زنی می‌افتند تا بلکم آبی بر آتش طلبشان ریخته شود.
هنوز سوال بسیاری از اینها این است:
از کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌روم آخر؟ ننمایی وطنم.
خدا. تولد. مرگ. پس از مرگ. زیستن در این جهان. دین و... هنوز پرسشند و بعد از قرن‌ها صحبت راجع‌به‌شان هنوز خالی است جای پاسخ‌های زیادی.
با این‌همه به یاد بیاوریم که گفت: همانا کلام دم و نفس رحمان است. ابن‌عربی
رازی در کار است.
https://t.me/andaromidvari
همیشه گفته‌ام من معلم در جایگاه گذشته‌ام و شما که روبروی منید، آینده‌اید.
درس و بحث هرچه که بوده میلی غریب در آموزنده‌گان دیده‌ام که ورا و فرای علم مدرسه بوده است: شوق و طلب و خارخاری برای دانستن.
معلمان دینی، فلسفه و تاریخ کوتاهی کرده‌اند.
کوتاهی کرده‌اند و جماعتی علم آموخته و پر سوال را رها کرده‌اند و این جماعت تشنه پی هر شیطان گول‌زنی می‌افتند تا بلکم آبی بر آتش طلبشان ریخته شود.
هنوز سوال بسیاری از اینها این است:
از کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌روم آخر؟ ننمایی وطنم.
خدا. تولد. مرگ. پس از مرگ. زیستن در این جهان. دین و... هنوز پرسشند و بعد از قرن‌ها صحبت راجع‌به‌شان هنوز خالی است جای پاسخ‌های زیادی.
با این‌همه به یاد بیاوریم که گفت: همانا کلام دم و نفس رحمان است. ابن‌عربی
رازی در کار است.
https://t.me/andaromidvari
Forwarded from آشفتار (حسین مکّی‌زاده تفتی)
ب
ب باش
خوابیده بر سطری کهن در جسمی تازه
آنگاه در هیئت الفی الاهیاتی
وارد می شوم
و رمز وحدت را به تو می گویم
حتا رمزهای دیگری را که پیش از این سربسته بوده اند
ب باش
ب ای لمیده در آفتاب
آن گاه ماهی عظیمی سربرآورده از دریا
به تو سلام می کند
و انگشتری تکراری را بر دهان آورده است
ب باش
بای نستعلیق
در یک رساله ی عرفانی عتیق
ب ای در طوماری حکومتی که اشاره به گردن دارد
ب ای در روزنامه های مشروطه
ب ای تایپ شده در اعلامیه های زمان رضاشاه
ب ای که نیست در جمله ی "خدا خرمشهر را آزاد کرد"
ب ای که خرداد را بغل کرده است
ب باش
آن گاه در شکل الفی الاهیاتی ناجویده در سوگندنامه ای
آن گاه ماهی عظیمی هلاک خشکسالی
آن گاه
وارد می شوم بر تو
با تکرار کلماتی معوذ
که شعر نیست هندسه ای است عظیم
که مدام دو چهره دارد: پوچی و زیبایی
فریاد ناصری. سرزدن.
تهران. حکمت کلمه 1395
#فریاد_ناصری
#سرزدن
ب باش
خوابیده بر سطری کهن در جسمی تازه
آنگاه در هیئت الفی الاهیاتی
وارد می شوم
و رمز وحدت را به تو می گویم
حتا رمزهای دیگری را که پیش از این سربسته بوده اند
ب باش
ب ای لمیده در آفتاب
آن گاه ماهی عظیمی سربرآورده از دریا
به تو سلام می کند
و انگشتری تکراری را بر دهان آورده است
ب باش
بای نستعلیق
در یک رساله ی عرفانی عتیق
ب ای در طوماری حکومتی که اشاره به گردن دارد
ب ای در روزنامه های مشروطه
ب ای تایپ شده در اعلامیه های زمان رضاشاه
ب ای که نیست در جمله ی "خدا خرمشهر را آزاد کرد"
ب ای که خرداد را بغل کرده است
ب باش
آن گاه در شکل الفی الاهیاتی ناجویده در سوگندنامه ای
آن گاه ماهی عظیمی هلاک خشکسالی
آن گاه
وارد می شوم بر تو
با تکرار کلماتی معوذ
که شعر نیست هندسه ای است عظیم
که مدام دو چهره دارد: پوچی و زیبایی
فریاد ناصری. سرزدن.
تهران. حکمت کلمه 1395
#فریاد_ناصری
#سرزدن
هر کس سرنوشتی دارد. سرنوشت هم رقم از رفتار خودمان می‌خورد. مهربان باشی. بداخلاق باشی. غیرقابل‌اعتماد باشی. مورداعتماد باشی. دروغ‌گو باشی. راست‌گو باشی. هر چه باشی. چیدمان اطرافت را تغییر می‌دهی. چیدمان هم که توازن نداشته باشد تعادل سفینه‌ی زندگیت به‌هم می‌خورد.
من ایراد بزرگی دارم. ایرادی بزرگ که سختم اما همین که کسی وارد حیطه‌ی من شد. از من شد. نانم خورد. نانش خوردم. غمم خورد شاید. غمش خوردم حتمن. دیگر نمی‌توانم با او تندی کنم. براق شوم توی صورتش. زبانم نمی‌چرخد باهاش تندی کنم. می‌مانم منگ. چطور به این کسی که بارها گفته‌ام جانم حالا بگویم: کثافت. فلان و بهمان.
اما گویا ترازوی طبیعت آن‌قدر تکرار می‌کند تا درست شوی یا ناقص حذفت می‌کند.
این خلق من سبب شده است حداقل در این یک‌سال اخیر فشار زیادی تحمل کنم. شریک کاری‌ام رسمن در حال سواستفاده بود. همه را رنجانده بود.
تک‌به‌تک من از همه عذر خواستم. چون نمی‌دانستم با این کسی که شریکم است باید چطور حرف بزنم.
نزدیک‌ترین کسانم اشتباه می‌کنند. چون سنگی که پتک می‌خورد تا آخرین لحظه که نریزم و خرد نشوم شکلم را حفظ می‌کنم.
مترجم محترمی می‌گوید چنین کن. اعتماد می‌کنم. بعد ماجرا که رقم تلخ می‌خورد می‌گوید خب می‌خواستی بپرسی. باز من باید بروم بگویم: آقای گلستان عذر می‌خواهم.
اما من‌بعد عذر نخواهم خواست هر کس اشتباه کند باید تاوان اشتباهش را بدهد.
من دیگر تاوان اشتباه کسی را نخواهم داد.
به‌قول دکتر که از خودت دور کن. با فاصله نگاه کن.
دیگر این منم. این خطم. این نشانم.
با فاصله که باشم البته کمی تندم. ترکانه تندم.
من ایراد بزرگی دارم. ایرادی بزرگ که سختم اما همین که کسی وارد حیطه‌ی من شد. از من شد. نانم خورد. نانش خوردم. غمم خورد شاید. غمش خوردم حتمن. دیگر نمی‌توانم با او تندی کنم. براق شوم توی صورتش. زبانم نمی‌چرخد باهاش تندی کنم. می‌مانم منگ. چطور به این کسی که بارها گفته‌ام جانم حالا بگویم: کثافت. فلان و بهمان.
اما گویا ترازوی طبیعت آن‌قدر تکرار می‌کند تا درست شوی یا ناقص حذفت می‌کند.
این خلق من سبب شده است حداقل در این یک‌سال اخیر فشار زیادی تحمل کنم. شریک کاری‌ام رسمن در حال سواستفاده بود. همه را رنجانده بود.
تک‌به‌تک من از همه عذر خواستم. چون نمی‌دانستم با این کسی که شریکم است باید چطور حرف بزنم.
نزدیک‌ترین کسانم اشتباه می‌کنند. چون سنگی که پتک می‌خورد تا آخرین لحظه که نریزم و خرد نشوم شکلم را حفظ می‌کنم.
مترجم محترمی می‌گوید چنین کن. اعتماد می‌کنم. بعد ماجرا که رقم تلخ می‌خورد می‌گوید خب می‌خواستی بپرسی. باز من باید بروم بگویم: آقای گلستان عذر می‌خواهم.
اما من‌بعد عذر نخواهم خواست هر کس اشتباه کند باید تاوان اشتباهش را بدهد.
من دیگر تاوان اشتباه کسی را نخواهم داد.
به‌قول دکتر که از خودت دور کن. با فاصله نگاه کن.
دیگر این منم. این خطم. این نشانم.
با فاصله که باشم البته کمی تندم. ترکانه تندم.
که ما انسان را رعایت کرده‌ایم؟
در ترکی اصطلاحی داریم که بیانگر وزنه‌ی درونی و رفتاری آدم است: قورصاق/قورساق، در فارسی قرص و محکم بودن با این اصطلاح خویشی دارد.
در متون کهن داریم که آدمی باید که به هر نیک و بد از جای بنشود.
سینما هم اضافه شده، چهره‌هایی ساخته که آخ نمی‌گویند.
باز در ترکی داریم که آغازین قان اولدو توپورمه دهانت اگر هم پر از خون بود، تف نکن. زبان هم که روان ماست. ناخودآگاه ماست.
الگوی شخصیتی
هر کس آن می‌شود که روانش نقش گرفته است. ما بافته‌ایم. بافته‌ای از تمام چیزهایی که با آنها مواجه می‌شویم. بافته بی نقش و نقشه که نمی‌شود. نقشه‌ی بافته‌ی من آن‌چیزهای بالایی‌ست.
من فکر می‌کردم فهمیدنی‌ست. سخت نیست که آدم‌ها بفهمند چگونه‌ام و این طور بودن را دوست دارم. برایم شکلی از حماسه است.
حالا می‌گویند: نمی‌شود فهمید.نافهمیدنی‌ست. طبیعی نیست. که دستت اگر سوخت دلت را اگر سوزاندند به روی خودت نیاوری. بگویی عیب ندارد. می‌شود دیگر، آدم است باید بفهممش آن‌وقت تو نفهمیدنی می‌شوی. طرف دیگر نمیفهمدت. باید واکنش طبیعی نشان بدهی. هر چه زودتر بگو آخ! حرفت درد داشت بی‌جا کردی که این را گفتی.
این آدم طبیعی و فهمیدنی‌ست.
در تاریخ ادبیات معاصر شاملو شعری برای وارطان دارد. می‌گویند بازجو هی انگشت وارطان را به عقب فشار داد و وارطان گفت: می‌شکند. و‌او باز فشار داد. و وارطان تکرار کرد: می‌شکند. وقتی انگشت شکست و صدا داد. وارطان گفت: دیدی گفتم می‌شکند.
در ترکی اصطلاحی داریم که بیانگر وزنه‌ی درونی و رفتاری آدم است: قورصاق/قورساق، در فارسی قرص و محکم بودن با این اصطلاح خویشی دارد.
در متون کهن داریم که آدمی باید که به هر نیک و بد از جای بنشود.
سینما هم اضافه شده، چهره‌هایی ساخته که آخ نمی‌گویند.
باز در ترکی داریم که آغازین قان اولدو توپورمه دهانت اگر هم پر از خون بود، تف نکن. زبان هم که روان ماست. ناخودآگاه ماست.
الگوی شخصیتی
هر کس آن می‌شود که روانش نقش گرفته است. ما بافته‌ایم. بافته‌ای از تمام چیزهایی که با آنها مواجه می‌شویم. بافته بی نقش و نقشه که نمی‌شود. نقشه‌ی بافته‌ی من آن‌چیزهای بالایی‌ست.
من فکر می‌کردم فهمیدنی‌ست. سخت نیست که آدم‌ها بفهمند چگونه‌ام و این طور بودن را دوست دارم. برایم شکلی از حماسه است.
حالا می‌گویند: نمی‌شود فهمید.نافهمیدنی‌ست. طبیعی نیست. که دستت اگر سوخت دلت را اگر سوزاندند به روی خودت نیاوری. بگویی عیب ندارد. می‌شود دیگر، آدم است باید بفهممش آن‌وقت تو نفهمیدنی می‌شوی. طرف دیگر نمیفهمدت. باید واکنش طبیعی نشان بدهی. هر چه زودتر بگو آخ! حرفت درد داشت بی‌جا کردی که این را گفتی.
این آدم طبیعی و فهمیدنی‌ست.
در تاریخ ادبیات معاصر شاملو شعری برای وارطان دارد. می‌گویند بازجو هی انگشت وارطان را به عقب فشار داد و وارطان گفت: می‌شکند. و‌او باز فشار داد. و وارطان تکرار کرد: می‌شکند. وقتی انگشت شکست و صدا داد. وارطان گفت: دیدی گفتم می‌شکند.
آن‌سان که آنها در باطل‌شان اتحاد دارند شما در حق‌تان متحد نیستید. این طنین سخن علی‌ست.
خارج از هر هاله‌ی دینی و درست و نادرست دینی یک چیز کاملن عرفی را هم پاسخ‌گوست. پاسخ‌گو به این معنا که هر امر این دنیایی را هم معنادار می‌کند.
البته تا بوده همین بوده، تاریخ پر از شِکوه‌ی عالمان درست است. پر از شکوه‌ی مردان بزرگ و کار در برابر دغل‌بازان جاعل.
تاریخ پر از شکوه است. شکوه در تاریخ تاثیری ندارد. تاریخ ضرب و زور می‌شناسد.
هیچ کار درستی عاقبت به آفتاب نمی‌افتد مگر چشم صاحب زوری ببیندش.
شکوه، پذیرفتن شهادت در هجمه‌ی تارخ است.
شکوه از ضرب و زور چیزی جز شکستن در برابرش نیست.
حق نیز باید صاحب باز و زور شود ورنه آن به که به شهادت و شکوه رضایت دهد.
غرور با مغروران بزرگترین تواضع است. باز هم این طنین صدای علی است.
تنها نکته اینجاست که بر سر کار درست هم‌دلی کم است و بر سر کار نادرست یاران موافق‌ترند.
خارج از هر هاله‌ی دینی و درست و نادرست دینی یک چیز کاملن عرفی را هم پاسخ‌گوست. پاسخ‌گو به این معنا که هر امر این دنیایی را هم معنادار می‌کند.
البته تا بوده همین بوده، تاریخ پر از شِکوه‌ی عالمان درست است. پر از شکوه‌ی مردان بزرگ و کار در برابر دغل‌بازان جاعل.
تاریخ پر از شکوه است. شکوه در تاریخ تاثیری ندارد. تاریخ ضرب و زور می‌شناسد.
هیچ کار درستی عاقبت به آفتاب نمی‌افتد مگر چشم صاحب زوری ببیندش.
شکوه، پذیرفتن شهادت در هجمه‌ی تارخ است.
شکوه از ضرب و زور چیزی جز شکستن در برابرش نیست.
حق نیز باید صاحب باز و زور شود ورنه آن به که به شهادت و شکوه رضایت دهد.
غرور با مغروران بزرگترین تواضع است. باز هم این طنین صدای علی است.
تنها نکته اینجاست که بر سر کار درست هم‌دلی کم است و بر سر کار نادرست یاران موافق‌ترند.
هر جوینده‌ای کم یا بیش از روشنایی خداوند بهره‌مند است و هر کوشایی چششی کم‌مایه یا پرمایه دارد؛ دانش از آن گروهی نیست تا پس از ایشان درهای جهان معنا بسته شود و مردم نتوانند آن را بگسترانند؛ بخشنده‌ی دانش که خود در کرانه‌ی روشن جهان معناست، از آشکار ساختن چیزهای نهان دریغ نمی‌کند بدترین روزگارها روزگاری است که در آن ژرف‌اندیشی رخت بربندد و تکاپوی اندیشه‌ها گسسته و دروازه‌ی یافتن‌ها و راه‌های دیدار بسته شود.
سهروردی. مقدمه‌ی حکمت اشراق
سهروردی. مقدمه‌ی حکمت اشراق
بهروز بوچانی. از دیشب همه‌جا این نام پر شده، عده‌ای خیلی خوشدلانه تبریک گفته‌اند. عده‌ای پیگیر نامش بوده‌اند چون من. اما این نام و پیروزی‌اش هیچ ربطی به ما ندارد چون تمامِ دیگر نام‌هایی که بعد از عبور و فرار از دوزخ درخشیده‌اند. جالب اینکه با بوچانی ایلام صاحب دو ستاره‌ی گریخته و درخشیده شد.
این نام‌ها به‌طور خاص به ما ربطی ندارد چراکه چطور می‌شود در دل خطایی فراگیر، بیماریی فراگیر عده‌ای ادعای سلامت و برکناری کنند. ما در دل بیماریی سرطانی می‌زییم و همه در آن شراکت و سهم داریم. این نام‌های گریخته از تراخم و بیماری که بیماری خودشان را برداشته و برده‌اند تا در خاکی دیگر و جهنم دیگری چون «مانوس» درمان کنند جرات شفاخواهی و شفایابی داشته‌اند.
اگر ربطی به ما داشته باشند در ربطی عام است که به همه‌ی انسان‌ها ربط دارد به این مضمون که: در هیچ حالتی نبازید. زندگی شعبده‌های فراوانی دارد. همین.
اما در حالتی که می‌دانیم بوچانی حتا بعد از این درخشیدن هنوز در دوزخی دیگر اسیر و گرفتار است و هیچ درک و تجربه‌ای از تمام پنج سال تباه او نداریم چه چیزی را به هم تبریک می‌گوییم.
در پیگیری‌هایم برای پیدا کردن کمی اطلاعات از او به این سطرها رسیدم:
بهروز بوچانی (زادهٔ ۱۹۸۳، ایلام) روزنامه‌نگار و نویسنده ایرانی کرد است. شرح حال او با عنوان دوستی جز کوهستان ندارم که در اردوگاه پناهندگان مانوس نوشته شده، برنده گران‌ترین جایزه ادبی استرالیا، جایزه‌های ویکتوریا برای ادبیات و ویکتوریا برای آثار غیرداستانی ۲۰۱۹ مجموعاً به ارزش ۱۲۵٬۰۰۰ دلار استرالیا شد.[۱] او برای شرکت در مراسم جایزه اجازه نیافت از اردوگاه مانوس خارج شود.[۲] او از سال ۲۰۱۳ در مانوس گرفتار بوده‌است.[۳]
و خبرهایی دیگر از اینکه چرا گریخته، چرا نوشته، حسش چیست؟ همه‌ی اینها به کنار. عکس هایی که از بوچانی منتشر شده در خود حسی را منتقل می‌کنند که تو گویی مسیح است که برخاسته و رنج‌های ما را برداشته و برده و در جهنمی دیگر از کوچک‌ترین دریچه‌ی ممکن ـ واتس‌آپ- بدل به بخشوده شدن کرده است. اما با این‌همه آیا ما بخشوده می‌شویم که در ناصره مسیح را نشناختیم. نمی‌شناختیم. آیا این سنتی الهی است که هیچ پیامبری در شهر خودش یاوری نخواهد داشت.
چرا نمی‌اندیشیم به اینکه چطور ممکن است از چله‌ی این برهوت به ما تحمیل و تفهیم شده ستارگانی صعود کنند؟ یا اینجا برهوت نیست، یا آنها که به زور تلاش می‌کنند اینجا را برهوت کنند و به ما هم بفهمانند اینجا برهوت است خودِ شیطانند و هر کس که می تواند از چنگال شیطان بگریزد حتا در دوزخ‌های دیگر باز می‌درخشد.
و اما سخن پایانی: تیتر «گران‌ترین جایزه‌ی ادبی» انگار آب دهان موجودات کریه اعماق جهنم است که بر روی درخشش این ستاره می‌اندازند و این تنها می‌تواند از سرانگشت روزنامه‌نگارانی بیاید که برای نام و نان مدام در حال لیسیدن آلت شیاطین‌اند نه روزنامه‌نگارانی که در پی آشکار سازی حقیقت‌اند.
این نام‌ها به‌طور خاص به ما ربطی ندارد چراکه چطور می‌شود در دل خطایی فراگیر، بیماریی فراگیر عده‌ای ادعای سلامت و برکناری کنند. ما در دل بیماریی سرطانی می‌زییم و همه در آن شراکت و سهم داریم. این نام‌های گریخته از تراخم و بیماری که بیماری خودشان را برداشته و برده‌اند تا در خاکی دیگر و جهنم دیگری چون «مانوس» درمان کنند جرات شفاخواهی و شفایابی داشته‌اند.
اگر ربطی به ما داشته باشند در ربطی عام است که به همه‌ی انسان‌ها ربط دارد به این مضمون که: در هیچ حالتی نبازید. زندگی شعبده‌های فراوانی دارد. همین.
اما در حالتی که می‌دانیم بوچانی حتا بعد از این درخشیدن هنوز در دوزخی دیگر اسیر و گرفتار است و هیچ درک و تجربه‌ای از تمام پنج سال تباه او نداریم چه چیزی را به هم تبریک می‌گوییم.
در پیگیری‌هایم برای پیدا کردن کمی اطلاعات از او به این سطرها رسیدم:
بهروز بوچانی (زادهٔ ۱۹۸۳، ایلام) روزنامه‌نگار و نویسنده ایرانی کرد است. شرح حال او با عنوان دوستی جز کوهستان ندارم که در اردوگاه پناهندگان مانوس نوشته شده، برنده گران‌ترین جایزه ادبی استرالیا، جایزه‌های ویکتوریا برای ادبیات و ویکتوریا برای آثار غیرداستانی ۲۰۱۹ مجموعاً به ارزش ۱۲۵٬۰۰۰ دلار استرالیا شد.[۱] او برای شرکت در مراسم جایزه اجازه نیافت از اردوگاه مانوس خارج شود.[۲] او از سال ۲۰۱۳ در مانوس گرفتار بوده‌است.[۳]
و خبرهایی دیگر از اینکه چرا گریخته، چرا نوشته، حسش چیست؟ همه‌ی اینها به کنار. عکس هایی که از بوچانی منتشر شده در خود حسی را منتقل می‌کنند که تو گویی مسیح است که برخاسته و رنج‌های ما را برداشته و برده و در جهنمی دیگر از کوچک‌ترین دریچه‌ی ممکن ـ واتس‌آپ- بدل به بخشوده شدن کرده است. اما با این‌همه آیا ما بخشوده می‌شویم که در ناصره مسیح را نشناختیم. نمی‌شناختیم. آیا این سنتی الهی است که هیچ پیامبری در شهر خودش یاوری نخواهد داشت.
چرا نمی‌اندیشیم به اینکه چطور ممکن است از چله‌ی این برهوت به ما تحمیل و تفهیم شده ستارگانی صعود کنند؟ یا اینجا برهوت نیست، یا آنها که به زور تلاش می‌کنند اینجا را برهوت کنند و به ما هم بفهمانند اینجا برهوت است خودِ شیطانند و هر کس که می تواند از چنگال شیطان بگریزد حتا در دوزخ‌های دیگر باز می‌درخشد.
و اما سخن پایانی: تیتر «گران‌ترین جایزه‌ی ادبی» انگار آب دهان موجودات کریه اعماق جهنم است که بر روی درخشش این ستاره می‌اندازند و این تنها می‌تواند از سرانگشت روزنامه‌نگارانی بیاید که برای نام و نان مدام در حال لیسیدن آلت شیاطین‌اند نه روزنامه‌نگارانی که در پی آشکار سازی حقیقت‌اند.