از ترانه‌های گاه‌گدار مادرم
سو گلی آخ ماقونان [سو گلير آخماغينانSu gǝlir axmağınan ]
داش قه‌ین ییخ ماقونان [داش قاياني ييخماغينانDaş qayanı yıxmağınan ]
یار یاردان نئجه دویسو [يار ياردان نئجه دويسونYar yardan necǝ doysun ]
دالدادان باخ ماقونان [دالدادان باخماغينان؟Daldadan baxmağınan ]
برگردان:
آب‌ها، با شتاب می‌آیند و
سنگ و صخره‌ها را به‌هم می‌زنند
عاشق،
چطور سیر شود از یارش
به دزدیده نگاه کردن‌ها؟
@andaromidvari
سو گلی آخ ماقونان [سو گلير آخماغينانSu gǝlir axmağınan ]
داش قه‌ین ییخ ماقونان [داش قاياني ييخماغينانDaş qayanı yıxmağınan ]
یار یاردان نئجه دویسو [يار ياردان نئجه دويسونYar yardan necǝ doysun ]
دالدادان باخ ماقونان [دالدادان باخماغينان؟Daldadan baxmağınan ]
برگردان:
آب‌ها، با شتاب می‌آیند و
سنگ و صخره‌ها را به‌هم می‌زنند
عاشق،
چطور سیر شود از یارش
به دزدیده نگاه کردن‌ها؟
@andaromidvari
بولاغ باشوندا دورما [بولاق باشيندا دورما!Bulaq başında durma ]
بولاغو بولاندورما [بولاغي بولانديرما!Bulağı bulandırma ]
آدام اولو قان دوشو [آدام اؤله ر قان دوشه رAdam ölǝr qan düşǝr ]
گؤزلری دولاندورما [گؤزله رين دولانديرما!Gözlǝrin dolandırma ]
برگردان:
بر سر چشمه نایست
چشمه را به‌هم نزن
خون به پا می‌شود آخر
این‌قدر، چشم‌هایت را نچرخان
@andaromidvari
بولاغو بولاندورما [بولاغي بولانديرما!Bulağı bulandırma ]
آدام اولو قان دوشو [آدام اؤله ر قان دوشه رAdam ölǝr qan düşǝr ]
گؤزلری دولاندورما [گؤزله رين دولانديرما!Gözlǝrin dolandırma ]
برگردان:
بر سر چشمه نایست
چشمه را به‌هم نزن
خون به پا می‌شود آخر
این‌قدر، چشم‌هایت را نچرخان
@andaromidvari
بو کوچه دار اولایدو [بو كوچه دار اولايديBu küçǝ dar olaydı ]
او گلن یار اولایدو [او گله ن يار اولايديO gǝlǝn yâr olarydı ]
ایکی‌میزه بیر کوینک [ايكيميزه بير كؤينه كİkimizǝ bir köynǝk ]
یخه‌سی دار اولایدو [ياخاسي دار اولايديYaxası dar olaydı ]
برگردان:
کاش این کوچه تنگ بود و
آن‌که می‌آید تو بودی ای یار!
پیراهنی
به تن هر دوتامان
با یقه‌ای تنگ
تنگ‌تر حتا از حلقه‌ی یک دار!
@andaromidvari
او گلن یار اولایدو [او گله ن يار اولايديO gǝlǝn yâr olarydı ]
ایکی‌میزه بیر کوینک [ايكيميزه بير كؤينه كİkimizǝ bir köynǝk ]
یخه‌سی دار اولایدو [ياخاسي دار اولايديYaxası dar olaydı ]
برگردان:
کاش این کوچه تنگ بود و
آن‌که می‌آید تو بودی ای یار!
پیراهنی
به تن هر دوتامان
با یقه‌ای تنگ
تنگ‌تر حتا از حلقه‌ی یک دار!
@andaromidvari
این ترجمه برای «مرتضی احمدوند»
و دوستی‌های ناگفته‌اش
کهلیگی پیچاخلادوم [ككلييي پيچاقلاديمKǝkliyi piçaqladım ]
توکونو ساچاخلادوم [توكونو ساچاقلاديمTükünü saçaqladım ]
یوخوددا گوردوم یارو [يوخودا گؤردوم ياريYuxuda gördüm yarı ]
یئرینی قوجاخلادوم [يئريني قوجاقلاديمYerini qucaqladım ]
برگردان:
کارد بر فرشی کبکی‌‌ام نهادم و
رشته رشته موهای‌اش را بافتم
آه! خواب یار را دیدم و
جای خالی‌اش را بغل کردم.
@andaromidvari
و دوستی‌های ناگفته‌اش
کهلیگی پیچاخلادوم [ككلييي پيچاقلاديمKǝkliyi piçaqladım ]
توکونو ساچاخلادوم [توكونو ساچاقلاديمTükünü saçaqladım ]
یوخوددا گوردوم یارو [يوخودا گؤردوم ياريYuxuda gördüm yarı ]
یئرینی قوجاخلادوم [يئريني قوجاقلاديمYerini qucaqladım ]
برگردان:
کارد بر فرشی کبکی‌‌ام نهادم و
رشته رشته موهای‌اش را بافتم
آه! خواب یار را دیدم و
جای خالی‌اش را بغل کردم.
@andaromidvari
Forwarded from اتچ بات
🔻 #شماره_دوم
ماهنامه الکترونیکی نشریه ادبی، هنری #دیدگاه | اردیبهشت ماه | سال ۱۳۹۸
📌 با آثاری از:
#فریاد_ناصری
#آریا_یعقوب_زاده
#ایوب_بهرام
#خورشید_پورمحمدی
#محسن_سرخوش
#جابر_حسین_زاده_نودهی
#مریم_ایجادی
#مریم_ناصری
#محمدرضا_ایوبی
#علی_رشوند
#سعید_ناظمی
#روشنک_رشیدی
#سجاد_حاجیان
و ...
در دسترس علاقه مندان وخوانندگان
ادبیات و هنر قرار می گیرد.
🌐 کانال نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
https://t.me/joinchat/AAAAAExOZycZQVCezmjPmA
🌐 آدرس وبلاگ نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
http://didgaah-daily.blogfa.com
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
ماهنامه الکترونیکی نشریه ادبی، هنری #دیدگاه | اردیبهشت ماه | سال ۱۳۹۸
📌 با آثاری از:
#فریاد_ناصری
#آریا_یعقوب_زاده
#ایوب_بهرام
#خورشید_پورمحمدی
#محسن_سرخوش
#جابر_حسین_زاده_نودهی
#مریم_ایجادی
#مریم_ناصری
#محمدرضا_ایوبی
#علی_رشوند
#سعید_ناظمی
#روشنک_رشیدی
#سجاد_حاجیان
و ...
در دسترس علاقه مندان وخوانندگان
ادبیات و هنر قرار می گیرد.
🌐 کانال نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
https://t.me/joinchat/AAAAAExOZycZQVCezmjPmA
🌐 آدرس وبلاگ نشریه ادبی، هنری دیدگاه
👇👇👇
http://didgaah-daily.blogfa.com
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
Telegram
attach 📎
چندی پیش یادداشتی نوشتم از «هیچ» و از نوعی بی‌حسی حرف زدم.
شاید برای همه‌ی کسانی که تماشاگر اوضاعی بحرانی‌اند که عده‌ای تماشاگر در آن صحنه‌ی بحرانی حضور دارند، این پرسش پیش آمده باشد که آنها که آنجایند چرا کاری نمی‌کنند؟
به واقع آن بی‌حسی که گفتم پشت سکه‌ی بی‌عملی‌ست.
مثال برای این بی‌عملی فراوان است. از مثالهای جزیی تا مثالهای کلان‌تر.
تماشاگران حاضر در صحنه‌های تصادف، اعدام، دعوا، درگیری زنی با مردی، زنی با پلیس، تماشاگران معترضان سیاسی-اجتماعی و تماشاگران زیاد دیگری که همه‌شان ماییم.
این تماشاگری، سخره‌ی تماشاگری است. تماشاگری فعلی اندیشمندانه و رفتاری فلسفی است و از این رهگذر امری‌ست فلسفی.
آنجا که شاعر می‌نویسد: ما تماشاگران بستانیم. فعل تماشا افاده‌ی معنی دریافتن و ادراک را می‌کند.
اما تماشای مضحک اگر بخواهد در بستری فلسفی فهمیده شود تنها از راه تهی بودنش می‌تواند چنین بختی داشته باشد.
به‌عبارتی دیگر از راه پرسشی چنین: تماشا که خود امری اندیشگانی بود چگونه تهی شد و این‌بار از راه تهی بودنش مورد اندیشه شد؟
تماشای مضحک از دریافتن تهی است. خود فعل دریافتن حوزه‌های گوناگونی از معنا را پوشش می‌دهد.
مثال: دریافتم که این ماجرا چنین است. یعنی فهمیدم، متوجه شدم که ...
در صورت مضارعش اگر گفته شود: مرا دریاب! یعنی به دادم برس. کمکم کن. و باز مرا بفهم.
سردار صالحی دریافتن را یافتنِ در می‌داند و با کنایه‌ی در باغ بودن آشکارش می‌کند.
یعنی آن که راه درست فهم چیزها و جهان را می‌یابد.
با این شرح؛ تماشاگری بستان، بستان در مقام استعاره‌ای از جهان، کوششی جدی برای فهم جهان بوده است.
اما تماشای تهی از این فهم و کوشش تهی‌ست.
اینکه تماشای ما در این عصر چرا چنین تهی شده است؟ خود پرسشی دیگر است.
قدم نخست آشکار کردن این هیولای کریه است که خود را چنان بدیهی نموده است که هیچ‌کس متوجه تولد نامبارک تازه‌اش نشده است.
این آشکار کردن نه‌تنها اعلان حضور اوست بلکه باید تلاشی در شرحش نیز باشد.
که چیست این نوزاده‌ی جعلیآن هم در دل فرهنگی که سده‌ها تماشا در آن امری اصیل و اندیشگانی بوده است؟
اگر چه در دل همین فرهنگ می‌شود رد و نشانه‌هایی از حضور پنهانی را جست اما این هیولای کریه تماشای تهی اکنون از نطفگی رهیده و در هیبتی خوفناک پیش رویمان ایستاده است.
پشت سکه‌ی بی‌حسی، این تماشای تهی‌ست.
ما بی‌حس شدگان در حال تماشاییم. تماشای تهی.
آنگاه بر سر نعش منظرمان نیز حاضر می‌شویم تا برِ تماشایمان را تماشا کنیم.
#تماشای_تهی
شاید برای همه‌ی کسانی که تماشاگر اوضاعی بحرانی‌اند که عده‌ای تماشاگر در آن صحنه‌ی بحرانی حضور دارند، این پرسش پیش آمده باشد که آنها که آنجایند چرا کاری نمی‌کنند؟
به واقع آن بی‌حسی که گفتم پشت سکه‌ی بی‌عملی‌ست.
مثال برای این بی‌عملی فراوان است. از مثالهای جزیی تا مثالهای کلان‌تر.
تماشاگران حاضر در صحنه‌های تصادف، اعدام، دعوا، درگیری زنی با مردی، زنی با پلیس، تماشاگران معترضان سیاسی-اجتماعی و تماشاگران زیاد دیگری که همه‌شان ماییم.
این تماشاگری، سخره‌ی تماشاگری است. تماشاگری فعلی اندیشمندانه و رفتاری فلسفی است و از این رهگذر امری‌ست فلسفی.
آنجا که شاعر می‌نویسد: ما تماشاگران بستانیم. فعل تماشا افاده‌ی معنی دریافتن و ادراک را می‌کند.
اما تماشای مضحک اگر بخواهد در بستری فلسفی فهمیده شود تنها از راه تهی بودنش می‌تواند چنین بختی داشته باشد.
به‌عبارتی دیگر از راه پرسشی چنین: تماشا که خود امری اندیشگانی بود چگونه تهی شد و این‌بار از راه تهی بودنش مورد اندیشه شد؟
تماشای مضحک از دریافتن تهی است. خود فعل دریافتن حوزه‌های گوناگونی از معنا را پوشش می‌دهد.
مثال: دریافتم که این ماجرا چنین است. یعنی فهمیدم، متوجه شدم که ...
در صورت مضارعش اگر گفته شود: مرا دریاب! یعنی به دادم برس. کمکم کن. و باز مرا بفهم.
سردار صالحی دریافتن را یافتنِ در می‌داند و با کنایه‌ی در باغ بودن آشکارش می‌کند.
یعنی آن که راه درست فهم چیزها و جهان را می‌یابد.
با این شرح؛ تماشاگری بستان، بستان در مقام استعاره‌ای از جهان، کوششی جدی برای فهم جهان بوده است.
اما تماشای تهی از این فهم و کوشش تهی‌ست.
اینکه تماشای ما در این عصر چرا چنین تهی شده است؟ خود پرسشی دیگر است.
قدم نخست آشکار کردن این هیولای کریه است که خود را چنان بدیهی نموده است که هیچ‌کس متوجه تولد نامبارک تازه‌اش نشده است.
این آشکار کردن نه‌تنها اعلان حضور اوست بلکه باید تلاشی در شرحش نیز باشد.
که چیست این نوزاده‌ی جعلیآن هم در دل فرهنگی که سده‌ها تماشا در آن امری اصیل و اندیشگانی بوده است؟
اگر چه در دل همین فرهنگ می‌شود رد و نشانه‌هایی از حضور پنهانی را جست اما این هیولای کریه تماشای تهی اکنون از نطفگی رهیده و در هیبتی خوفناک پیش رویمان ایستاده است.
پشت سکه‌ی بی‌حسی، این تماشای تهی‌ست.
ما بی‌حس شدگان در حال تماشاییم. تماشای تهی.
آنگاه بر سر نعش منظرمان نیز حاضر می‌شویم تا برِ تماشایمان را تماشا کنیم.
#تماشای_تهی
Forwarded from never lose hope
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
The Carriers Are Waiting - Rising - Lhasa De Sela - Deus Ex Machina
در بغلم محکم می‌فشارمت
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال.m4a
754.4 KB
در بغلم محکم می‌فشارمت
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
بوی پرتقال در خانه می‌پیچد
تو به تنهایی
تمام باغ های جهانی
من شاخه‌ای تنها
که از دیوار باغ بیرون زده
چشم‌هایم هنوز می‌سوزد
پلکهایم را می‌فشارم
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
در این زمانه آخرین راه انسان ماندن زهد است، چون شیطان بودن را همه بلدند.
چنان‌که در زمانه‌‌ی زهّاد، شیطان بودن انسانی‌ترین عمل بود.
#فریاد_ناصری
چنان‌که در زمانه‌‌ی زهّاد، شیطان بودن انسانی‌ترین عمل بود.
#فریاد_ناصری
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پسرم
جمجمه‌ام را آورده‌ام
چهارده سال می‌گذرد
آن روز جمجمه‌ام را در کوچه‌های تبریز گرداندند
آن شب از موضعی آویختند
نیمه شب مریدی جمجمه‌ام را برد و پنهان کرد
حالا دفنم کن
اسماعیل!
از جنگ‌ها و سفرها و آوارگی‌ام خسته شدم
دفنم کن.
برشی کوتاه از کتاب شعر: #مراثی_محله_های_مرده
شاعر : #ایرج_ضیایی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
جمجمه‌ام را آورده‌ام
چهارده سال می‌گذرد
آن روز جمجمه‌ام را در کوچه‌های تبریز گرداندند
آن شب از موضعی آویختند
نیمه شب مریدی جمجمه‌ام را برد و پنهان کرد
حالا دفنم کن
اسماعیل!
از جنگ‌ها و سفرها و آوارگی‌ام خسته شدم
دفنم کن.
برشی کوتاه از کتاب شعر: #مراثی_محله_های_مرده
شاعر : #ایرج_ضیایی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
متنی خواندم از آقای بیژن اشتری و با پرسش دوستی پیرامون آن یادداشت، رسیدم به این:
لبّ کلام آقای اشتری این بود: ما دو هفته است نتوانسته‌ایم نفتی بفروشیم، با نفروختن نفت حکومت نمی‌رود، بلکه تورم بر گرده‌ی مردم و نهادهای مدنی فشار می‌آورد و در نهایت حالا که ما نمی‌توانیم نفت بفروشیم خوشحالم که عربستان و شیوخ هم نمی‌توانند، بفروشند»
اما چند پرسش
آیا بر اساس متر و معیار مشخصی می‌توان اثبات کرد که در ایران هم با فشار اقتصادی -لزومن چون ونزوئلا (مثال آقای اشتری)- ما به تورم بالایی می‌رسیم و حکومت با تندروها بیشتر جولان می‌دهند؟ در عالم علوم انسانی این نیز احتمالی‌ست اما این هم هست که اتفاقات دیگری بیفتد کاملن متفاوت با ونزوئلا.
این نوع به هراس افکندن ساختار هراس سوریه‌ای شدن را دارد . با این تفاوت که در پایانش یکجور ناسیونالیسم بر پایه‌ی تقابل ایران و اعراب و دل‌خنک‌شدگی دارد.
پرسش دوم این است که باید بپرسیم چه کردیم که امروز به نتوانستن داد و ستد با جهان دچار شدیم؟ چه کردیم که به این روز افتادیم؟
آنگاه تا می‌توانیم خطاهامان را اصلاح کنیم به قوانین بین‌المللی و تعهدات سیاسی پایبند باشیم و قدرت‌جویی را نه با ترک قدرت نظامی که در شکل‌های دیگرش نیز دنبال کنیم. مثال اگر ایران را به سرزمین سرمایه‌گذاری‌های امن بدل کنیم احتمال امنیتش بسیار بیشتر می‌شود چون هیچ کشوری راضی نمی‌شود سرمایه‌اش دود شود.
نادیده گرفتن این نکات از طرف دوستان خود سبب تعجب و پرسش است.
و سوم اینکه برخورد احساسی با رنگمایه‌ی استدلال‌های حاکمیت‌پسند که حالا که ما نمی‌توانیم بفروشیم پس آنها هم نفروشند و خوشحال باشیم از این نکته.
بسیار استدلال ناپخته و غلطی‌ست.
چرا که باز همان پرسش مطرح است چرا ما نمی‌توانیم بفروشیم و بعد مهم‌تر حالا که در منطقه‌ی پر تنش ما تنش‌ها زیاد شده به‌خصوص برای ما آیا امنیت همسایگانمان به نفع ماست یا آشوبشان.
با استدلال آقای اشتری که نوشته‌اند تورم می‌تواند تندروها را بر سرکار بیاورد اینطور که در میان اعراب هم با نفروختن نفت و مشکلات اقتصادی تندروهای مخالف ایران که برای ما دردسرهای بیشتری دارند بر سر کار می‌آیند.
بنابراین سیاست می‌گوید نفعت را بجوی و در این نفع دیگران را هم سهیم کن که سهامداران مدافع منافع تو باشند.
نه اینکه نفعی بجویی که دیگران در آن خیری نمی‌بینند و ندارند بلکه برایشان ضرر است و وقتی بخواهند جلوی کارت را بگیرند آن وقت برایشان دردسر رخ بدهد و تو خوشحال باشی که چنین شد و دروغ نمی‌گویم.
لبّ کلام آقای اشتری این بود: ما دو هفته است نتوانسته‌ایم نفتی بفروشیم، با نفروختن نفت حکومت نمی‌رود، بلکه تورم بر گرده‌ی مردم و نهادهای مدنی فشار می‌آورد و در نهایت حالا که ما نمی‌توانیم نفت بفروشیم خوشحالم که عربستان و شیوخ هم نمی‌توانند، بفروشند»
اما چند پرسش
آیا بر اساس متر و معیار مشخصی می‌توان اثبات کرد که در ایران هم با فشار اقتصادی -لزومن چون ونزوئلا (مثال آقای اشتری)- ما به تورم بالایی می‌رسیم و حکومت با تندروها بیشتر جولان می‌دهند؟ در عالم علوم انسانی این نیز احتمالی‌ست اما این هم هست که اتفاقات دیگری بیفتد کاملن متفاوت با ونزوئلا.
این نوع به هراس افکندن ساختار هراس سوریه‌ای شدن را دارد . با این تفاوت که در پایانش یکجور ناسیونالیسم بر پایه‌ی تقابل ایران و اعراب و دل‌خنک‌شدگی دارد.
پرسش دوم این است که باید بپرسیم چه کردیم که امروز به نتوانستن داد و ستد با جهان دچار شدیم؟ چه کردیم که به این روز افتادیم؟
آنگاه تا می‌توانیم خطاهامان را اصلاح کنیم به قوانین بین‌المللی و تعهدات سیاسی پایبند باشیم و قدرت‌جویی را نه با ترک قدرت نظامی که در شکل‌های دیگرش نیز دنبال کنیم. مثال اگر ایران را به سرزمین سرمایه‌گذاری‌های امن بدل کنیم احتمال امنیتش بسیار بیشتر می‌شود چون هیچ کشوری راضی نمی‌شود سرمایه‌اش دود شود.
نادیده گرفتن این نکات از طرف دوستان خود سبب تعجب و پرسش است.
و سوم اینکه برخورد احساسی با رنگمایه‌ی استدلال‌های حاکمیت‌پسند که حالا که ما نمی‌توانیم بفروشیم پس آنها هم نفروشند و خوشحال باشیم از این نکته.
بسیار استدلال ناپخته و غلطی‌ست.
چرا که باز همان پرسش مطرح است چرا ما نمی‌توانیم بفروشیم و بعد مهم‌تر حالا که در منطقه‌ی پر تنش ما تنش‌ها زیاد شده به‌خصوص برای ما آیا امنیت همسایگانمان به نفع ماست یا آشوبشان.
با استدلال آقای اشتری که نوشته‌اند تورم می‌تواند تندروها را بر سرکار بیاورد اینطور که در میان اعراب هم با نفروختن نفت و مشکلات اقتصادی تندروهای مخالف ایران که برای ما دردسرهای بیشتری دارند بر سر کار می‌آیند.
بنابراین سیاست می‌گوید نفعت را بجوی و در این نفع دیگران را هم سهیم کن که سهامداران مدافع منافع تو باشند.
نه اینکه نفعی بجویی که دیگران در آن خیری نمی‌بینند و ندارند بلکه برایشان ضرر است و وقتی بخواهند جلوی کارت را بگیرند آن وقت برایشان دردسر رخ بدهد و تو خوشحال باشی که چنین شد و دروغ نمی‌گویم.
Forwarded from نشر حکمت کلمه
خواجه میرغیاث‌الدین
و از جرم بدخشان... در وصایای خود هر طبقه اشخاص مخصوصاً علما و شیوخ را از ریا ممانعت فرموده... آنانی که در لباس شیخوخیت می‌خواهند اشتهاری برای خود حاصل نموده و بالواسطه حقوق همنوعان خود را تلف و در این لباس احکام مقدس شرعی را سواستعمال بنمایند... نفرین می‌نماید:
هر غول کمر به شیخی بسته
در مسند معرفت نشسته
هر لحظه چو عنکبوت بدرو
در دام کمند بست هر سو
تا از پی اشتهار نامش
شاید مگسی فتد به دامش
زان رخنه به دین و ملت افتاد
در ملک رواج بدعت افتاد.
از ارمغان بدخشان تالیف شاه عبدالله بدخشی. به کوشش فرید بیژن ص۱۱۱
پی‌نوشت: این حرف‌ها و حکم سه تن از یاران قلم در هیاهوی شیپور فوتبال‌هاتان گم می‌شود همیشه.
@andaromidvari
و از جرم بدخشان... در وصایای خود هر طبقه اشخاص مخصوصاً علما و شیوخ را از ریا ممانعت فرموده... آنانی که در لباس شیخوخیت می‌خواهند اشتهاری برای خود حاصل نموده و بالواسطه حقوق همنوعان خود را تلف و در این لباس احکام مقدس شرعی را سواستعمال بنمایند... نفرین می‌نماید:
هر غول کمر به شیخی بسته
در مسند معرفت نشسته
هر لحظه چو عنکبوت بدرو
در دام کمند بست هر سو
تا از پی اشتهار نامش
شاید مگسی فتد به دامش
زان رخنه به دین و ملت افتاد
در ملک رواج بدعت افتاد.
از ارمغان بدخشان تالیف شاه عبدالله بدخشی. به کوشش فرید بیژن ص۱۱۱
پی‌نوشت: این حرف‌ها و حکم سه تن از یاران قلم در هیاهوی شیپور فوتبال‌هاتان گم می‌شود همیشه.
@andaromidvari
اسمش سبحان قلی، تخلصش قلی از جمله رؤسای سابق درواز بدخشان می‌باشد. تاریخ میلاد و وفاتش معلوم نیست... مطلع دیوانش بعد از ایفای حمد و نعت این است:
از میری و شاهیت نه عار است
این کسب رسول و چاریار است
از میر بود رفاه اقوام
وز شاه بود امان ایتام
از عدل شهان جهان بود شاد
ملت معمور و ملک آباد
افسوس به دست اهل ظلام
این منصب نیک گشته بدنام
ارمغان بدخشان
شاه عبدالله بدخشی
به کوشش فرید بیژن
ص۱۳۸
@andaromidvari
از میری و شاهیت نه عار است
این کسب رسول و چاریار است
از میر بود رفاه اقوام
وز شاه بود امان ایتام
از عدل شهان جهان بود شاد
ملت معمور و ملک آباد
افسوس به دست اهل ظلام
این منصب نیک گشته بدنام
ارمغان بدخشان
شاه عبدالله بدخشی
به کوشش فرید بیژن
ص۱۳۸
@andaromidvari
Forwarded from نشر حکمت کلمه
اگر چیزی داری که با آن بتوان نوشت
-----------------------------------------
مجبور نبودم کوتاه ترین راه را انتخاب کنم
نبایست به مسیریابی محلی ها اعتنا می کردم
بر هر میان بری شن های روان پراکنده است
بله آقا! من در حال غرق شدن ام
من یک فیلسوف حرفه ای هستم، تمام عمرم
در باب ماهیت اندیشیده ام، معنای زندگی و دیگر چیزهای مهم
می توانم برایت برخی از دستاوردهایم را بیان کنم
اگر چیزی که با آن بتوان نوشت داری.
#پشت_میز_با_مارکس
شاعر: #ماتئی_ویسنی_یک
مترجم: #حسین_مکی_زاده_تفتی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
-----------------------------------------
مجبور نبودم کوتاه ترین راه را انتخاب کنم
نبایست به مسیریابی محلی ها اعتنا می کردم
بر هر میان بری شن های روان پراکنده است
بله آقا! من در حال غرق شدن ام
من یک فیلسوف حرفه ای هستم، تمام عمرم
در باب ماهیت اندیشیده ام، معنای زندگی و دیگر چیزهای مهم
می توانم برایت برخی از دستاوردهایم را بیان کنم
اگر چیزی که با آن بتوان نوشت داری.
#پشت_میز_با_مارکس
شاعر: #ماتئی_ویسنی_یک
مترجم: #حسین_مکی_زاده_تفتی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
بیانیه‌ای برای سه تن از کانونیان و ماجراهای آن
یکی دو روز پیش صحبتی با دوستی پیش آمد
پیرامون نظر آن دسته از دوستان که می‌گفتند خطاب نامه مشخص باشد.
آن دوست مخالف بود که این خود رسمیت بخشیدن به نهاد و جاییست که از بیخ کانون نویسندگان و در کنارش ما را قبول ندارد.
از طرفی این هم هست که خطاب قرار دادن موجب می‌شود امکان پاسخ‌گویی بیشتر شود.
چرا؟
چون تقریبن در تمام این سال‌ها بیانیه‌های این چنین هزینه‌ی چندانی برایشان نداشته‌است.
جز آن نامه‌ی ۱۳۴ نویسنده که در شرایطی خاص برای حاکمیت هزینه داشت، جز این نه گفتن و آری گفتن ما نه این‌ها را از تصمیمی برگردانده است و نه به تصمیمی واداشته است.
این می‌تواند چیز دیگری هم برای ما روشن کند که آیا نام‌ها، وزنه‌ها، در چنین موقعیتی هنوز اثر گذارند یا نه؟
آنچه دیده‌ایم نام‌های بزرگان ما بر این‌ها چندان اثری ندارد. چرا که این‌ها از بیخ و بن ما را قبول ندارند. مگر نام‌ها در رسانه‌های بین‌المللی بیاید که این نام‌ها با این حکم و با این تصمیم حکومت ایران مخالفند؛ هرچند باز هم برای این‌ها اهمیتی ندارد.
این را نوشتم برای آن دسته از دوستان که در این بیانیه دنبال اسمند. دنبال نامند.
اینطور چیزها حداقل در این خاک اسم برنمی‌دارد.
تنها حسن این اعتراض گستره‌ی آن است.
طیف وسیعی که دربر گرفت. همان تکیه‌گاه مجهول رسانه‌های رسمی حکومت: خواست و مطالبه‌ی جمعی و مردم که اینجا شکل واقعی‌اش در حال نطفه بستن است.
و هر چه این طیف بزرگ‌تر باشد بارش سنگین‌تر است.
پی‌نوشت:
چگونگی پیوستن به این بیانیه و امضا کردن آن هم خود حائز معناهای فراوانی‌ست.
نگاه کنید بسیاری از نام‌ها دیر رسیدند طوری که قطار رفته بود.
و این یعنی نام‌ها عقب مانده‌اند. نام‌ها دیگر پیش‌قراول نیستند. پیش‌آهنگ نیستند. نام‌ها اگر واقعن نامی باشند زیر بار خود مانده‌اند، سنگین شده‌اند که دیر می‌رسند به چیزها.
یکی دو روز پیش صحبتی با دوستی پیش آمد
پیرامون نظر آن دسته از دوستان که می‌گفتند خطاب نامه مشخص باشد.
آن دوست مخالف بود که این خود رسمیت بخشیدن به نهاد و جاییست که از بیخ کانون نویسندگان و در کنارش ما را قبول ندارد.
از طرفی این هم هست که خطاب قرار دادن موجب می‌شود امکان پاسخ‌گویی بیشتر شود.
چرا؟
چون تقریبن در تمام این سال‌ها بیانیه‌های این چنین هزینه‌ی چندانی برایشان نداشته‌است.
جز آن نامه‌ی ۱۳۴ نویسنده که در شرایطی خاص برای حاکمیت هزینه داشت، جز این نه گفتن و آری گفتن ما نه این‌ها را از تصمیمی برگردانده است و نه به تصمیمی واداشته است.
این می‌تواند چیز دیگری هم برای ما روشن کند که آیا نام‌ها، وزنه‌ها، در چنین موقعیتی هنوز اثر گذارند یا نه؟
آنچه دیده‌ایم نام‌های بزرگان ما بر این‌ها چندان اثری ندارد. چرا که این‌ها از بیخ و بن ما را قبول ندارند. مگر نام‌ها در رسانه‌های بین‌المللی بیاید که این نام‌ها با این حکم و با این تصمیم حکومت ایران مخالفند؛ هرچند باز هم برای این‌ها اهمیتی ندارد.
این را نوشتم برای آن دسته از دوستان که در این بیانیه دنبال اسمند. دنبال نامند.
اینطور چیزها حداقل در این خاک اسم برنمی‌دارد.
تنها حسن این اعتراض گستره‌ی آن است.
طیف وسیعی که دربر گرفت. همان تکیه‌گاه مجهول رسانه‌های رسمی حکومت: خواست و مطالبه‌ی جمعی و مردم که اینجا شکل واقعی‌اش در حال نطفه بستن است.
و هر چه این طیف بزرگ‌تر باشد بارش سنگین‌تر است.
پی‌نوشت:
چگونگی پیوستن به این بیانیه و امضا کردن آن هم خود حائز معناهای فراوانی‌ست.
نگاه کنید بسیاری از نام‌ها دیر رسیدند طوری که قطار رفته بود.
و این یعنی نام‌ها عقب مانده‌اند. نام‌ها دیگر پیش‌قراول نیستند. پیش‌آهنگ نیستند. نام‌ها اگر واقعن نامی باشند زیر بار خود مانده‌اند، سنگین شده‌اند که دیر می‌رسند به چیزها.
👍1