خنده الهیات چهره‌ای ماست

مرداد ۱۳۹۳ من پروژه‌ای را شروع کردم با نام «نامه‌های آلی» نامه‌ها در گوشی نوشته می‌شدند و در فیس‌بوک منتشر.
آخرینشان تاریخ فروردین ۹۵ را در پای خود دارد.
همان موقع دوستان زیادی به این نامه‌ها از وجوه مختلف توجه نشان دادند.
علی عبداللهی، ایرج ضیایی، امید شمس، علی‌رضا آدینه،... و این اواخر هم مهدی گنجوی خواند و نظر محبت‌آمیزش را گفت.

این نامه‌ها در فیس‌بوک رها شده بودند. عزیزی از عزیزان همه را جمع کرد و برایم فرستاد.

بازشان خواندم و در کانال تلگرامم منتشرشان کردم.
بعد خواستم اینجا و در ایران کتابش کنم. نشد. من هم خطی و کلمه‌ای را نزدم.

رفتم تا بیرون از فارسی کتابش کنم.

حالا دارد کتاب می‌شود و من بسیار خوشحالم. بسیار خوشحالم که باور دارم این نامه‌ها مهمند.

بدون تعارف آرزو می‌کنم همه‌ی شما، همه‌ی هم‌وطنانم، هر کس که توان خواندن دارد این کتاب را بخواند. خواندن این کتاب به گمانم نشان خواهد داد «ما چطور ما شده‌ایم». همین که هستیم.


پی‌نوشت: امکان پخش و فروش در ایران هم خواهد بود.

#نامه‌های_آلی
#فریاد_ناصری

پنجشنبه تبریز خواهم بود

آیین رونمایی از
مجموعه داستان #بی_مقصد
#آرزو_اسلامی
#نشر_حکمت‌کلمه
تبریز
@hekmatkalame

در مملکت ما آن که بنا می‌کند قهرمان نیست آن که ویران می ‌کند قهرمان است.
برای همین هیچ نهاد و حزب پایداری نداریم. کلن تشکل پایداری نداریم.

جشنواره است کتابت را می‌فرستی خارج از چارچوب‌ها- تو چارچوب پذیر نیستی کلن این مملکت از صدر تا ذیلش چارچوب برای رعایت نکردن است- اگر کتاب پذیرفته شد حبذا و پذیرندگان صاحب ارج و فضیلتند.

اگر رد شد تو رادیکالی. اعتراض می‌کنی، کنار گذاشته شدن را کناره‌گیری جا می‌زنی.

و دوستان ساده‌دل ما مدام هورا برایت می‌کشند.
که آفرین خوب خراب کردیشان.
کو بناکننده و سازنده؟
من هم می‌گویم آفرین که در خراب کردن و آدرس غلط دادن و جعل خوب ماهرید.

این ماجرا را می‌شود به چند شکل دید:
اگر اعتراضی به سانسور هست قبل از ارسال کتاب نامه‌ای رسمی نوشته می‌شد خطاب به بنیاد که بخشی برای کتاب‌های چاپ نشده بگذارید. اگر بنیاد قبول نمی‌کرد می‌شد گفت بنیاد شاملو با سانسور است. و ای شرکت‌کنندگان بدانید که شما نیز با سانسورید.

دو در همه جای دنیا قواعد هر امری رعایت می‌شود الا اینجا در دنیا درست مخالفان چیزی در آن شرکت نمی‌کنند و شرکت کنندگان هم قواعد را می‌پذیرند.

سه شرکت کردن با فریب دادن غیراخلاقی است.

چهار کنار گذاشته شدن را کناره‌گیری نشان دادن جعل مبارزه و مبارز است و این کار خبیثانه‌ای‌ست. مبارزان در این مرز و بوم مردانی از لونی دیگر بوده‌اند.

چهار داوران جایزه می‌دانسته‌اند و لابد قواعد جایزه را هم، چرا چیزی نگفته‌اند؟

من به‌شخصه وقتی آقای فرزاد کریمی در اینستاگرامشان کتاب را معرفی کردند. واقعن برایم جالب شد چگونه این کتاب و کجا چاپ شده؟
نشرش را جایی نیافتم. از آقای کریمی پرسیدم. گفتند در تبریز گویا چاپ شده است.

این عمل یک نمایش فریبکارانه است تنها در راستای مطرح کردن نام خود.

مبارزی که خوشحال از «ثنای داور» جایز‌ه‌ای باشد که به قول خودش طرف سانسور است، در پی مبارزه با نهاد سانسور نبوده بلکه باورش این است تا وقتی مرا می‌ستایید خوبید بعد از آن ارجی ندارید.

این اتفاق مهم است چون نشان می‌دهد ما هنوز توان رفتن به جهان نهادها و نوشدن را نداریم. جهان امروز جهان تکثر نهادهای مدنی‌ست. در شکل‌های مختلف و با قواعد گوناگون.


در چنین جهانی روشنفکران و شاعران بنیانگزار جهان متکثرند نه جاعلانی که بیخ اصالت‌ها را می‌زنند. تنها یک بازیگر است که بازی می‌کند. مبارز می‌زند زیر میز، اما نه وقتی که بازی به نفع او نیست.

پی‌نوشت: برای من به‌شخصه این جایزه اهمیت نمادین دارد. من ناشری که دور سوم نیز «سه کتاب» از نشرش بوده، دور قبل یک کتاب و این دوره نیز «سه کتاب» نمادین از این جهت که نشان میدهد در فهم شعر از هر طرف درست رفته‌ام که داوران گوناگون را قانع می‌کند انتخاب‌هایم.

غیر از این اما من جایزه‌ام را از این شعرها و کتاب‌ها می‌گیرم. از خودم می‌گیرم که اکنون دیگر تمامن چهره‌ام شعر است.

اینجا مقبره‌ی دو کمال است، در بیلانکوی تبریز.
یکی از نخ‌های پنهان سفر من به تبریز دیدار با کمال‌ها بود.
چند ماه پیش دیوان دوجلدی کمال خجندی طبع نشر سروش و تصحیح ایرج گل‌سرخی را گرفتم. از همان تورق اول احساس کردم، احساس متکی به سیاق جمله و وزن، ایراداتی بر این تصحیح وارد است. طی یک ماه اخیر دویست غزل را خواندم و حاشیه‌هایی بر آن‌ها نوشتم.
در این بین گاهی به مقدمه و گاهی به مؤخره نیز سرک می‌کشیدم و از کشف هم‌جواری کمال خجندی و کمال‌الدین بهزاد شگفت زده شدم و جانم شعله‌ور‌تر شد که بیابمشان.
رفتم و به لطف دوستان یافتمشان. و فهمیدم سلطان محمد نقاش نیز همجوارشان است. جانم پر شد.
بر گورگاه بزرگان نمی‌دانم باید چگونه ایستاد؟ خنده‌آور است چمباتمه زدن و انگشتان را گنبدی ساختن و لب جنباندن.
یا ژست متفکرانه گرفتن تا سهمی از آن بزرگی نیز بهره‌ی تو باشد. این شد که خندیدیم.
هرچند که پرسشی که از دختر کتابفروش مقبره‌الشعرا پرسیدم همچنان باقی است.
شما کتاب از چگونه پنیر و چگونه موش و زنان ونوسی دارید اما از این شاعران مقبره جز شهریار و خاقانی و ظهیرالدین فاریابی کتابی ندارید.
در دو کمال هم کمال، پیش چشم است اما دیده‌ای...

گفتم که لبت زیر دو دندان چو بگیرم
دارم نگهش، گفت نگه‌دار زبان را

#کمال_خجندی

مقاماتِ ابوعليِ قومساني؛ عارف قرن چهارم همدان



نوشتاری از:
دکتر محمّدرضا شفيعي كدكني
اهدا شده به استاد محمّدعلي موحّد

رطلِ گرانم دِه اي مريدِ خرابات
شاديِ شيخي كه خانقاه ندارد...



ابوعلي قومساني (متوفي 378) از اصحاب جعفر خلدي (متوفي 348) و ابوبكر بن طاهر ابهري (متوفي حدود 330) و ابراهيم بن شيبان قرميسني (احتمالاً متوفي 337) و از معاصران ابوالعباسِ قصّاب (متوفي در اواخر قرن چهارم) يكي از عارفان بزرگ ناحية غرب ايران بوده است كه در كتب متداول زندگينامة مشايخ تصوّف، ذكري از او به ميان نيامده است ولي رساله‌اي در مقامات او باقي است كه در اين مقاله به معرفي آن خواهيم پرداخت.
قبل از آن كه به معرفي رسالة مقامات قومساني بپردازيم خطوطِ اصلي زندگينامة او را براساس چند منبع كهن يادآور مي‌شويم.

متن کامل مقاله استاد شفیعی کدکنی در مجلّه سفینه تبریز:

@safinehyetabriz

مقاماتِ ابوعليِ قومساني؛ عارف قرن چهارم همدان ؛ نوشتاری از: دکتر محمّدرضا شفيعي كدكني ؛ به نقل از کتاب با قافله شوق/ ارج نامة دکتر محمّدعلی موحّد / به اهتمام: محمد طاهری خسروشاهی / دانشگاه تبریز / 1393
@safinehyetabriz

آنکه گویند گرم‌روست پری
پیش روی تو نقش حمام است

#کمال_خجندی

با بهرام شیردل، معمار نامدار معاصر، در آتلیه‌ی بهرام دبیری، نقاش کاربلد.

عکس از وحید میرزایی عزیز

Photo: debrani das . India Jun 2018
@paanjdarii

براى شیخ مکین الدین که استاد بود، دخترى بود دوشیزه، لطیف پوست، لاغر شکم، باریک اندام، که نگاه را دربند مى کرد و محفل محفلیان را زینت مى‏بخشید و بیننده را دچار حیرت مى‏کرد، نامش «نِظام» بود و لقبش «عین الشمس والبهاء» [چشمه نور و زیبایى] گوشه چشمش فریبا و اندامش نازک و زیبا بود، چون سخن بسیار می‌گفت سخن را درمانده می‌کرد، و چون کوتاه می‌گفت ناتوان می‌کرد… که اگر روان‏هاى ناتوان و بدسگال و بیمار نبود، همانا من در شرح زیبایى خُلق و خوى وى داد سخن می‌دادم
#ابن_عربی
#ترجمان_الاشواق

شیخ روزبهان در مکه مجاور بود… ناگاه به محبت زنى مغنیه مبتلا شد، و هیچ‏کس نمى‏دانست، و آن وجد و صیحه‏هایى که در وجد فى اللّه مى‏زد، همچنان باقى بود، اما اول از براى خداى تعالى بود، و این زمان از براى مغنیه، دانست که مردم را چنان اعتقاد خواهد شد که وجد و صیحات وى این زمان نیز از براى خداى تعالى است، بمجلس صوفیه حرم آمد و خرقه خود بیرون کرد، و پیش ایشان انداخت، و قصه خود با مردم بگفت و گفت: «نمى‏خواهم که در حال خود کاذب باشم.» پس خدمت مغنیه را لازم گرفت. حال عشق و محبت وى را با مغنیه گفتند و گفتند که وى از اکابر اولیاء اللّه است. مغنیه توبه کرد و خدمت وى را پیش گرفت. محبت آن مغنیه از دل وى زائل شد، بمجلس صوفیه آمد، و خرقه خود درپوشید.

#شیخ_رزوبهان

«بعد از آن فرمود كه خدا را بندگانند كه چون زنى را در چادر بينند، حكم كنند كه نقاب بردار تا روى تو ببينيم‏ كه چه كسى و چه چيزى، كه چون تو پوشيده بگذرى و تو را نبينم مرا تشويش خواهد بودن كه اين كى بود و چه كس بود؟ من آن نيستم كه اگر روى تو را ببينيم‏ بر تو فتنه شوم و بسته تو شوم. مرا خدا ديرست كه از شما پاك و فارغ كرده است. از آن ايمنم كه اگر شما را ببينم مرا تشويش و فتنه شويد. الّا اگر نبينم در تشويش باشم كه چه كسى بود. به خلاف طايفه ديگر كه اهل نفس‌اند اگر ايشان روى شاهدان را باز بينند فتنه ايشان شوند و مشوّش گردند. پس در حقّ ايشان آن به كه رو باز نكنند تا فتنه ايشان نگردد و در حقّ اهل دل آن به كه رو باز كنند تا از فتنه برهند.» (فيه ما فيه، ص180، تصحیح بدیع الزمان فروزانفر، نشر نگاه، چاپ دوم)

#جلال‌_الدین به معنای واقعی کلمه

شیخ اکبر در فص محمدی (ص) فصوص الحکم گوید: « فشهوده (الرجل) للحق فی المراه اتم و اکمل. » و می گوید : « و برای همین دوست دارد زنان را بخاطر کمال شهود حق در ایشان. چونکه حق تعالی مجرد از مواد اصلا مشاهده نمی شود و از نظر ذات غنی از عالمیان است.

#ابن_عربی

کیهان کلهر⁩ موسیقیدان و ‌نوازنده ایرانی، قطعه‌ لالایی کردی را به کودکان کُرد در شمال سوریه تقدیم کرد.