#نشر_حکمت_کلمه
داستان_زنان

بیانیه‌ی پایانی نخستین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی داستان زنان | نشر حکمت کلمه
جایزه‌ی داستان زنان با هدف پرداختن به دغدغه‌ها و مسائل زنان در داستان آغاز به‌کار کرد. هدف از چنین جایزه‌ای نه زنانه‌نویسی صرف یا جداسازی سطحی امر نوشتن به زنانه‌ و مردانه‌ که توجه به اهمیت نقش زن و دغدغه‌ها و جایگاهش به‌عنوان شخصیت یا مسئله‌ی محوری در داستان است و خوشبختانه این امر را در داستان‌های رسیده به دبیرخانه محقق دیدیم. این اهمیت آن‌جا خود را نشان می‌دهد که مردان بسیاری نیز از زنان نوشتند و به داستان‌های برگزیده نیز راه یافتند.
هیئت داوران اولین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی داستان زنان پس از بررسی آثار رسیده به این جایزه، با در نظر گرفتن تمامی ملاحظاتی که در جوایز ادبی مرسوم است، هم‌چنین معیار قراردادن اصول نویسندگی، تکنیک‌های روایی، به‌کارگیری درست عناصر داستانی و نگاه تازه در آثار دریافتی، خود را موظف می‌دانست تا با وسواس تمام، صداهای تازه‌ای را که دعوت نشر حکمت کلمه را پاسخ گفتند، بشنود و گامی هرچند کوچک در شناساندن آن‌ها به جامعه‌ی ادبی بردارد. بدیهی است که برگزیده‌شدن یا نشدن در این جایزه یا هر جایزه‌ی ادبی دیگری، سنجه‌ی تام و تمام آثار ادبی نیست، بلکه سلیقه و نگاه داوران جایزه را بازتاب می‌دهد. با این‌همه، داوران جایزه‌ی داستان زنان بر این باورند که بسیاری از دوستان نویسنده باید استوارتر در راه آموختن قدم بگذارند.
داوران جایزه‌ی داستان زنان، 15 اثر را از بین حدود 400 اثر رسیده به دبیرخانه برگزیده‌اند و نشر حکمت کلمه این آثار را در مجموعه داستانی به‌دست خوانندگان ادبیات داستانی می‌رساند.
امید که جایزه‌ی داستان زنان انگیزه‌ای باشد برای هرچه بیش‌تر نوشتن از زنان و با حمایت‌ نویسندگان و اهالی ادبیات پابرجا بماند.
(هئیت داوران دور نخست جایزه‌ی داستان زنان)
برندگان نخستین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی داستان زنان:
باغبان | یاسین نعیمی
کوکب‌خانم | صدیف آقاپور
خلوت شاه | نازنین رحمان‌آبادی
فریشتا فریشتا | میثم رمضانی
چلوشوهر| مژگان شعبانی
اسب‌های سعادت‌آباد | رامین فروزنده
هر چهار چله | مرجان شهران
تاثیر درز سرشانه | سعید خداوردیان
زنی که سایه نداشت | امید میرزایی
عیبی ندارد چخوف | مهلا یزدانی
پاراگراف آخر | مصطفی سندی
کاش حرف زده بودی | آزاده مالکی
در تاریکی | بهاره بی‌صدا
رنج متبرک | مریم پژمان
از پشت قفل بسته | سپهر سهرابی
#نشر_حکمت_کلمه
#داستان_زنان

هر روز خودش را بلند می‌کند
می‌گوید بایست
نمی‌ایستد خود

خودش را می‌برد دشت
می‌گوید سبز شو
نمی‌شود خود

می‌برد خیابان به گشت
نمی‌گردد خود

خود سجده کرده در جهت امواجِ زمین به شکل فرادی
خودی رفته تا فنا

در راه‌های استخوانی سینه‌ام
سواری گفت:
حیوان زود باش
قلبم دوید
قلبم دوید و‌ آمد به دهانم

خود‌ می‌خواست که نظر کند
به قلم گفت مرا نگه دار

حرکت که کرد

دست افتاد
پا افتاد
سر افتاد


به علف سبز گفت مرا نگه دار

_ای محزون
سخت می‌گذرد باد

به شهر گفت نگهم دار
شهر در راه‌های بلندش برگشت و گفت: بیا
بیا بگردانمت

خود سرش را برداشت
دستش را برداشت
پایش را برداشت
و نظر کرد و دید
زمین موج برداشته می‌دود به شکل فرادی

پرسید: آنکه ایستاده با نامش در اول حیوان و ‌حیات
چگونه دوست ندارد انسان را؟

و زمین خطوط باریکی بود انگار رشته‌های نازک نخ
انگار گیس‌های زنی جوان
که می‌شود با آن‌ها در جهات زیادی خیال کرد.

#شعر
#فریاد_ناصری
کتاب #مقدس

درباره‌ی اورلیا شاهکار ژرار دو نروال به‌ترجمه‌ی زهرا خانلو/ نشر حکمت کلمه
‌
‌
‌ برای سفارش کتاب‌های حکمت کلمه به دایرکت اینستاگرام پیام بدهید.
ارسال پستی سفارش‌های بالا ۷۰ هزار تومان رایگان خواهد بود.

#نشر_حکمت_کلمه
#حکمت_کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
#با_سیمرغ_واژه_ها
‏‌www.hekmatkalame.com

#کتاب #کتاب_خوب #کتاب_خوب_بخوانیم #نمایشنامه #داستان #رمان #فلسفه #شعر #هنر #من #عکس #ادبیات #نویسندگی #نویسنده #هنر #نویسندگی #آملی_نوتومب
https://www.instagram.com/tv/CJ89n9PB_TG/?igshid=gxuxper1q1i5

یک دوره شش جلسه‌ای
چگونه شعر بخوانیم؟
چگونه شعر بخوانیم؟
در یک فرصت شش جلسه‌ای می‌خواهیم با مبانی و مقدماتی آشنا بشویم که درهای ورود به ساحت «شعر فارسی» است. درهایی که سبب می‌شود ما درک درست‌تر و در نهایت بهتر و زیباتری از «شعر فارسی» داشته باشیم. ناگزیریم آن دسته‌بندی موجود را بپذیریم در حالی که معتقدیم جهان «شعر فارسی» وسیع‌تر از این حرف‌هاست؛ پس با ما باشید با سرفصل‌های:

اهمیت شعر فارسی
مکتب خراسانی و طبیعت و تصویر
مکتب عراقی شورمندی آسمانی
مکتب اصفهانی و جزییات مهم
بازگشت یا فرصتی برای تأمل
آغاز راه نو
https://www.instagram.com/p/CKG7SgRhMGm/?igshid=wgyklzzk243l

نمایش‌نامه‌ی خاندان لیندن نوشته‌ی جی. بی. پریستلی در نشر حکمت کلمه
‌
‌
‌#حکمت_کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_ها
‌
#کتاب #کتابخوانی #کتاب_خوب #کتاب_خوب_بخوانیم #ادبیات #شعر #فلسفه #داستان #نمایش #تئاتر #هنر #فیلم #سینما
https://www.instagram.com/tv/CKJ0y6sBwbR/?igshid=18cc73ah77wjs

ترانه‌ای کم‌تر شنیده‌شده از فرهاد مهراد در ۲۹ دی‌ماه، زادروز او.
‌
خواننده و آهنگساز: فرهاد مهراد
شعر: ناظم حکمت
‌
#فرهاد #فرهاد_مهراد #ترانه #موسیقی #شعر #ادبیات #کتاب #کتابخوانی #کتاب_خوب #کتاب_خوب_بخوانیم
‌
#حکمت_کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_ها
https://www.instagram.com/tv/CKMDC_1BiHI/?igshid=fjku68bkna97

Devonai man

Mohirai tohiri

دیوانه ی من

ماهره طاهری


Forsiy dushanbegi

Xeyliy qashangi(xeli zeboyi)

Mohira tohiriy

اجرای ماهره طاهری

خیلی قشنگی



Tojikistoniy

https://www.ilna.news/fa/tiny/news-1026662
#مقدس
معرفی کتاب
ایلنا

.
یک‌بار در نمایشگاه خانم جوانی روبه‌روی غرفه ایستاد و کتاب کوچک کنترباس را برداشت. گفت : آقا این چطور است؟
گفتم: عالی است.
گفت: همه‌تان همین را می‌گویید.
دیدم راست می‌گوید.
خواستم بگویم از نظر من عالی است اما او کتابی می‌خواست که بعد از این که خواند، خودش بگوید عالی است.
باید چکار می‌کردم؟
این را داشته باشید تا خاطره‌ی دیگری برایتان تعریف کنم. یک‌روز یکی از دانشجوهایم که از قضا از برادران بسیجی هم بود از من پرسید: استاد اگر بخواهید سه کتاب معرفی کنید، سه کتاب همیشگی و همه‌جایی، کدام کتاب‌ها را معرفی می‌کنید؟
بی‌درنگ گفتم: قرآن، عهدین، اوستا.
حالا برگردیم جلو غرفه، داشتم دنبال جمله‌ای می‌گشتم که حرف درستی بگویم که آن خانم جوان گفت: اگر کتاب را بردم و عالی نبود چه؟
گفتم: خانم! وحی که نیست راه برگشت نداشته باشد، اگر خوشت نیامد، کتاب هم مال تو، پولت را پس بگیر.
کتاب را برداشت و گفت: شماره؟

مدت‌ها تلفن که زنگ می‌زد انگار منتظر بودم آن خانم جوان باشد اما نبود. هیچ وقت زنگ نزد بگوید پولم را پس بده. من هم یادم رفت بگویم اگر خوشت هم آمد لااقل زنگ بزن بگو.
و او هیچ وقت زنگ نزد.

#نشر_حکمت_کلمه
#کتاب_خوب_بخوانیم

بعد از خوردن نصف ظرف ماست همزده‌ی سوییسی شرکت دومینو به صندلی تکیه دادم و یاد حکایت‌هایی افتادم که در لحظه ساخته‌ام و می‌سازم.
مثلاً چند وقت پیش در اوج اندوه داشتم با ظریفی حرف می‌زدم و حرف به این‌جا رسید که چه فایده از آشنایی و دل‌بستن و ترک کردن و ترک شدن؟ فی‌الواقع آن لحظه من می‌خواستم رمق خودم را نگه‌دارم وگرنه بر طنابی در حال تاب خوردن بودم که می‌خواست از گردنم نگه‌ام دارد.
حکایتی ساختم چنین: جوانکی به دختری دل‌باخته بود و پدر دختر به این عشق نارضا بود. روزی در گذری دختر را دید. گفت: ای دلبر بوسی به من بده. دختر گفت: چه فایده؟ جوانک گفت: تو بوس را بده، فایده‌‌اش را من می‌دانم.
حکایت خوبی‌ست مگر نه؟ آخرین قاشق ماست را که به دهان می‌بردم، گفتم باید زنگ بزنم از هانا همسر دوستم میثم تشکر کنم چه ماکارونی خوشمزه‌ای دیشب داد، برای ناهار امروزم، البته حالا که اسم آوردم از مادر میثم به‌خاطر ترشی‌اش، از شکوفه دوست محمد به خاطر ترشی و شور خوشمزه‌اش نیز تشکر می کنم.
خلاصه همین‌طور که مزه‌ی ماست چکیده در دهانم منتشر می‌شد بر وسوسه‌ی خوردن ته‌مانده‌اش فائق آمدم و یاد حکایت دیگری افتادم که در شب پُرسه‌ی عباس صفاری، پرسه هم همان مجلس ختم است، برای شاعر جوان وآشنایم تعریف کردم. حرف از این‌جا شروع شد که گفتم عباس هم در عمرش قدر دید و هم یادبود مرگش با شأن خاصی برگزار شد و از این بابت خوشحالم. بعد حکایتی ساختم که آخوندها می‌گویند اگرچه ما امام نشدیم اما یک آخوند امام شد. خودم خوشم آمد.
قبول دارم به سرمثل نزدیک‌تر است اما انگار نتیجه‌گیری یک حکایت است. نزدیک به این را قبلاً داشته‌ام، مثلاً ننه‌ی منم می‌ذاشتن سر نقاره، الان فاطمه‌سلطان بود. این را برای دادار دودورِ بعضی دوستان زود فراموش شده ساخته‌ام.
الان هم هم‌زمان که به این‌ها فکر می‌کردم و آمدم نوشتمشان. گفتم از فرصت استفاده کنم و روز زن ایرانی را به تمام زنانی که روزی دوستم داشته‌اند و روزی دوستشان داشته‌ام و دارم و خواهم داشت، تبریک بگویم. واقعیت این است که من همه‌ی زن‌ها را دوست دارم. پس به همه‌تان تبریک می‌گویم که خیلی موجودات عجیبی هستید. عجیب هم همان وحشی است.
به قول مولانا تمام این برو و بیاها و بگیر و ببندها برای شما عجیب‌هاست. این‌جا دیگر حکایتی نمی‌سازم و همان بیت مثنوی را که خیلی دوست دارم، می‌نویسم:
ای بسا حمال گشته پشت ریش
از برای دلبر مه‌روی خویش
عامیانه‌ی این شعر در زبانِ مشدی‌ها این‌طور می‌شود: خرتم به مولا!

زندگی برای من بازی است. یعنی می‌دانم که گاهی چقدر بازی جدی می‌شود ولی ته‌اش همه‌مان می‌دانیم که بازی است. البته الان بازی را می‌گویم وگرنه خیلی‌ها نمی‌دانند ته این چیزی که اسمش زندگی است، سوت زده می‌شود و بازی تمام.
برای همین به جز اینکه در بچگی جنگ‌جنگ‌بازی می‌کردیم و خیلی جدی با سنگ و آجرپاره می‌زدیم هم را پاره می‌کردیم یا در مدرسه که دو گروه می‌شدیم و حمله، بزن تا نخوری و این بین همیشه من تلاش می‌کردم فتح‌علی با ما باشد. بعدها هم کلی بازی کردم اما دیگر نه از این بازی‌ها. اول فتح‌علی را بگویم، بور و قد کوتاه و همیشه خندان بود، کثیف تا دلتان بخواهد کثیف. یعنی می‌شد به جای بمب شیمیایی پرتابش کرد. حالا حسن فتح‌علی چه بود؟ کفشش. فتح‌علی کفش‌هایی داشت قدیمی و تاریخی و بیلاخ‌نشان‌داده به سنگ‌پا. این کفش‌ها نوکشان آهن داشت و پاشنه‌شان خوابیده و البته ساییده بود و می‌شد شلیکشان کرد. فتح‌علی می‌ایستاد و لنگ‌ش را در هوا پاندولی عقب و جلو، عقب و جلو و ناگهان شلیک می‌کرد و کفش می‌رفت و با نوک آهنی‌اش می‌خورد به ملاج مادر‌مرده‌ای و نقش زمینش می‌کرد. داشتن چنین سلاحی احتمال پیروزی را خیلی بالا می‌برد.
اما کم‌کم بازی‌های من شکل دیگری گرفت. یک‌جور بده‌بستان با کلمات. یک‌جور شیطنت بی‌خطر. و همین مرا شاد می‌کرد. پیدا کردن آدم‌ها از راه کلمات. قوم و خویش شدن با آدم‌ها از راه کلمه.
می‌نشستم در اتاق خودم و سعی می‌کردم با عالم و آدم حرف بزنم، مرده و زنده. کتاب اولم که چاپ شد، فقط به دختر همسایه‌مان ندادمش، للهی نمی‌شد. هرجا کسی بود که فکر می‌کردم باید بخواند کتاب را، برایش فرستادم. چقدر انرژی داشتم اما تقریبا جهان چاله‌ایست که می‌مکد. جان و رمقت را می‌گیرد. باید پررو باشی و مدام بازی را عوض کنی. تا بازی نوبه‌نو و تازه شود.
از این بازی‌ها یک بازی‌ای داشتم به نامِ بکار و برو. یعنی در دجله انداز و برو و حتی فراموش کن. خیلی بازی جالب و جذابی بود و هست. مخصوصا اگر موفق شوی واقعاً فراموش کنی.
بگذارید یکی‌اش را برایتان تعریف کنم. همان‌وقت‌های کتاب اولم بود و دوران وبلاگ‌نویس در اوج. من کتابم را همراه با نامه‌ای برای خانم زهرا معماریانی فرستادم. ایشان را از طریق وبلاگش می‌شناختم. یک نامه هم نوشتم که یادم هست یکی دو خطش این‌طور بود که ما شاعران هم‌خونیم و قوم و خویش.
و من فراموش کردم. و من یادم رفت که چنین دوستی هم داشتم. نه این‌که دوستم را از یاد ببرم. این شکل نسبت‌جویی یادم رفت. تا اینکه زد و من کتابچی شدم. خانم معماریان یادم نیست کجا و چطور پیامی داد و گفت کتابی دارم. دیدم عجب! حالا من رسیده‌ام با جاهایی از رود که اصلا یادم نبود. کلماتی که رفته بودند حالا بازگشته‌اند. اسم کتاب شد: «آوازها در مفاصل انگشتان».
کتابی ساکت، عمیق و سرشار که «از ابرهای شخصی/ به ابرهای شخصی‌...»‌ اش خیره می‌شود. و «آوایی اصیل برای شنیدن دارد» و هول‌انگیز انگار «تصویر زنی/ که به کاغذهای کاهی‌ات چسبیده/ و زیر ذره‌بین تو می‌سوزد...» کتابی که در آن نوشته شده است: «همه‌ی آن چیزی که نمی‌گویم/ مرا دیوانه خواهد کرد»، کتابی که خودش گریه‌ای شدید است: «چرا متولد نمی‌شوم؟/و یک صدای بلند/ از گریه‌ای شدید/ رهایم نمی‌کند»... همین‌طور می‌توانم برایتان تکه‌تکه کتاب را بنویسم اما این کتاب برای من حاصل یک قوم و خویشی دور و نزدیک است و البته بیشتر زندگی‌ام همین‌طور بوده است. همه‌چیز بازی بوده و با خودش قصه‌ای دارد. حتماً یک‌روز برایتان قصه‌ی شرط‌‌بندی با دختری جوان در دانشگاه بوعلی را تعریف خواهم کرد که قرار بود بود اگر برنده شدم وسط سالن ببوسمش.
شما هم این کتاب را فراموش کنید. حالا که قصه‌اش را شنیدید، حتما یک‌روز وارد زندگی‌تان خواهد شد چراکه «روح پرنده‌اش هنوز/ در مشت‌های بسته‌ی زندگی/ به دانه و آشیانه فکر می‌کند...»

دوستان من بیایید جدی باشیم، بله بیایید جدی باشیم. کدامتان می‌توانید جدی باشید بدون نقل آوردن از هدایت و نصرت رحمانی... بدون تکیه بر کلام دیگر فیسلوفان شهره.
کدامتان می‌توانید بخندید و جدی باشید؟ شوخی کنید و جدی باشید. کار درست انجام بدهید و جلوه‌ی بیش از حد نفروشید؟ چراکه من عاشق جلوه‌گری هستم اما جلوه‌گری طنازانه، آن جلوه‌گری که آیین دلبری هر کاری را می‌داند وگرنه بر منکرش لعنت! لب لعل و آبدار و گونه‌ی سرخ و گردن بلور و ساق سیمین و... دیگر ادامه نمی‌دهم که زیادی نشود و طغیان نکنید و طاغی نشوید.
آها داشتم می‌گفتم دوستان من بیایید جدی باشیم. اگر جدی باشیم جلوه‌ی جدی بودن نیازی به اضافات الحاقی زیادی ندارد. آرایه و پیرایه‌ی خودش را دارد. بخندید و جدی باشید. شاد باشید و احمق نباشید. امید داشته باشید و ناامیدی را هم فراموش نکنید.
رها کنید. رها شوید. در خندیدن به مرگ چنان جدی باشید که مرگ را به گریه بیندازید. حالا که این‌طور شد بگذارید شعری از خودم را بهتان بفروشم، شما که خودتان نمی‌روید بخوانید:
من خندان می‌میرم
همین‌طور که می‌خندیده‌ام می‌میرم
همینطور که می‌خندیده‌ام که خندان بمیرم و می رفته‌ام که دست بزنم به مرگ می‌میرم

من خندان
من طوری ایستاده و خندان
که حماسه
همین باید باشد...

باقیش را خودتان بروید بخوانید. همین‌قدر ما نشان دادیم. بگذارید کمی جدی باشم و بگویم رولان بارت از دربین‌بودگی حرف‌زده و بهترین دربین‌بودگی مثلا همین جوراب‌های کوتاه و شلوارهای کوتاه است. دربین‌بودگی و لذت دربین بودگی را من از این بخش پاهای زنان آموختم و فهمیدم ،انصافا هم لذت بردم. برای همین در بین این متن خواستم با شعرم در بین روبرو شوید و لذت ببرید.
آها داشتم می‌گفتم: شاد باشید، جدی باشید اما احمق نباشید. یاد حکایتی افتادم که شخصیتش شاد بود، جدی بود اما احمق هم بود. حالا حکایت چیست؟ مردی میانسال بعد از فروش محصولات کشاورزی‌اش بلند شد پول‌ها را بغچه کرد و رفت به شهر عالمان. پول‌ها را که بغچه می‌کرد گفت این سهم زن صیغه‌ای، این سهم تریاک، این سهم امام، این سهم سید، این سهم... خلاصه رفت و رفت تا رسید به شهر عالمان و رفت در عالمی را زد و مفت‌خوران دور عالم هم که همیشه حاضر بودند در را برایش باز کردند که: بفرما! مرد هم فرمود. گفتند بنشین تا عالم بیاید که رفته است دست به آب. این مرد هم بغچه بغل نشست و ناگهان در میان سکوت، صدای گوزی ار‌ّه‌ای خانه را لرزاند. همه همدیگر را نگریستند و کسی جرئت پق زدن نداشت. مرد هم که خیلی در کارش جدی بود. با غیظ بلند شد که من به عالم گوزو پول نمی‌دهم. هر چه مفت‌خوران اصرار کردند که بابا جان عالمان هم چیز دارند... میز دارند... گاز دارند به کتش نرفت که نرفت. چون احمق بود و می‌خواست... خودتان حدس بزنید از چند جهت احمق بود.
تمام این‌ها را نوشتم تا پیام اخلاقی مهمی را بگویم: جدی باشید و کتاب بخوانید.

قسم به گیره‌ای که طعم سینه‌بند تو در بند رخت
زیر زبانش مانده است.
#سرزدن
#فریاد_ناصری

سخنی که دهان محمد قوچانی آن را گفت و سر حرف را باز کرد. برای من پیش از آن‌که مناقشه‌ای غربی یا اینجا و اکنونی باشد. خبر از از افتادن به دامی می‌دهد که نیاهای دورمان پیش از ساسان‌ها و اشکان‌ها و هخاها، خیلی پیشتر از آن که کلام تن به کتابت دهد پهنش کرده‌اند.
دامی که نیاهایمان برای رتق و فتق امورات آن روزشان گستردند و از قضا خیلی خوب هم گرفت و دهان به دهان در جهان چرخید.
دام دوپارگی و دوشقگی. ثنویت. روان و تن. البته آن موقع این دام نبود و راه بود. ایرانی می‌خواست نظم و نظامی به بودنش بدهد. و با این دوپارگی و دودستگی دقیقاً دو دست بزرگ برآورد. راه روان و دست مؤبد و راه تن و دست سلطان.
کار جهان را سلطان سیاست می‌کند و کار و بار آن دنیا ونقشه‌اش را مؤبد می‌کشد. و این چاره، چاره‌ای کاملا ًسیاسی است. اتفاق و امر و رخدادی سیاسی است و نمی‌خواهم بگویم این دو دستگی برقراری صلح بین دو نهاد است ـ که زمانی بود ـ بلکه بیشتر یک منازعه و مناقشه‌ی پنهان و آشکار بوده است که در طول تاریخ دو سیستم و دو نهاد را شکل داده‌است.
و هر کدام از این دو نهاد تلاش کرده است با سخن خود بر مسند امور بنشیند. چراکه هر سخنی که متولد می‌شود در پی بر مسند نشستن است. اما سخن اینجا در مقام حرف صرف نیست، بلکه در مقام آخرین تجلی نوعی تفکر و منطق است. پس باید در آن دقیق‌تر شد. سخنی که قوچانی می‌گوید نماینده‌ی کدام شکل اندیشیدن است. از نظر من «سخن» قوچانی نماینده‌ منطقی است که خیلی پنهانی و بدون اشاره‌ی مستقیم اما زیرکانه و از قصد می‌خواهد در ذهن مردم ایران ایجاد هلال شیعی را با امپراطوری ایران باستان این‌همان کند. مرزهای ما باز تا آسورستان رسیده است و ایرانی ناخودآگاهش با این حضورها قلقلک می‌شود. برای همین است که در خبرها مدام می‌شنویم و می‌خوانیم: سرداران سپاه ایران، سرداران ایرانی. این کلمات جایی بس مهم و عمیق را برای سیراب کردن نشانه گرفته‌اند.
اگر کشمکش‌های مغان مادی و میتراییسم و آیین اهورایی هخامنشی‌ها نبود شاید ما در زمان ساسانیان به شکل‌گیری پایه‌های این دو نهاد و دو دست نمی‌رسیدیم. دامی که نیاهامان پهن کرده بودند در زمان ساسان‌ها به شکل متعادل خودش رسید. مؤبد اگرچه راه روان را در دست داشت اما بخت گزیده شدن را هم او به شاهان می‌داد. بنگیرید کتیبه‌ها را.
با آمدن اسلام و لشگر اسلام مردمی که از دست مؤبد به ستوه آمده بودند، گفتند خدا و مؤبدمان را عوض می‌کنیم و شاهمان می‌ماند. بی‌خبر از این‌که هر خدایی شاه خودش را دارد. خدای اسلام و مؤبدش آمدند و شاه ایران را بر زمین و خدایش را در آسمان تاراندند.
اما دین اسلام نیز در نهاد خود این دوپارگی و دوستگی بسیار کهن ایرانی را به ارث برده بود. خدا و شیطان، بهشت و جهنم، آسمان و زمین و... که هرکدام یک دست را بیان می‌کردند. پس اصل دعوا باقی مانده بود. در زمان اندکی مقام شاه و مؤبدی در خلفا این‌همان و یکی شده بود. با دور شدن از زمان خلفا راشدین دوباره دست این دنیا و دست آن دنیا آشکار شدند. خلیفه در بغداد و به‌طور مثال پادشاهان ایرانی. در هر زمان و سلسله‌ای به شکلی این دو دست سامان یافته‌اند تا اینکه در زمان صفویه باز شاهان صفوی از طریق سلسله‌ی صوفیانه مقام شاه و مؤبد را این همان کردند اما همان‌ها هم برای محکم کردن نقششان ناچار بودند که از دست دیگر در مقام مؤبد یا روحانی کمک بگیرند. در قاجار آن نهاد و دستی که صفویه برای تایید خودش آورده بود، بسیار قدرت گرفت و زورش بر دست سلطان چربید.
در دوره‌ی رضاخان با توجه به تحولات جهان، برآورد کلی فکر حاکمیت این شد که تا می‌تواند دست نهاد دین را کوتاه کند تا دست کسی که در کار سامان این دنیاست، ارجح و اولی باشد. رضاخان نمی‌دانست حذف نهاد و «سخنی» به این دیرینگی کار یک روز و دو روز نیست و جای خالی‌اش پرتگاهی می‌شود که تمام آمالش را خواهد بلعید.
این سیر در غرب هم بوده است. کلیسا و دربار باهم. تا این که دربار کلیسا را به حاشیه راند و بازار با نوزایی غرب رونق چراغ کاخ را کاست. در ایران اما مسیر برعکس رفت تا کاخ خواست چراغ نهاد روحانیت را خاموش کند در یک احیا صدر اسلامی دست موبد بازگشت و کاخ را کوخ کرد. اکنون بعد از چهل سال تکیه‌ی صرف بر دست و بال مؤبد، بر مؤبدان و نهاد دین نیز آشکار شده است که بی‌کاخ این جان دوپاره راه نمی‌رود. پس سخنی تراشیده است که از نو این دو نهاد را یکی کند. این دو دست را بر تنی بنشاند و سامان تازه‌ای برآرد. سرداران ایرانی از چین تا مرزهای سوریه رفته‌اند. پس امپراطوری ما در حال احیاست اما شاهتان دیگر از نسل و زاد اشکان و ساسان و هخا نیست بلکه از زاد و تخمه‌ی شازده‌حسین‌هاست.

با نام چه کار دارید شما شاه و مؤبد لازم دارید که هر دو را به شما باز می‌گردانیم اما برای این‌کار نیاز به قدرتی مقتدر و دست و دهانی آهنین است که هر نظری را برابر با نظرنظرها نمی‌داند و اصلاح کار را می‌داند.
این است آنچه محمد قوچانی می‌گوید. در این حرف البته نوعی عقب‌نشینی دست دین پیداست که گفته بود با برانداختن کاخ نشینان جهانتان را سامان می‌دهیم و اکنون می‌بیند این مرغ با یک بال نمی‌تواند بپرد.
اما نکته این‌جاست جان ایرانی این‌همه راه آمده است تا یک‌جایی از دام نیاهایش برهد و کار را یک‌رویه کند و خودش را در دار دنیا بتند نه این‌که باز آنچه که هست را خوار بدارد برای آنچه که خبرش را به او داده‌اند.
واقعیت این است که مؤبد دیگر در این دنیا حرفی برای گفتن ندارد و یک‌بار در انقلاب آخرین زورش را زد که بر سر این دنیا جای پایش را محکم کند اما حالا باید...