ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Forwarded from منجنیق
بن‌بست فرشته
اول: در مجموعه‌ی «بن‌بست فرشته» چهار دفتر شعر از علی اسداللهی را خواهید خواند به نام‌های «الف تا ی»، «چشم به راه ابریشم»، «پنی سیلین» و «فرتاک». از میان این چهار دفتر، «فرتاک» برای اولین‌بار در همین مجموعه منتشر می‌شود. «پنی سیلین» پیش از این در سال ۱۳۹۲ توسط نشر الکترونیکی ناممکن منتشر شده است، هم‌چنین «چشم به راه ابریشم» در سال ۱۳۹۰ توسط انتشارات نگاه و «الف تا ی» در سال ۱۳۸۸ توسط انتشارات آهنگ دیگر منتشر شده‌اند.
دوم: شعرهای علی اسداللهی از قیچی نمی‌گذرد و برای فروش نیز عرضه نمی‌شود. او از چند سال پیش تصمیم گرفته است هرگز شعرهایش را به وزارت ارشاد ندهد و آنها را به نشرهای الکترونیک مجازی‌ای که کتاب را می‌فروشند هم نسپارد. علی اسداللهی شعرهایش را بدون سانسور و به رایگان در اختیار همه‌گان می‌گذارد تا امکان دسترسی به آن برای هر کسی که بخواهد شعر بخواند، و شعر خوب بخواند، باشد. پس می‌توان منتظر نظر بازبین‌های وزارت ارشاد نماند و می‌توان آنچه را که باید خوانده شود، برای خوانده شدن منتشر کرد. این معنای واقعی انتشار «بن‌بست فرشته» در شمایلی است که می‌بینید.
سوم: هم‌زمان با آغاز نمایشگاه بین‌المللی کتاب در تهران، می‌توانید «بن‌بست فرشته» را پرینت بگیرید بخوانید، پرینت نگیرید و بخوانید و آن را برای همه‌ی کسانی بفرستید که دوست دارند کتاب بخوانند اما نمی‌توانند کتاب بخرند.
و چهارم:
نطق‌های پُر شور
در صف نانوایی
در تاکسی
در مهمانی
سطل‌های آشغال
آخرین سنگرِ جنگ‌های نامنظم
و روزنامه‌ها
در نابه‌هنگام خون و دود
با تیتر ازدواجِ فلان بی‌پدر و مادر
همه‌چیز جایی‌ست که نباید باشد
شبیهِ تو در خاک
شبیهِ ما
که به جای تیمارستان به خانه برگشتیم

#منجنیق #کتاب_منجنیق
مصطفی ملکیان:
🍁🍁معنا و بنيانگذار پوزيتويسم

🔹اين كلمه قابل ترجمه به فارسى نيست; چون اولين بار اين كلمه را وقتى «اگوست كنت»، فيلسوف معروف فرانسوى قرن نوزدهم به كاربرد، از ماده Positife در زبان فرانسه گرفته بود و اين كلمه شش معنا دارد: واقعى، مفيد، دقيق، يقينى، نسبى و ارگانيك. اگوست كنت معتقد بود ما از مكتب مان به پوزيتيويزم تعبير مى كنيم، چون به اين شش ركن پاى بند است; به علم واقعى كه مفيد، دقيق، يقينى، نسبى و ارگانيك باشد، پاى بند است.

🔹به يك معنا مى توان گفت پوزيتويسم حالت افراطى تجربه گرايى است و اگر چنين بدانيم، در واقع، بنيانگذار آن بيكن، توماس هابز، جان لاك، جورج باركلى و ديويد هيوم هستند. اين پنج متفكر كه پنج رهبر اصلى تجربه گرايى اند و همه هم انگليسى هستند، پايه گذار مكتب پوزيتويسم هستند كه به تعبيرى فرزند تجربه گرايى است. در عين حال، به دو دليل «كنت» فيلسوف فرانسوى را پايه گذار اين مكتب به حساب مى آورند: اولا به لحاظ اينكه اولين بار او آراء و نظرات پوزيتويست ها را تدوين كرد و به آنها نظام خاصى داد ديگر اينكه، ابداع لغت «پوزيتويسم» هم توسط خود كنت صورت گرفته است.

🔹 او به لحاظ مزاجى و روحيه شخصى، انسانى بسيار خشك انديش بوده و نگاهى وسواس آميز به همه چيز داشت. به تعبير امروزى تر، مزاج خشك علمى داشت; با هرگونه عرفان، شعر، فلسفه ما بعد الطبيعى، هنر و ادبيات مخالف بود و مى گفت اين امور حدت ذهن را از بين برده و آن را به بيراهه مى كشند و دقت و منطقى بودن را از انسان مى گيرند. به تعبير ديگر، سعى مى كرد انسان را به صورت يك ماشين محاسبه دقيق درآورد كه جز به امورى كه منطقاً از گزاره ها نتيجه نمى شود، تن ندهد و چنين فردى نسبت به خود آن گزاره ها هم كه به عنوان داده در اختيار قرار مى گيرند وسواس دارد و دقت مى كند كه آيا اين اطلاعات اوليه، خودشان درست هستند و يا خير؟ اگر كسى بخواهد در اين داده ها مداقّه كند، الفاظ و تعابير بكار رفته در آنها را هم بايد دقيقاً تعريف كند و با چنين روحيه اى ديگر نمى توان با آنچه ادبا، شعرا، رمان نويسان، عرفا و امثال اينها مى گويند و مى نويسند، موافقت كرد. اين امور، به نظر او امور مبهمى هستند كه هيچ چيزشان مشخص نيست و اين فضا را فضايى غبارآلود و وهم انگيز مى بيند.

🔹 كنت معتقد بود هر لغتى بايد دقيقاً معنا شود و از اين معنا تا آخر عدول نكرد. از طرف ديگر تمام پيشفرضهاى هر استدلالى را نيز بايد نشان داد. در باب خود اين پيشفرضها هم بايد مداقّه كرد. طبيعى است كه چنين روحيه اى و چنين مزاجى همه آنچه را به عنوان: هنر و ادبيات، عرفان و علوم غريبه (در مقابل علوم دقيقه) مطرح است رد كند و به «پوزيتويسم» به معناى امروزى آن گرايش پيدا كند.

🔹جالب اين است كه ايشان در اواسط عمر عاشق زنى شد، شوهر اصلى زن محكوم به حبس ابد شده بود و زن طبق عرف معمول اروپا، مطلقه محسوب مى شد. كنت، با اين زن رفت و آمدى پيدا كرد و عاشق او شد، ولى زن يا به دليل پاكدامنى و يا دليل ديگرى، به هيچ وجه روى خوشى به كنت نشان نداد و دوران سوز و گداز و فرار از گذشته، و تعلق يافتن به چيزهايى كه قبلا از آنها فرار مى كرد براى او پديد آمد. اينجا بود كه سوز و گداز و شعر و هنر و ادبيات براى او معنادار و محترم شد و به حالت شبه جنون يا جنون گرفتار آمد. از آنجا كه همه اديان را سابقاً رد كرده بود، دينى به نام «انسان پرستى» كه همان «اومانيزم»است بنياد كرد. منزل خود را قبله اين دين قرار داد و معشوق آن هم «كلوتيد ژوليه» همين خانم مذكور بود و حتى مجموعه اى از دعا هم درست كرد كه اتباع او هنگام طواف به دور خانه، خطاب به محبوب مى خواندند و كار او به ديوانگى محض كشيده شد.

🔹البته بايد توجه داشته باشيد كه انسانگرايى كه به ايشان نسبت داده مى شود، غير از «انسانگرايى»است كه خصيصه دوران بعد از رنسانس در غرب است. از دوران رنسانس به بعد يك نوع اومانيسم به كل فرهنگ غرب نسبت داده مى شود و گفته مى شود فرهنگ قرون وسطى، فرهنگ «خداگرايى» بود و از رنسانس به اين سو، مركز توجه فرهنگ غرب از خدا به انسان منتقل شد و يك نوع «انسان مركزى» پديد آمد كه از آن به «اومانيسم» تعبير مى شود اما. اومانيسمى كه كنت مى گفت، اومانيسمى است كه صبغه دينى و مذهبى دارد و غير از اومانيسمى است كه حالت آزادانديشانه دارد. كنت، در اواخر عمر واقعاً يك دين ساخت و كسانى از دوستان و اتباع او هم مى آمدند و سالى يكبار مراسمى را در خانه او اجرا مى كردند. در واقع، بايد گفت بخش اخير عمر كنت را نبايد خيلى هم جدى گرفت; چون در اين صورت ناقض پوزيتويسم است، معمولا هم در فلسفه غرب اين طور است و شارحان آن را جدى نمى گيرند.

🌷🌷استاد ملکیان،تاریخ فلسفه غرب،جلد 4

https://t.me/arshiv_arshiv/10
عزم کردن به این که در شعر یا در صنعت با هر چیز دیگر تصرف کنیم بی‌نتیجه است بل‌که نتایج مضحک می‌دهد مانند این که عزم کنیم بر این که عاشق شویم یا همت کنیم بر این که نازک دل شویم یا اختراع و اکتشافی در علم و صنعت بکنیم یا بدون این که طبع شعر خود را ورزیده باشیم، قلم به دست بگیریم که ارتجالاً شعر بگوییم. کسانی که در فنّی یا رشته‌ای از رشته‌های فرهنگ، ورزیده هستند بهتر آنست که همّ خود را یک چندمصروفِ آموزش و تقلید و اقتباس کنند و بکوشند تا رموز و دقایق آن فنّ را به درستی فراگیرند، پس از آن اگر طبع تصرف داشته باشند و شرایطش در ایشان جمع باشدبدون این‌که عزمی در این کار کرده باشند در آثاری که به ظهور می‌رسانند، طبعاً متصرف خواهند بود چنان که شیخ سعدی یقیناً عزم نکرده بوده است بر این که در قصیده و غزل‌سرایی تصرف کند و شیوه‌ی تازه‌یی ایجاد نماید، طبع شعر غرّا داشته، در نظم و نثر عرب و ایران تتبع کرده، ملکه‌ی فصاحت و بلاغت حاصل نموده، حوادث جهان و گردش روزگار دیده، تلخی ناکامی و شیرینی نیکنامی چشیده(. . . ) معلومات و شرایطِ دیگر در او جمع آمده و در عالم شور و وجد و حال بدون این که خود ملتفت باشد این آثار حیرت انگیز را به وجود آورده است.
از مقاله‌ی "تقلید و ابتکار"، محمد علی فروغی
@faryad_naseri
Forwarded from نشر گوشه
هرچه مي‌گوئيد، بگوئيد، هر چه مي‌شود بشود!
امنيت تنها قلع و قمع قُطاع‌الطريق و دزدهاي گردنه نيست!
امنيت فقط منكوب كردن راهزنان كوه و بيابان و قطع ريشة شرارت اشرار و دزدان نيست!
امنيت به جلوگيري از فتنة غارتگران قوافل و تعديات آنها تمام نمي‌شود.
امنيت اين است كه افراد مردم عموماً بدون استثناء از هر نوع تعرض و خلاف مصون باشد.
امنيت يعني اهالي يك شهر اطمينان داشته باشند، شب كه در خانه استراحت مي‌كنند، علي‌الصباح در عدليه بدون جهت كتك نخورده يا به بين‌النهرين تبعيد نشوند.
#فرخي_يزدي
(از مقاله‌ي #امنيت_چيست؟ كه سوم آذر 1302 در #روزنامه‌ی_طوفان، در انتقاد از تبعيد مدير روزنامه‌ي "اقدام" به بين‌النهرين، چاپ شد. بعد از چاپ اين مقاله براي بار دوم روزنامه‌ي "طوفان" توقيف شد.)@nashregoosheh
4_5812393642702143685.txt
32.6 KB
خوانش جمعی سه شعر از من
در گروه فراسپید
چون شعرها در مطلب دوستان بود خود شعرها را جداگانه نمی‌گذارم.
@Faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
از بودن نخست‌مان یک‌سال گذشت. حضور نخست آغاز خوبی بود. امسال پرتوان‌تر آمدیم. یکسال پر تلاش را پشت سر گذاشتیم.
هنوز برای ما آغاز راه است. آغازی که نمی‌گذاریم برود. قصدمان این است همیشه در آغاز و نخست بمانیم. پیش‌رفتن و ریشه‌دواندن قرار نیست نخستینگی‌مان را کهنه کند.
از تمام دوستانی که یار و کمک‌حال‌مان بودند سپاسگزاریم. قدردان تک‌تک‌شان هستیم.
به‌خصوص مولفان و مترجمانی که کلمات‌شان را به ما سپردند.
«حکمت‌کلمه» مایه و سرمایه‌ای اگر دارد دوستانش است.
تا آغازی دیگر با ما بمانید.
@Hekmatkalame
این‌بار نوبت شماست که تَکرار کنید.
#خاتمی
@Faryad_naseri
ﻣﺮﻭﺭﻱ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺑﺮ ﺳﻪ ﺷﻌﺮ اﺯ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻧﺎﺻﺮﻱ.
ﺩﺭﺷﻌﺮ ﻣﻀﻂﺮ ﺑﺎﻓﺖ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﺭا ﻣﻲ ﺗﻮاﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ اﻣﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﻜﺎﺭﮔﻴﺮﻱ ﺯﺑﺎﻥ و ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﻛﻠﻤﻪ, ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭا ﺑﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮاﻧﻲ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﺩﻩ ي ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻓﻀﺎﺳﺎﺯﻱ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ و ﻣﻬﻤﺘﺮ اﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﺭﺝ اﺯ ﻧﺮﻡ ﺷﻜﻞ ﻫﺎﻱ ﺑﻴﺎﻧﻲ و ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺪﻩ ي ﻣﺘﺪاﻭﻝ اﺳﺖ و ﻧﻘﻂﻪ ﻗﻮﺕ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩ ﺯﺑﺎﻧﻲ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎ اﻟﺘﻔﺎﺕ ﺑﻪ ﺑﻴﻨﺎﻣﺘﻨﻴﺖ ﺷﻜﻞ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ. اﻳﺠﺎﺩ ﺳﻨﻔﻮﻧﻲ ﺑﻴﻦ ﺩاﻝ ﻫﺎ و ﺩﺭ ﻫﻴﺒﺖ ﻣﺪﻟﻮﻟﻲ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭا ﺑﻪ ﻣﺸﺎﺭﻛﺖ و ﻓﻬﻢ ﻧﺎﺷﻲ اﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲ ﺭﺳﺎﻧﺪ و ﻟﺬﺕ ﺧﻮاﻧﺶ ﺭا ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩاﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﺩﻭﻡ :
ب ﻧﺸﺎﻧﻪ اﻱ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﺳﻮﺥ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺗﻴﻒ ﻫﺎﻱ ﺯﺑﺎﻧﻲ و ﻣﻌﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﻣﺘﻦ. ﺗﻜﺮاﺭ ب ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺑﺎ ﻋﻼﻳﻢ ﺧﻮﺩ ﮔﺰاﺭه ﻫﺎﻱ ﻫﺎﻱ ﻣﺤﻤﻠﻲ ﺭا ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩاﺭﻱ اﺯ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ و ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩاﺕ ,ﻧﺴﻮﺝ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﭘﺬﻳﺮﻱ ﺩاﺭﺩ. ﻣﺘﻦ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﺮﻡ و ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ ﺭا ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎﻣﺘﻨﻴﺘﻲ ﻗﺮاﺭ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﺟﺰ ﻋﻼﻳﻖ و اﻟﺘﺬاﺫ اﺩﺑﻲ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ. ب ﻋﻨﺼﺮﻱ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻋﻴﻨﻴﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﻛﺎﺭﻛﺮﺩ ﺯﺑﺎﻥ اﻳﻦ ﻣﺮﺯ ﺭا ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ : ب ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺟﻤﻠﻪ ي ﺧﺪا ﺧﺮﻣﺸﻬﺮ ﺭا ﺁﺯاﺩ ﻛﺮﺩ. ب اﻱ ﻛﻪ ﺣﺮﻛﺖ اﺳﺖ و ﻣع اﻟﻔﺎﺭﻕ اﺯ ﺣﻀﻮﺭ و ﺳﻴﺎﻟﻴﺖ و ﻛﺎﺭﻛﺮﺩﺵ ﺫﻫﻦ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭا ﺑﻪ ﻣﻮﺗﻴﻒ ﻫﺎﻱ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ اﻱ ﺗﻌﻴﻦ ﻣﻲ ﺑﺨﺸﺪ. ب ﻟﻤﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺰاﺭﻩ اﻱ ﻣﺘﺒﺎﺩﺭ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ و ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﺑﺨﻮﺑﻲ ﻫﻤﭙﻮﺷﺎﻧﻲ ﺷﺪﻩ و ﭘﻮﭼﻲ و ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﺭا ﺩﺭ ﺑﻂﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﻴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﺳﻮﻡ( ﺗﻬﻲ ) ﺑﺎ ﺳﻂﺮﻫﺎﻳﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺼﺪاﻕ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ و ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺮ ﺷﻌﺮ ﻣﺴﺘﻮﻟﻲ اﺳﺖ. اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ اﻧﺪ اﻣﺎ ﺿﻌﻒ ﺗﺎﻟﻴﻒ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺭا ﻓﺮﺩﻳﺖ ﺑﺒﺨﺸﺪ و ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻛﻨﺪ..ﻧﮕﺎﻩ و ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻲ و اﺷﺮاﻑ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺮ ﻣﺘﻮﻥ ﻛﻼﺳﻴﻚ و ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ, ﻧﮕﺎﻩ ﻭﻱ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺭا ﻋﻤﻖ ﻣﻲ ﺑﺨﺸﺪ.
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻧﺎﺻﺮﻱﺷﺎﻋﺮﻱ ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻫﺎﻱ ﺗﺎﻣﻞ ﺑﺮ اﻧﮕﻴﺰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﺲ ﺷﻌﺮﺵ ﭘﺸﺘﻮاﻧﻪ ي اﻧﺪﻳﺸﮕﻲ ﻧﻤﻮﺩ ﺩاﺭد و ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺪ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻫﺎﻱ ﺯﺑﺎﻧﻲ ﺧﻮﻳﺶ ﺭا ﺑﻪ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
#میترا_سرانی_اصل
@Faryad_naseri
#امام_فخر_رازی

نهاية اقدام العقول عقال
و أكثر سعي العاملين ضلال
و أرواحنا في وحشة من جسومنا و حاصل دنيانا أذي و وبال
و لم نستفد من بحثنا طول عمرنا سوي أن جمعنا فيه قيل و قالوا

ترجمه: نهايت قدم‌هاي عقل، پايبندي است و بيشتر سعي عمل كنندگان گمراهي و حيرت است.
و از جسمان ماست كه ارواحمان در وحشت و گرفتاري است و حاصل دنيامان جز گرفتاري و وبال نيست.
و از بحث‌هایی كه در طول عمرمان بود جز جمع قيل و قال چيز ديگري حاصل نشد.»

@faryad_naseri
نخست بار سردار صالحی بود که مرا به گردش نام خدا در تاریخ برد و دیدم که چطور نام خدا می‌گردد و می‌چرخد و هر نام چگونه پا در زبان و جانِ آنی دارد که بر زبانش می‌راند.
گردش نام خدا از ال و اله و الله، از یهوه تا حی و هو؛ سردار بین سویه‌ی گردش تاریخی معنا و اثرات گویندگان بر معنا اما لفظ و کالبد و درست‌تر آوا را گرفته است و از طریق آن می‌خواهد نشان دهد که آواها چگونه در اندرون خود پافشاری بر حفظ معنای دیرین دارند، همان معنای نخستین.
یعنی اگر لفظی می‌گردد و کالبدش در هر زبان صیقلی می‌خورد و شکلی می‌گیرد، پیرو این شکل‌گردانی، معنیش نیز می‌گردد اما در نهایت آوا در دل خود چیزی پنهان را حمل می کند، چیزی فراموش شده را.
آن معنا و چیز فراموش شده در آواهای مانده چیست؟ در ال چه بود که بر سر البرز و الوند مانده است؟
بر همین روال و روش اگر نگاه کنیم چه نسبتی هست بین خدای ترکان: تانری و تاری که بخش نخست نام مسجد دامغان است: تاریخانه به معنای خانه‌ی خدا. بنایی که در قرن دوم برپا شده است و در هیبتش جان ساسانی آشکار و هویداست.
چگونه نام مسجدی که ساختار ساسانی دارد و برای اسلام عربی‌ست آوای نام خدای ترکان را در خود دارد و آن را بر خانه مقدم داشته است؟
۹۶/۲/۲۴
@faryad_naseri
فلسفه، سیاست و نیسان آبی
@faryad_naseri
#یادداشت نکته آن کلمه «هیچا»ست و تنوین بر آن ویرایش مجله است که اشتباه است.
#رستاک
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
۱. چون روز عیان است که این چیزی که بر ما می‌رود از اساس در نزد من ذره‌ای اعتبار ندارد. هیولایی تاریک و کریه و همه زور است اما آیا پنجه‌ی در افتادن با این پرورده‌ی جهالت را دارم که دمش را بگیرم و براندازم؟ ندارم.
پنجه‌ی من یکی شدن عزم است برای نه گفتن به این بساط اما نه عزمی هست و نه یکی شدنی.
خیلی وابستگان این بساط بی‌بساطی‌اند و‌ همین ما را صاحب دردناک‌ترین تجربه‌های تاریخ می‌کند.
نور امیدی در دل، اندوه عظیمی در سینه و فشردن انگشتان در کف دست وقتی گره می‌شوند. چرا که ما خوالیگران ضحاکیم امروز از هر دو جوان، یکی را به مسلخ می‌فرستیم و‌یکی را می‌رهانیم.
کمی تامل کنید چه دردناک سرنوشتی داشته این آشپز، در تجربه‌ای دوزخی هم رهاندن و امید هم مسلخ و طبخ تن آدمی.
خوالیگران ضحاکیم امروز بو که روزی بر کوه‌ها و بام‌ها آتشان بینیم سرکش.
کسانی می‌توانند راه دیگری بگویند راهی که اگر خیراعلی نیست به تمامی هم شر نیست. شری سوختن تمام.
۲.
تاریخ برای من تَکرار می‌شود. راه می‌افتم این‌جا و آن‌جا، خیابان به خیابان، کوچه به کوچه، روستا به روستا که بر آن برگه‌ها ننویسید ویرانی حتا اگر آبادانی و عقل حداقل را هم نمی‌نویسید.
این برگه‌ها سرنوشت خیلی‌هاست. فریب نخورید. بر آن برگه‌ها آن ذره‌ی امید را بنویسید.
خیلی‌ها گوش نکردند، پوست‌مان شیار خورد. بخش اعظمی از داشته‌هامان به تاراج رفت و سوخت.

۳.
باز می‌گویم اگر راه دیگری دارید که فردا نگوییم ای کاش... بیارید اما از من نخواهید اصلی‌ترین رسالت بودن را رها کنم مبادا که خطا کرده باشم یا با این نهیب که فریب است. رسالتی که کورمال‌کورمال نقش زدن است تا فردا قضاوتی باشد و نشان دهد این نقش چه بوده است؟ همین.
@faryad_naseri
تقابل تفکر روستایی و شهری در انتخابات

 

تقابل تفکر روستایی و شهری

 

وقتی از شعر شهری و روستایی حرف زدم. پیش‌ آوردن حرفی، نظری بود نه به صرف حرف و نظر که انضمامی کردن‌اش با شعر، که من اهل حرف و نظر صرف نیستم.

 

پیش کشیدن امروز بود، پیش کشیدن این حرف‌ها  که سرنوشت ما تا به امروز به‌دست دو نوع نگاه و به صورت اختلاطی پیش آمده آن‌هم بر اساس شور و هیجان اول انقلاب حالا رسیده به اینجا که مشخص شده این‌ها یکی نیستند، بلکه راه‌شان جداست. یکی آن فکر روستایی که حد ابتذال‌اش خرافات و اوهام است و بالاترین سطح‌اش معنویت‌گرایی عرفانی و انفعال.

 

دیگری فکر شهری که دست هر معنویت متافیزیکی و ماورای‌یی را کوتاه کرده دست عقل را خواهان است و آرزومند. در این تفکر اگر معنویتی هست، معنویت انسان است و انسان بودن. تفکر شهری به حل مسائل با عقل می اندیشد، تفکر روستایی در عالی‌ترین سطح‌اش به شهودی بودن می‌رسد.

 

امروز اگر ما شکست بخوریم، شکست از جهل و خرافه خورده‌ایم، شکست از حرص و آز آن روستایی حریص شده، از آن روستایی نادیده شده، شکست از نبود آگاهی خورده‌ایم. یادتان باشد ما شکست از اخلاقی می‌خوریم که پا در کفش دین و ایمان دارد.

 

پای ثابت ج‌ن‌د‌ه خانه‌های زمان شاه همین روستایی‌ها بوده‌اند که پول گندم در بقچه به هوای کس شهری می‌رفته‌اند والان هم بیشترین طرفداران همین وضع موجودند.

 

در هر شهر بزرگی می‌توان دو خیابان را نماد این دو نوع تفکر گرفت. من از شهر خودم مثال می‌آورم یکی خیابان اکباتان و دیگری خیابان پاستور در هر دو این خیابان‌ها هر عابری می‌تواند نشانه‌های جنسی آزار دهنده را نسبت به زنان ببیند، اما در خیابان پاستور هیچ نشانه‌ای مبنی بر حرکت بدنی نمی‌توانی ببینی ۹۹درصد نشانه‌ها گفتاری هستند آن‌هم نه مستقیم و وقیحانه، در خیابان اکباتان اما بیشتر با رفتارهای بدنی و گفتارهای جنسی وقیحانه مواجه می‌شوی.

 

عدم آگاهی است که به تعصب می‌رسد، به خشونت وَ در روستایی چاقو به هواداری از تاریکی خون انسانی را مباح می‌داند و می‌کند. در تفکر شهری آدم‌ها جانی ‌می‌شوند اما وقیح نمی‌شوند، در تفکر روستایی جانیان، راهبان وقاحت‌اند.

 

 من دل‌ام می‌سوزد از اینکه دوستان‌ام، دوستانی که شرافت و انسانیت‌شان دلگرمی من است  برای بودن و ماندن امروز در حسرت یک جرعه نفس، ‌یک جرعه زندگی. در هواداری از دومسند نشین چنین بر سر جدل آمده‌اند. دو مسند نشینی که نماینده‌ی ‌بسیار ضعیف آن تفکر شهری‌اند و برای همین نماینده بودن‌شان برای آزاد اندیشی برای‌مان محترم‌اند، اما دوستان شما که نسبی اندیش بودید چطور هوادار داغ شده‌اید؟ مشکل سر داغ بودن‌تان است نه بر سر تلاش و حرکت‌تان برای رسیدن به خواسته‌ها، انگار فراموش کرده‌اید در این نظام هر که بر مسند نشسته دست و دامنی آلوده دارد چه میر و چه شیخ. اکنون بر اساس حرف‌های‌‌شان، کمی هم سابقه‌شان ما سعی می‌کنیم باور کنیم این‌ها نبودند و اگر بودند حالا تغییر کرده‌اند و به رویشی دوباره می‌اندیشند. مائیم که با باورمان به آنها اعتبار می‌دهیم پس چنان دوست باشید که جای جدایی هم باشد و چنان جدا افتادید که جای وصل.*

 

چه میر و چه شیخ کامل نیستند عیب و ایرادشان هم فراوان است، بر اساس هواخواهی عیب و ایرادشان را فراموش نکنیم و به‌خاطر نماینده‌بودن‌شان آن‌هم برای بخشی از خواسته‌های تفکر شهری که به عقل و آزاد اندیشی می‌رسد برای‌شان احترام بگذاریم. این را هم بگویم روستا لزومن دهات نیست که تفکر روستایی تفکرانسان دهات نشین باشد تفکر روستایی می‌تواند حتا در شهر نشین‌ترین کسان هم خانه کند با این‌همه تفکر روستایی سخت با دهات نشینی رابطه دارد که گفته‌اند "ده مرو، ده مرد را احمق کند" از این حرف‌ها که بگذریم،

 

من هنوز هم از فردا می‌ترسم!

 

 

 

* اشاره به گفته‌ای از علی پسرابی‌طالب

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم خرداد ۱۳۸۸ساعت 2:20  توسط فریاد ناصری  | 
@Faryad_naseri
👍1
بخوانید و بدانید
لطفن
@Faryad_naseri