ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
543 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
.
مینی‌ژوپ رفت سر جوب آب بخوره افتاد تو جوب
خانمی از بستگان تعریف می‌کرد بچه که بوده مهمان تابستانی خانه‌ی دایی‌اش می‌شود و در کوچه وقت بازی این شعر را برای زن جوان مینی‌ژوپ‌پوشی می‌خواند و شر به پا می‌کند. (هلیا نکن شر می‌شه)
باز تعریف می‌کرد از بام خانه‌شان پشت‌بام خانه‌ی خان‌زاده و اعیانی را نگاه می‌کرده که بر بامشان میز و صندلی می‌چیده‌اند و عصرها مجلس می و طرب و رقص برپا بوده است. انقلاب که می‌شود خانمِ آن خانه چادری می‌شود و پسرشان هم شهید. (من هم یادم است)
باورم این است در تاریخ ما و سیر تاریخمان پهلوی و خواست‌های متجددانه‌ی پهلوی یک تقلب بوده است. تازه الان برگشته‌ایم به سیر منطقی از قاجار و آن نوع حکومت و حضور روحانیون تا الان. قابل فهم است.
حالا سیر تاریخی خیلی طولانی مدتمان که آهسته‌آهسته از زیر بار خفت شکست و فریب داده شدن بیرون آمده بود. ـ‌تنها ملاک برتری تقوای بود که پس چطور ما موالی شدیم و در خانه‌هامان یک نماینده گذاشتند؟ـ بعد گفتیم حالا که ملاک تقواست، طوری با تقوا شویم که خودتان کیف کنید. پسری شکایت می‌برد به معلمش که پدرم هر روز اول وقت نماز صبح بیدارم می‌کند. چه کنم؟ معلم می‌گوید: راه دارد اما کمی سخت است. پسر می‌پرسد: چیست؟ معلم می‌گوید: تو هر روز یک ساعت زودتر بلند شو و بگو پدر برخیز که به دعا و نیایش و قرآن مشغول شویم پیش از نماز.
ما آن پسر بچه بودیم اما در نقشمان چنان غرق شدیم که پیام‌آوران کف کردند (همان انگشت به دهان ماندن). اما آن نیت و خواست راحت شدن در ناخودآگاهمان مانده است. پس مدام مکیده می‌شویم به نقشمان و کشیده می‌شویم به آن خواستمان. هی دوگانه می‌سازیم. آخ از این دوگانه‌ها محل رشد خرفستران مفت‌خور. مگر می‌گذارند به یاد بیاوریم قبل از این دوگانگی را. بازاری ساخته‌اند: یک‌سو سجاده می‌فروشند و یک‌سو می.
نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد/ چاره آن است که سجاده به می بفروشیم
بعد هم توبه
بشارت بر به کوی می فروشان/ که حافظ توبه از زهد ریا کرد
خلاصه آونگی بین پاکدامنی و گناه. من اهل طنزم. دوستی دیروز برایم، تصویر بایوی تلگرام «بانوی کاسبی» را از کانال طنزی فرستاد که نوشته بود به‌خاطر محرم حضوری نمی‌توانم در خدمت باشم، فقط چت آن هم نذری و رایگان.
راه نوآوری همیشه باز است. این بانو به تنهایی مرزهای گناه و توبه و نذری را عوض کرد.
نام عکاس عکس اول را پیدا نکردم.
https://www.instagram.com/p/CSy_LAVqC30/?utm_medium=share_sheet
Forwarded from نشر حکمت کلمه
‌
✔️ آغاز همکاری نشر حکمت کلمه با سایت طاقچه

✔️ دوستداران کتاب در هر نقطه از دنیا از این پس می‌توانند به کتاب‌های حکمت کلمه دسترسی داشته باشند.
taaghche.com

#نشر_حکمت_کلمه
#حکمت_کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
#با_سیمرغ_واژه_ها
‌www.hekmatkalame.com

#طاقچه #خواندنی_ها_کم_نیست #کتابخوان #پی_دی_اف #ای_بوک #تبلت #موبایل #کتاب #الکترونیک #داستان #رمان #داستان_کوتاه #فلسفه #سینما #هنر #هنرمند #هنری #بازیگر #نمایشنامه #تئاتر #روانشناسی #ادبیات
https://www.instagram.com/p/CSzWuZXq-wc/?utm_medium=share_sheet
یک عده حرفشان این است: ایران را ول کرده‌اید و برای همسایه روضه می‌خوانید. از آن طرف هم سخنگوی طالبان گفته شما ایرانی‌ها زیاد هم نمی خواهد غصه‌ی ما را بخورید. در همان ایران هم اگر می‌گفتند هواپیما آمده شما را ببرد آمریکا، همه‌تان از چرخش آویزان می‌شدید. این نفهم هم فهمیده که همه می‌خواهند از جهنمی که خودش و رفقایش ساخته‌اند، در بروند.
یکی هم نوشته بود: اگر افغان‌ها نجنگیدند، خسته‌اند. خسته‌اند از جنگ و مردن. من هم مدام در سرم گفتم، راست می‌گوید: ما آن‌قدر مرده‌ایم که از مردن خسته‌ایم، دیگر نمی‌خواهیم بمیریم.
دوستی فیلم آوازخوانی آریانا سعید در باشگاه ورزشی را فرستاده بود که در زمان طالبان قدیم اینجا همه چوبه‌ی دار بود. بعد ساختند. بعد پر از آواز شد. حالا دوباره سکوت و بی‌صدایی. بعد نوشت: خوب شد ما از این‌ها ندیدیم حداقل! راستی یک روز آزاد چه شکلی است؟
باز تکرار می‌کنم ما آن‌قدر مرده‌ایم که از مردن خسته‌ایم و برای زنده ماندن اگر قرار است با شیطان پیمان ببندیم، باید این‌کار را بکنیم. چون زندگی بزرگترین نعمتی‌ست که داریم.
هانس یوهانس یک حرفی دارد درخشان: یکی از نتایج عقیدتی سلطه‌ی این نظام‌های جابر و خودکامه بر فرهنگ قومی این بود که (در پی نومیدی) ایمان به خدای حامی قوم، که عملاً قادر نبود از قوم خویش حمایت و دفاع کند، اندک اندک سستی گرفت.
این اندک‌اندک از دست دادن ایمان به هرچیز... در طول تاریخ مدام ما اندک‌اندک ایمان و ذوق و زور و نیرومان را از دست داده‌ایم، درست شبیه اسب عمو کاظم! نمی‌دانم شما چرا این داستان را نمی‌خوانید. داستان اسبی به نام «کوکلا» اسبی زیبا، سرکش، وحشی که می‌برندش به جنگ. فرار می کند. برمی‌گردد اما اسبی که تحقیر شده باشد دیگر آن اسب نمی‌شود. تمامیتش را از دست داه است. بعد از تمام این قصه‌ها، یک‌روز باز صدای سوت مسابقه را می‌شنود، حیوان بر سر ذوق می‌آید می‌پرد وسط میدان. شروع می‌کند به دویدن... دویدن... دویدن... انگار ماییم هربار که از زیر بار سنگین مصائب بیرون می‌آییم شروع می‌کنیم به دویدن... دویدن...دویدن...
فکر می‌کنید چه می‌شود؟ داستان اسب عمو کاظم را باید همه، همه روزی یکبار بخوانند تا بدانند جنگ با قلب اسب‌ها چکار می‌کند.
یک‌روز من هم به زنی که دوستش داشتم گفتم: خانم شما دوای قلب اسب دارید؟

اسب عمو کاظم را در کتاب
#خیاط_مایه‌_دار_و_کف_بین
از #نشر_حکمت_کلمه بخوانید.
https://www.instagram.com/p/CS3mzTpK4q-/?utm_medium=share_sheet
.
آن دستی که کودک را بلند می‌کند و آن دستی که از بالای سیم‌های خاردار کودک را می‌گیرد. برای منی که در فرهنگ تصویر‌ی‌ام دستی که کودکی را به سوی آسمان بلند می‌کند بار معنایی دیگری دارد اینقدر سهمگین و سنگین است که نمی توانم فراموشش کنم.
کودک بذر امید است. این‌سو دوزخ و جهنم و آن دیوار مرز بین امید و ناامیدی و آن دست که کودک را می‌گیرد، امید را از دوزخ و جهنم بیرون می‌برد. برای ما که کودک بر دست بلند شده را مدام شهید دیده‌ایم، این‌بار این تصویر اما انگار دارد تاریخ را عوض می‌کند. چه بارها که شنیده‌ایم مردمان ما در تعزیه‌ها و پرده‌خوانی‌ها به التماس می‌افتاده‌اند که تو را به خدا این بار سهراب را نکش. علی‌اکبر را نکش. همین چند روز پیش هم دوباره محسن حکایت‌هایی از این دست برایم تعریف کرد.
حالادر این تصویر انگار جماعت التماس می‌کنند که تو را به خدا نگذار تیر بر گلوی امیدمان بنشیند. نجاتش بده. و دستی می‌آید و امید را از دوزخ می‌برد.
آن کودک حالا در ذهن من صاحب هاله است. هاله می‌دانید چیست؟ هاله، زبان حال است. این هاله است که سرنوشت ما را رقم می‌زند. نه هیچ چیز دیگر. دقت کنید. هاله همان زبان حال ماست. بگذارید برایتان از ادبیات و تمثیل‌‌هایش نمونه بیاورم. شما زیباترین شمع جهان را تصور کنید اما خاموش. این شمع اگر به هزار زبان حتی زشت‌ترین پروانه‌ی دنیا را هم صدا بزند. هیچ پروانه‌ای صدایش را نخواهد شنید و به او توجهی نخواهد کرد. اما کوچک‌ترین و لاغرترین شمع جهان اگر روشن باشد. پروانه‌ها از هر سو به سمتش پرواز می‌کنند. زبان حال شمع، روشن بودن است. روشن بودن صدایی‌ست که پروانه‌ها می‌شنوندش.
گفتم این کودک در ذهن من حالا هاله دارد. هاله‌ای که وادارم می‌کند مدام به او فکر ‌کنم. مثل کودک داستان #روزهای_سرگشته_در_سکوت. مادر جوانی که کودکش را می‌دهد تا ببرند. بعد وقتی پیر می‌شود. در خیابان‌ها، کوچه‌ها، قبرستان‌ها... هر جوان رعنایی را که نگاه می‌کند فکر می‌کند این پسر رعنا همان کودک اوست.
من قلب آن مادر را که سنگین‌ترین بار جهان است، بر دوش می‌برم. اما دستم را از سوی این دیوار بلند می‌کنم امید را به سمت شما می‌گیرم درحالی‌که امیدوارم مادر این داستان مثل مادر رمان #مریسه_لیندستروم امیدش را گم نکند. ما هم خون امیدمان را به آسمان نپاشیم.

چو کودک به دست شناور برست/ نترسد وگر دجله پهناورست

عشق‌بازی بین که حکمت می‌کند/ می‌کند این کار و رحمت می‌کند
حکمت او در شبی چون پرّ زاغ/ کودکی را می‌فرستد با چراغ

#نشر_حکمت_کلمه
#سعدی
#مولانا
https://www.instagram.com/p/CS6lrEuqI5c/?utm_medium=share_sheet
در صفت جاه‌جویان... گوید..m4a
4.2 MB
در صف جاه جویان و ...

تو گویی در صفت طالبان دیروز و امروز می‌گوید... بشنویم با صدای فریاد ناصری


@Filmkootahh
Forwarded from Deleted Account
در صفت جاه‌جویان... گوید..m4a
4.2 MB
Deleted Account
در صفت جاه‌جویان... گوید..m4a
دوستانی که فایل بالا برایشان باز نمی‌شود
https://www.instagram.com/tv/CTJGVCmDFV2/?utm_medium=copy_link

سمینار
سنت، تفکر، ترجمه
امیدوارم بشنوید و برای دوستانتان هم بفرستید
.
بعد از یک روز شلوغ ساعت دوازده و نیم شب با چند درصد شارژ برق رفت. گفتم بخوابم. سروصدا از ساختمان بلند شد. گفتم شاید همسایه‌ها دعوایشان شده یا برای یکی مشکلی پیش آمده و آمده بیرون به اعتراض. صداها بیشتر زنانه بود.
در را کوبیدند. کوبیدند. بلند شدم که بله. صدا گفت باز کن. دستوری بود. باز کردم. لوله‌ی دود از راهرو پیچید توی خانه و از وسطش هیبت آتش‌نشان هم پیدا شد. گفتم آقا چه شده؟ گفته بدو بیرون ساختمان آتش گرفته..._آتشی جانسوز_ شلوارم را پوشیدم. پیرهنم را پوشیدم. ساعتم را انداختم. انگشترم را به انگشت کردم. سیگارم را برداشتم. دو تا فندک هم برای مبادا... تا خواستیم با آقای نجات‌دهنده برویم که دیدم لشکری زن و مرد و بچه از دود و تاریکی آمدند تو. اینجا بود که کمی به هول‌وولا افتادم. یکی داد زد پنجره. باز کردم.
آقای نجات‌دهنده‌ی دیگری آمد گفت همراه من بیایید. رفتیم. در راه‌پله‌های پر از دود گممان کرد. حالا همه ترسیده‌اند. می‌افتند روی هم. یکی داد می‌زد مادرم... داره خفه می‌شه. خانمی عاجز از دود داد که خفه شدم... سرگردان پله‌هاییم‌ ما. به نجات‌دهنده گفتم بابا ما طبقه‌ی یک بودیم چرا در هاویه می‌گردانیمان یک طبقه پایین می‌رفتیم راه بود. رفتیم. نور تابید. اخرج من ظلمات الی نور. زن جوانی دوید به سمت نور و خورد زمین.
رفتیم بیرون. جرثقیل‌ها از پنجره‌ها آمدم می‌آوردند پایین. دختر جوانی فرصت کرده بود با پرنده‌اش در قفس به معشوقش زنگ بزند. پشت آمبولانس‌ها و ماشین‌های آتش نشانی می‌چرخیدند. پسر با دمپایی آمده بود. دختر اما با کفش قرمز انگار همین الان از مهمانی. پسر گفت. پرنده را نگه دار. اگر ببرم پدرت می‌پرسد چی شد؟ الان هم برو پیششان تا دنبالت نگشتند. برای هم بوسی پرت کردند. پسر رفت. پیرمرد خوش‌چهره‌ای با موی و ریش افشان، خندان کنار ماشین دخترش ایستاده بود. دخترش گریه می‌کرد بابا جان بشین توی ماشین. دیدم هی با دست در پیژامه‌اش دنبال چیزی می‌گردد. زنی با قامت بلند و چشم‌های سیاه‌برق‌زن از پیشم گذشت. چشمش تاریکی را پاره کرد. گفتم پدرجان دنبال چیزی می‌گردی؟ گفت: سیگار.
با پیرمرد در هیاهو، رفتیم زیر سایه‌ی درختی خلوت کردیم و آتش سیگارمان تقلید از چشم‌های آن زن می‌کرد اما نمی‌توانست.
https://www.instagram.com/p/CTPP91QqR2U/?utm_medium=share_sheet
Forwarded from برنشیب (Mohsen Towhidian)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌
(چهارشنبه)
برای فریاد ناصری، به رسم دوستی
‌
روزی نمانده تا
تسلیمِ باطل کنم
اشکی نمانده تا بیفشانم
بر بادهای تجرید
از جیب که افتاده این مغاک در دلم؟
مگر پرندگان تاریکی دانسته‌اند
که راه به مبهوت کشیده‌ام؟
مگر آن‌که بر دروازه‌ی تسلیم شیهه می‌کشد
چهارشنبه نیست؟

ای تنومند
ای رقت‌انگیز
ای مسلط بر پنجره‌ها، گلدان‌ها، قیچی‌ها، خاکروبه‌ها
ای سنگِ ساده‌ی چشم‌های عروسک
در شب آتش‌بازی
بگو کدام جانور است
که میان رخت‌های نشُسته جان می‌دهد
و مرا به نام و پیراهن می‌شناسد؟

ای سبک‌سر
ای بسیط
ای سنگ دشوار که به دنده‌ات می‌کشم
مگر آن‌که از در می‌رسد
چهارشنبه نیست؟

(نمایی از فیلم «لعنت» ساخته‌ی بلا تار)
‌
‌
mohsentowhidian.com/intro
@bafehayeranj
غم محمود
وز خوردن غم همیشه شادیم
کدام شاعر عرب بود که گفته بود: من اندوهگین نیستم، اندوه جهانم. یک بار هم به اسم پدربزرگم جمله‌ای ساختم که: نگو خانَم، خان باش. حالا این‌ها را برای چی گفتم؟ گفتم تا بگویم که کلمه برای من دستور جادوست در جهان. دم رحمان است. همان باش و شدن است. یعنی نمی‌توانم دم‌دستی و در غفلت ببینمش. ادا در بیاورم با کلمه. پریروز نشستم در تاکسی اسنپ. راننده جوانی بود حدود بیست و دو سه ساله. از این آهنگ‌های چسناله‌ا‌ی داغان هم پاشانده بود در فضای ماشین. یک قطعه خواند رد شد و دومی خواند و رد شد. به سومی که رسید دیدم دارم غرق می‌شوم. گفتم آقا روزی چند ساعت به این آهنگ‌ها گوش می‌دهی؟ گفت هر چقدر پشت فرمان باشم. گفتم شب که به خانه می‌روی حالت خوب است؟ نمی‌خواهی خودت را بکشی؟ گفت نه! چطور؟ گفتم: من یک قطعه از این‌ها را بشنوم حالم بد می‌شود. گفت من اصلا گوش نمی‌کنم.
خواستم بگویم همین گوش نمی‌کنید شماها. اصلا گوش ندارید. نگفتم. خواستم بگویم آقا من اندوهگین نیستم، اندوه جهانم. نگفتم. باز یاد ‌قول مرحوم میرزا افتادم که روحش هم ازش بی‌خبر است. نگو خانم، خان باش. یک‌بار برای خانُم نویسنده‌ای که هنوز شهره نبود و الان بسی شهره است، نوشتم: مبارزان واقعی هم در سینه‌ی خاک خفته‌اند. راست بودن در اندوه و شادی کار هر بُز نیست. تو هی بگو مرگ و هوا را پر از مرگ کن و بعد همان هوا را نفس بکش. تاج خرابی و آبادی بر سر هرکس نمی‌نشیند که این‌ دو در اوج، نقطه‌ صفر همند. آن‌که خم شده تا کمر و می‌خندد، دارد اعماق دوزخ را تماشا می‌کند.
این مملکت پر است از خان تقلبی. هر کس خرش شده موتور گازی... ننه‌اش صدا می‌کند خان! خرابی و آبادی این خان‌ها هم به بادی بند است. من طاقت خرابی ندارم و بارش نمی‌توانم کشید. از خیلی سال پیش همان موقع که هنوز مد بود با داریوش خودکشی کنند، گوشش نکردم. داریوش که برای خودش سلطنتی دارد در خرابی... حالا بنشینم پای عر و گوزهای این جماعت نورسیده؟ نه من نیستم. نیما به لادبن نوشته بود، غصه‌ی من را نخور، من گشنه بمانم می‌روم راهزنی (نقل به مضمون). من هم اگر خرابی ببینم بر سر راه خنده و شادی کمین می‌کنم. اما از سلاطین خراب روزگارمان یکی هم همین اسحاق انور است. نمی‌گوید: خانمَ بلکه که خانانه اندوه جهان است.
اما حضرت مجدود ابن آدم می‌فرماید:
گر زچرخ چنبری از غم همی خواهی نجات/ دور باده پیش گیر و قصد زلف یار کن
و ایضاً
طوفان بلا از چپ و از راست درآمد/ در باده گریزید که آن کشتی نوح است.
سراینده‌ای ناشناس در منظومه‌ی اختیارات منظومش بارها ما را به باده‌نوشی و یاردربرگرفتن سفارش می‌کند. چند بیتی برای نمونه:
ترا گر دلبری باشد دو دست اندر میانش آر/ به‌جای بوسه‌ای صد بوسه‌اش بر روی و بر بر زن
پس از شیرین لبان او شکر خوردن به عادت کن/ پس از نوشیدن می تا رهی باز از جگر خوردن
خلاصه از ما گفتن. خراب نباشید که خرابی کار هر بز نیست. اگر هم بودید تمام باشید. تا مصداق قول بیهقی نباشید که گفت: در همه کارها ناتمامی.
https://www.instagram.com/p/CTU5iPNKTw-/?utm_medium=copy_link
خلوتْ رفتن، رفتنِ خلوت
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است.

در کتاب سرزدن نوشته‌ام:
یک در، در احتضار است
بازش نکن اگر رسیدی به آن
مدام در حال به یاد آوردنی مدام در حال حافظه.
ذهنم به کلمه حساس است. یک کلمه مثل تونل زمان باز می‌شود و من از آن رد می‌شوم و می‌روم. وقتی برمی‌گردم باورم نمی‌شود.
زمستان نود و هشت است. تازه از آبان درآمده‌ایم. خبر پیچیده کرونا آمده، ناگهان بُهت با تعطیلی می‌پاشد. عید نود و نه است. من دارم در خانه‌ی کوچکی که فکر می‌کردم خانه‌مان است، هی نردبان را بالا و پایین می‌روم و کاغذ دیواری می‌چسبانم. می‌آیم دور، نگاه می‌کنم به گل‌ها. می‌گویم دارم برایت گل می‌کارم. خرداد نود و نه است. زنگ می‌زنم که واحدی برای دفتر پیدا کردم. می‌گوید معطل نکن. بگیر. می‌گیرم. می‌چینیم. طوفان می‌وزد. طوفانی که می‌دیدم می‌آید. رسیده است. گوشی را برمی‌دارم و می‌گویم: حالا برو. می‌رود.
در سرزدن نوشته بودم:
امام آمد
همین دو کلمه کوچک نیست
تاریخی‌ست که شکست‌ها و پیروزی‌های زیادی پشت سرش دارد.
سانسور شد. حالا که می‌نویسم. گفتم: برو. رفت. عین همین است. رفت. من خم شدم نعره زدم. دقیقاً خم شدم نعره زدم آخ. هر روز، خم شدم نعره زدم آخ. بلند شدم خندیدم. بلند شدم خندیدم. شب‌ها فکر می‌کردم تخت دریاست. من تکه‌پاره‌های شکسته‌ی یک قایق. خودم را پرت می‌کردم روی دریا. اما فقط قایق سالم غرق می‌شود. من تکه‌تکه شده‌ بودم و غرق نمی‌شدم. چشمم را می‌بستم و حرکت نرم موج‌ها را احساس می‌کردم. منتظر بودم بفهمد و بگوید: ببخش. همین. تمام بود. نگفت.
خم شدم و نعره زدم آخ، بلند شدم و خندیدم. شب شیرجه زدم به دریای عظیم. تا رسیدم به هزار و چهارصد. من چطور از زمستان 98 ناگهان این‌جام. جام پشت جام... از کدام کلمه مگر گذشته‌ام؟ آیا آن‌جا که ایستاده بودم یک کلمه، کابوس شده و من از آن رد شده‌ام، قرار است برگردم به همان‌جا. یا این‌جا که ایستاده‌ام ناگهان یک کلمه باز می‌شود برمی‌گردم آن‌جا؟
وقتی پیچید در راهرو دادگاه من یک لحظه از یک کلمه عبور کردم و فکر کردم باید بغلش کنم. تونل تمام شد. افتادم بیرون. بیرونِ سرد دادگاه. حالا می‌خواهم یک کلمه‌ی زیبا تصور کنم. دارم چمدانم را می‌بندم. می‌خواهم یک کلمه‌ی زیبا و دور باشد. نه مثل آن شعر ستونِ کتاب سرزدن
دالان استخوانی ظریف
که باد
کودکی‌هایش را در آن دویده است
دویده است
دویده است و از آن سر
باد بی‌پیری درآمده است.
بلکه چمدانم را می‌بندم. خم می شوم و نعره می‌زنم آخ. بلند می‌شوم و می خندم وَ از آن کلمه‌ی زیبا و دور رد می‌شوم. آن‌قدر دور که زیبایی‌اش کفاف عمرم را بدهد. نمی‌خواهم دوباره بیفتم بیرون. بیرون سرد.
اینجا می‌نویسم کاست دلشدگان را به وقت فرمان یافتن در لباس رحلتم بگذارید.

https://www.instagram.com/p/CTc42uOKl8N/?utm_medium=copy_link
در شب سرد زمستانی

کوره‌ی خورشید هم، چون کوره‌ی گرم چراغ من نمی‌سوزد.

و به مانند چراغ من

نه می‌افروزد چراغی هیچ،

نه فروبسته به یخ ماهی که از بالا می‌افروزد.



من چراغم را در آمد رفتن همسایه‌ام افروختم در یک شب تاریک.

و شب سرد زمستان بود،

باد می‌پیچید با کاج،

در میان کومه‌ها خاموش

گم شد او از من جدا زین جاده‌ی باریک.

و هنوزم قصه بر یاد است

وین سخن آویزه‌ی لب:

که می‌افروزد؟ که می‌سوزد؟

چه کسی این قصه را در دل می‌اندوزد؟

در شب سرد زمستانی،

کوره‌ی خورشید هم، چون کوره‌ی گرم چراغ من نمی‌سوزد.

#نیما_یوشیج
Audio
سرانجام زلیخا
کشف‌الاسرار. محمدامین ریاحی
با صدای فریاد ناصری

@andaromidvari
حکایتی از روضه‌ی خلد مجد خوافی..m4a
2.6 MB
حکایتی از روضه خلد مجد خوافی

حکایتی ادبی و تفسیری سیاسی از خرابی اوضاع معیشت و کسب و کار

با صدای فریاد ناصری


@Filmkootahh
قصد داشتم این‌جا چیزی ننویسم مدتی. اما خبر کیهان نگذاشت. کیهان: به افغانستانی‌ها امکان تحصیل بدهیم، اورانیوم بگیریم. یادم به گپ چند وقت پیشم افتاد با خواهرجانم، مهسا، پرسید مگر افغانستان چه دارد؟ سریع گفتم بزرگترین معادن مس و اورانیوم.
نه تنها خواهرجانِ من که خیلی‌ها خب از خیلی چیزها بی‌خبرند. لزومی هم ندارد که از معادن افغانستان هم باخبر باشند. من هم لابد سرم درد می‌کند. وسط این هیروویری که خر صاحبش را نمی‌شناسد دنبال این حرف‌هام.
این چند نکته را فقط برای یادگار اینجا می‌نویسم.
1. جنگ سوریه جنگ انرژی بود. تلاش اروپا برای بیرون کشیدن دستش از زیر سنگ روسیه و ایران. تا اهرم انرژی را از این‌ها بگیرند. می‌خواستند از طریق کشورهای خلیج فارس خط لوله‌ای ببرند و در مسیر از سوریه بگذرانند تا اروپا، تا سوریه رفتند در سوریه اما ایران و روسیه با وفاداری بشار اسد این معادله را به هم زدند. جنگ دفاع از حرم آغاز شد. جنگی که پشتش میلیاردها دلار تجارت گاز و انرژی خوابیده بود.
2.جنگ قدرت‌های جهانی شکل شطرنج گرفته است. چیدن مهره‌ها. حکومت ایران هم دارد در عرصه‌ی منطقه مهره‌چینی می‌کند. امریکا و اسراییل، ایران و حزب‌الله، امریکا و عراق، ایران حشدالشعبی و باقی گروه‌ها، امریکا و عربستان، ایران و یمن، امریکا در افغانستان، طالبان در ایران. نقش روسیه و چین فعلاً بماند. حرف از ایران است. بعد ناگهان ترامپ و اسراییل و و خلیج فارس و کشورهای عربی با صلح ابراهیم، ایران و حضور سنگین چین در دریای عمان و خلیج فارس. مهره‌ها به هم خیلی نزدیک‌ شده‌اند.
3. در داخل ایران بدون تعارف دولت روحانی خیلی تلاش کرد با ایجاد مسائل مختلف که هزینه‌اش را مردم دادند از هسته‌ی سخت قدرت امتیاز بگیرد برای توافق با امریکا. نتوانست. تمام کسانی که در آن تیم و عقیده و باور بودند. روفته و جارو شدند، حداقل از عرصه‌ی رسمی سیاست. در لایه‌های پنهان بازی چه می‌گذرد خدا داند؟
4. روسیه بزرگترین لاس را با اسراییل می‌زند. با ایران بازی نمی‌کند چون می‌داند این ایران است که برای ادامه‌ی این بازی به او احتیاج دارد. به اشتیاق ایران نه نمی‌گوید. ایران هم همسایه‌ای‌ست که مدام کاسه‌ی نذری به دست می‌رود و می‌گوید همسایه شیلنگ داری، نردبان داری، آچار فرانسه داری... حتی اگر هم بدهد وسط کار می‌خواهدش.
5. چین... امریکا با تمرکز بر خاورمیانه دید که چین همین‌طور بندر به بندر دارد جهان را فتح می‌کند. امریکا مشغول بازی‌های گل کوچکِ پر گل است. یعنی هرجا که رفت گل‌های خودش را زد و منافعش را در اولویت قرار داد اما چین فراتر از این‌ها داشت می‌رفت. سود خالص بی‌هزینه می‌برد.
6. حالا افغانستان عرصه‌ی دور جدید بازی است و تاوان این مهره‌چینی را می‌دهد. آمریکا و غرب می‌کشند عقب که آقای چین اگر سودش را می‌خواهی خودت بفرما در این آشوب... غرب می‌خواهد همان کاری را بکند که تا الان چین می‌کرد. چین وارد شود. نظمی در حد ایجاد منافع برقرار کند و بعد امریکا هم وارد شود، بدون هزینه... اما گل بزرگ این مهره‌چینی این‌جاست...
7. امریکا با طالبان بسته است که افغانستان را دودستی تحویلت می‌دهیم که مخل آسایش ایران شوی... این‌قدر که حواسش و تمرکزش از لبنان و یمن و عراق پرت شود. عقب‌نشینی کند. بیاید اینجا با تو مشغول شود. آن‌ها هم گفته‌اند ای به چشم... ما که آرمان خراسان بزرگ را داریم... گرایش را چه کسی می‌دهد: مولوی عبدالحمید... نشانه‌های دیگرش چیست؟ فنس‌کشی پاکستان در مرز ایران و دیوارکشی ترکیه. همسایه‌های شمالی هم به خاطر سال‌ها بی‌توجهی برادر بزرگ فرهنگی‌شان هر کدام حالا زندگی خودشان را دارند. آذربایجان و تاجیکستان و... می‌ماند عراق. عراق فعلاً تلاش می‌کند مهره‌ی عربستان را با ایران کمی نزدیک کند اما این‌ها همه از اهمیت کمی برخوردارند. آش چرب و چیلی در افغانستان برایمان پخته می‌شود ما هم به فکر اورانیوم هستیم.
من تحلیلگر سیاسی نیستم. اما این‌ها فکرهای من است. فکر و نظر شما چیست؟
https://www.instagram.com/p/CTtr7ZkqUvB/?utm_medium=copy_link
Forwarded from ان‌در امیدواری... (فریاد ناصری)