می‌خوابی و دم‌ها پرسش‌اند
بیدار می‌شوی و دم‌ها پرسش‌اند
بگو
بگو: دست زنان زیادی را گرفته‌ام

-یکی رمانده است در قلبت اسبان را
نگاه کن این نقاط روشن توست
نگاه کن این‌جا همه چیز تاریک است
و دست‌های زیادی این‌جاست که می‌خزند بر هم چون ماران

می‌خوابی و قفسی در سینه‌ات گشوده می‌شود
بیدار می‌شوی
صدای بال کبوتر در طاق‌های سرت
مراقبت کن ازین دستان

بر‌می‌آید دم
از کلمات گره خورده
تو باز کن اما مشتت را ای دل
پیش چشم‌هاش
و ثناگوی نقاط روشن باش
پس ببوس بندهای دستان را
که بر شانه‌هایت شیر و آب آورده‌ام از نور چشم

می‌خوابی
می‌خوابی و صبح آن کلمه را گفته‌ای
ای بلعیده شده

▫شعری از فریاد ناصری
▫عکس: سیلوی تستود در نمایی از فیلم اسیر به کارگردانی شانتال آکرمن بر اساس داستان «اسیر» در رمان در جستجوی زمان از دست رفته اثر مارسل پروست 

🌀| @astrakancafe

سول، مظهر خورشید در اساطیر رومی، بیشتر در کنار میترا دیده شده است. میترا یا مهر، خدایی که پیش از مسیحیت ازهند تا غرب را در آغوش گرفته بود.
همان که علامه طباطبایی از آخرین تجلی‌ها و بارقه‌های حکمت زند برایش نوشته است:
پرستش به مستی‌ست در کیش مهر
سلنا نیز با سول در ارتباط است همان‌طور که لونا یا ماه.

حالا سولمان، سلیمان، سلمان را به خاطر بیاورید. گاهی سلمان همان تجلی و تجسد جمشید است.
جم‌شید، جم، یم، یمه... اینجاست که سلنا برای من از سله‌مان، سلمان می‌آید.

این هم بیتی از خواجه که جمشید و سلیمان را یکی کرده است:

آخر ای خاتم جمشید همایون آثار

گر فتد عکس تو بر نقش نگینم چه شود

آوا را به خاطر بسپار معنی مردنی‌ست

آن نقش که دیوار نگیرد ماییم
آن برگ که از بهار میرد ماییم
تا حرف شود که رنگ خواهد آمد
آن شره که طرح ناپذیرد ماییم

رباعی
#بابا_نظر_همدانی

آن نقش که دیوار نگیرد ماییم
آن برگ که از بهار میرد ماییم
تا حرف شود که رنگ خواهد آمد
آن شره که طرح ناپذیرد ماییم

رباعی
#بابا_نظر_همدانی

رقاصه‌ی عمر ناشکیب است

در سودن بخت بی‌رقیب است

در چرخ مبند دل که چرخ است

این ناشزه سخت دلفریب است

#بابا_نظر_همدانی

جفتی ستون آب، نریزنده و پایا
که سال‌هاست می‌دوند به هوای بوسیدن بوت
و این معجزت کمی نیست و کسی نمی‌داند
چگونه بر خاک راه می‌رویم و فرو نه
چگونه آب در هوا می‌ایستد و نمی‌افتد
آب پرنده و سخت
که ایستاده با پاهای زلالش
آبی که وقتی می‌دود
الگوش دست‌های منند

https://www.30book.com/book/103562/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%82%D8%AF%D8%B3-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D8%B4%D8%B1-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87

‌
برگزیده‌شدن سه کتاب از نشر حکمت کلمه در جایزه‌ی مهرگان ادب (۹۸-۹۹)
‌
درهم‌زمانی نوشته‌ی #آصف_بارزی
دویدن در تاریکی نوشته‌ی #ناهید_شاه_محمدی
زنانی که زنده‌اند نوشته‌ی #فریبا_چلبی_یانی

سپاس از دست‌اندرکاران جایزه‌ی #مهرگان_ادب و شادباش به نویسندگان برگزیده.
‌
#جایزه #داستان #رمان #داستان_کوتاه #جایزه_ادبی #ادبیات #کتاب #خواندنی_ها_کم_نیست
https://www.instagram.com/p/CbKSEnhKUYv/?utm_medium=share_sheet

جهان خضر است و ما موسی

لابد همه‌تان حکایت همراهی و هم‌سفری خضر سبزپوش و موسی عمران را شنیده‌اید. همانکه خضر پیمان گرفت از موسی که سکوت کند و ببینید و نپرسد.
موسی قول داد معترض نشود اما شد. به سوراخ کردن کشتی، به کشتن نوجوان و بنا کردن دیوار.

«حالا حکایت ماست»، جهان خضر است و ما موسی.
قرن‌ها و قرن‌هاست جهان می‌چرخد و روز را نو می‌کند. می‌زاید و می‌رباید. کدام معترض از کار این پیر سبزپوش سردرآورده که ما دربیاوریم؟

اما اگر به قولمان وفا کنیم و دست‌دردستش تماشاکنان برویم عاقبت حکمت هر گردشی را بر ما برملا خواهد کرد.

و وای بر آنکه بگوید باور دارم و شک کند و داد از آنکه از نخست بر گردش ایام شوریده و نساخته...

می‌دانید که نمی‌گویم کاری نکنیم، بلکه تنها در کار کردن است که به حکمت کارهای جهان پی می‌بریم.

پس «آنچه می‌دارد تیمار مرا کار من است» و کار هم به حرف نیست، اثرش خبر از کار می‌دهد: «درای قافلهٔ رنگ سخت خاموش است/ خبر مگیر که از ما گرفته‌اند خبر» و «برگ‌ باشد نشان جان درخت»

پس آرزو می‌کنم نگویید من درختم، درخت باشید زنده که برگ‌های سبزش نشان زنده بودنش است و برگ‌هایتان هم بی‌صدا بیایند و بی‌صدا جهان را رنگ کنند.

یاحق
فریاد ناصری

آخرین روز از قرن چهارده شمسی

#نوروز_خجسته

https://t.me/andaromidvari

تبریک نوروزی از دوره قاجار
به خط نستعلیق گلزار
اثر حسن زرین قلم، ۱۳۲۸ق.

این کار درخشان را به کسانی تقدیم می‌کنم که یادشان در کنج و گوشه‌های قلبم هنوز قوت تپیدن است.

#سیروس_آیرنپور
#ویگن

بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه

بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر می‌شه
گل‌نسا جونُم تو شالیزاره
برنج می‌کاره می‌ترسُم بچاد
طاقت نداره طاقت نداره

بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه

دونه‌های بارون ببارین آروم‌تر
بارای نارنج داره می‌شه پر پر
گل‌نسای منو می‌دن به شوهر
خدای مهربون تو این زمستون
یا منو بکش یا اونو نستون

یا منو بکش یا اونو نستون
یا منو بکش یا اونو نستون

بارون بارونه زِمینا تر می‌شه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه

بارون می‌باره زِمینا تر میشه
گل‌نسا جونُم کارا بهتر میشه
گل‌نسا جونُم غصه نداره
زمستون می‌ره پشتش بهاره

زمستون می‌ره پشتش بهاره
زمستون می‌ره پشتش بهاره
زمستون می‌ره پشتش بهاره
زمستون می‌ره پشتش بهاره

ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار…
در شبهای تیره چون زلف یار…
بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار؛ بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار… به یاد عاشقای این دیار
به کام عاشقای بی مزار؛ ای بارون…
ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار…
در شبهای تیره چون زلف یار…
بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون


ببار ای ابر بهار؛ با دلم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار؛ ماهو دادن به شبهای تار
ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار…
در شبهای تیره چون زلف یار…
بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون
دلا خون شو خون ببار؛ بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار؛ بر کوه و دشت و هامون ببار
به یاد عاشقای این دیار؛ به کام عاشقای بی مزار… ای بارون…
ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار…
در شبهای تیره چون زلف یار…
بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

محمدرضا شجریان ببار ای بارون ببار

از مرگ این مردان
مردان شور و رفتن و سنجیدن و آموختن و جسارت، اندوهگینم.
از مرگ رضا براهنی
اندوهگینم

داس مرگ شکلِ صفت دیو برنده‌ی جمشید

در ترکی داس دسته‌بلندی که با آن ایستاده علوفه و گندم و یونجه را درو می‌کنند، کرنتی می‌گویند.

همان داسی که در تصاویر فرشته‌‌ی مرگ در جهان غرب با آن آشناییم.

در اساطیر ایرانی در فرجامِ جمشید یا یم یا یمه، دیوی حضور دارد که جمشید را می‌برد و اره می‌کند.

نام این دیو «سپیتیوره» است و صفتش برنده‌ی جم یا اره کننده‌ی جم؛ اینجاست که باز باید به نام‌ها و آواها دقت کنیم: yimō kərənta.

برنده‌ی جم: ییمو (یمه) کرنته.
چگونه صفت آنکه جمشید را می‌کشد، شکل می‌گیرد و نامش در زبان‌ها می‌گردد.

آوا را به خاطر بسپار معنی مردنی‌ست.

#قلم‌اندازی

شعر ناشناس
از #نادر_نادرپور

قلبت را بگیری در مشتت و جهان را بچرخی. سینه‌ات را باز کنی به هر هوای تازه اما قلبت در مشتت باشد.
قلبت را در مشتت بفشاری و با سینه‌ی باز بچرخی جهان را، نفس عمیق بکشی اما قلبت را در مشتت بفشاری.
انگار که رب اشرح لی صدری...
ربی نگاه بکنی و سینه را خالی بیابی، چه چیزی را بگشایی؟
قلبت را در مشتت بگیری و جهان را بچرخی و یک‌جا برسی و بگویی: خانم! دوای قلب اسب داری؟
بگوید دارم. مشتت را بازکنی.
قطره قطره بچکاند در حلقت، در قلبت. قلبت رفته‌رفته خسته شود. شک کنی که این چه دوایی‌ست.
چه بلایی‌ست. حالا تو مشتت را باز کرده‌ای و قلبت را گذاشته‌ای که اشرح... شرحه‌شرحه کنند.
خدایا! جایی اگر سر اسبت را ببندی و مشتت را بازکنی که اینجا امن و امان است و بعد ببینی که دوایی که به حلقت می‌چکانند، هلاهل است. حالت چطور می‌شود؟
بعد خواب ببینی، در باز می‌شود و سگتان می‌آید به استقبال روی دوپا. بعد خواب ببینی که خانم آمده و سگ‌ها را نیاورده، می‌پرسی که پس بچه‌ها کوشند، بگوید جایی گذاشته‌ام... بعد خواب ببینی... بعد خواب ببینی... خدایا شده تا، که مشتت را باز کنی و قلبت را که عمری در مشتت چرخانده‌ای به باد دهی؟
بعد خواب ببینی که می‌پرسی کجاست: بگویند رفته است از این ملک و خاک.
بگویی: خیلی نامرد بود. بیدار شوی و ببینی باز کُنده‌ی مانده‌ در خاکستر در سینه‌ی خالی‌ات هنوز دلش می‌سوزد.
خدایا رب اشرح لی صدری... سینه‌ی خالی را برای چه بگشایی، مشت باز شده را، قلب دویده را، دوای اسب را... بگویی: خانم از ما می‌پرسند با آن عشق بزرگی که به شما دادیم چه کردید؟
کنده‌ در خالی سینه‌ات بسوزد... تلاش کنی نفس بکشی...
«اگر توانستی خودت را نگه‌دار خدایا»
و
«هر روز خودت را بلند کنی
بگویی بایست
نایستد خود...»
ول کن خدایا... همان اگر توانستی نگه‌دار خودت را خدایا.

سطرهای در گیومه از کتاب شعر #مقدس
۹فروردین ۱۴۰۱