شعر اشتباه
#محمد_علی_سپانلو

چرا نیاموختیم شباهت‌ها به اشتباه‌مان نیندازند؟

کاج عظیم از بذری کوچک می‌روید.
و سفری دور و دراز
با گام‌هایی کوچک آغاز می‌شود.

#دائو_ده_جینگ
نور سیاه درون
#نشر_حکمت_کلمه

کاج عظیم از بذری کوچک می‌روید.
و سفری دور و دراز
با گام‌هایی کوچک آغاز می‌شود.

#دائو_ده_جینگ
نور سیاه درون
#نشر_حکمت_کلمه

نوشتن و انتشار و چاپ نامه‌های آلی، قصه و سرگذشت عجیبی دارد.
در عاقبت‌به‌خیری این کلمات من هیچ دخالتی نداشتم. نوشته بودم و پرتشان کرده بودم در فیس‌بوک که دوست دیرینم، دکتر جباری، جمعشان کرد و یکجایشان کرد. بعد هم کتاب شد. حالا هم دوست نازنینم فؤاد سمیعی بر من منت گذاشت و روزها و ساعت‌ها برای ضبطشان در استودیو المپیک فقط گذاشت، تنظیم کرد و برایشان موسیقی ساخت. پس بشنوید در این دو نشانی:

https://anchor.fm/52437
یا
https://open.spotify.com/show/61EGMIXIe2RtYYF2esfKf1

گاهی تو در تار باریکی راه می‌روی که ایستادن بر آن شعف است و شور است اما هر دو سوی تار نازک هزار اما و اگر دارد. هر دو سو انگشت قضاوت دارد. تو سر به شور و شعفت بسپار و برو.

مگذار انگشت‌های ملامت، شعف گام‌هایت را بکشند.
همه حکایت گل شبلی را شنیده‌ایم که آه حلاج را بلند کرد.

اما حکایتی هم هست که می‌گویند، بعد شهادت عین‌القضات بردن نامش جرم و گناه و خطا بود. شاگردی از شاگردان خاصه‌اش هر جا می‌رسید: تا می‌توانست عین‌القضات را ناسزا می‌گفت.
یکی از آشنایان از او در خلوت پرسید: تو که یار خاصه‌اش بودی، این حرف‌ها چیست؟
گفت: تنها راهی است که می‌توانم نامش را ببرم.
گاهی با خصم همنوا می‌شنوی، حتی از او پیش می‌افتی که تیغ خصم را از گردن دلخواهت برداری، یا نامش را ببری.
شعف آنکه نام عین‌القضات را می‌برد با هر ناسزا، چه کسی می‌فهمد؟
بگذار بوقچیان جار بزنند که آه ای امام یارانت تا می‌توانستند ناسزایت گفتند.

این حکایت‌های به ظاهر متناقض، همه‌شان پیکری دارند که قلبش در شور و شوق و شعف می‌تپد.

به این بهانه خواستم بگویم، پادکست نامه‌های آلی به‌روز شد:

https://open.spotify.com/show/61EGMIXIe2RtYYF2esfKf1

... In the first vision, Sophia said to her:
Behold I am God's Eternal Virgin-Wisdom, whom thou hast been enquiring after; I am to unseal the Treasures of God's deep Wisdom unto thee, and will be as Rebecca was unto Jacob, a true Natural Mother; for out of my Womb thou shalt be brought forth after the manner of a Spirit, Conceived and Born again: this thou shalt know by a New Motion of Life, stirring and giving a restlessness, till Wisdom be born within the inward parts of thy Soul. Now consider of my Saying till I return to thee again.


سوفیا در رؤیای اول به او گفت:
اینک من باکره ابدی خدا هستم که تو از او تحقیق کرده ای. من باید گنجینه های حکمت عمیق خدا را بر تو بگشایم و مانند ربکا برای یعقوب، یک مادر طبیعی واقعی، خواهم بود. زیرا از شکم من به شیوه روح بیرون آورده می‌شوی، آبستن می‌شوی و دوباره متولد می‌شوی: این را با حرکتی جدید از زندگی، که برانگیخته و ناآرام می‌سازد، خواهی فهمید، تا زمانی که حکمت در باطن روحت متولد شود. . اکنون به سخن من توجه کن تا اینکه دوباره به سوی تو برگردم.

از رویای «جین لید» رویابین سوفیست محفل پوردیج

Mary and Sophia: The Feminine Element in the Spiritual Evolution of Humanity

https://open.spotify.com/show/61EGMIXIe2RtYYF2esfKf1


https://anchor.fm/52437


نامه‌ی سوم بارگذاری شد.

چه بهار قتّالی

فروردین گویی زیر حریر سبز چمن‌هایش، ساکت و بی‌صدا نشتر بر رگ شاعران گذاشته است. و من چرا نباید غمگین باشم که در این جهان که شعر «مثل درخت نخستین» مثل «کلمه‌ی اول» نور و صاعقه است چنین غریب افتاده است. خب عصر «عصر جدید» است هنر بی‌هنران لابد همین است. جمله کمی که پیچیده می‌شود کمی که عمق می‌گیرد می‌گویند سنگین است. سبکش کن.

چه بهار قتّالی که رضا براهنی را می‌اندازد. این دیوی که دوزخ درون را دیده است. دیو برای شما تاریک است. برای من خداست. دواست.
چه بهار قتّالی که یارمحمد اسدپور را می‌اندازد. غریب. گم‌نام. آنقدر که حتی بسیاری از اهل کتاب و شعر هم نمی‌شناختندش. همو که نوشته بود: نمی‌دانستم/ زندگی/ این دریغ‌های متداول...
چه بهار قتّالی که محمدحسن مرتجا را می‌اندازد. با آن لهجه‌ی شیرینش. وهم غریب شعرهای جنوبی‌اش. همو که نوشته بود: آهوی بالدار که دیده است/ که می‌گردد و ستاره ای دور را می یابد...

روزگار هنر مذاکرات است. روزگار هنرهای نمودنی. روزگار آنها که چیزی برای نمایش دارند. آنها که می‌توانند بریزند بیرون. شاعر در خودش می‌ریزد و سنگین می‌شود. روزگار فیلم‌ و پرده و نقش است. شاعر علیه نقش است. شما نمی‌خوانید و در پرده مانده‌اید.

چه بهار قتّالی که گل درخت‌ها را می‌ریزد...
چه بهار قتّالی...
در این مملکت که رسانه‌ها و قاب افسونگر مغزسوز تلویزیونش دست کسانی‌ست که عر و گوزشان چیزی جز تحقیر ملت نیست. حقیقتاً که شاعر حرفی برای گفتن ندارد.
چه بهار قتّالی...
بگذارید شاعران بمیرند، تا شما کلماتتان را ذره‌ذره از دست بدهید، بلکم که لال شوید. شاعران زبان شمایند. همان که می‌خوانید: بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی

چه بهار قتّالی...
شما که به شاعران زنده‌اید، شاعران را در انزوا کشتید.
شما را شاعرانی چون ناصرالدین شاه و فتحعلیشاه باید. آمین.

https://www.britannica.com/topic/theosophy مدخل جنبش تئوسوفی در بریتانیکا

https://en.wikipedia.org/wiki/Theosophical_Society مدخل جامعه ی تئوسوفی در ویکی پدیا

حکمت زنانه الهی
در جهان امروز، زنان به دنبال راه‌هایی هستند که در آن منزلت اجتماعی و فرهنگی خود را بالا ببرند که در این مورد، دین یک ابزار مناسب برای زنان به شمار می‌آید. از این رو زنانی که هم نسبت به دین حس مثبتی داشته‌اند و هم دغدغه‌ی توجه به جایگاه و حقوق زنان جامعه را در اندیشه می‌پروراندند، دست به تلاشی جهت احیای نقش زن با توجه به سنت‌ها و آموزه‌های دینی زدند.

یکی از روش‌های مهمی که در این حیطه به کار بردند، احیای جنبه‌ی مونث‌گون خدا در قالب شخصیت زنانه‌ی حکمت بود. در سنت یهودی و مسیحی می‌توان نگرشی را ملاحظه کرد که بر مونث بودن حکمت الهی تاکید دارد که غالبا با عنوان «سوفیا» شناخته می‌شود. با این حال توجه به این نکته ضروری است که بسط و گسترش اسطوره‌ی سوفیا، تحت تاثیر تفکر گنوسی اتفاق افتاد.

این بدان معناست که اگرچه ریشه‌های یهودی باور به مونث بودن مفهوم حکمت وجود داشته است، اما شکل گرفتن شخصیتی الهی به نام سوفیا، بیش از هر چیز، مدیون گنوسیسم بوده است. در این فصل، پس از معرفی تفکر گنوسی، به سیر تحول «حکمت مونث الهی» در دو دین یهودیت و مسیحیت با تکیه بر متون پرداخته شده و در نهایت جوانب باور به این مفهوم مطالعه می‌شود.

سوفیا در یهودیت و مسیحیت. مریم السادات سیاه‌پوش

https://gnosticismexplained.org/sophia/

در بیشتر روایت‌هایی که از آغاز آفرینش خوانده و شنیده‌ایم شیطان نقش اصلی را در فریب دادن حوا و آدم داشته و سبب هبوط به ترتیب شیطان و حوا بوده‌اند.
همین حضور شیطان، عاملیتش، نافرمانی و سرپیچی‌اش و در نهایت حضور شر در جهان یکی از بن‌بست‌های اصلی مباحث ادیان سامی بوده‌ است.

تفکر ایرانی بارها رفته‌ است تا به شکل‌های مختلفی حضور شر را شرح دهد اما وقتی خدایی را پذیرفته‌ای که همه خیر است، چگونه می‌توان شر را نیز به او نسبت داد؟

پاسخ‌های زیادی به این پرسش داده شده است اما در گنوسیسم
شیطان و آدم و حوا سبب هبوط نیستند بلکه سوفیا/ ایاسوفیا/ حکمت/ حکمت الهی است که سبب هبوط است.

تا باده‌ی خوش گوار وار ای ساقی
بیر دم من قویمه هوشیار ای ساقی
دولدور قدحی که دوره دونمیش دوران
نه باده قویر نه باده‌خوار ای ساقی

#رباعی
#لاادری

تا هست به جام، خوش‌گوار ای ساقی*
یک دم منه‌ام تو هوشیار ای ساقی
پر کن قدحی که دور گردون تند است
نه باده نهد نه باده‌خوار ای ساقی


مصرع اول چنین هم خوش است اما با قافیه نمی‌سازد:

تا باده‌ی خوش گوار هست ای ساقی

فارسی #فریاد_ناصری

تا باده‌ی خوش‌گوار وار ای ساقی...

تا باده‌ی خوشگوار وار، ای ساقی
تا واردی الینده اختیار، ای ساقی
بیر دور ائله کیم، دوری دولانمیش دوران
نه باده قویار نه باده‌سار، ای ساقی

#رباعی
#شاه_اسماعیل_صفوی

تا هست به جام، خوش گوار ای ساقی
تا هست به دست اختیار ای ساقی
یک دور بگردان که جهان بدچرخ
نه باده نهد نه باده‌سار ای ساقی

فارسی #فریاد_ناصری

Esrârını dil zaman zaman söyler imiş
Hengâme-i gamda destan söyler imiş
Aşk ehli olup da mihnet-i hicrâne
Ben sabr iderin diyen yalan söyler imiş
#رباعی
#حالتی
شاعر عثمانی

دل سرّ تو را به هر زمان گویا بود
هنگامه‌ی غم چه داستان‌آرا بود
مردند ز هجر عاشقان دوران
«من صبر کنم»، ز مرگشان پیدا بود!

فارسی #فریاد_ناصری