گوگلیم قوشین اول نرگس فتّان آپاره
کیمدُر که اونین غمزه سیدن جان آپاره

شیطان شیطان دیدکلری گر بو ایسه
من راضیم ایمانیمی شیطان آپاره

#رباعی
شاهقلی بیک عرب اُغلی روملو

مرغ دلم آن نرگس فتان ببرد
آن کیست که از غمزه‌ی او جان ببرد
شیطان اگر این است که من می‌بینم
ایمان مرا کاش که شیطان ببرد

فارسی #فریاد_ناصری

*شیطان نام معشوقِ چهره‌ برافروخته‌ی سلطان حمزه‌ میرزای خدابنده است.

** برای مصراع سوم دوستی چنین پیشنهاد داد:
شیطان اگر این است که ایشان گویند.

Xoş ol ki, dəmi-əcəl çəkəm badeyi-nab,
Sərməst yatam qəbrdə ta ruzi-hesab.
Qovğayi-qiyamətdə duram məstü xərab,
Nə fikri-hesab ola, nə idraki-əzab

خوش اول کی دم اجل چکم باده‌ی ناب
سرمست یاتام قبریده تا روز حیساب
غوغای قیماتده دورام مست و خراب
نه فیکر حساب اولا، نه ایدراک عذاب

#رباعی
#فضولی

ای خوش که دم مرگ کشم باده‌ی ناب
سرمست روم به خاک تا روز حساب
برخیزم از آن میان چنان مست و خراب
نه فکر حسابی و نه ادراک عذاب

فارسی #فریاد_ناصری

Zahid, meyi-nabdəndir ikrah qələt!
Sən xah sözüm səhih tut, xah qələt.
Məscidlərə girdigim degil rəğıbətdən.
Sərməstligimdən eylərəm rah qələt

#رباعی
#فضولی
#Rübai
#Füzuli

از باده‌ی ناب، زاهد اکراه غلط
خواه این سخنم صحیح‌دان خواه غلط
آمد شدنم به مسجد از رغبت نیست
سرمست چنانم که شده راه غلط

فارسی #فریاد_ناصری

بخش اول مقاله‌ای در شرح بعضی از مفاهیم نظری #میخاییل_باختین
#فریاد_ناصری

بخش دوم مقاله‌ای در شرح بعضی از مفاهیم نظری #میخاییل_باختین
#فریاد_ناصری

سلطان بی‌تشریف
یادداشت مختصری بر فیلم «خون به پا خواهد شد»

برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
شهریار

برخی به خطا گمان می‌کنند که انسان غربی رسته از تأملات دینی است و در ذهن و جهانش خبری از درگیری‌ها و دغدغه‌های دینی یا متافیزیکی نیست اما کافی است نگاهی سرسری بیندازیم به آثار هنری و ادبی‌شان و حتی نامگذاری‌های نظامی‌شان آن‌وقت می‌بینیم که چطور دین و اساطیر هنوز زنده است در جان و زیستشان.
نه مگر بارها دیده‌ایم، چطور سقوط‌های اخلاقی انسان، در فیلم‌ها و آثارشان با متون دینی‌ و روایت‌های شیطانی عهدین ترکیب می‌شود. یکی از این نمونه‌ها فیلم «خون به پا خواهد شد» است. حضور آشکار تقابل جهان دینی و سقوط اخلاقی و فهم این سقوط در بستر مفاهیم دینی سبب این سطرهاست. دوست دارم این فیلم را فیلمی «فاوستی» بنامم. شخصیت اصلی فیلم بازسازی و احیای فاوست در اثری دیگر است که وعده‌های جهان نو را دارد، اگر اجازه بدهند هر آنچه را که در زیر زمین است، بیرون بیاورد. او می‌خواهد از دل تاریکیِ زمین سیاهی‌ای، نفت، را احضار و استخراج کند که با تکیه بر آن جهان تازه و دیگرگون خواهد شد.
با همه‌ی تکیه‌ی فیلم بر شخصیت اصلی و غیاب نقش مقابل و حضور کمرنگ عنصر زنانه که دیگران نیز به آن اشاره کرده‌اند؛ می‌شود گفت که ایلای، کشیش و شفادهنده‌ی خودخوانده‌ی داستان، نقش مقابل اوست که می‌خواهد پلین ویو نقش قدرت دینی او را بپذیرد اما پلین ویو با نادیده گرفتن قدرت‌خواهی ایلای بر شخصیت این‌جهانی خود پافشاری می‌کند.
این دو در فیلم چندین بار در برابر هم می‌ایستند: در آغاز معامله‌ی زمین، در نوسازی کلیسا، بعد از حادثه‌ی کر شدن پسر ناتنی دنیل پلین ویو، اچ دبلیو، که اینجا ایلای وقتی سراغ پول را از دنیل می‌گیرد، دنیل او را کتک می‌زند و می‌پرسد: چرا پسرش را شفا نمی‌دهد؟
بعدتر وقتی دنیل پلین ویو می‌خواهد زمینی را برای لوله‌کشی اجاره کند، بنا به شرط مالک باید به کلیسا برود و غسل و اعتراف کند، این‌بار این ایلای است که با لت و کوب دنیل قدرتش را به رخ او می‌کشد، به این معنا که باید از رهگذر من صاحب قدرت شوی.
هرچند در نهایت، دنیل، فاوست/ شیطان فیلم ایلای مقدس را وادار به اعتراف ضددینی می‌کند و او را می‌کشد و ما جمله‌ی مسیح بر صلیب را از او می‌شنویم، این‌بار جمله اما معنای دیگری دارد. این شیطان است که کار را تمام کرده است.
اگرچه فیلم در برابر تلاشش برای غنای ذاتی شخصیت دنیل هیچ تلاشی برای پروردن قدرت و شخصیت ایلای نمی‌کند و تا حدودی او را کودک و نادان و ابله جلوه می‌دهد اما می‌بینیم که فیلم در چه بستر معنایی، جهان روایی خود را پیش برده است.
اکنون بگذارید به عالم خودمان برگردیم. به جهان فارسی و آثار هنری و ادبی‌اش. آنچه برای من جالب بود اینکه چنین تنشی در روایت‌های زیادی بین صاحب‌منصبان و عرفا نقل و ذکر شده است و بیشتر صاحب‌منصبان قدرت را از دست عرفا و سلاطینِ صاحب خرقه دریافت کرده‌اند. هرچند پیش و بیش از آن هم در کتیبه‌های پیشااسلامی مؤبدان و چهره‌های دینی را می‌بینیم که قدرت را تفویض و تنفیذ می‌کنند و پی می‌بریم که ماجرا تاریخ طولانی‌ای دارد.
از بین این روایت‌ها و داستان‌ها تنها تیمور است که به میرسیدعلی می‌گوید دو پادشاه در اقلیمی نمی‌گنجند و میرسیدعلی از ساحت قدرت او دور می‌شود، در باقی حکایات همه، ماجرا از این قرار است که «بی توقیع درویشی نشاید سلطنت کردن»* برای همین همت طلبیدن و اجازه گرفتن و متبرک کردن با نفس شیخ و پیر، برای صاحب‌منصبان همیشه روایت شده است.

به خاطر بیاوریم که ایلای از دنیل خواست قبل از شروع حفاری با دعوت او و مقدس نامیدن و جلوه دادنش بگذارد او کار را متبرک کند اما دنیل چه کار کرد؟ این نقش را به خواهر کوچکش «مری» داد. انگار دنیل می‌داند که اصل تقدّس نه از آن ایلای نرینه که از آن «مری» مؤنث است. خود این نکته‌ای بسیار مهم است. مری و ماری و مریم گویا با همه غیبتش در روایت مردانه مهم‌تر و مقدس‌تر از ایلای (یادآور ایلیا نیست؟) است. دنیل در پایان با وادار کردن ایلای به اینکه اعتراف بکند: او پیامبری دروغین است و خدا خرافه است. و با تصاحب جمله‌ی مسیح به نفع خود، می‌خواهد رخصت دادن و تبرک کردن را بی معنی کند. و حتی به او می‌گوید: پیامبر واقعی کسی است که ابتدای کار راهنما بود و سهمش را گرفت از صحنه خارج شد: پل.
تنفیذ و تفویض قدرتی که در روایت‌های ما مثلاً در ملاقات طغرل سلجوقی با باباطاهر عریان و گرفتن انگشتری سفالین از او نقل شده است یا سلطنت گرفتن همین طغرل و برادرش از دست شیخ ابوسعید و هزاران داستان دیگری که نشان می‌دهد: خوشبختانه! ما هنوز فاوست/ شیطانی چون دنیل نداریم که بخواهد جهانمان را آباد کند و نخواهد متبرک شود.
• چو بی‌توقیع درویشان نشاید سلطنت کردن/ به دارالملک درویشی برآور نام سلطانی. خواجوی کرمانی

اول این عالم تاریک بود...
مهابهارت. دفتر اول

عرفان چیزی نیست جز آگاهی از خود، درون خود، از اثر آنچه می‌خوریم و می‌گوییم. اما کیست کسی که هشیار باشد چه از دهان فرومی‌برد و چه برمی‌آورد؟

بیرون تر و تازه، از رگه‌های آب زیرزمینی تازه است. تن خشکی زده هم یعنی آب‌ها خشکیده‌اند.

روان در چهره آشکار است همان از «کوزه برون تراود که در اوست.»

سر بر خاک تن خود بگذاریم و بشنویم. البت که به حرف ساده است به عمل هم حتی، اما در روزگار کارهای بزرگ کیست که بتواند چنین خرد و ساده گوش بر خاک خود نهد و آوازهای درونش را بشنود؟

Mey nəfyini eyləyib şüar, ey vaiz!
Tutdun rəhi-tə’ni-eşqi-yar, ey vaiz!
Tərki-meyü məhbub edəriz cənnət üçün,
Şərh eylə ki, cənnətdə nə var, ey vaiz!
#رباعی
#فضولی
#Rübai
#Füzuli
داری حذر از می تو شعار ای واعظ
کردی همه طعنِ عشق یار ای واعظ
ترک می و محبوب برای جنت
پس گو که به جنتت چکار ای واعظ

فارسی #فریاد_ناصری

انه الکلام هو دم الرحمان

همانا سخن دم و نَفسِ خداوند است.
ابن عربی

یعنی ما هم اگر بگوییم باش، می‌شود.



Yandırdı məni şövqi-cəmalın, ey mah!
Hər ləhzə əcəb degil yetirsəm gögə ah!
Zülfün girehi çıxdı əlimdən nagah,
Gör kim, nə cəfa etdi mənə bəxti-siyah.

#رباعی
#فضولی
#Rübai
#Füzuli

سوزاند مرا شوق جمالت ای ماه
هر لحظه ز من بر آسمان باشد آه
از دست بشد رشته‌ی زلفت ناگاه
بنگر که جفا ز چه کیست، ای بختِ سیاه.

پی‌نوشت: مصرع چهارم چنین به متن اصلی نزدیک‌تر است؛
بنگر که جفا چه کرد، اقبالش سیاه.

فارسی #فریاد_ناصری

در آغاز تاریکی در تاریکی نهفته بود.
هیچ علامت مشخصی نبود، همه جا آب بود.
آن فرد به نیروی حرارت به وجود آمد.


ریگ‌ودا

این آدم‌ها چه می‌کردند تا به تحولی دست یابند که آنان را رهایی بخشد؟ تا جایی که من سردرمی‌آورم آنها هیچ کاری نمی‌کردند (وو وی/ wu wei) و می‌گذاشتند چیزها اتفاق بیفتد.

یونگ در شرح گل‌زرین


ایمان هم جز اندکی از جان‌های درخشان را برنساخته باقی هنوز رموک و دردناک در راهند.


نامه‌های آلی



Ey qaib olan dideyi-xunbarimdən!
Vey rahət olan sineyi-əfgarimdən!
Mən varimi yox səninçün etdim, nə rəva
Sən tutmayasan xəbər yoxü varimdən.
#رباعی
#فضولی
#Rübai
#Füzuli

ای محوشده ز دیده‌ی خون‌بارم!
وی گشته رها ز سینه‌ی افگارم!
بودم به رهت نبود گشت و نه رواست
هرگز خبری نگیری از آثارم.


فارسی #فریاد_ناصری

به سوگ خبر مرگ شراره جمشید

به اتفاق و ناگهان
خبر رسید:

خرقه وانهاد دوست!

سلام ما به اوست

که ریخت بر زمین
آنچه در سبوست.

#فریاد_ناصری

من چراغم را در آمد رفتن همسایه‌‌ام
افروختم در یک شب تاریک.

نیما

به برقی از دل مایوس‌ کاش در گیرم
کباب سوختنم چون چراغ در ره باد

بیدل

چراغ رهگذریم اوفتاده در ره باد

صائب



Hər gəh ki, bahar qıldı arayişi-bağ,
Növmidlik urdu laləvəş bağrıma dağ,
Zira tikən üzrə tutdu bülbül məskən,
Gül bad güzərgəhində yandırdı çirağ.

#رباعی
#فضولی
#Rübai
#Füzuli

هر گه که بهار داد آرایش باغ
زد بر جگرم چو لاله، نومیدی داغ
زیرا که گرفت، خانه بلبل بر خار
گل کرد فروزان، به ره باد چراغ


فارسی #فریاد_ناصری

بو کوچه دار اولایدو [بو كوچه دار اولايديBu küçǝ dar olaydı ]

او گلن یار اولایدو [او گله ن يار اولايديO gǝlǝn yâr olarydı ]

ایکی‌میزه بیر کوینک [ايكيميزه بير كؤينه كİkimizǝ bir köynǝk ]

یخه‌سی دار اولایدو [ياخاسي دار اولايديYaxası dar olaydı ]

 

برگردان:

 

کاش این کوچه تنگ بود و

آن‌که می‌آید تو بودی ای یار!

پیراهنی

به تن هر دوتامان

با یقه‌ای تنگ

تنگ‌تر حتا از حلقه‌ی یک دار!

 
@andaromidvari

شکست‌خوردگان افسرده‌اند و خودکشی می‌کنند
پیروزان افسرده‌اند و خودکشی می‌کنند

تنها تو افسرده نیستی ای زمین
که رهایت کرده‌اند در آسمان

زشت‌ها افسرده‌اند
زیبایان افسرده‌اند

تنها شما افسرده نیستید ای فصل‌ها
که زنجیرتان کرده‌اند به آمدن و رفتن

نمازگزاران افسرده‌اند و
بی‌نمازان افسرده‌اند

تنها تو افسرده نیستی ای خدا
که استدلال‌ آدمیان در بود و نبودت یکی‌ست

افسرده است شعر و
افسرده است سکوت
اما این به حال حروف فرقی ندارد

همیشه یک قسمت از طبیعت به قسمت دیگرش بی‌تفاوت بوده است

#فریاد_ناصری
@faryad_naseri

حالا بعد از دوسال، چه دو سالی! باروبنه گرد می‌کنیم که برویم زیر سقف خانه‌ی خدا، کلمه را به بازار ببریم.


حالا بعد از دوسال، باز به بهار، برگ‌‌هایمان را فراهم می‌آوریم تا از کتاب‌ها باغی بسازیم.

«باغ بی‌برگی که می‌گوید که زیبا نیست؟»

این هم کنایتی‌ست که اهل کتاب می‌روند زیر سقف خانه‌ی خدا سالی یکبار تا رسول کلمات تازه باشند.

بگذار بی‌دلیل و بی‌سبب شادمان باشیم حتی از همین چیزهای کوچک که گفته‌اند: «یادت بخیر شادمانی بی‌سبب»


اگر از تاریکی بگوییم بی‌انتهاست، چاه ویل است. گذشتگان نام چیزهای بدیمن را نمی‌آوردند، نمی‌گفتند. نام بردن از تاریکی احضار تاریکی است.

پس از همین چیزهای کوچک بگوییم بلکم که حاضر شوند، هرچند با گفتن خنده، شادی، کتاب، دیدار، از یاد نمی‌بریم که «مردگان این سال/ عاشق‌ترین زندگان بودند»


پس در روزهای پیش‌ رو، در یکی از راهروهای احتمالاً شلوغ مصلی منتظر دیدار روی ماهتان هستم.
همین که نزدیک شوید: به شما سلام خواهم داد.

سلام من به شما و به هر آن کس که ایستاده است و اگر کمر خم می‌کند، برای خنده است.


اگر به سلام و سلامتی و دیدار می‌آیید، این پست را آتشباران کنید.

بچه گربه‌ای که خمار شد.

یک دوستی می‌گفت: می‌دونی معتادا چرا معتاد شدن؟ می‌گفتم: نه! می‌گفت: از اوج‌پرستی! یک‌روزی یک‌جایی یک حال خوب رو درک کردن، بعد هی می‌دون که به اون حال برسن. هرچی می‌دون، نمی‌رسن که پایین‌تر می‌رن.
عشق هم مثل آن «یک‌روزی یک‌جایی یک‌حالی» است که اگر به هردلیلی از دست برود، تو می‌دوی که باز که باز که باز...
می‌گویند مردی معتاد بود. زنش گفت مرد رها کن این آلودگی را. مرد گوش نکرد. یک روز زنش گفت: لااقل تا من هستم دیگر نکش. مرد همان‌جا گذاشت زمین و نکشید. چون چیزی داشت که می‌توانست بالا و بالاترش ببرد. قضای روزگار بعد از سال‌ها زد و همسر مرد درگذشت. جنازه روی زمین بود که مرد بساطش را پهن کرد. گفتند تو که ترک کرده بودی. گفت: سال‌ها بود خمارش بودم.
عشق هم مثل همین... می‌آید پرت می‌کند اگر به هر دلیلی برود، باید چیزی باشد که جایش بگذاری اما چیزی نیست که بتواند جای عشق بنشیند، مگر عشق.
عشق همان اهلی کردنی‌ست که روباه به شازده کوچولو گفت. تو اهلی جایی، حرفی، سخنی، عادتی، خنده‌ای می‌شوی... بعد به‌ هر دلیلی اگر برود؛ آوخ که من خواهم گریست، سزاوار است.
در بالکلن نشر در این دو سال چندبار گربه‌ بچه کرده است. من هم گاهی نانی، آبی، صدایی... سبدی برای خوابیدن... خلاصه رفاقتی داریم با این گربه‌ها. به‌خصوص با ماتوشکا. ماتوشکا سال قبل که بچه آورده بود با بچه‌اش در بالکن می‌خوابید و همسر محترم بیرون از بالکن. یک شب سر اختلافات خانوادگی زدند همدیگر را کرک و پر کردند. صبح دعوایشان کردم، پریدند بیرون.
موقع رفتن بچه‌ی ماتوشکا طوری نگاه کرد که قلبم ریخت. در نگاهش ناباوری بود. بهت بود. جاخوردگی بود. مانده بود این که از پشت پنجره برایم بشکن می‌زد. آواز می‌خواند. این که برایم شیر می‌گذاشت. این که... و نمی‌توانست باور کند. دیدم خمار شد. دیدم دل بچه گربه انگار برای اولین بار خالی شد.
حالا هرشب به آن نگاه فکر می‌کنم و به یاد می‌آورم که من نیز چه بارها چنین نگاه کرده‌ام به‌خصوص به عشق... به عشقی که نان بود. آب بود. هوا بود...
رامیز روشن است که می‌گوید:
بزرگ می‌شود بچه مار
این طرف می‌رود، آن طرف می‌رود
خوشحال می‌شود از هوا
خوشحال می‌شود از خاک، از سنگ
هوس عشقی در دلش پر می‌شود
شب‌ها بی‌خواب می‌شود
به بوی غنچه‌ها
علف‌ها
... اما بی‌خبر و بی‌صدا
هر چیزی در وجودش بدل به زهر می‌شود...

آن بچه گربه حالا با خماری‌اش چه می‌کند؟

Gördüm səni, əldən ixtiyarım getdi,
Baxdım üzünə, səbrü qərarım getdi.
Xak oldumü hər yana qübarım getdi,
Əlqissə, qapından e’tibarım getdi

تا دیدمت اختیارم از دست برفت
از روی مه‌ات قرارم از دست برفت
چون خاک شدم، غبارم از دست برفت
القصه که اعتبارم از دست برفت.
#رباعی
#فضولی
فارسی #فریاد_ناصری

مصرع سوم را اولش این‌طور نوشتم که «چون خاک شدم، گرد و غبارم برخاست» دیدم ساختار مضمون ققنوسی‌ـ‌عرفانی واردش شده است. شبیه همان حرف خواجه‌ی هرات که «از آسمان تاج می‌بارد، بر سر آن که سر فرود آرد». عوضش کردم.
آن حال خوشی که از زبان و کلمات فارسی به من دست می‌دهد، فکر نمی‌کنم در هیچ زبانی تجربه‌اش کنم. منی که آنادیلی‌ام، زبان مادری‌ام ترکی‌ست. نشده در خواندن ترکی هیچ‌وقت آن نشئه‌ی فارسی را تجربه کنم.
حالا از طرفی هیچ‌وقت نشده حالتی را که از شنیدن موسیقی و صدای آواز ترکی بر من می‌رود، در آواز و موسیقی دستگاهی ایران تجربه کنم. خیلی عجیب است. به‌خصوص آواز ترکی... ای داد... استخوانم را به گریه می‌اندازد و پوستم را به خنده... عجب است و عجب‌تر.
جالب اینکه مثلاً با صدای رضوی سروستانی یا شهیدی، یا بنان به حدود این حال رسیده‌ام اما با صدای شجریان خیلی کم... چرا دروغ بگویم؟
می‌گویند مردی بود که سال‌ها با رفقای پرنده‌باز حشر و نشر داشت و خودش هم استاد قهاری شده بود در پرورش قناری... در لحظات مرگ اتاق را از اغیار خالی کرد و فرزندش را نگه‌داشت. گفت: پسرم! نخواستم با ریا بمیرم من هیچ‌وقت از صدای بلبل و قناری لذت نمی‌بردم... نمی‌بردم را گفت و مرد.
من البته که نمی‌گویم مثلاً از صدای شجریان لذت نمی‌برم...نه... بسیار هم لذت می‌برم و برده‌ام... حرفم جدای از لذت است. غرق شدن است. من با صدای رضوی سروستانی غرق شده‌ام وقتی که می‌خواند: یارم به یک لا پیرهن... خوابیده زیر نسترن... درحالی‌که همین را شجریان هم خوانده است اما با صدای او غرق نشده‌ام تا هنوز... ولی با صدای ابراهیم تاتلی‌سس این ابراهیم خوش‌صدا... صورتم را می‌گیرم طرف آسمان و چهره‌ام در آسمان و ابرها حل می‌شود... همان حالی که وقتی شعر و نثر فارسی را می‌خوانم. غرق‌شدگی. این عجیب است و عجیب‌تر.
ببینید در این ترانه وقتی ابراهیم ناگهان صدایش را بالا می‌برد... انگار استخوانهایت را می‌سابند. این بند را می‌گویم:
Aramam sormam bir daha
Yalvarsan bile Allah'a
Çıkmasa gecem sabah'a, aramam
من بین دو زبان می‌خندم و می‌گریم و روزگارم را با کلمات سپری می‌کنم، شبیه فرشته‌ای که چوپان ابرهاست.

#نشر_حکمت_کلمه
منتظر دیدارتان هستیم.

شعر هنر حسرت است. من می‌خواستم فیلم ساز و بازیگر شوم، نشد.

نه که نمی‌خواستم شاعر شوم، نوجوان که بودم کنار پنجره‌ی اتاقم رو به خیابانِ دیروقت می‌ایستادم و می‌گفتم یا چنان شاعر که نه هیچ‌کس یا چنان سلیمان وقت که شهری برای شاعران بنا کنم...

اما شدن سخت بود وقتی سرت به سختی‌ها می‌خورد بیدار می‌شوی، بیداری تاوان دارد.
بیداری نشانت می‌دهد چه قدر فاصله هست، باریک اما صعب و سخت. پس پناه می‌بری به شعر و کلمه تا بگویی این فاصله‌ی کم اما عظیم، چطور چیزی است.

شعر می‌خواهد این چیزهای عظیم، سخت و صعب را بگوید... برای همین شعر هنر حسرت است. شعر حسرت است. شعر اولین و آخرین پناه آدمی است به زاد و بود و نبودش.

اما همین شعر هم، یک‌جاهایی دستش نمی‌رسد، آنجا سرزمین حسرت است... مثلا یک‌بار در جوانی دوستی از من پرسید:

فریاد! مردم چطور با این زنان زیبا در خیابان دوست می‌شوند... خیلی جدی... خیلی غمگینانه پرسید.
من نمی‌دانستم. گفتم من فکر می‌کردم در خیابان فقط می‌شود زنان زیبا را نگاه کرد... یعنی نمی‌دانستم...
گفتم خیابان جایی است که آن‌ها که دارند، در حد تماشا می‌گذارند ندارها هم بهره‌ای ببرند... بدتر پکید و پکر شد، جای فلسفه‌بافی نبود، باید چیز دیگری به او می‌گفتم، چیزی که امیدوارش کند... بعدها این دوستم دیگر حتی شعر هم ننوشت. کچل شد و رفت سراغ کارهایی که من از آنها بی‌خبرم.

کاش الان بود ازش می‌پرسیدم: عاقبت فهمیدی مردم چطور با زنان زیبا در خیابان دوست می‌شوند؟

می‌توانستم مثل یک نقش بازی‌اش کنم، نقشی که یک دیالوگ شاهکار دارد، دیالوگی که قلبت را سوراخ می‌کند...



#مثلا من خسته از #نمایشگاه_کتابم. مغزم چرا قصه سر می‌کند؟
تشریف بیاورید، خوشحال می‌شویم از دیدارتان.
راهرو ۱۳
غرفه ۲۰
#نشر_حکمت_کلمه

در ستایش ادبیات #ماریو_بارگاس_یوسا #نشر_حکمت_کلمه

فهرست کتاب #در_ستایش_ادبیات #ماریو_بارگاس_یوسا #نشر_حکمت_کلمه