بیت

دوش در خواب تو را بر سرِ بالین دیدم
شاخهٔ گل به سرم بود که بیدار شدم

#مفرد_همدانی
@andaromidvari

هو
الله اکبر ای صنم حسنونده حیران اولموشام
قوس قزح دیر قاشلارین یایینا قوربان اولموشام
اوزون دور اول جنت گولی؛ بویون حقیقت سدره سی
عشقینده من بولبول کیمی عالمده دستان اولموشام
کون و مکام دان کئچمیشم وحدت شرابین ایچمیشم
جانان اوزونو گورموشم سر تا قدم جان اولموشام
دعوی منم قاضی منم منکر منم راضی منم
طاغیله هم یازی منم من کل دوران اولموشام
صوفی منم صافی منم عنقا منم قافی منم
کافی منم شافی منم من درده درمان اولموشام
زاهد منم عابد منم عاصی منم فاسق منم
مومن منم کافر منم من کل اینسان اولموشام
اوچماغیلن رضوان منم موسی ایله ثعبان منم
دانا ایله نادان منم گه این و گه آن اولموشام
گاه چیخمیشام عیسی کیمی چرخ اوستونه اوتورموشام
گاه وارمیشام یوسف کیمی مصرده سلطان اولموشام
صاحب قران قدرتم یاقوت کان وحدتم
شیمدی نسیمی یم بوگون خاک ایله یکسان اولموشام

- عمادالدین نسیمی
- نوید مثمر
@andaromidvari

نانای تکرار شده در پیکرک‌ها
خدیش
مادر واقع‌گرایی دیوانه‌وار
که برق می‌اندازی ناگهان بر صفات انسانی...


بند نخست شعر 《نانا》
کتاب مقدس
#فریاد_ناصری
تصویر هم حجاری پیکر ایناناست.
@andaromidvari

سرآغاز کار هنری. بخش دو/ برای دیدن و نگریستن بیرون از این حجاب‌ها، هایدگر وصفی از تابلو ون‌گوگ را پیش می‌گیرد که آن را کفش‌های کشاورز می‌داند. اینکه این کفش‌ها، کفش‌های خود ون‌گوگند یا کفش‌های کشاورز این‌جا اهمیتی ندارد. اهمیت از آنِ وصفی‌ است که هایدگر از این کفش‌ها در آن تابلو به دست می‌دهد تا بتواند از طرزهای معتاد و مأنوس برهد و راه خویش را برود. و در این راه ما را با «استواری یا وثوق» با «عالم» با «زمین» روبه‌رو کند. به تک‌تک کلمات هایدگر باید دقت کنیم: «بدترین خودفریبی آن است که بپنداریم وصفی که رفت کاری بود ذهنی (سوبژکتیو)... » چراکه سوبژکتیویسم محصول سیطره‌ی متافیزیک است. ثمره‌ی شرحه‌شرحه کردن وجود است. کمی پایین‌تر می‌نویسد که کار/اثر هنری آنچه هست چیزها را می‌گشاید. اثر هنری چیزها را چنانکه هستند گشوده می‌دارد. چیزها در اثر هنری «ناپوشیدگی وجود خود را عرضه» می‌دارند. هایدگر معتقد است ناپوشیدگی وجود را به حقیقت برگردانده‌ایم و اصل را از دست داده‌ایم و کمتر اندیشیده‌ایم که در حقیقت اینکه می‌گوییم حقیقت، چه بوده است؟ این‌جا آن موقف و گرانیگاه اصلی به اصل برگرداندن وارونگی‌هاست در این رساله‌ی هایدگر.
نخست aletheia/ آلثئیا بود. ناپوشیدگی وجود بود. به حقیقت ترجمه‌اش کردیم و این ترجمه و برگرداندن، راه‌زن شد. حالا هنر می‌تواند راهی از راه‌هایی باشد که ما را به حقیقت برساند: «در کار آنچه به کار است تحقق (وقوع) حقیقت است» چراکه «ذات هنر عبارت است از: خود را ـ درـ کار ـ نشاندنِ حقیقت» اما آیا هنر‌های روز و مدرن چنین توانی دارند؟ یا هایدگر از هنری دیگر و بزرگ حرف می‌زند که چنین نقشی را می‌توانست عهده‌دار شود. آن‌چه مشهود است هایدگر از هنری بزرگ حرف می‌زند. نه هنری که تاریخش ساخته است و تاریخ مصرف دارد. نه هنری که تجربه‌ی زیسته خاکش بوده است. نه هنری که تقلید واقعیت است. نه هنری که از ذات کلی چیزها ایده گرفته و می‌خواهد با آن ذات کلی این همان باشد و مطابقت بجوید. نه هنرهای زیبا و نه هنرهای دستی.
از این‌روست که سرآغاز کار هنری با «گشوده شدن وجود موجود» کار دارد که «تحقق حقیقت» است. از این رو فلسفه‌ی هنر در معناهای مرسوم فلسفی نیست که دنبال شرح تجربه‌ی هنری و ارزش‌های هنری یا به‌قولی استحسانی باشد. او در «وجود موجود تفکر می‌کند». هایدگر برای رسیدن به وجود است که هنر را نیز راه تقربی می‌یابد وگرنه که هنر بالذات مسئله‌ی او نبوده است. در وجوداندیشی دانسته است که «کار هنری، به‌وجهی خاص، وجود موجود را می‌گشاید» و این گشودن شدن، ناپوشیدگی همان حقیقت موجود است که محقق می‌شود چراکه او هنر را این چنین دریافته است: خود راـ درـ کارـ نشاندنِ حقیقت.
#فریاد_ناصری @andaromidvari

سرآغاز کار هنری. بخش سوم. از اینجاست که وارد این می‌شود که حقیقت چیست؟ عالم چیست؟ زمین چیست؟ بنا نهادن و مراقبت چیست؟ آفرین خواندن و تحسین چیست؟ تفاوت تاریخ‌سازی و با تاریخ ساخته‌شدن چیست؟ محصول فرهنگی بودن و فرهنگ‌ساز بودن چیست؟ فروبستگی و آشکارسازی چیست؟ برآورنده و نهان‌کننده کیست؟ پی‌کار/ پیکار چیست و کار/وان عالم و آدم پی چه کاری‌ست و این‌همه کارزار از برای چیست؟
هایدگر در وارون کردنِ راهِ وارون شده نشان می‌دهد چگونه ناپوشیدگی وجود را با برگردان‌ها، از اصل دور کردیم و بنیادهای نیازموده ساختیم. چنانکه از دکارت به این‌سو حقیقت شد، تصور درست و بر همین قیاس گفته شد: حقیقت (تصور درست) مطابقت با واقع و چیز است. تو گویی چیز بودن چیز بر ما آشکار است و ما چنان به آن آشکارگی عادت کرده‌ایم که «فرومانی و فریب‌اندازی‌اش» را به هیچ می‌گیریم. در این پیکار بین آشکارگی و پوشش، نمایش خود را با نوری می‌آراید و «نمایش در کار آراسته، زیباست. زیبایی یکی از انحاء تحقق حقیقت به‌عنوان ناپوشیدگی است». دیگر کاملاً آشکار است که هنر و زیبایی نه در برساخته‌ی علم استتیک مدرن و نه در ساحت متافیزیک غربی، برای هایدگر معنامندند که امری گره خورده با وجودند.
اما آیا کار را باید چنان تصور کنیم که بارکش تحقق حقیقت است؟ یعنی کاری صورت گرفته و انجام شده تا حقیقت محقق شود؟ آن کار انجام شده چیست؟ هایدگر از این راه ابداع را پیش می‌کشد تا پرده از فهم معتاد تخنه بردارد. «قول به اینکه یونانیان دست‌کار و هنر، هر دو را به یک نام، به نام تخنه می‌خوانند، رایج و روشنگر است، ولی سطحی و نادرست است. چراکه تخنه نه به معنای دست‌کار است و نه به معنای هنر، و نه به طریق اولی به مبنای امروزین تکنیک ]صنعت[. این لفظ اصلاً بر کار عملی دلالت ندارد، بلکه نحوه‌ای از دانستن را می‌رساند. دانستن یعنی: دیده بودن، دیدن در معنای وسیع لفظ یعنی دریافتنِ ]موجود[ حاضر بماهو حاضر. ذات دانستن را تفکر یونانی عبارت می‌داند از آلثئا یعنی کشف حجاب موجود... پدیدآوردن موجود است...» می‌بینیم در این معنا هم تخنه ابداع است و ابداع و مبدع چه می‌کنند؟ «موجود حاضر را از پوشیدگی به درمی‌آورد» اینجاست که ابداع با صورت‌بخشی متمایز می‌شود و «مبدَع بودن، تثبیت ـ شده ـ بودنِ پیکار است.» پس کار انجام شده هم به آن جهانی مربوط است که در آن وجود گشوده می‌شود و حقیقت در کار نشانده می‌شود و پیکار صمیمانه در جریان است و تخنه و آلثئا و پوئسیس در این فوزیس، باری دیگر معنای نخستین خویش را می‌یابند. بار دیگر پوئسیس از بند شعر صرف در مقام هنر زبانی رهایی می‌یابد و «هر هنری از آن روی که به وقوع گذاشتن ورودِ حقیقت موجود است بماهو موجود بالذات شعر سرودن است.» هایدگر در این مسیر راه وارون را برمی‌گرداند تا به نخست برسد اگرچه اصلاً پیگیر این نیست که فلسفه‌ی یونانی را تجدید و احیا کند چراکه «اگر هم این ناممکن ممکن بودی، به هیچ کار نمی‌آید.» هایدگر خود در تکمله‌ی رساله خستوست و فاش می‌کند که «تمامتِ رساله‌ی سرآغاز کار هنری، آگاهانه ولی بی‌آنکه صراحتاً در لفظ آید تلاش دارد در طریق پرسش از ذات وجود به تفکر بپردازد.» از این قرار گنجاندن این رساله ذیل مفهوم فلسفه‌ی هنر در معنای کلاسیکش که با استتیک و مباحث زیباشناسی پیوند دارد، ظلم به حرف و تلاش فکری هایدگر است اما اینکه بشود از این رساله و دیگر رسالات او تعاریف خاصش از هنر و زیبایی و... را درآورد، حرف و امکان دیگری است.
#هایدگر #فریاد_ناصری @andaromidvari

و اگر فاسقی چیزی در زیر دامن دارد و شاید بُوَد که خَمر باشد، نشاید که گوید: «بنمای تا چیست؟» که این تجسّس بُوَد...

گویند نقشِ انگشتریِ لقمان حکیم این بود که «پوشیدنِ آنچه دیدی به عیان
اولی‌تر که رسوا کردن به گمان.»

کیمیای سعادت
امام محمد غزالی

پی‌نوشت:
در غرب سنتی هست که بیش از آنکه به راه تلخ و افشاگرانه‌ی مارکس و فروید و نیچه چشم بدوزد راهی دیگری می‌جوید که نو کردن، احیا و بازسازی است. فهمی‌ است که سنت را ورز دوباره می‌دهد تا هضم دوباره کند. همین پاره‌متن از کیمیای سعادت می‌تواند زیربنای اصل حقوقی و قضایی و اجتماعی و اخلاقی باشد. باشد که دریابنده باشد.
#فریاد_ناصری

سرآغازی کار هنری. بخش چهارم

می‌گوییم، روش پدیدارشناسی هرمنوتیکی هایدگر یعنی کسان دیگری هم روش پدیدارشناسی هرمنوتیکی دارند. وقتی گفته می‌شود روش پدیدارشناسی هایدگر یعنی دیگر فیلسوفانی هم هستند که روش پدیدارشناسی را به کار برده‌اند و در نهایت روش پدیدارشناسی هرمنوتیکی گویای این است که پدیدارشناسی غیرهرمنوتیکی هم هست.
پس در گام اول با پدیدارشناسی شروع کنیم. پدیدارشناسی خود تاریخی دارد از پیشاسقراطیان، شیستوف، لامبرت، کانت و هگل تا هوسرل. پدیدارشناسی هوسرل را می‌توان پدیدارشناسی متعالی یا سوبژکتیو نامید. سه دوره‌ی مهم در نظام‌یابی این مفهوم نزد هوسرل قابل شناخت و پیگیری است: پدیدارشناسی علم به ذوات در ساحت آگاهی، پدیدارشناسی یک رویکرد فلسفی به روش پژوهش کیفی برای درک تجربه‌ی زیسته و در نهایت پدیدارشناسی تکوینی که عبارت است از کیفیت تقوم و تکون جهان در آگاهی. پدیدارشناساسی هوسرلی با گام‌های اپوخه یا براکت یا در پرانتز گذاشتن و تعلیق می‌آغازد. سپس تحویل است و پس از آن فرایند معنابخشی، از طرفی مفهوم حیث التفاتی نیز نزد هوسرل بسیار مهم است. شعار هوسرل بازگشت به خود اشیا یا پیش به سوی اشیا است.
پدیدارشناسی نزد هایدگر اما معنای دیگری پیدا می‌کند. مسئله‌ی اصلی هایدگر وجود است پس پیش به‌سوی وجود وَ مسیر تفکر غرب غفلت از وجود است که با متافیزیک غرب از آن یاد می‌کند. از این‌رو برای هایدگر پدیدارشناسی علم به ذوات در ساحت آگاهی نیست «بلکه روشی وجودی است لذا گونه‌ای هستی‌شناسی است» هایدگر که دنبال شناسایی وجود است و درمی‌یابد تنها انسان است که می‌تواند از وجود بپرسد و اوست که می‌تواند به چیزها معنا ببخشد. اگر بخواهیم به هرمنوتیک هایدگر توجه کنیم متوجه می‌شویم که معنای درست پدیدارشناسی در نزد او هرمنوتیک است و هرمنوتیک برای او بر بن اساسی فهم استوار است. چیزی هست که پدیدار شود. انسانی هست که پدیدار شدن او را دریابد و بین پدیدار و دریابنده نسبتی ایجاد می‌شود که مبتنی بر نوع نگاه دریابنده است. هایدگر دریابنده را دازاین می‌نامند.

#هایدگر
#فریاد_ناصری

اول با فقیهان نمی‌نشستم با درویشان می‌نشستم؛ می‌گفتم این‌ها از درویشی بیگانه‌اند چون دانستم که درویشی چیست و ایشان کجااند ، اکنون رغبت مجالست فقیهان بیش دارم از درویشان زیرا فقیهان باری رنج برده‌اند، این‌ها می‌لافند که درویشم، آخر درویشی کو؟

#شمس_تبریزی

این را که می‌خوانم یاد اشتباهات و خطاهای خودم می‌افتم که برحسب جوانی و نادانی و مدروز آکادمی را با اهل غَشِ آکادمی می‌سنجیدم و فکر می‌کردم جریان جاری علم بیرون از دانشگاه است.
مثال بزنم که اهل مثلم: یک ورزشکار هرچقدر هم که بیرون از باشگاه و مسابقات در فن و ورزشی ورزیده شود برای اثبات امر عاقبت باید پا به میدان بگذارد.
حالا چرا اصلا این را نوشتم، می‌خواستم بگویم شمس در اخلاق درویشی است که چنین بزرگانه اعتراف می‌کند. فقیه و درویش را اگر که بدانید، دو نماد از دو دستگاه فکری‌اند. دو جهانند. دو خلق متفاوتند که طبق همان 《الگوی منطق حذف》 مدام در نفی هم بوده‌اند. حالا یکی از اعاظم جهان درویشی جد و جهد دیگری‌اش را چنین بزرگانه می‌پذیرد.
باور من این است بزرگترین دستاورد فرهنگی ما در حوزه‌ی اخلاق عملی چیزی نیست جز همین اخلاق درویشی که با نام‌های اخلاق پهلوانی، اخلاق جوانمردانه، اخلاق اهل فتوت ... هم نامیده شده است. این اخلاق در مرزهای خسران و سود، بخشش و کسب می‌زیسته‌ است. اخلاقی که هر لحظه و هرجا از نو تعریف می‌شده است. تعریف تازه‌اش را شرایط تازه رقم می‌زده‌اند. چنین اخلاقی دقیقا شبیه اثر هنری بندی فهم است. تعریف دقیق و درست این اخلاق، این آیین به سختی تعریف اثر هنری است. چگونه یک نقاشی اثر ناب هنری است و هزاران کپی مشابه‌اش نیستند. آن چگونگی و چرایی است که این اخلاق را معنامند می‌کند.
بزرگترین دشمن چنین زیستنی، زیست اخلاق فقهی است. زیست اخلاق فقیهان برای هر لحظه و آن و عملی یک دستور ثابت دارد. زیست اخلاق فقهی، زیست مراقبت و کنترل است. زیست قواعد ثابت است. همین است که درویشان و صوفیان همیشه اتهام بی‌قیدی و لاابالی‌گری خورده‌اند از فقیهان. زیست اخلاق فقهی، زیست قید است. اخلاق درویشان اما می‌گوید: هیولای انسان با این سلام و صلوات‌ها، تن به مهار نمی‌دهد، جای دیگری باید پایش را گرفت و زمین زد، برای همین است که درویشان زهد و ریا را کنار هم می‌بینند.
اخلاق مسلط جامعه‌ی ما اخلاق فقهی است، جهان که نو شد اخلاق جهان نو هم به مدد اخلاق فقهی آمد و عرصه بر اخلاق درویشی تنگ‌تر شد. آنگاه دو رقیب در حمله و هجمه بر این اخلاق سیال، دست بر جعل‌ها گذاشتند. آن را با جعل‌ها و دروغ‌ها سنجیدند اما درست این است که چون شمس در حداعلای اخلاق جوانمردانه، هرچیزی را با بهترین‌هایش به میدان قضاوت ببریم.
چراکه 《کار پاکان را قیاس از خود مگیر/گرچه باشد در نوشتن شیر، شیر》... همان‌طور که گفتم، بزرگترین خسران فرهنگی ما از دست دادن این دستاورد در حوزه‌ی اخلاق عملی است. تو گویی ما بزرگترین اثر هنری خود را از دست داده‌ایم.

#فریاد_ناصری
#فقیه #درویش #اخلاق #زیست

@andaromidvari

اصلن تو فکر کن، رستم هم که بیاید
با این همه چشم‌بند
که رنگ چشم‌های ترا
از ما دریغ می‌کنند

راه‌ها به کجایش می‌برند
یا
با این سرباز‌های خسته که هر شب
کمی از مردی خود را
پای یقلوی‌ها گذاشته‌اند

آخر چطور می‌شود
عشق را
از ته این چاه‌ها نجات داد؟
#فریاد_ناصری
#سربازهای_خسته_پشت_خاکریزهای_تخت
@andaromidvari

دوستان این کتاب را با قیمت باورنکردنی از کتابفروشی‌های #نشر_چشمه و #شهر_کتابها تهیه کنید.

دوستان خبر دادند که کتاب در خود سایت چشمه ناموجود است. خوشحالم که دیگر حداقل باری در انبارشان نیست و ممنونم که سرمایه و انرژی‌شان را برای حمایت از این کتاب گذاشتند.
#نشر_چشمه زمانی یکی از حامیان بزرگ شعر فارسی بود اما به‌هردلیلی شعر فارسی از سکه افتاد، آن‌قدر که این نشر دیگر عطای شعر را به لقایش بخشید.
بعدها که خودم ناشر شدم فهمیدم چه زحمتی دارد کتاب. فهمیدم ناشرانی که برای نام #دیگری می‌دوند چه بزرگوارند.
و خیلی چیزهای دیگر فهمیدم...
شما فقط قیمت کتاب را ببینید

سرآغاز کار هنری. بخش پنجم. رابطه‌ی هایدگر با هنر با توجه به این که هنر در مسئله‌ی اصلی او که شناسایی وجود است جایگاه و نقشی ندارد به سه دوره تقسیم می‌شود. بی‌ارجی هنر، توجه به هنر بزرگ که در حقیقت تحقق حقیقت است و در نهایت توجه به هنر مدرن که زمانی آن را نیست‌انگار می‌دانست و پی بردن به امکان سکناگزینی در قرب آن. از دوره‌ی دوم به بعد هایدگر استتیک را فراورده‌ای می‌داند که نه تنها راهی به سوی هنر نیست چنان‌که وجود موجود را می‌گشاید، بلکه راه‌زن است. استتیک بر زیبایی منفک‌شده از حقیقت توجه دارد. درحالی‌که حقیقت و زیبایی از هم جدا نیستند. استتیک هنر را به حس و علم حسی و دریافت‌های حسی می‌کاهد. اگرچه این نگاه از لذت و زیبایی و تجربه‌ی هنری و تجربه‌ی دریافت و درک ابژه‌ی هنری داده‌هایی به ما می‌دهد اما این داده‌ها در برکه‌ی کوچک «تجربه‌ی زیسته‌» نفس می‌کشند که نسبتشان با تاریخ، تاریخ‌دار بودنشان است. هنر بزرگ که تاریخ‌ساز است در این برکه می‌میرد. هایدگر در مؤخره سرآغاز کار هنری چنین می‌نویسد: «علم استحسان ]زیباشناسی، استتیک[ کار هنری را یک برابرایستا ]عین مدرک، ابژه[ می‌گیرد، آن را برابرایستایِ ]حس،aisthesis [، محسوس در معنای وسیع کلمه می‌گیرد. امروز به این احساس می‌گویند تجربه‌ی زیستی ]به‌جان دریافتن،Erlebnis [، تجربه‌ی زیستی نه تنها در مورد حظّ هنری بل در کار ابداع هنر هم سرچشمه‌ای است تعیین کننده. هرچه هست تجربه‌ی زیستی است. بااین‌همه تجربه‌ی زیستی، حوزه‌ای تواند بود که در آن هنر می‌میرد». بدین طریق هایدگر معتقد است که استتیک یا زیباشناسی هنر را نه در طریق پرسش بنیادین از وجود که جدا از آن بدل ابژه می‌کند و توهم بیان و مستدل کردن حقیقتی را بنا می‌سازد که هیچ ربطی به حقیقت اصیل ندارد. هایدگر با پیش گرفتن روش توصیفی و تفسیری خود که همان روش پدیدارشناسی هرمنوتیکی است برای نمونه فهم‌های تازه‌ای از مثلاً تابلو ون‌گوگ، شعر «چشمه‌ی رومی» مایر و معبد یونانی به دست می‌دهد تا دانسته آید هنر چگونه خود را در کار می‌نشاند و تحقق حقیقت است. #هایدگر #فریاد_ناصری #فلسفه_هنر

دو بخش دیگر از یادداشت‌های مربوط به 《سرآغاز کار هنری》 مانده است.
بعد از اتمام، دوره‌ی جدید آنلاین سرآغاز کار هنری رو شروع خواهم کرد.
و همزمان در کنار يادداشت‌ها الگوها، یادداشت‌هایی پیرامون زیباشناسی منتشر خواهم کرد.

لطفا این صفحه را به دوستانتان معرفی کنید، ببینم امروز کانال را به هزار نفر می‌رسانید.

@andaromidvari

در سیل وقایع و اخبار بد، یکی باید بر طبل بکوبد و بگوید: 《چون که نوروز است》رد شدن از میان دود و آتش و جنگ و جنازه و مرگ و میر و چنگ زدن به سبزه‌ی امید، شاید تنها رسالت ماست در این روزگار.
دور دوم #جايزه‌ی #داستان_زنان #نشر_حکمت_کلمه اگرچه با تأخیر برگزار شد اما روند کارها نسبت به دور اول تندتر و به‌سامان‌تر بود. برای همین امروز می‌توانیم نتایج داوری دور اول را اعلام کنیم و منتظر نتایج نهایی جايزه باشیم که هفته‌ی آخر پاییز اعلام خواهد شد.
بر خود واجب می‌دانیم که سپاس‌گزار همراهی خانم فاطمه محمدبیگی باشیم که اگر تلاش‌های ایشان نبود، شاید هرگز این جايزه به دور دوم نمی‌رسید.


داوران دور نهایی این عزیزان خواهند بود:

اصغر نوری، مترجم و کارگردان
دکتر لیلا صادقی، شاعر و نویسنده
مهری بهرامی، داستان‌نویس
اقبال معتضدی، شاعر و منتقد و سردبیر مجله‌ی برگ هنر
و محسن توحیدیان، نویسنده و گرافیست

#از_زنان_بنویسم
#داستان #روایت #زنان #حکمت_کلمه #داوری #با_سیمرغ_واژه_ها #خواندنی_ها_کم_نیست

‍ فلسفه هنر

در تعریف حقیقت هنر، فلاسفه و اندیشمندان غرب و شرق متفق‌القول هستند و هنر را حاصل ذوق و حس زیباشناختی هنرمند و الهام می‌دانند.
 
افلاطون هنر را به معنای میمسیس، نوعی از تولید می‌داند که برخلاف پوئیسیس (تولید الهی)، تولید اصل یک شیء نیست. میمسیس در فارسی همان تقلید و محاکات است و به مفهوم نمایش و نمایاندن؛ در نظریه‌هاي اخیر از بازنمایی به جای تقلید بهره‌گیری شده است.
 
“ابوعلی‌سینا، خواجه‌ نصیرالدین طوسی و ابن‌رشد، میمسیس را تخیل نامیده‌اند.”
 
تقلید مورد پذیرش افلاطون، تقلید مبنی بر دانش است. افلاطون با تقلید مطلق مخالف است و بنای آن را بر جهل می‌داند. افلاطون گوهر هنر را والاتر از یک تقلید محض از طبیعت می‌داند؛ و علاوه بر دانش و مهارت، الهام را لازمه‌ی مهم هنر می‌داند.
“وردونیوس، پس از بررسی میمسیس افلاطون، می‌گوید، هنر به عرصه‌ی نمونه‌هاي دیدنی و ملموس محدود و وابسته نیست؛ هنر واقعی می‌کوشد تا از جهان مادی فراتر رود و به وسیله تصاویر ساده، بر آن می‌شود تا چیزی از ساخت والاتر وجود را به یاد آورد؛ آن ساختی از وجود که میان پدیده‌ها سوسو می‌زند.”
 
هگل متفکر قرن نوزدهم، با اطلاق زیبایی به هنر، عملاً زیبایی طبیعی را از آن مستثنا می‌کند. توضیح و استدلال او در مورد این تفکیک بنا بر آن دارد که زیبایی هنری از زیبایی طبیعی والاتر است. “زیبایی هنر آفریده‌ی روح، بازآفرینی زیبایی است؛ پرداخته‌هاي روح از طبیعت و پدیده‌هاي آن برترند.” هر امر زیبا تنها زمانی حقیقتاً زیباست که از عنصر روح برخوردار باشد.”زیبایی در طبیعت بازتاب زیبایی روح است و جلوه‌ي نارسا و ناکامل آن است.”
 
فلسفه هگل، فلسفه روح است. او هنر، دین و فلسفه را سه نوع تجلی روح مطلق در آدمی می‌داند؛ و نخستین نمونه روح در هنر را در هنر”سمبولیک” (نمادین) توصیف می‌کند. هگل، شعر را روحی‌ترین مظهر هنر می‌داند.
 
زیگموند فروید، عصب‌شناس و فیزیولوژیست و روانکاو اتریشی (۱۹۳۹-۱۸۵۶) هنر را ترکیب پر از رمز و اسراری از انتخاب ناشی از الهام ناخودآگاه و مهارت خودآگاهی می‌دانست؛ ترکیبی که با وجود اسرارآمیز بودن جنبه عرفانی ندارد و …
 
کارل گوستاویونگ شاگرد فروید نیز در این مورد با فروید هم‌عقیده بوده با این تفاوت که او برای هنرمند به عنوان هاتف و غیبگوی آنچه که ناخودآگاه جمعی می‌نامید، حرمت خاصی قائل بود.

هنر از اصطلاحاتی است که در زندگی فکری و عملی انسان بسیار مهم و حائز اهمیت است؛ و در حیات معنوی و کیفیت زندگی او نقشی بسیار حیاتی و قابل توجه ایفا می‌کند. هیچ جامعه‌ای را نمی‌توان یافت که در آن نشانه‌هایی از پویش‌ها و آفرینش‌های هنری وجود نداشته باشد. هنر از اهمیت برجسته‌ای برخوردار است و این حقیقت نیچه به هرجا که گفته شده، به سخن بزرگوارانه‌ای تبدیل نشده است که: “زندگی بدون هنر امکان ندارد.”
 
از جهت فلسفی، هگل بیان می‌کند که: “غایت هنر در آن است که هرگونه احساس خفته، تمایلات و شور و شوق را بیدار کند، به آنها جان ببخشد؛ نهاد انسانی را سرشار کند و همه‌چیز را برای انسان فرهیخته و رشدکرده احساس‌پذیر کند. هنر می‌تواند آنچه را عاطفه‌ی انسان در درونی‌ترین و نهفته‌ترین زوایا وجود دارد تجربه کند و پروراند؛ آنچه را در ژرفا و امکانات متعدد و جنبه‌های گوناگون نهاد انسان است به جنبش درآورد و برانگیزاند و …”
یکی از اهداف هنر، پالایش نفسانی از عقده‌ها و کسب آرامش و حصول نوعی بهداشت روانی است. در تفکر دینی و عرفانی مهمترین هدف هنر برای هنرمند، تقرب به حق است.
 
هنر، برترین نحوه‌ی انتقال تمایلات راستین روح به آگاهی انسان است؛ لکن هنر تنها قادر است جلوه‌ای محدود از حقیقت را در هیئت پدیده‌ی محسوس تجسم بخشد. واقعیت این است که هنر دیگر، آن انتظارات روح را برآورده نمی‌آورد که پیشینیان و گذشتگان در آن می‌جستند و آن را تنها در هنر می‌یافتند. امروزه هنر حقیقت روشن و شادابی خود را از دست داده است. از این رو، در زمان ما نیاز به شناخت حقیقت هنر به مراتب بیشتر از دورانی است که هنر نیازهای مردم را به‌طور کامل ارضا می‌کرد.


#فلسفه
#فلسفه_هنر
#خواندنی_ها_کم_نیست
#با_سیمرغ_واژه_ها
#نشر_حکمت_کلمه
منبع کانال انبارستان

بوسه نشان خیانت است.
یهودا اسخریوطی، شانه‌ی مسیح را می‌بوسد که شناخته شود.
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame