❇️ حتما شما هم زیاد کلمه‌ی جوهر را شنیده‌اید و خواسته‌اید بدانید که جوهر چیست؟

💠 خلاصه ی آموزه ی «مقولات» ارسطو در باب جوهر:

(۱) دو گونه جوهر وجود دارد: جوهر نخستین و جوهر ثانوی
(۲) جوهر نخستین همان فرد واحد انضمامی و ملموس و جزئی است که مکان را اشغال می کند و تحت انواع و اجناس واقع می شود و موضوع آنهاست.
(۳) انواع و اجناس جواهر ثانوی اند
(۴) نوع نسبت به جنس، به جوهر بودن نزدیک است و به همین دلیل می تواند موضوع جنس واقع شود
(۵) جواهر ضد ندارند
(۶) جوهر نخستین می تواند موضوع اضداد باشد
(۷) جوهر ذو مراتب نیست.

▪️قوام صفری، نظریه ی صورت در فلسفه ی ارسطو

#نشر_حکمت_کلمه
#فلسفه
#ارسطو
@hekmatkalame

بیردزلی معتقد است که ارزش زیباشناختی اثر هنری به این است که تجربه‌ی زیباشناختی را رقم می‌زند و تجربه‌ی زیباشناختی به چهار دلیل اهمیت دارد: یکپارچه‌سازی شخصیت، رشد فهم و ادراک، توسعه‌ی حس همدلی، رشد قوه‌ی تخیل.
#نشر_حکمت_کلمه
#زیباشناسی
#فلسفه
#فلسفه_هنر
@andaromidvari

سرآغاز کار هنری. بخش ششم و نهایی.

هایدگر مدام در روشی کهن و سقراطی در برابر پرسش‌، پاسخ‌های موجود را یک‌به‌یک می‌سنجد و دستشان را وامی‌کند تا به درخورترین پاسخ، پرسش بنیادینش برسد. به‌هیچ‌وجه پرسش را نمی‌هلد که راحت در پرده‌ی پاسخی راست‌نما پنهان شود. و در این راه مفاهیم تازه‌ای را پیش می‌کشد. برافراشتن کار هنری را نه ساختن و بناکردن و اجرا و نمایش دادنش می‌داند که آن را «در معنای سپاس داشتن و آفرین خواندن» می‌داند چراکه کار، ازآن‌رو کار است که عالمی برافرازد. و هیچ نمی‌گذارد که فکر کنیم عالم همین چیزهاست که می‌دانیم و می‌بینیم. عالم برابرایستا و عین مدرک نیست «عالم می‌عالمد... و ما در زیر آن مادام که... مهلت وجودمان می‌دهند، ایستاده‌ایم» و این عالم را انسان بر زمین بنا می‌کند. و در نسبت و تلاطم بین زمین و عالم است که هایدگر دو شأن از شئون ذاتی کار را نشان می‌دهد: «برافراشتن عالم و فراز آوردن زمین...» این دو اما در وحدت کار به هم بسته‌اند. اما آنچه که به چشم می‌آید بیشتر یک هماورد و پیکار و جنبش است نه آرام و رام و قرار و برقراری و سکینه و استاسیس ـ چنانکه قرار بود از تجربه‌های برآمده از زیباشناختی باشد ـ هایدگر آرام کار هنری را در این پیکار می‌بیند و اکنون باید نشان بدهد چگونه در آرام پیکار حقیقت در کار نشانده می‌شود. دوباره سنگ محک را به دست می‌گیرد و می‌گوید که وقتی می‌گوییم حقیقت، یعنی چه؟ پاسخ‌های آماده را برمی‌شمارد: «شناختی که در جمله‌ای به لفظ درآید... ]یا[ حقیقی آن است که با واقعی مطابقت داشته باشد و واقعی آن است که حقیقتاً باشد...» این‌ها که آن حقیقت نیستند. از طریق ذات می‌رود به سراغ تعریف حقیقت و به ماهیت و ذات این‌گونه می‌نگرد: «این ذات به یکسان صادق (ماهیت در معنای essential) جز ناذاتی‌ترین ذات نیست» باز به یادمان می‌آورد که در هستی حضوری یونانیان حقیقت ناپوشیدگی موجود aletheia بود. نه شناختی گزاره‌ای نه مطابقت با واقعیت، نه مطابقت با شناخت، نه تصور درست پس از دکارت ـ نه مگر سقراط بود که در منون از حدس در مقام چیزی که سبب شناخت است، سخن گفته بود ـ پس اگر حقیقت این‌ها نیستند «حقیقت به‌عنوان ناپوشیدگی چگونه وقوع می‌یابد؟» برای روشن کردن این امر، او نخست نشان می‌‌دهد که هرچه هست در بند وجود است و «در میان موجودات به‌طورکلی، روشن‌گهی هست... هرچه را که هست دربر می‌گیرد» به‌زعم هایدگر همین روشنی است که سبب ناپوشیدگی می‌شود اما همین روشنی خود سبب پوشیده‌داری هم هست. اکنون آن آرام در پیکار گویی درونی‌تر شده است. درونی‌تر چنانکه همان چیزی که سبب ناپوشیدگی است، پوشیده داشتن هم هست. ناپوشیدگی و پوشیده داشتن هر دو ذاتی حقیقتند. پس از این است که هایدگر انحا تحقق حقیقت را برمی‌شمارد: 1. کار بودن کار که همان برانگیختن پیکار است 2. زیبایی هم یکی از انحا تحقق حقیقت است 3. سامان دادن نیز نحوه‌ای از تحقق حقیقت است 4. خود را در کار نشاندن 5. کار بنیادگذاری نظام مدنی 6. فداکاری اصیل 7. پرسیدن متفکر که از وجود می‌پرسد. تمام این‌ها طرق تحقق حقیقتند و می‌بینیم که سامان‌دادن یا همان وقوع‌یافتن، در کار نشاندن، زیبایی و پیکار همه انحایی از نحوه‌های تحقق حقیقت هستند که از رهگذر ابداع و نه ساختن و مهیا کردن در کار هنری رخ می‌دهند. «هنر عبارت است از نگاهداشت مبدعانه‌ی حقیقت در کار. پس هنر شأنی است از شئونِ شدن و وقوع ]تحقق[ حقیقت.» هایدگر در نهایت همه‌ی انحا تحقق و وقوع و سامان‌دادن یا تثبیت صورت و در کار نشاندن حقیقت را شعر سرودن می‌داند البته نه آن هنر زبانی ـ هرچند این زبان است که موجود را نخست بار پدید و به دید می‌آورد ـ شعرسرایی در مقام امری که ذاتش پی‌افکندن حقیقت است. و این‌گونه باری دیگر هنر را از سیطره‌ی استتیک و متافیزیک می‌رهاند و به سمت وجود و هستی برمی‌گرداند البته اگر چنین امری ممکن باشد.

#سر_آغاز_کار_هنری #هایدگر #فریاد_ناصری
@andaromidvari

الگوی زخم و نور
الگو سازی رسانه‌‌ها
نخست کسی که برگردان دست چندم سخن مولانا را در فضای رسانه‌ای منتشر کرد حالا کاغذی یا هرچه. یک الگوی غلط برای پذیرش و زخم ساخت.
نه اینکه پذیرش چیز بدی باشد بلکه این جمله و حرف حتی به این سمت و سو رفته است که زخم‌خوردن هاله‌ی ارزشمندی و فضیلت‌مندی دارد.
مولانا گفت:
پس زخم‌هایمان چه؟
شمس گفت:
نور از آن‌ها وارد می‌شود.

چنین مضمونی البته که در آثار مولانا وجود دارد. اما محرابی که از مسجد کنده شود، اگرچه محراب است اما دیگر در آن نماز نمی‌خوانند، چیزی برای تماشاست.
بستر و جهان حرف اصلا چیز دیگری است. چسبیدن به لفظ همان پوستی است که بهر خران بگذاشتند، انگار کن که یکی چندصباحی برود نقاشی و رنگرزی بشنود که باید اهل رنگ بود، بعد برود بازار و سودا کند آن‌وقت مدام به همه بگوید که باید اهل رنگ بود. آن رنگ آنجا کجا و این اهل رنگ بودن اینجا کجا؟ آنجا رنگ تو را اصل می‌کند، اینجا متقلب.
پس اینکه حرف جاکن شده است و معناش سرجایش نیست. دیگر اینکه حالا این حرف کنده شده اصلا نباید برود در ساحت سیاسی، اجتماعی، روانشناسی حتی _اگر چه سخنی در ساحت جان و روان است_ این سخن و تکرارش چه خواهد ساخت. آدم‌هایی که از اشتباهاتشان نه که درسی نمی‌گیرند بلکه اشتباه می‌کنند که نورانی شود. البته پشت چنین تصوری هم الگوی شخصی جهان‌دیده و سینه‌سوخته و پرفراز و نشیب نشسته است که حالا از جهان و هرچه دروست قصه‌ها دارد. این تصویر همسایه تصویر آن پیرمرد داناست که در قصه‌ها پیداست.

می‌دوید از هر طرف در جست و جو
چشم پرخون تیغ در کف عشق او
دوش خفته خلق اندر خواب خوش
او به قصد جان عاشق سو به سو
گاه چون مه تافته بر بام‌ها
گاه چون باد صبا او کو به کو
ناگهان افکند طشت ما ز بام
پاسبانان درشده در گفت و گو
در میان کوی بانگ دزد خاست
او بزد زخمی و پنهان کرد رو
گرد او را پاسبانی درنیافت
کش زبون گشته‌ست چرخ تندخو
بر سر زخم آمد افلاطون عقل
کو نشان‌ها را بداند مو به مو
گفت دانستم که زخم دست کیست
کو است اصل فتنه‌های تو به تو
چونک زخم او است نبود چاره‌ای
آنچ او بشکافت نپذیرد رفو
از پی این زخم جان نو رسید
جان کهنه دست‌ها از خود بشو
عشق شمس الدین تبریزی است این
کو برون است از جهان رنگ و بو

#الگوی_فکری
#فریاد_ناصری
#زخم
#مولانا
#شمس
@andaromidvari

دوستان
اگر مطالب را می‌پسندید، برای دوستانتان هم بفرستید، فعلا همین خوانده‌شدن و 《درمیان‌گذاشتن》برایمان مانده است که قوت قلب است. پس قوت قلب باشید.
دست‌مریزاد
@andaromidvari

باید بپذیریم که در جانمان امیال و اراده‌ها یا به زبانی خواطری هستند، یا به بیانی دیگر اژدهای هفت‌سری وجود دارد که قرار بود با کاتارسیس یا پالایش هنری آرامش کنیم، دین نیز چنین ادعایی دارد، عرفان هم البته مدعی است که می‌تواند این اژدها را رام کند.

روانشناسی ناخودآگاهی می‌نامدش، رانه هم می‌گویند. رانه در فارسی گویاتر است. آنکه ما را می‌راند بی که بدانیم و فکر می‌کنیم این خودمانیم که می‌رویم، درحالی‌که، درحال 《رانده‌شدن》ایم.
ای رانده شدگان، برای تربیت شدنِ مقدماتی، پی بردن به این نکته، اول قدم است.
#فریاد_ناصری
#نشر_حکمت_کلمه
#فلسفه
@hekmatkalame

آیا می‌توانیم از زیباشناسی ماه حرف بزنیم؟
اگر اینطور باشد، باید سراغ ادبیات و نقاشی برویم تا ارتباط ماه و جنون، ماه و معشوق، ماه و کتان، ماه و کشش را ببینیم.
حالا آزمایش‌ها نشان می‌دهد که در شب ماهِ کامل، حيوانات رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهند. کوسه‌ها در آب‌های عمیق می‌مانند. شیرها بیشتر به آدمیان حمله می‌کنند.
آیا گذشتگان می‌دانستند که در دور عشق، عشق به کمال که برسد، مجنون می‌کند؟

#زیباشناسی
#ادبیات
#نقاشی
#ماه
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

یونانیان تجربه‌ی زیباشناختی را همچون آفرینش هنری می‌دانستند و مبانی آن و دیگر آفرینش‌ها و تولیدات تفاوتی اساسی نمی‌دیدند... حتی میان نگرش زیباشناختی و تفکر علمی تمایزی نمی‌یافتند و برای همین آن‌ها دیدن داشتند و هر دو را دیدن می‌نامیدند: تئوری /Theoria.

نگاره‌ی خودکشی شیرین.
تاریخ زیباشناسی تاتارکیویچ. مفهوم تفکر

#نشر_حکمت_کلمه
#خواندنی_ها_کم_نیست
#با_سیمرغ_واژه_ها
@hekmatkalame

بیایید یکبار بنشینیم و فکر کنیم که از هنر چه انتظاری داریم: انتظار داریم، آراممان کند و تسلی‌ای باشد بر دردهایمان؟ انتظار داریم کیفیات فرمی شگفت داشته باشد و کیفیات فرمی‌اش لذت‌بخش باشد؟ انتظار داریم عواطف و احساساتمان را بیان کند؟ انتظار داریم دانش و اندیشه‌ای تازه و نو عرضه کند؟ انتظار داریم سرگرممان کند؟ انتطار داریم، عاصی و عصیانگر و ویرانگر هرچیز کهنه باشد؟ آن‌وقت فکر کنیم آیا چیزی می‌تواند اثر هنری باشد بی‌آنکه این‌چنین باشد؟
در سنت ما آثاری هستند که تمام این ویژگی‌ها را دارند اما آفرینندگانشان، قصد خلق هنری در معنای مدرنِ اثر هنری را نداشته‌اند، مواجهه‌ی درست با این آثار چه ویژگی‌هایی دارد؟

تابلو اثر #سعید_دولتی
#فریاد_ناصری
#فلسفه
#فلسفه_هنر
@andaromidvari

سیزدهمین نشست فرهنگی اوسان:
رونمایی کتاب "جهان در بوطیقای نیما یوشیج" نوشته فریاد ناصری، شاعر و نویسنده.
از متن کتاب: سرنوشت تازه یا جهان در بوطیقای نیما یوشیج تلاش می‌کند تا گام‌به‌گام دیگر شدن تعاریف کلی در جهان نیما را پی بگیرد و نشان بدهد با هر تغییری در مفاهیم چه تغییرات مادی‌ای در جهان هنری او ایجاد می‌شود...

در این نشست بخش کوتاهی از فیلم "احمدرضا احمدی در نگاه بهرام دبیری" ساخته‌ی وحید میرزایی؛ عکاس و مستندساز نمایش داده خواهد شد.
#نشر_حکمت_کلمه
#موسسه_اوسان
#نشست
#جلسه_ادبی
#کامیار_عابدی
#حافظ_موسوی
#طلایه_رویایی
#وحید_میرزایی
و
#بهرام_دبیری
@hekmatkalame
https://t.me/osanschool

این نقاشی چیزی را بازنمایی می‌کند؟ وقتی می‌گوییم بازنمایی دقیقا چه معنایی در نظر داریم؟ رونوشت برداشتن، کشیدن از روی اصل، کپی برداری از واقعیت، تقلید، محاکات و حکایت‌گری، بهره‌مندی از واقعیت، تقلید از ایده‌ی کلی...؟
ما در این‌جا بسیاری چیزها را بدون تردید می‌شناسیم که این مرد است که این زن و کودک و پیرمرد و آب و سنگ و صخره و شاخه است.
این اثر واقعی است اما نه به معنایی که با واقعیت بیرون ارتباط دارد، بلکه واقعی است و وجود دارد، چون که سخن می‌گوید.
این نقاشی از ژوزف دزیره کورت، چه می‌گوید؟
آیا آزمونی اخلاقی برای مخاطب نیست که در آن دو پاسخ پیش چشم دارد؟

#فلسفه
#فلسفه_هنر
#نقاشی
#بازنمایی
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

وقتی می‌گوییم هنرِ رهایی‌بخش، این رهایی‌بخشی را چگونه می‌فهمیم؟ به‌طورکلی پیش‌فرض این است که باید بفهمیم که هنری هست که گروهی را ازچنگال ظلم و ستم عده‌ای نجات می‌دهد. پس این پیش‌فرض هنری سیاسی را در نظر دارد، هنری مبارز و معترض را که می‌تواند رهایی‌بخش باشد. آدورنو را باید پیشگام و پایه‌گذار چنین نظری دانست.
رهایی‌بخش بودن اما جز در ساحت سیاسی هم می‌تواند معنادار باشد، رهایی‌بخشی از دام افکار و احساسات تاریک، یعنی رهایی‌بخشی روانی. رهایی‌بخشی از احساسات مادی و این دنیایی و شرّ متافیزیکی‌، یعنی رهایی‌بخشی الهیاتی... تقریبا و به‌شکل مبهمی داریم جهت‌های مختلف رهایی‌بخشی را می‌بینیم اما آیا هنر باید رهایی‌بخش باشد؟


“Watson and the Shark” (1778) by John Singleton Copley
#هنر_مدرن
#هنر
#فلسفه
#فلسفه_هنر
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

آیا ما می‌خواهیم هنر از چیزها یک گزارش دیگر بدهد؟ آیا گزارش می‌تواند دقیقا و به‌طور عینی از یک چیز گزارش و خبری بدهد که با خود آن‌چیز این‌همان باشد؟ گیریم که بتواند، خب که چه؟ اما گزارش‌ها و خبرها همیشه چیزی کم یا اضافه می‌کنند. آن‌کس که روایت می‌کند، رنگ خودش را به روایت می‌دهد. از طرفی 《چیزها را چنان بنمایانیم که هستند》هستند را سه بار نشان‌دار کردم. آن‌چه که یک چیز هست، چه بودن چیزها کجاست و چیست؟ بیرون پوستِ چیزها برای چیزهای درون پوست، آن‌سو و درون نیست؟ پوست آیا برزخ میان دو دنیا نیست؟ هست چیزها نه مگر در همین برزخ است که تجلی می‌کند و ظهور می‌یابد؟ و انسان صاحب برزخی گویاست.
#فلسفه
#فلسفه_هنر
#بیانگری
#فریاد_ناصری
@andaromidvari


David Hockney
Drawing from Life


Celia, Carennac, August 1971 by David Hockney, Colored pencil on paper, © David Hockney, Photo Credit: Richard Schmidt, Collection The David Hockney Foundation

معرفی کتاب #غلبه_بر_احساسات_سمی
#لیا_گای
#ریحانه_جباری_روانشناس
#نظام_هاشمی
#نشر_حکمت_کلمه
#خواندنی_ها_کم_نیست
#با_سیمرغ_واژه_ها


بفرست برای کسی که به این کتاب احتیاج داره.
@hekmatkalame

گفت‌وگو با فرياد ناصري «سرنوشت تازه/ جهان در بوطيقاي نيما يوشيج»


محسن توحيديان

«سرنوشت تازه» با زير عنوان «جهان در بوطيقاي نيما يوشيج» كتابي است . قصد اساسي ‌اين كتاب -‌چنان‌كه نويسنده هم به آن اشاره دارد- نشان دادن «تعليمات مسلكي» يا همان نظريات ادبي و هنري نيما است و مي‌دانيم نظريات هنري و ادبي، خود بر بسترهاي كلان‌تري امكان ظهور و بروز دارند. بسترهايي چون مفاهيم جهان، طبيعت، عين و ذهن، انسان و... و كار نيما تدوين و تاليف نويي از نسبت ميان اينهاست. از اين منظر مي‌توان گفت «سرنوشت تازه» بازنگري آن طرز نگاه و زيست و فكري است كه نيما پيش ‌كشيده است. درباره اين كتاب با نويسنده‌اش، فرياد ناصري گفت‌وگو كردم. او شاعر، نويسنده و منتقد است و كتاب‌هايي مثل «گنجشك‌ها روي برف راه مي‌روند»، «سربازهاي خسته پشت خاكريزهاي تخت»، «اوراد حاشا»، «سرزدن»، «نامه‌هاي آلي» و «مقدس»...

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/208286/%D9%86%D9%8A%D9%85%D8%A7-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%B3%D8%B1%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87%E2%80%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA

زیستن در جهان زیباشناختی، تدرج و تدریج را به شما آموزش می‌دهد. لذت را قطره‌چکانی اما در هر مرحله کامل به شما می‌چشاند. از این قرار شبیه سلوک‌های معنوی و آموزش‌های رزمی باستانی است، حتی شبیه مقامات نظامی‌گری.
شما همین که وارد این نوع زیستن می‌شوید، در ارزش آن جهان شریکید اما نباید فراموش کنید که اکنون وارد عالمی شده‌اید که عالم طیف است. اگر پیش از زیست زیباشناختی، یک قرمز داشته‌اید، حالا باید هر روز و هر لحظه قرمز را بشکافید و قرمزها را کنار هم بچینید. طیف وسیعی از قرمزها که قرمزند اما هر کدام قرمزی دیگرند.
اینجا نگاه و اعتبارِ نظر با کسی‌ست که بیشترین قرمزها را دیده است اما نمی‌تواند بگوید تمام قرمزها را دیده است، چراکه جهان خلق، جهان امکان‌‌هاست، جهان گشودگی است. برای همین در این عوالم، حرمت به راهِ رفته می‌گذارند، احترام نظامی را برای شخص نمی‌گذارند، برای درجه‌ای که دارد می‌گذارند.
اگر مانرو بیردزلی را به خاطر بیاورید، او هم گفته است که در تجربه‌ی زیباشناختی، تمام تجربه را یکجا نمی‌دهند اما هر بار تجربه را تمام می‌دهند. حالا می‌توانید حدس بزنید چرا کسانی که دنبال لذت بوده‌اند، بیشتر از همه رنجورند؟

در دشت
رود کوچکی را دیدم که داشت می‌رفت

و کوهی که ایستاده بود
به نگهبانی از سنگی کوچک

و دریا را دیدم
که می‌خاست و نمی‌توانست

ایستادم
گریستم و
دلم را تماشا کردم


▫️ شعری از فریاد ناصری
▫️ عکس: لارس لمن

▪️ آستراخان کافه | مجالی برای هم‌هوایی | کانالی برای راه یافتن به جهان سیال موسیقی و ادبیات

🌀| @astrakancafe

پاکیزگی، بدن و شهوت همیشه اموری مذهبی بوده‌اند. آنقدر که مذاهب از بدن به‌مثابه‌ی یک ابژه‌ی جنسی و زنده‌ی پرحرارت حرف زده‌اند، پزشکی حرف نزده است.
آنقدر که مذهب و اهل شریعت و فقه در باب تن و شهوت و قوانین و چگونگی مدیریت یا کنترل و سرکوبش حرف زده‌اند، هیچ علم دیگری حرف نزده است.

بدن و شهوت و پاکیزگی _ خوشبویی، طراوت، تمیزی... که همه می‌توانند گرمای جنسی داشته باشند_ بسیار مذهبی‌اند، پذیرفتن یا انکار، تغییری در شدت نسبت ایجاد نمی‌کند.
هنرهای مذهبی و متون مذهبی همیشه لبریز از بدن و شهوتند.

نقاشی حمام زنانه در تفلیس گرجستان
#هنر
#فلسفه
#اندیشه
#مذهب
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

به‌راستی چیزهایی هستند که نمی‌توان آن‌ها را با کلمات بیان کرد. آن‌ها خود را می‌نمایانند. آن‌ها همان امور رازورزانه‌اند.

ویتگنشتاین

دیگر برای همه امر برتری، امری است بدیهی و آشکار. یعنی فکر نمی‌کنم کسی نپذیرد در این جهان، در مقام قیاس بین چیزها نسبت برتری وجود دارد.
این برتری در ساحت خود وجود/هستن هم نمایان است. تصویر یک چیز از وجود یک چیز خبر می‌دهد اما خود چیز از وجودش خبری مستقیم و بی‌واسطه می‌دهد.
وقتی این نسبت برتری را در ساحت وجود می‌پذیریم یعنی پذیرفته‌ایم که هر گونه‌ای در ساحت وجودی‌اش معنا و مقامی دارد که انواعش با بهره‌مندی از آن مقام، آن چیز می‌شوند.
هنر اگر در ارائه‌ی جزئیات نتواند، معنا و ساحت آن مقام اصلی را نشان بدهد، نتوانسته است به مقام هنر بودن برسد.
دیده‌اید مثلا در بعضی از آثار داستانی، سینمایی، تجسمی و... مادری تصویر می‌شود که ما هر وقت به 《مادر بودن》فکر می‌کنیم، آن را به یاد می‌آوریم. برای این است که آن اثر توانسته نزدیک‌ترین تجلی از آن ساحت وجودی را به ظهور برساند.

#هنر
#فلسفه
#فلسفه_هنر
#تصویر
#فریاد_ناصری
@andaromidvari


Two Tahitian Women
Painting by Paul Gauguin

لسینگ در کتاب حدود شعر یا نقاشی‌اش دو جهان شعر و نقاشی را از هم مستقل کرد. این استقلال چه دستاوردی داشت؟ زیباشناسی برای هنرهای بصری، نقد ادبی برای شعر و ادبیات.
کتاب لسینگ گزاره‌ی هوراس را بعد قرن‌ها از اریکه‌ی سلطنت بر ذهن‌ها پایین کشید. چه هنرمندان بزرگی به الگوی 《همچون نقاشی است شعر》هوراس باور داشتند و ساعت‌ها پیرامونش گفت‌وگو کرده‌ بودند. لسینگ نوشت: 《اگر نقاشی می‌خواهد خواهر شعر باشد، باید حسادت را کنار بگذارد》اما هرچه جهان نو تلاش کرد، مرزها را مشخص‌تر کند، عاقبت باز مرزها در هم شدند. مرلوپونتی بود که نشان داد، درهم‌ریختگی زمانی، تقاطع و محو شدن خطوط، حاسّ و محسوس را به‌هم می‌آمیزد و از هم می‌گذراند.

در عشق‌ورزی کیست که عشق می‌ورزد؟

بینش پس از خطبه (انگلیسی: Vision After the Sermon) یا کشتی گرفتن یعقوب با فرشته (انگلیسی: Jacob Wrestling with the Angel) یک نقاشی رنگ روغن از پل گوگن نقاش فرانسوی است که سال ۱۸۸۸ کشیده شد و اکنون در نگارخانه ملی اسکاتلند در ادینبرا نگهداری می‌شود.

#فلسفه
#فلسفه_هنر
#لسینگ
#هوراس
#مرلوپونتی
#فریاد_ناصری
@andaromidvari