این چند خط شعر هم در این ساعت از بامداد، برای دیوانگان شعر و شب.
@andaromidvari

زنان در زندگی هایدگر
ار آفریده تا زنان بسیار دیگر
از کوچولوی نازنین تا سرزمین‌های دور پرسش‌های بزرگ
از مواجهه با آرنت که دیگر کوچک نیست، خانه و سکونت نیست

آیا تصویر ویزگی عادی آن دوران بوده است چنان که سارتر سیمون دوبوار را 《سگ آبی عزیز من》 صدا می‌کرده است؟

آیا زبان آلمانی نسبت ذاتی با فاشیسم دارد؟
#زندگی_و_تفکر_هایدگر
#نازیسم_زن_فلسفه
#آلن_بدیو
#بارباراکاسن
#میترا_سرحدی
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

این هم دو سه خطی از بولنت که در متنِ تصویر، شده بودنت، حالا تو بگیر نبودنت.
تقدیم به دیوانگان جمع
کسی اگر یک قالب ساده‌ی گرافیکی بزند برای این ترجمه‌ها، مرا مرهون لطفش کرده است.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

ویتگنشتاین نگریستن از وجه ازلی را نگاهی می‌دانست که می‌تواند خالق هنر باشد. اینکه نگاه هنری لزوما زیباست یا نه، حرف دیگری است. دقیق اگر بشویم یعنی نگاهی هست که از هنر و خلق دور است. غرق عادت است. چیزها در وجود خود مانده‌اند و بین ما و آن‌ها در و راهی گشوده نیست.
بیایید از اینجا ناگهان پلی بزنیم به فرمالیسم روس، به شکولفسکی، به آشنایی‌زدایی. در فرمالیسم روس هم می‌بینیم شگردی که هنر را خلق می‌کند، در یکی از راه‌های خودش چیزها را از دست پرده و غفلت آشنا بودن نجات می‌دهد. دیدن را از نگاه خوگر می‌شوید. گمانم همه‌تان دارید در دلتان می‌خوانید که: چشم‌ها را باید شست.


Dove
Illustration by Pablo Picasso

#فلسفه
#هنر
#فرمالیسم
#ویتگنشتاین
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

برای هیچ ‌کس عشقی چنین آرزو نمی‌کنم که عشق نیست و دوزخ است.
ازدمیر آصیف اما انگار تجربه‌ی دوزخ داشته است.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

دیدن، روش است. بی‌شک این گزاره، عصاره‌ی یک نظام فکری است. در این گزاره هنوز حقیقت در چنگ روش است اما روش از چنگ تفسیر و هاله‌ی ریاضی و شابلونی خارج شده است.
اما نکته اینجاست که دیدن را، چطور می‌بینیم؟ درباره‌ی دیدن تا دلتان بخواهد مقاله و کتاب هست. در صفحه هم اگر جستجو کنید، دیدن را زیاد می‌بینید.
دیدن یا درست‌تر، چطور دیدن است که چه چیز بودنِ چیزها را مشخص می‌کند.
با این حساب کودکان دید بی‌حد دارند و هنوز چیزها برایشان آن‌چیزی نشده است که برای بزرگسالان.
این امر تجربه‌ی کودکان را وسیع می‌کند، تربیت و جهان بزرگسالان اما بر این دید حد می‌گذارند و مدام می‌گویند که این، این است و آن، آن است. جهان کودک نزدیک‌ترین جهان، به جهان زیباشناختی و عرفانی است. تنها تفاوت این است که این جهان، به‌قصد و التفات ساخته نشده است. ارزش و اهمیت این جهان‌ها در آن است که برپا شوند.
#فلسفه
#فلسفه_هنر
#دیدن
#زیباشناختی
#عرفان
#کودکی


نقاشی اثر نقاش معاصر آمریکایی اربن هانسون

@andaromidvari

مقاله‌ی شرط مانیفست
در نقد مانیفست شعر حجم از مرتضی پورحاجی.
...
در ادامه‌ی مانیفست‌خوانی‌ها
@andaromidvari

۲۱ آبان زاد روز نیما، مردی که سرنوشت تازه‌ی ما بود، مبارک
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

تو نام سادگی را می‌دانی
اما حس سفید ابر را
در تیرگی سایه‌اش نمی‌بینی


از دفتر شعر
سایه‌ی ابر بر سبزی روزی که نیامد
#آزیتا_ساسانیان
#نشر_حکمت_کلمه
@andaromidvari

بیانیه یا مانیفست شعر حجم


@andaromidvari

بازسازی نور ممکن نیست اما می‌شود با چیز‌های دیگر نشانش داد مثلا با رنگ.

پل سزان


به گمان من بین تجربه‌ی عشق، تجربه‌ی زیباشناختی و تجربه‌ی عرفانی با تمام تفاوت‌های بنیادین و ذاتی‌شان وسعت وسیعی از اشتراکات وجود دارد.
هر سه، تمام حوزه‌های نخستین معنای تجربه را دربرمی‌گیرند. یعنی با مبتلاشدن به این تجربه، تمام جسم و جان درگیر می‌شود و احوالات بدنی و ذهنی متفاوتی رخ می‌دهند.
البته که این احوالات درهرکسی و باتوجه به نوع و شدت تجربه‌، شدت و غلظت خاص خودش را دارد.
در گام بعدی کسانی که به عمیق‌ترین شکلی این تجربه‌ها را زیسته باشند، دچار تبدل و تحول روحی‌ای می‌شوند که با همه‌ی حضورشان در زیست عمومی "نظرگاه" و "دید" متفاوتی به زندگی و جهان خواهند داشت.
ادبیات نظری‌ای که می‌خواهد تجربه‌ی زیباشناختی را توصیف کند یا ادبیات دینی و حکایات عارفان و آثار هنری و ادبی سرشار از استعاراتی هستند که خبر از دگرگونی احوالات و تعییر و تبدل‌هایی می‌دهند که در اینجا از آن سخن گفتیم.
که بود که گفته بود: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند؟


#تجربه
#فلسفه
#فلسفه_هنر
#دیدن
#فریاد_ناصری

نقاشی از ارین هانسن
@andaromidvari

گروه شعر فارسی خانه فرهنگ گیلان:

نقد و بررسی کتاب

🔹 سرنوشت تازه؛ جهان در بوطیقای نیما یوشیج |  فریاد ناصری

🔹 سخنران‌ها: دکتر رضا چراغی | آرمان میرزانژاد

🔸 یکشنبه | ۲۸ آبان ۱۴۰۲ | ساعت ۱۷:۳۰

@ kfgil

برسان به دست صاحب حرف
@andaromidvari

به زبان اهل عرفان اگر بگویم: محبت پیر است.

@andaromidvari

می‌خواستم گزارشی از جلسه‌ی دیروز رشت برایتان بنویسم اما دیدم هوای بارانی تهران، الان بیشتر مناسب دل دلدادگان است.
پس این دو سطر تقدیم شما
@andaromidvari

زیباشناسی اصطلاحی‌ است پیچیده و مثل هر اصطلاح تخصصی تاریخ و تبار خودش را دارد. در زمان ارسطو یونیان این واژه را به صورت aesthesis به کار می‌بردند و دلالتش تمام ادراک‌های حسی را در برمی‌گرفت. اما این الکساندر باومگارتن بود که این اصطلاح را به شکل ویژه به عالم هنر آورد و برای علم ادراک حسی easthetics را به کار برد و امر زیباشناختی را the easthetics نامید. بعد از این اصطلاحات نه در آن معنای مد نظر او به طور دقیق اما در همان عالم هنر باقی ماند و پذیرفته شد.
تجربه‌ی زیباشناختی را نخست می‌توان در همسایگی تجربه‌ی عرفانی، تجربه‌ی دینی قرارداد و از این همسایگی حدود چنین تجربیاتی را سنجید و بعد سراغ کیفیاتش رفت. تجربه‌ی زیبایی شناختی اگرچه حسی است اما محدود به حسیات جسمانی نمی‌شود. ادراک زیباشناختی «ادراک جنبه‌های معینی از متعلق ادراک است» . تجربه‌ی زیباشناختی محدود به آثار هنری نیست. آنچه محدود به عالم هنر است، فلسفه‌ی هنر است اما تجربه‌ی زیباشناختی «بر ادراک کیفیات زیباشناختی تأکید دارد».

#فلسفه #فلسفه_هنر #تجربه_زیباشناختی #فریاد_ناصری
Reclining Nude on Blue Cushion/ Amedeo Modigliani

.
کارگاه مبانی و مقدمات ورود به شعر فارسی

با فریاد ناصری
نویسنده، شاعر و منتقد ادبی
۸ جلسه
آنلاین

در یک فرصت هشت جلسه‌ای با مبانی و مقدماتی آشنا می‌شویم که درهای ورود به ساحتِ «شعر فارسی» است. درهایی که سبب می‌شود ما درک درست‌تر و در نهایت بهتر و زیباتری از «شعر فارسی» داشته باشیم. پیش از ورود به این حوزه و برای اشراف هرچه بیشتر به این جهانِ وسیع ناگزیریم دسته‌بندی‌های موجود را بپذیریم و درباره هریک به صورت علمی بحث و به صورت عملی تمرین کنیم.
.
جهت کسب اطلاعات بیشتر به نشانی www.osanschool.ir مراجعه کنید.
برای ثبت‌نام به تلگرام شماره ۰۹۹۱۸۵۸۵۳۰۰ پیام بدهید

زندگی جنگ بود
نوشتن شکست
ما با شکست‌هایمان جنگیدیم

امروز که سرانجام، جنگِ معلوم‌انجامِ فریاد ناصری با قضای غم‌انگیز روزگار به پایان رسید، این قطعۀ ابتدای شعر «گزارش» در کتاب «سر زدن» او پیش خاطرم پیدا شد.

واقعیت این است کتابفروشی حکمت کلمه خودش خوب بود، جایش خوب نبود. و من این را در همان چندباری که رفتم سراغِ فریاد ناصری، به کنجِ آن آرامِ شیرینِ ژرف میان آن هزاهزِ پوکِ پرزرق‌وبرق، به او گفتم و او خودش بهتر می‌دانست که جای اسبِ چموشش میانِ این خرانِ عنکِ دَبور نیست؛ میان گُنگانِ گیتی. در همین یک کتاب «سر زدن» آنقدر کلوچ‌های پنبۀ خیال‌ ریخته که هربار خواستم از آن بنویسم شرمم آمد که کجای این توفان می‌شود سوار شد و بحر کاوید و دُر بیرون کشید، و بعد یک چنین غواصی بجای صیدِ نهنگ برود بشود بنشیند مر مگس را در آن هوا رگ بزند!

می‌گویند اعشی، شاعر بزرگ عرب، جنّیه‌ای داشت به نام مِسحَل که برو شعر تلقین می‌کرد؛ و الا چطور آدمی بدون ربط وثیق با پریان بتواند چنین معلّقات و شعرهایی بگوید. تمام همّ و غمّ و کرّ و فرّ ناصری معطوف به حفظ مِسحَلش شده بود، در آنجا. این «آنجا» ورطۀ خوف است برای هرکس که گریبان چاک می‌زند در راه قلم.

به هر تقدیر امیدوارم پایانِ آن راه برای کتابفروشی حکمت کلمه پایانی تمام نباشد و، چنان که شنیدم، جای دیگری بهتر امتداد داشته باشد، جایی که «آنجا» نباشد.

معرفت بزرگ و آیین میانه‌گزینی

زمانی دانشجویی از من پرسید که اگر سه کتاب بخواهید از میان تمام کتا‌ب‌ها معرفی کنید، کدام کتاب‌ها خواهند بود؟ گفتم: کتاب‌های مقدس.
معرفت بزرگ و آیین میانه‌گزینی،  دو متن از چهار کتاب آیین کنفسیوس است که به فارسی شیرین گیتی وزیری سال ۱۳۹۴ در هزار نسخه منتشر شده است و دیگر چاپ نشده است. اگر مترجمش مثل بعضی از مترجمان و نویسندگان بود، ناشرش لابد الان دیوانه شده بود.
کتاب معرفت بزرگ، بیشتر سیاستنامه است و بهبود حال و روز مملکت را در روشی روشن و ساده شرح می‌دهد اما این‌طور نیست که فقط به‌کار حاکمان بیاید. سخن با همه می‌گوید. کتابی است برای در امان ماندن از خطا، رسیدن به آرامشی در اوج نیکویی و حسن.
کتابی است که صداقت افکار تا شادی مملکت را در راهی ساده و روشن بیان کند. کتابی که نو سازی روزانه، پدیدآوردن مردم و احکام جدید را در راهی که فضیلت دارد، نشان می‌دهد. دستینه‌ای است که می‌خواهد خود را بسازد تا مملکت آباد شود. ذهن مهار شده را نشان می‌دهد که دور از هیجان‌ها، خطا نمی‌کند. در فصل نهم و دهم اما پرده می‌اندازد و صریح می‌گوید: 《از برکت وجود یک خانواده‌ی مهربان، تمامی مملکتی مهربان می‌شود، و از ادب و تواضع یک خانواده، تمامی مملکتی مؤدب و متواضع، حال آنکه، فساد و جاه‌طلبی یک فرد، ممکن است سراسر مملکتی را به‌ طغیان و بی‌نظمی کشاند.》

یا در فصل دهم که رو به حاکمان دارد. حاکم زمانی پدر مردم است که بیزار باشد از آنچه مردم بیزارند و دوست بدارد آنچه آن‌ها دوست می‌دارند.
با به دست آوردن دل مردم و هماهنگ شدن با آن‌هاست که مملکت را خواهید داشت.
اگر زمانی در پیشگاه آسمان‌ها هم ظاهر می‌شده‌اید، عبرت بگیرید که با از دست دادن مردم، حکم آسمانی را از دست خواهید داد.
دیدن و شناختن افراد بااستعداد و دعوتشان به حکومت، دیدن و شناختن افراد شرور و راندنشان از حکومت... بگذارید عین عبارات را بخوانیم: 《دوست داشتن کسانی که مردم از ان‌ها بیزارند، و بیزار بودن از کسانی که مردم آن‌ها را دوست دارند، بی‌حرمتی به احساس طبيعي انسان‌ها است. بر سر کسی که چنین کند حتما بلایی نازل خواهد شد》
در ادامه از افزایش تولیدکنندگان و کم کردن مصرف کنندگان می‌گوید. در نگاه کتاب معرفت بزرگ، قلب، جسم انسان، خانواده، ایل، ایالت، مملکت، پادشاه و قلب پادشاه آن زنجیره و بستری است که اگر در راه درست باشند می‌شود 《بوی بهبود از اوضاع جهان شنید》
در فرسته‌ای دیگر از کتاب میانه‌گزینی خواهم نوشت.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari