شاید دیگر هیچ‌وقت فرصت نکنم که به این کتاب عظیم برگردم، نمی‌دانم. اما چه کتاب‌ها بوده است که گذاشته‌ام تا بعدها از آن‌ها بگویم و دیگر فرصتش پیش نیامده است. همیشه گفته‌ام که وقتش را که گم کنی، بختش را هم گم می‌کنی.
چانگ‌یانگ در ترجمه‌ی لفظی راه راستِ بی‌تغییر است. راه راستی که ثبات دارد. در اینکه متن، متنی خودشناختی و عرفانی است شکی ندارم. نمی‌دانم اگر کسی دیگر هم می‌خواند، همین‌قدر هم‌دستی با متون عرفانی خودمان در آن می‌دید یا نه؟ البته که من هم خواندنِ مترجم را می‌خوانم.
کتاب با عطای آسمانی که طبیعت است می‌آغازد و هم‌سازی با آن، طریقه (طریقت) خوانده‌ می‌شود. بعد از این آغاز، بیشترین حرف بر سر انسان برتر و فضایل و اخلاق و خلق و خوی است.
در این راه و با این فضایل است که می‌شود بر دیگران غلبه کرد. او نه‌تنها با آسمان همساز است که با زمین نیز هماهنگ است. انسان برتر، قدرت خدمت کردن را می‌شناسد و بیش از هرچیز به خدمت کردن والدین اشاره می‌کند و بر آن پافشاری دارد. او تحکم نمی‌کند. تملق نمی‌گوید. ساکت و آرام است. و می‌داند که 《برای صعود باید از پایین آغاز کرد》کم‌کم مفهومی بنیادین به میان می‌آید: صداقت. در فصل شانزدهم می‌خوانیم که نمی‌شود جلو چیزی را گرفت که از صداقت نشأت گرفته است. انسان این نگاه تنها نیست که موجودات روحانی زیادی با او بر زمین راه می‌روند. در ادامه‌ی کتاب صداقت و خدمت کردن اصل وظیفه‌شناسی را تعریف می‌کنند. کسی که وظیفه‌شناس باشد و خدمت کرده باشد 《فرمانروایی بر قلمرو سلطنت را چون نگریستن بر کف دست خویش آسان خواهد یافت》باور کتاب این است که آن‌چه منحصر به شخص شاه است، کاربرد همگانی دارد.
می‌توان چنین خلاصه کرد که تاج‌داران بی‌حق، موجودات را مسخ می‌کنند و تاج‌داران صاحب حق، مس وجود مردمان را به کیمیا، زر می‌کنند. 《همان‌طور که نوعی زنبور، کرم‌های ابریشم‌ جوان درخت توت را می‌گیرد و به‌ سوراخ خود می‌برد، و در آن‌جا آن‌ها تغییر شکل می‌دهند و به‌صورت زنبور در می‌آیند، حکومت نیز به یقین مردم را تغییر می‌دهد.》در حالی‌که صاحب کامل‌ترین صداقت ممکن در زیر آسمان جز خودش 《می‌تواند طبیعت دیگران را نیز کامل سازد》،《تقوای او چون تار مو سبک است》 یادمان هم نرود که 《 اعمال آسمان نه صدایی دارد نه رایحه‌ای》.

معرفت بزرگ و آیین میانه‌گزینی
متون اصلی آیین کنفسیوسی
مترجم گیتی وزیری

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

آینده، مؤنث است.


تو هم می‌توانستی حق باشی
نخ خیمه‌شب‌بازی‌ای باریک
مثل موی زنی مرده
که شاعری دیوانه در کرمانشاه
نمی‌توانست از آن بگذرد

خونی در رگ‌های هوا
که کسی به حق بودن و نبودنش کاری ندارد
همین عکس روی پاکت سیگار
که برای تماشا کشیده‌اند

19/9/90
شعری منتشر نشده

آینده، مؤنث است. شعار رادیکالی فمینیست‌ها

فیض و امداد الهی که نفس رحمانی نامیده می‌شود در جوهری که انسانیتِ انسان به آن است تجلی کرد و با اظهار آن خود پنهان شد و سپس از همان حقیقت، شخصی را به صورت آن آفرید و او را زن نامید. پس زن نیز به صورت انسان ظاهر شدو مرد به زن میل کرد. چون میل شیء به نفس و حقیقت و خود زن به مرد مشتاق شد چون اشتیاق فرد به وطن و اصل خویش.
شرح قیصری فصوص الحکم
پیامبر آن‌گاه که از محبت زنان و بوی خوش و نماز خبر می‌دادند، نگفت من آن‌ها را دوست می‌دارم بلکه فرمود نسبت به آن‌ها دوست گردانیده شدم... او در این دوستی، تخلق به اخلاق الهی می‌ورزید.
کتاب نقد- شماره 1- زمستان 79
@andaromidvari

تثلیث‌های عالم هنر

عالم هنر که می‌گوییم سه وجه و سمت در نظرمان شکل می‌گیرد؛ خود هنر، هنرمند، اثر هنری. پذیرفته‌ایم که هنری هست که هنرمند با به‌کاربردنش اثر هنری را خلق می‌کند و پیش می‌نهد. اینکه هنر چیست؟ تعریف دارد یا تعریف ندارد. ذاتی دارد یا نه؟ بحث مفصلی است اما طیفی وجود دارند که ناگفته بر سر اینکه چیزی هست که "هنر" نامیده می‌شود، توافق دارند.
اما خود اثر هنری هم در جهانش تثلیثی را بر شانه می‌برد؛ ماده، موضوع، بیان. رنگی، حرفی، صوتی، صدایی، چوبی، آهنی... ایده‌ای را برعهده می‌گیرد و آنگاه با هم چیزی را بیان می‌کنند که عالم و جهان اثر هنری است.

"Nude at Rest"
Balthus (Balthasar Klossowski) (Inspired By) - Oil On Canvas - 150 x 200 cm


#اثر_هنری
#هنرمند
#هنر
#ماده
#موضوع
#بیان
@andaromidvari

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/Main/Page/2556/7/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%88-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%D9%8A%D8%A7%D8%AA

کتاب و کتابخوانی يادداشت مدیر نشر حكمت کلمه در روزنامه‌ی اعتماد همراه با يادداشت آقای رئیس‌دانایی، مدیر نشر نگاه و خانم افراز، مدیر نشر افراز

#نشر_حکمت_کلمه

کل ماحکم به العقل حکم به الشرع.
هرچیزی که عقل به آن حکم کند، شرع هم به همان حکم می‌کند.

در پروژه‌ی الگوها، مهم‌ترین نکته‌ی گام اول دیدن و شناخت است. ما چیزها را شناخته شده و طبیعی می‌بینیم. در ظواهرشان می‌شناسیم. اگر بتوانیم از الگوها بیرون بیاییم تازه می‌توانیم با خود آن چیزی که پیش روی ماست مواجه شویم، نگفتم که می‌توانیم بشناسیم. ترک شناخت، اولین گام شناخت است. باور به اینکه ما چیزها را می‌شناسیم، رسوب غفلت است بر روی چیزها. عینیت‌گراها می‌گویند خب دنیال چه می‌گردید؟ بفرمایید این جهان با چیزهایش. ببنید، مشاهده کنید و در بستری علمی و تجربی بیازمایید تا بشناسید. و تمام. آیا همین است دنیا؟
این‌ها می‌خواهند خود را به جای خردگرایی جا بزنند اما آیا خردگرایی همین است که این‌ها می‌گویند؟ البته اینجا منظور من مکتب اصالت عقل یا همان Rationalism نیست چرا که همین خردگرایی هم خود می‌خواهد تمام خرد را به نام نگاه خودش مصادره کند. حتی آن عینیت‌گرایی هم که می‌خواهد جهان را بی‌طرفانه ببیند، قصد دارد به آن شناخت حقیقی برسد، دور از دخالت‌های ذهنی‌اش. دیدن یا مواجهه آیا خود نوعی تجربه نیست، همان تجربه‌ای که تجربه‌گراها مدعی‌اند شناخت تنها از طریق آن ممکن است. شناخت همان چیزی است که در سر قطره‌ی محال اندیش است و هر نوع قیدی با اصالت دادن فقط و فقط به یک گوشه از وجود و زیستن و هستی، بستن پای شناخت است.
وقتی ویلیام جیمز می‌نویسد: حقیقت و کذب همانا مطابقت و عدم مطابقت یک چیز با واقع است. هیچ از خود نمی‌پرسد که واقع چیست؟ مطابقت چیست؟ یا آنجا که ملاک تشخیص حق و باطل، ثمر و بهره‌ی عملی می‌شود، نباید بپرسیم ثمر عملی چیست؟ برای کی و کجا و چه کسانی این ثمر، ثمر است؟ تمام سنت‌های فکری خود اگرچه بر نقطه‌هایی روشنا انداخته‌اند اما در کل چون شبکه‌ای از تارهای عنکبوت بر تن آن‌چه باید شناخته شود، پرده شده‌اند. آیا سکوت می‌تواند ما را با آن صید پنهان روبرو کند؟ یا نه چاره‌ای جز نظرورزی نداریم؟ بین سکوت و حرف آیا فعالیتی وجود ندارد که نجات‌دهنده باشد؟ فعالیت هنری و هنر، سخن گفتن در سکوت است. پاره کردن پرده‌های تنیده بر قامت آن‌چیزی است که باید بشناسیم. آن‌چیزی که باید بشناسیم چیست؟ اگر می‌دانیم که دنبال چه هستیم پس می‌شناسیمش، اگر نمی‌دانیم ممکن است بارها با آن روبرو شده باشیم و نشناخته باشیمش؟

پی‌نوشت: عنوان مطلب یک قاعده است اما در همین قاعده باید پرسید: کدام عقل؟ عقل که؟ کدام شرع؟ شرع که؟
#فریاد_ناصری

@andaromidvari

مثلا همزمان که قطعه‌ی آنا از رامیز قلی‌یف را می‌شنوید...

@andaromidvari

تکه‌ای از شرح "سوره‌ی الماس"

هویی نِنگ
@andaromidvari

خودسرزنشگری ناخودآگاه ناشی از تمایل به حل مشکلات دیگران است.
مرز بین خویشتن‌دوستی و توجه به دیگری کجاست؟
کتاب #غلبه_بر_احساسات_سمی
#نشر_حکمت_کلمه
@andaromidvari

... بیگانه‌ای در بهشت 1325 (در هجو هدایت. شخصیت اصلی داستان هدایت است. بد نیست خاطر نشان کنم که دارالمجانین جمال‌زاده هم هجو هدایت است)...

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

خوش‌بینی مدرن علمی
خوش‌بینی مسیحی در تکوین جهان مدرن
خوش‌بینی انقلابی مارکسیستی
خوش‌بینی خودیاری و عرفان‌های نوظهور
و
افسردگی جمعی و افسردگی فردی

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

تفاوت فکر و حس
اعتبار شناختی احساسات
احساسات بررسی نشده
تجربه‌های روانی ما همه بدنمند هستند

جمله‌ای از لیا گای: اینکه دلیل احساسمان را ندانیم و فقط آن را حس کنیم، ترسناک است.
#غلبه_بر_احساسات_سمی
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

اینکه نقاشی چه پیوندهایی با فلسفه دارد یا می‌تواند محرک چه نوع از اندیشه‌های فلسفی باشد، خود ساحتی کلاسیک از اندیشیدن به نقاشی است. اندیشیدن به فرم، اندیشیدن به مفهوم دیدن... همه در این ساحت کلاسیک می‌گنجند.
اما آیا نقاشی در باب خود نقاشی چقدر می‌تواند محل تأمل و نظر باشد؟ البته اگر چون سایمون بلک برن با قید یک شاید، تأمل را رذیلت ندانیم. رذیلتی که پرده‌‌ای شده است تا ارتباط بی‌واسطه‌ی ما با چیزها قطع شود. اگر بتوانیم در این تأمل کنیم آیا نقاشی می‌تواند دریچه‌ای باشد که ما در تأملی عملی به چیزها بیندیشیم؟ یعنی نقاشی می‌تواند تفکری بیرون از ساحت کلام و منطق باشد؟

#فریاد_ناصری
@andaromidvari


Andrew Baines

نمی‌دانم چه کسانی، این ده دقیقه را خواهند شنید. نمی‌دانم چند نفر کلماتش را لمس خواهند کرد. نمی‌دانم چند نفر آن را باور خواهند کرد. اما امیدوارم هرکسی که در تنهایی خودش دستش را مشت می‌کند و ناخن‌هایش را به کف دستش فشار می‌دهد که پس چرا؟ بتواند این ده دقیقه را بشنود. مهم نیست که همان لحظه باورش کند، من دانه‌ای در تاریکی پاشیده‌ام، سبز خواهد شد.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

من پیش از اینکه از غرب چیزی اندوخته باشم، اندوخته‌ای از آرا و گفته‌های شاعران و متفکران خودمان دارم. بعد که چیزی از دهان غرب می‌خوانم و شباهت‌هایی می‌بینم پیش از یادکرد تفاوت‌های زیستی و بنیادین، نخست شباهت‌ها را تا بیخ می‌روم که تفاوت‌ها خود آشکارتر شوند.

نمونه را در عرفان ایرانی_ اسلامی بحثی هست پیرامون "اصلاح بدایت"، یعنی سالک در مسیر خود می‌تواند برگردد به ابتدای بودنش و مشکلاتی را حل و فصل کند، البته این فرق دارد با "خلق به همت" که دیده‌ام حتی اساتید بزرگ هم این دو را اشتباه می‌گیرند.

از طرفی در روانشناسی رفتن به سراغ کودک درون و تجربیات کودکی، برای اصلاح الگوهای غلط و نجات فرد از زیستن در عواطف نامعتبر، روشی‌ست رایج و پرکاربرد.
کتاب غلبه بر احساسات سمی را در نشر حکمت کلمه به‌تازگی منتشر کرده‌ایم. روان و ساده و خواندنی‌ است.

گابریل مارسل فیلسوف در خودزندگی‌نامه نوشتش در کتابی که جلدش را می‌بینید، می‌رود به کودکی تا افکار بزرگسالی‌اش را آنجا رد بزند. یعنی اکنونش همه ریشه از کودکی‌اش دارد.

سه واقعه از یک راه می‌روند البته با تشریفات گوناگون و در پی‌مقاصد مختلف اما دیدن "ساختارها ذاتی چیزها" خود نوعی نگریستن به جهان است: نگریستنی شاعرانه متاملانه.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

این‌جا هم از اهمیت خود و خودشناسی حرف زدم. از اینکه در بیشتر ساحت‌های فکری فرهنگ‌های مختلف ارجاع نهایی شناخت به خود است.
از بهرام بیضایی و طومار شیخ شرزین و الگوهای کیش‌شخصیت و ارعاب معرفتی، از تفکر اولیه و ثانویه، از تفکر آگاهانه و منفعل، از امید، از امید، از امید و پشت کردن به هرچه که ما را تاریک می‌کند: ما از موفقیت‌هایمان امیدوار نمی‌شویم، بلکه اگر امیدوار باشیم موفق می‌شویم.
#گابریل_مارسل
#فریاد_ناصری