https://fidibo.com/book/2738-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D8%AD%D8%A7%D8%B4%D8%A7



این سومین کتاب شعر من است.
مرزی میان دو جهان شعری که در آن زیسته‌ام.
اگر نشر آرویج هم کتاب اولم را در طاقچه یا فیدیبو می‌گذاشت خوب بود.
#فریاد_ناصری

یک مقالۀ خواندنی دربارۀ ریشۀ کلمۀ نماز و اوقات و نمازهای دین مزدایی

🎧 آهنگیفای: جستجوی موزیک

علیرضا البایراک و حسین البایراک
موسیقی‌شان از دل فرهنگ و آیین‌های ترکی می‌آید. بوی موسیقی طریقتی و آیینی دارد.
در فضای نت خبر از یک اجرایشان می‌بینید با نامِ نامه‌هایی از یک عاشیق / Letters from an Ashiq
و آلبومی با نام
Şah Hatay Deyişleri

این دو تک آهنگ را هم بشنوید که خالی از لطف نیستند.
@andaromidvari


پی‌‌نوشت:
نوشتن و گفتن بیرون‌ریزی است. هر کنشی خبر می‌دهد از چیزی پنهان. پنهان هم حتی خبر می‌دهد. پنهان بودن و سکوت دو لبه‌ و لب دارد. بالاترین و پایین‌ترین ظهور است. نجات هنر و کلمه از حالاتمان، کمک به آشکارشدن اعماقمان است. سکوت کنیم تا آن دریای عمیق را ببینیم که از مرز آبی‌ها تا شفاف‌ترین تاریکی‌ها می‌رود. این میان تنها عشق و احباب و لشگر اوست که حق نعره‌زدن دارند. آن‌کس که دست بر دهان شوق و درد عشق می‌گذارد، از درون فرومی‌ریزد.

زمانی برای دوستی در آمریکا دنبال مجموعه آثار کامل شیخ‌الرئیس بودم. آن‌وقت بودم که متوجه شدیم، بعد چند قرن هنوز شیخ به‌تمامی فارسی نشده است.
چند جلد این مجموعه پیش از این در شمایلی دیگر، به همت دانشگاه بوعلی منتشر شده است. خاطرم هست، انجمن آثار و مفاخر، این دوره که تصویرش را می‌بینید، به ثمن بخس و هیچ می‌فروخت و کسی خریدار نبود.

@andaromidvari

درباره #هوشنگ_ایرانی در باشگاه ورق‌گردان
@andaromidvari
@varagh_gardan

گفتگوی جمعی و چند نکته
#هوشنگ_ایرانی
در باشگاه ورق‌گردان
@andaromidvari
@varagh_gardan

.
هنوز گلوله‌های شلیک شده در جنگ
از خواب‌هایمان می‌گذرند

و ناگزیر دوست می‌داریم
مثل راه رفتن در خواب
سنگر گرفتن را
نامه‌ نوشتن را

هر بهار درخت‌ها
خون بالا می‌آورند
باید انشاهای کودکیم را پاره کنم
و بالش دیگری
برای خوابهایم پر بگیرم

#فریاد_ناصری
از کتاب #گنجشکها_روی_برف_راه_می‌روند

نمی‌دانم برای نسل جدید، حتی با این تجربه‌ی جنگ در آسمان و ناگهان رمبیدن و ریختن خانه و آرزوها، هنوز این شعر می‌تواند گویا و زبان‌دار باشد. تمام کتاب‌های من پر از رد جنگ است. ترکش‌های جنگ در تن شعرهای من جامانده‌اند.

مثلا:

از لوله‌ی تانک‌های به جا مانده از جنگ
آسمان را دید می‌زنم

یا

گورم را می‌کنند در کوه‌های مرزی
و شهیدی می‌شوم که در خواب‌هایش
دو پرچم غمگین
عاشق هم شده‌اند.

یا

در عکس‌های تکی
لبخند که می‌زنم
شکل شهیدها می‌شوم.
...

@andaromidvari

در این چند روز آنچه که بیش از پیش نظر مرا به خودش جلب کرد ناتوانی در گفتگو و عدم توجه به اصول و قواعد گفتگوست. نه‌مگر ما حرف می‌زنیم و حرف زدن، دستوری دارد، یعنی قواعدی دارد. چگونه می‌شود که بدون توجه به این قواعد بخواهیم به نتیجه برسیم؟
در یک بحث، طرفین گفتگو ادعایی دارند و هر کدام بر این باورند که ادعای آن‌ها حقیقت است این‌جا باید بپرسیم صرف ادعا یا حمایت عاطفی و هیجانی از ادعا می‌تواند گویای حقیقت ادعا باشد؟
در ساده‌ترین حالت یک ادعا از طرف هر کس که باشد نباید با دیگر مدعیات آن شخص تناقض داشته باشد یعنی بسته فکری هر کسی نباید دارای تناقض درونی باشد. هراکلیتوس بر این باور بود که همه چیز پیوسته به امر مخالفش تغییر می‌کند. در این روزها چه بسیار کسان را دیدم که دهانشان واژه‌ی آزادی را می‌گفت اما در واقع قصدشان ضد آزادی بود.

وقتی هم که دستشان در گفتگو رو می‌شد که خالی است، چیزی جز برهم زدن گفتگو نداشتند. جهان سیاست منطق خاص خودش را دارد در این جهان نه عاطفه نه هیجان و نه خوش آمد و بد آمد کسی به گزاره‌ها اعتبار نمی‌بخشد.

در این جهان منافع است که به گزاره‌ها شأن و اعتبار می‌دهد. بهترین حالت این جهان وقتی است که این منافع، شامل همه باشد، یعنی خیر کثیر را در نظر بگیرد. آشکار است که آنچه ما با آن مواجه و طرفیم، خیر کثیر نیست. حتی می‌شود گفت خیر قلیل است و بسیاری در دایره‌ی منفعت سیاست نیستند اما آیا با آگاهی و تکیه به این امر بازیگران عرصه‌ی سیاست و اجتماع جواز این را می‌یابند که قهر و لجاجت و عناد را وارد کار کنند. کار سیاسی یعنی تلاش برای به دست آوردن قدرت و جایگاه و مقام تصمیم‌گیری. اگر می‌خواهید قدرت را به دست بیاورید و در جایگاه تصمیم گیری بایستید، باید کشوری داشته باشید. خاکی داشته باشید تا بتوانید برایش تصمیم بگیرید اگر این کشور و خاک را با قدرت بیگانه به دست بیاورید شما در بهترین حالت دست‌نشانده‌ خواهید بود.

تناقض درونی حرف‌های شما اینجاست که تجاوز نظامی یک کشور به کشوری دیگر را مقدمه آزادی می‌دانید. آن هم کشوری که همه نوع سلاح کشتار جمعی را دارد و به هیچکس پاسخگو نیست وَ این طرف کشوری که از همه سو مورد مؤاخذه است. چگونه کشوری که خود همه‌ی سلاح‌ها را دارد به کشوری دیگر می‌گوید نباید سلاح داشته باشید؟
و نکته‌ی دیگر اینجاست که این بحث ربطی به این ندارد که کشور مورد مؤاخذه با چه قوانينی کشور را ادراه می‌کند؟

می‌خواهید بدانید چرا؟ بیایید تصور کنیم که حکومت ایران با مردمش به بهترین شکل معامله می‌کرد. آزادی‌های مدنی در حد اعلا محترم شمرده می‌شد، در این صورت باز هم اسرائیل و آمریکا اجازه می‌دادند ما از قدرت و توان نظامی بالایی برخوردار باشیم؟ هرگز! با اطمینان می‌گویم: هرگز!
چون در عالم سیاست بحث بر سر منافع است و نه خیرخواهی. ازاین‌جهت اسرائیل با نارضایتی مردم موج‌سواری می‌کند تا اطرافش را ضعیف کند. به یاد بیاورید که بحث بر سر منفعت است و کشورها و ملت‌های ضعیف هرگز به آزادی، در معنای درستش نمی‌رسند. اسرائیل ایرانی تکه‌تکه و ضعیف و ذلیل می‌خواهد، آزادی‌ای که وعده می‌دهد، طعمه‌ای است که ما را در تله بیندازد و بکند آنچه با بی‌گناهان دیگر می‌کند.

#فریاد_ناصری #اسرائیل #جنگ #آزادی
@andaromidvari

هجوم ذهن واقعا شدید شده است. امروز خیلی تلاش کردم که بند ذهن را بگیریم نرود به گذشته، نپرد به آینده و همین‌جا و اکنون نگه‌اش دارم. خبرها... اما خبرها "هر خبری که می‌رسد/ دین آدم را درمی‌آورد" باید مراقب باشیم که ذهن نپاشد که نپاشیم. نشستم فیلم ابرهای ماه می را دیدم. بیشتر از دو فیلم قبلی‌اش دوست داشتم اما کماکان برآنم که زیر سایه‌ی سینمای ایران است.

#فیلم
#نوری_بیلگه_جیلان
#فریاد_ناصری

Hurry
We stop at the dry cleaners and the grocery store
and the gas station and the green market and
Hurry up honey, I say, hurry,
as she runs along two or three steps behind me
her blue jacket unzipped and her socks rolled down.


Where do I want her to hurry to? To her grave?
To mine? Where one day she might stand all grown?
Today, when all the errands are finally done, I say to her,
Honey I’m sorry I keep saying Hurry –
you walk ahead of me. You be the mother.

And, Hurry up, she says, over her shoulder, looking
back at me, laughing. Hurry up now darling, she says,
hurry, hurry, taking the house keys from my hands

عجله- شعری برای دخترم

ما ایستادیم در خشکشویی و خواربارفروشی و پمپ بنزین و تره‌بار
من گفتم عجله کن، عجله عزیزم
درحالی‌که او پشت‌سرم با چند قدم فاصله می‌دوید
زیپ کاپشن آبی‌اش باز
جوراب‌هایش سُرخورده

می‌خواهم کجا برسد با این عجله؟
به گورش؟ به گور من؟
آن‌جا که ممکن است بزرگ شده باشد
امروز وقتی که همه‌ی کارها تمام شد
گفتم عزیزم ببخشید که مدام می‌گویم عجله کن
حالا تو جلوتر از من برو، مادر باش.

و حالا اوست که می‌گوید: عجله کن
وقتی که برگشته و از سرشانه‌اش نگاهم می‌کند با خنده
عجله کن عزیزم، عجله، عجله
و کلیدهای خانه را از دستم بگیر


#شعر
#ترجمه
Poem of the week: Hurry by Marie Howe

16 دی‌ماه ۱۴۰۳

#پی‌نوشت: دیشب انفجارها خیلی نزدیک بودند. چندبار بیدار شدم. فحش دادم و خوابیدم. صبح بیدار شدم. بیش از ده روز بود دوستم، سیاوش را ندیده بودم. خودش را رساند. وقتی داشتند شرق و غرب و شمال و جنوب را می‌زدند ما با ظرفی گیلاس اتوبان‌ها را می‌چرخیدیم. برادرم زنگ زد کجایی؟ گفتم در اتوبان‌ها می‌چرخیم. عصبانی می‌گوید: چه وقت چرخیدن است؟ زود قطع کرد وگرنه می‌گفتم گیلاس‌ها چه طعمی دارند.

و اما این ترجمه هم تفننی است، شعری که از زندگی می‌گوید.

عشق است زندگی

برای...

همه‌چیز این ملت رنگارنگ است.
همه‌چیز این ملتِ متناقضِ درهم پیچیده است.
این تفاوت‌ها باید به رسمیت شناخته شوند.
عرصه‌ی آزادی‌های عمومی باید فراخ و گسترده شود.
اگر این پیروزی ملت است، پس شما غره نشوید.
#نشر_حکمت_کلمه

ادبیات چیست؟
اثری _آیا اثر بودن یعنی چیز بودن، شی بودن؟_ که با کلمات به‌وجود آمده است.
نقاشی چیست؟
اثری_ چیزی، شی‌ای_ که تصویری از چیزی می‌دهد.
اکنون این اثر فیونا بانر ادبیات است یا نقاشی؟

@andaromidvari

ما برگشتیم به کتاب

داستان شکوفه‌های آذر

چرا باید این داستان را بخوانیم؟
اولین حسن شکوفه‌های آذر، قصه‌ی جان‌دار و زنده‌ی آن است. حکایتی از آن دست که از ریشه‌های مشترک زندگی می‌آید. آرزوها، تقلاها، شکست‌ها، کودکی‌هایی که روایت می‌شود هرکدامشان یک‌جایی به جانمان وصلند.
دیگر حسن داستان غنای زبانی و واژگانی آن است. شما لحن و واژگانی را میشنوید و می‌خوانید که تشخصی بومی، اصفهانی، دارند و درعین‌حال در کار خوش نشسته‌اند.
داستان مناسب چه کسانی است؟
از نوجوان تا بزرگسال
۵۴ صفحه
قیمت ۸۵۰۰۰ تومان
#نشر_حکمت_کلمه