استکانهای خالی را که نگاه می کنم
گلویم
به خاطر چای هایی که با تو نخورده ام
چقدر می سوزد
#فریاد_ناصری
این شعر پشت جلد کتاب سربازهاست. جاهای زیادی رفت حتا در روزنامه ی اعتماد، خانم بهاره رهنما هم نوشت و نامی از ما نیاورد لابد عقیده دارند نام مهم نیست و حرف را نگاه کن
@faryad_naseri
گلویم
به خاطر چای هایی که با تو نخورده ام
چقدر می سوزد
#فریاد_ناصری
این شعر پشت جلد کتاب سربازهاست. جاهای زیادی رفت حتا در روزنامه ی اعتماد، خانم بهاره رهنما هم نوشت و نامی از ما نیاورد لابد عقیده دارند نام مهم نیست و حرف را نگاه کن
@faryad_naseri
پوکه باز باغ ملی سفر بخیر
کورش اسدی برای همیشه از میان ما رفت.
پوکه باز و باغ ملی نام دو اثر به یاد ماندنی اوست
کورش اسدی برای همیشه از میان ما رفت.
پوکه باز و باغ ملی نام دو اثر به یاد ماندنی اوست
دیریست نعره میکشم از بیشهی خموش
میگویند عصر کلمه به سرآمده است. دیگر شعر و داستان و نوشتن آن اثر پیشین را ندارند و شاعران و نویسندگان هم آن جایگاه را اما من میپرسم این را چه کسانی میگویند و با چه استدلالی؟
وقتهاست که ذهنم درگیر این است که این چه مفارقتیست که بین مردم و شاعران و نویسندگان افتاده است؟ این پرسش کسان بسیاری میتواند باشد همانطور که دوستان دیگری هم با پذیرفتن پایان سرآمدها راهشان را جدا کردهاند و میگویند همین هم که هست خوش است. من هم در پی یکه کردن شاعر و نویسنده نیستم بلکه در فکر غربت امروز اویم.
میشود گفت اگر او امروز تنهاست حرفش به روزش ربطی ندارد و آنکه میخواند از خود در کار و بار او و رد و نشانی از خود نمیبیند. میشود گفت سیاستپیشهگان چنان کردهاند کار که جا و عرصهای برای اهل کلمه نمانده، میشود گفت میدانی بود که روزگاری در دست کلمه بود و حالا بین تصویر و صدا و رنگ و نور و بسیار چیزها قسمت شده و میشود همهی اینها را پذیرفت.
آنکه روزگارش را درنیابد حرفش چه رنگی خواهد داشت؟ در جایی که غرغر سیاسی نوعی قیافهی پرابهت به تو میدهد فکر چه سنگی دارد؟ و در جایی که هیچ تازگیای برای کلمه اندیشیده نشود خب هر چیزی که تازگیایی دارد گوی میدان را میبرد.
گمانم سروش است که میگوید: ما مردمی هستیم که میدانیم چه نمیخواهیم اما نمیدانیم چه میخواهیم. بله همهی ما میدانیم که این و آن بد است لااقل در بخش چیزهای کلان اما به جایش چه میخواهیم بر ما مکشوف نیست. فکری نمیکنیم، حرکتی نمیکنیم. فکر و حرکت که میگویم برایش حداقل الگویی اینجایی و نزدیک دارم: نیما. نیمایی که نوشته است: "قلم کم از تیشه نیست. پایههای این قصر مرتفع را به مرور ایام خواهد کند" و واقعن پایهها را با قلم کند و قصر دیگری برآورد.
تصمیم به تغییر شعاریست که این روزها هر خرد و کلانی که ادعایی در حرف دارد بر زبانش میآورد اما چرا همه منتظر تغییریم چرا از خودمان نمیآغازیم.
احمدرضا احمدی در نثرهای یومیهاش باید باشد تصویری دارد شگفت که از ترس چکمهپوشان کتابهای برادرم را در باغچه خاک کردیم اما دریغ از یک کتاب شعر. یعنی بین آن همه جزوه و کتاب سیاسی یک شعر هم نبود.
حرفم این نیست که با شعر میشود مملکتداری کرد اما مملکتداری که شعر را فهمیده باشد چکمهپوشش کم است. لابد الان ذهنتان مثال نقضش را یافته است که اینهمه خاقان و سلطان شاعر و شعر دوست داشتهایم اما من میگویم اول شما بیا ثابت کن هر کس که ذهنش قالب عروض را پذیرفته و کلیشهها را میچیند شاعر است بعد باقی مثالت را پیش ببر. امروزه روز حتا در کتابهای عقبافتادهی درسی هم بین شعر و نظم فرقی به نام تخیل را قائلند.
و آنکه تخیل ندارد سنگ است سفت و سخت. انسانی که شعر میخواهد به قول نیما انسانی در درجهی اعلیست. انسانیست که شعر تسلیبخش اوست در زندگی.
بیایید فکر کنیم از آنهمه کوشندگان راه نو و تجدد کدام شان سهمی به اندازهی نیما دارد در امروزمان چرا که او "از همبستگی با آنات زندگی آدمی و تامل مستمر و همواره در وضعیت انسان معاصر، به او نزدیک شده، و به او عشقورزیده است." این را محمد مختاری است که می گوید.
همهی این حرفها برای چیست؟ برای این است که ما، همین ما که هر بار مینالیم از وضعیتمان، به کجا بیشتر میل داریم؟ مقایسه کنیم ملت ما همین کانالهای تلگرامی را چطور دنبال میکنند. هر جا که فکر تعطیل است بیشتر حضور مشهود است و هر جا که میترسند دستی به فکرشان بخورد از آنجا فراریاند. فکر هم که میگویم سخت باورمندم در ایران امروز چند نفر بیشتر بهواقع کلمه نمیتوانند بگویند: من فکر میکنم. باقی دهان که باز میکنند کلمات اجداد قرنها پیششان را تکرار میکنند. من از مخاطبان همین رسانه و روزنهی کوچک خودم خواهش دارم هر جا که باد بیشتری به فکرهایتان میوزد سرتان را جلوتر ببرید و سرهای دیگر را هم ببرید. به فکر کردن و شک کردن سر بزنید. انسان دانه است در این خاک اگر سر نزند میپوسد و میپوکد.
بهانهی این حرفها کورش اسدی بود که مرگ برایش زود بود.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
میگویند عصر کلمه به سرآمده است. دیگر شعر و داستان و نوشتن آن اثر پیشین را ندارند و شاعران و نویسندگان هم آن جایگاه را اما من میپرسم این را چه کسانی میگویند و با چه استدلالی؟
وقتهاست که ذهنم درگیر این است که این چه مفارقتیست که بین مردم و شاعران و نویسندگان افتاده است؟ این پرسش کسان بسیاری میتواند باشد همانطور که دوستان دیگری هم با پذیرفتن پایان سرآمدها راهشان را جدا کردهاند و میگویند همین هم که هست خوش است. من هم در پی یکه کردن شاعر و نویسنده نیستم بلکه در فکر غربت امروز اویم.
میشود گفت اگر او امروز تنهاست حرفش به روزش ربطی ندارد و آنکه میخواند از خود در کار و بار او و رد و نشانی از خود نمیبیند. میشود گفت سیاستپیشهگان چنان کردهاند کار که جا و عرصهای برای اهل کلمه نمانده، میشود گفت میدانی بود که روزگاری در دست کلمه بود و حالا بین تصویر و صدا و رنگ و نور و بسیار چیزها قسمت شده و میشود همهی اینها را پذیرفت.
آنکه روزگارش را درنیابد حرفش چه رنگی خواهد داشت؟ در جایی که غرغر سیاسی نوعی قیافهی پرابهت به تو میدهد فکر چه سنگی دارد؟ و در جایی که هیچ تازگیای برای کلمه اندیشیده نشود خب هر چیزی که تازگیایی دارد گوی میدان را میبرد.
گمانم سروش است که میگوید: ما مردمی هستیم که میدانیم چه نمیخواهیم اما نمیدانیم چه میخواهیم. بله همهی ما میدانیم که این و آن بد است لااقل در بخش چیزهای کلان اما به جایش چه میخواهیم بر ما مکشوف نیست. فکری نمیکنیم، حرکتی نمیکنیم. فکر و حرکت که میگویم برایش حداقل الگویی اینجایی و نزدیک دارم: نیما. نیمایی که نوشته است: "قلم کم از تیشه نیست. پایههای این قصر مرتفع را به مرور ایام خواهد کند" و واقعن پایهها را با قلم کند و قصر دیگری برآورد.
تصمیم به تغییر شعاریست که این روزها هر خرد و کلانی که ادعایی در حرف دارد بر زبانش میآورد اما چرا همه منتظر تغییریم چرا از خودمان نمیآغازیم.
احمدرضا احمدی در نثرهای یومیهاش باید باشد تصویری دارد شگفت که از ترس چکمهپوشان کتابهای برادرم را در باغچه خاک کردیم اما دریغ از یک کتاب شعر. یعنی بین آن همه جزوه و کتاب سیاسی یک شعر هم نبود.
حرفم این نیست که با شعر میشود مملکتداری کرد اما مملکتداری که شعر را فهمیده باشد چکمهپوشش کم است. لابد الان ذهنتان مثال نقضش را یافته است که اینهمه خاقان و سلطان شاعر و شعر دوست داشتهایم اما من میگویم اول شما بیا ثابت کن هر کس که ذهنش قالب عروض را پذیرفته و کلیشهها را میچیند شاعر است بعد باقی مثالت را پیش ببر. امروزه روز حتا در کتابهای عقبافتادهی درسی هم بین شعر و نظم فرقی به نام تخیل را قائلند.
و آنکه تخیل ندارد سنگ است سفت و سخت. انسانی که شعر میخواهد به قول نیما انسانی در درجهی اعلیست. انسانیست که شعر تسلیبخش اوست در زندگی.
بیایید فکر کنیم از آنهمه کوشندگان راه نو و تجدد کدام شان سهمی به اندازهی نیما دارد در امروزمان چرا که او "از همبستگی با آنات زندگی آدمی و تامل مستمر و همواره در وضعیت انسان معاصر، به او نزدیک شده، و به او عشقورزیده است." این را محمد مختاری است که می گوید.
همهی این حرفها برای چیست؟ برای این است که ما، همین ما که هر بار مینالیم از وضعیتمان، به کجا بیشتر میل داریم؟ مقایسه کنیم ملت ما همین کانالهای تلگرامی را چطور دنبال میکنند. هر جا که فکر تعطیل است بیشتر حضور مشهود است و هر جا که میترسند دستی به فکرشان بخورد از آنجا فراریاند. فکر هم که میگویم سخت باورمندم در ایران امروز چند نفر بیشتر بهواقع کلمه نمیتوانند بگویند: من فکر میکنم. باقی دهان که باز میکنند کلمات اجداد قرنها پیششان را تکرار میکنند. من از مخاطبان همین رسانه و روزنهی کوچک خودم خواهش دارم هر جا که باد بیشتری به فکرهایتان میوزد سرتان را جلوتر ببرید و سرهای دیگر را هم ببرید. به فکر کردن و شک کردن سر بزنید. انسان دانه است در این خاک اگر سر نزند میپوسد و میپوکد.
بهانهی این حرفها کورش اسدی بود که مرگ برایش زود بود.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
4_5938060812370313384.amr
642.2 KB
#ابوطالب_مظفری_افغانستان
#صدای_رسول_آقابالی
بالاتر هم خود شعر یافتنیست هم صدایی دیگر که این شعر را خوانده است.
@faryad_naseri
#صدای_رسول_آقابالی
بالاتر هم خود شعر یافتنیست هم صدایی دیگر که این شعر را خوانده است.
@faryad_naseri
Forwarded from درباره ادبیات
Audio
Forwarded from رادیو گردون
بیغوله باد
کوروش اسدی
Forwarded from ماجرا
Audio
Kourosh Asadi
داستان «خانه كبود» با صدای كورش اسدی
منتشر شده در داستان آذر 89 و در سیدی صوتی همراه 1
كانال ماهنامه داستان همشهری
@dastanmag
منتشر شده در داستان آذر 89 و در سیدی صوتی همراه 1
كانال ماهنامه داستان همشهری
@dastanmag
Forwarded from صوراسرافیل
KooroshAsadiSoor.wmv
14.5 MB
خاطرهای از کورش
بخشی از داستان کوتاه "وادی وهم" از مجموعه "گنبد کبود"
به تصویر و صدای خودش
یادش گرامی
بخشی از داستان کوتاه "وادی وهم" از مجموعه "گنبد کبود"
به تصویر و صدای خودش
یادش گرامی
#همه_خواهیم_آمد
دوشنبه
از ساعت ۹ صبح-مراسم رسمی از ساعت ده آغاز می شود.
#خانه_هنرمندان
@faryad_naseri
دوشنبه
از ساعت ۹ صبح-مراسم رسمی از ساعت ده آغاز می شود.
#خانه_هنرمندان
@faryad_naseri
نوشتن واقعی: جدی، دقیق، بدون تضییع کلمات، بدون انباشتن عبارتهای بیهوده، بدون پر کردن کتاب با صفحات شل و ول چرند و پرند.
#معرفی_کتاب #نامه_پاوند_جویس #نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
#معرفی_کتاب #نامه_پاوند_جویس #نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
#ثنای_دهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری
بار خدایا اگر از ما بگذری از فضل و احسان توست و اگر به کیفر برسانی از داد و دادگری توست
پس به نعمت خود بخششت را بر ما آسان فرما و به گذشتت ما را از کیفرت رهایی ده زیرا ما را توانایی دادگری تو نیست و بی عفو و بخششت هیچ یک از ما را رهایی نه
ای بی نیاز بی نیازان، اینک ما بندگان تو در اختیار توایم ومن نیازمندترین نیازمندانم به تو پس به بی نیازی و عطای خویش نیازمندی ما را بر طرف فرما و ما را به باز داشتن خود نومید مگردان که بیچاره کردهای کسی را که از تو نیکبختی خواسته و نومید ساختهای آن را که از احسان تو بخشش طلبیده
پس در این هنگام از جانب تو به که رو آوریم و از درگاه تو به کجا رویم؟ منزه و پاکی تو ما بیچارگانیم که اجابتشان را واجب گردانیدهای و ما رنجدیدگانیم که رفع گرفتاریشان را وعده دادهای
و شبیهترین چیزها به خواست و ارادهی تو سزاوارترین کارها به ذات مقدسهی تو در عظمت و بزرگواریت رحمت و بخشش بر کسیست که از تو درخواست رحمت کرده و رسیدن به فریاد کسیست که از تو فریاد رسی طلبیده پس رحم کن به زاری ما به درگاهت و چون خود را در اختیارت افکندهایم بی نیازمان فرما
بارخدایا بر معصیت و نافرمانیت از شیطان پیروی کردیم ما را شماتت کرد پس از آنکه ما برای تو از او دوری گزیده و به درگاهت رو آوردیم اندوهی به ما مرسان که ما را شماتت کند
@faryad_naseri
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری
بار خدایا اگر از ما بگذری از فضل و احسان توست و اگر به کیفر برسانی از داد و دادگری توست
پس به نعمت خود بخششت را بر ما آسان فرما و به گذشتت ما را از کیفرت رهایی ده زیرا ما را توانایی دادگری تو نیست و بی عفو و بخششت هیچ یک از ما را رهایی نه
ای بی نیاز بی نیازان، اینک ما بندگان تو در اختیار توایم ومن نیازمندترین نیازمندانم به تو پس به بی نیازی و عطای خویش نیازمندی ما را بر طرف فرما و ما را به باز داشتن خود نومید مگردان که بیچاره کردهای کسی را که از تو نیکبختی خواسته و نومید ساختهای آن را که از احسان تو بخشش طلبیده
پس در این هنگام از جانب تو به که رو آوریم و از درگاه تو به کجا رویم؟ منزه و پاکی تو ما بیچارگانیم که اجابتشان را واجب گردانیدهای و ما رنجدیدگانیم که رفع گرفتاریشان را وعده دادهای
و شبیهترین چیزها به خواست و ارادهی تو سزاوارترین کارها به ذات مقدسهی تو در عظمت و بزرگواریت رحمت و بخشش بر کسیست که از تو درخواست رحمت کرده و رسیدن به فریاد کسیست که از تو فریاد رسی طلبیده پس رحم کن به زاری ما به درگاهت و چون خود را در اختیارت افکندهایم بی نیازمان فرما
بارخدایا بر معصیت و نافرمانیت از شیطان پیروی کردیم ما را شماتت کرد پس از آنکه ما برای تو از او دوری گزیده و به درگاهت رو آوردیم اندوهی به ما مرسان که ما را شماتت کند
@faryad_naseri
نوشتن واقعی: جدی، دقیق، بدون تضییع کلمات، بدون انباشتن عبارتهای بیهوده، بدون پر کردن کتاب با صفحات شل و ول چرند و پرند.
#معرفی_کتاب #نامه_پاوند_جویس #نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
#معرفی_کتاب #نامه_پاوند_جویس #نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
نوشتن واقعی: جدی، دقیق، بدون تضییع کلمات، بدون انباشتن عبارتهای بیهوده، بدون پر کردن کتاب با صفحات صفحهها شل و ول چرند و پرند.
خیلی مهم است که ادبیات رئالیستی، روشن و واضح، و بدون مبالغه وجود داشته باشد. خیلی مهم است که نثر خوب وجود داشته باشد. جهنم اروپای معاصر به علت فقدان دولت منتخب در آلمان، و نبود نثر شایسته در زبان آلمانی است. تفکر روشن و عقل سلیم وابسته به نثر روشن است. اینها جدای از یکدیگر نیستند. اولی دومی را پدید میآورد.
شِفتهی ۀ جملهی آلمانی، آن دولنگه سوار شدن فعل تا آخر جمله، همان قدر بخشی از این شگفتی فرهنگ و جهنم حاصله است که بلاغت در رُم بذر و نشانه انحطاط و سقوط امپراطوری روم. ملتی که نمیتواند واضح و روشن بنویسد نه میتوان به حکومت کردنش اعتماد کرد و نه هنوز به فکر کردنش.
آلمان دو نویسنده شایسته دارد، فردریک کبیر و هاینه – یکی تحت آموزش ولتر بوده، و دیگری اشباع از فرانسه و پاریس. فقط ملتی که به نوشتار آشفته و در هم خو گرفته را میتوان افسارش را در دست داشت افسار زد و عقلش را دزدید، مثل آلمانیها و گردانندگانشان.
وحشت از وضوح و روشنی محدود به یک جامعه نیست. طرفداران کارشکنی و سادهلوحها همهجا هستند، و در وجود آنها فقط ترس مستمر دائم نسبت به از تمدن وجود دارد. نثر جدی و روشن تدبیری حفاظتی است و باید به همان اندازه به برایش آن ارزش قائل شد. ذهنی که به آن خو گرفته باشد دیگر با عبارتهای ناسیونالیستی و احساساتیگریهای دولتی فریب نخورده و رَم نمیکند.
اینها فاکتهایی هستند حقایق صادقاندحقیقی، حتی برای متنفرین کسانی که از ادبیات نفرت دارند. برای آنهایی که عاشق نوشتار خوباند نیاز به بحث نیست.
#نامه_پاوند_جویس
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
خیلی مهم است که ادبیات رئالیستی، روشن و واضح، و بدون مبالغه وجود داشته باشد. خیلی مهم است که نثر خوب وجود داشته باشد. جهنم اروپای معاصر به علت فقدان دولت منتخب در آلمان، و نبود نثر شایسته در زبان آلمانی است. تفکر روشن و عقل سلیم وابسته به نثر روشن است. اینها جدای از یکدیگر نیستند. اولی دومی را پدید میآورد.
شِفتهی ۀ جملهی آلمانی، آن دولنگه سوار شدن فعل تا آخر جمله، همان قدر بخشی از این شگفتی فرهنگ و جهنم حاصله است که بلاغت در رُم بذر و نشانه انحطاط و سقوط امپراطوری روم. ملتی که نمیتواند واضح و روشن بنویسد نه میتوان به حکومت کردنش اعتماد کرد و نه هنوز به فکر کردنش.
آلمان دو نویسنده شایسته دارد، فردریک کبیر و هاینه – یکی تحت آموزش ولتر بوده، و دیگری اشباع از فرانسه و پاریس. فقط ملتی که به نوشتار آشفته و در هم خو گرفته را میتوان افسارش را در دست داشت افسار زد و عقلش را دزدید، مثل آلمانیها و گردانندگانشان.
وحشت از وضوح و روشنی محدود به یک جامعه نیست. طرفداران کارشکنی و سادهلوحها همهجا هستند، و در وجود آنها فقط ترس مستمر دائم نسبت به از تمدن وجود دارد. نثر جدی و روشن تدبیری حفاظتی است و باید به همان اندازه به برایش آن ارزش قائل شد. ذهنی که به آن خو گرفته باشد دیگر با عبارتهای ناسیونالیستی و احساساتیگریهای دولتی فریب نخورده و رَم نمیکند.
اینها فاکتهایی هستند حقایق صادقاندحقیقی، حتی برای متنفرین کسانی که از ادبیات نفرت دارند. برای آنهایی که عاشق نوشتار خوباند نیاز به بحث نیست.
#نامه_پاوند_جویس
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri