ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
چشم می دوزم به وزیدن باد باسوزن
من که به اعتبار همین بادها ،منم
و به اعتبار همین چشم ها ، زن .
مرکز جهان درخت بود
کوه بود
چادر سرخ پوستی در آمریکای پیش از سرخ ...
مرکز جهان محله ی ما بود
تو به سن سربازی رسیدی
و مرکز جهان را به خط مقدم بردی
و محله ی ما پاشید
با دو پای پاشیده در هورالعظیم .
یک تکه اش را جن ها زدند
یک تکه اش را مرزبانان مرز پاکستان
یک تکه را نفس تنگی عجیبی گرفت و یک تکه را من
که این دو حفره خالی را به رخ می کشم ...
ای نور منجمد !
از تراوش رستگاری بگو
و نای بینایی ام را برگردان
با کمی صراحت لهجه
که بگویم خدا !
تو مرده ها را روی هم بچین
من این دو پیمانه ی خالی را پرکنم
و بنشینم به اسلحه بازی.

#زهرا_حیدری .مجموعه شعر مآت

@faryad_naseri
فکر می کنید بین وقایع تلخی که بر ستایش و آتنا و بنیتا و... رفته حتا اسید پاشی ها چه نسبتی با واقعه ی آزاده نامداری هست؟
#پرسش
@faryad_naseri
‍ خاطره ای با احمدشاملو
عباس معروفی


نویسنده‌ها وقتی به هم می‌رسند از همه چیز حرف می‌زنند، از خصوصی‌ترین مسایل تا شیر پاستوریزه. اما خب چک و چانه زدن بر سر واژه هم همیشه هست. طلافروش‌ها قیمت سکه را از همدیگر می‌پرسند، سراغ ماهی‌فروش و نجار نمی‌روند. اما نکته‌ی مهم برای داستان‌نویس این است که سراغ همه می‌رود، فقط فارغ‌التحصیل‌های دانشکده‌ی ادبیات واژه نمی‌شناسند، مردم کوی و برزن بهتر واژه‌ها را به کار می‌گیرند. و ماهی‌فروش‌ها و نجارها کلماتی بلدند که لزوماً پسته‌فروش‌ها بلد نیستند. بنابرین شایسته است نویسنده به جای زبان بودن، گوش باشد. این خاطره‌ها را می‌گویم که بدانی اگر در باب واژه‌ای با کسانی حرف بزنی، نمی‌گویند پر حرفی کرد.

یک شب شاملو همینجور که از پله‌ها می‌آمد پایین گفت: «توی شعر تازه‌م دارم از یه حسی حرف می‌زنم که واژه‌شو پیدا نمی‌کنم. میگم، ببین تو دست و بالت نیست؟! تا به حال دیده‌ی دخترای خیلی جوون وقتی می‌بوسی‌شون یه چیزی میاد به چهره‌شون؟ توجه کرده‌ی تا حال؟ یه چیزی می‌دوه تو گونه‌شون؟»

گفتم: «شرم؟ یا خجالت؟»
همانجور ایستاده بود. من هم بلند شدم. گفت: «چرا واستادی؟ بشین.» بعد گفت: «شرم نیست این. خجالت هم نیست. اینا رو که بلد بودم خودم.» انگشت‌هاش را روی هوا بهم کشید چندبار: «یه چیزیه که... میاد می‌شینه به گونه‌هاشون. خون می‌دوه تو صورت‌شون، دقت کرده‌ی؟»
وای، آن شب چقدر بحث کردیم سر این حالت دخترانه. و چقدر حالش خوب بود شاملو. قرار شد بهش فکرکنیم و باز هم حرف بزنیم، که دیگر قسمت نشد، و من از ایران گریخته بودم. چه می‌دانستم این آخرین دیدار ماست!
#احمد_شاملو
#خاطره
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پرونده ی "اسماعیل سراب" در کتاب هفته به همت فرزام حسینی
با دو شعر تازه از شاعر
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامه‌ی نهم
آلی جان
از کی شروع شد نمی‌دانم اما همیشه از یک‌جایی بلاخره شروع می‌شود. موج رو به گسترش پشیمانی را می‌گویم که پیشمان شدم از این، که پشیمان شدم از آن، بعد مانده بود کل ماجرا، طرح قصه با خودم می‌گفتم حالا جزییات عیبی ندارد اصل خود این است که طوری زندگی نکرده‌ام که پشیمان باشم بعد موج به این‌جا هم رسید. حتا از گفتن این جمله پشیمان شدم. می‌ترسم آخرش بگویم: به خاطر این چیزی که هستم پشیمانم.
فکر که می‌کنم از همان بچه‌گی، ته‌مانده‌های روحیه‌ی ترکی‌ام با غم با شکست با ویرانی مخالف بوده یعنی سمت و سهم پایکوبی در دلم بیشتر بوده برای همین بیش از اخوان شاملو را دوست داشته‌ام. بیش از هدایت گلستان را، بیش از نصرت مثلن رویایی را... این دوست داشتن شاید هیچ ربطی به نوشتن‌شان نداشته باشد حرف آنجاست که من طرفدار زندگی بوده‌ام هستم اما نمی‌دانم این طرح مبهم غم از کی با من است عین چوبی که زیر بغل مرده‌ها می‌گذارند با من است هر روز می‌شویم از صورتم روحم که نباشد اما هست. یکوقت فهمیدم که ما ایرانی‌ها فکر کردن و غصه خوردن را اشتباه گرفته‌ایم. داداش نرو تو فکر، نرو تو لک! فکر کنم من میخاستم زیاد فکر کنم این همه سال اشتباهی زیاد غم خوردم غصه خوردم حالا نشسته به جان.
اما تو یک نفر حداقل این را یادت باشد حتا اگر نشد که شادمانی را زین کنم در زندگی و زندگی تا تهش همین‌جور خرکی رفت و با ما نساخت بگویی که این آدم اصلن خوش نداشت این ادا و اطوارها و فیگورها را حتمن اشتباهی شده است.
۹۳/۶/۱۳
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
گلاریول بال سیاه
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
دل آدمی نهانخانه هایی دارد که رخنه ی رنج به آنها هستی می بخشد.
#بلوآ
@faryad_naseri
بوی حرص و بوی کبر و بوی آز
در سخن گفتن بیاید چون پیاز

#مولانا این بینای احوالات آدمی
@faryad_naseri
دیده بودم که خدایان قدیم می روند و خدایان جدید می آیند
روز به روز و سال به سال
بتها فرو می ریزند و بتهای دیگر برافراشته می شوند
من اما امروز
پتک را پرستش می کنم.
#کارل_سندبرگ
#حسین_منصوری

هر چند بت کردن پتک هم خودش همان حکایتی ست که شعر آنرا به پرسش می کشد.
@faryad_naseri
"عکس"

سه نفر ایستاده‌اند
مرد و زن و بچه

دست‌های مرد در جیبش
دست‌های زن در دست‌های بچه

مرد غمگین است
غمگین مثل ترانه‌های غم‌زده

زن زیباست
زیبا مثل همه‌ی مادران زیبا

بچه
مثل مادران زیبا غمگین است
غمگین مثل زیباترین ترانه‌ها

#جمال_سوریا
برگردان: #فریاد_ناصری
https://t.me/joinchat/AAAAAEHoIwUZABTEUicBxA
#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب یازدهم در صفت دهان
از نکات جالب این باب اشارتش به نکات فلسفی است.
@faryad_naseri
این هم برای آخر شب که خوابهاتان رنگی شود
ما نگاه نمی کنیم به این که زنده گی یا خدا به امان چه داده است، نگاه می کنیم به این که چه ازمان گرفته است و چه چیز کم و کسر است. برای ما تولد و دیدن نوزاد اصل نیست، گله و شکایت از مرگ بابا بزرگ مویه ی اول است. ما مرگ یا به قول افغانی های امروزه شهادت را گرامی می داریم. تولد که یادمان ندارد. این را سر سُفره هم می توان دید. این که سفره ی موالی مثل توشه ی سله شورهاست، اصحاب غزوه همه در حال خوردن غارتی اند. به گپ مشغول باشی برادرها یا رفقا مجمعه را خورده و مس ِ ریده را نقد کرده اند. گپ زدن وقت خوردن غذا گناه است. دیگر این که یک مسیحی جه زوسی غذا که سر میز آمد به آن نگاه می کند خدا را برای همین که داده و او هنوز آن را نچشیده سپاس می گوید بعد دست به نان می برد. در پایان هم کُم همه پر شد یا نشد تشکر می کنند. اما موالی با بسم اللهی شروع می کند که هیچ معنایی جز بُروف ندارد. بعد از این که سیر شد بزرگی خدا را ستایش می کند برای ستاره هایی که دور و بالای نافش چیده است، نه نانی که به او رسیده است. اگر یادش بماند و ستایش کند.

تکه ای از یک متن #سردار_صالحی

@faryad_naseri