ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
معرفی سایت پژوهشی
✅ کتابخانه‌ پنن (Penn Libraries)
سایتی ساده و خوش ساخت و تقریبا کامل در زمینه ارائه کتاب‌های الکترونیکی است. امکان جستجو به شیوه‌های گوناگون در آن پیش بینی شده و تنها فهرست پیوندهای معرفی شده در آن به چند هزار صفحه می‌رسد. کتاب‌های موجود در زمینه‌های گوناگون علمی است.

http://digital.library.upenn.edu

@faryad_naseri
هر صبح
گونه های تو را می بوسم
گنجشکی
از گودی ها آب می خورد

#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@Faryad_naseri
1_5021802206320394269.pdf
1.5 MB
محمود فتوحی
صد سال ادبیات شناسی در ایران
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانش‌سرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسی‌های ادبیات دانشگاههای ایران تکیه ‏زده اند‌
Forwarded from Deleted Account
DarMahKasiNist.pdf
1.2 MB
Deleted Account
DarMahKasiNist.pdf
مجموعه شعر کمال رفعت صفایی
از سایت دوات
@faryad_naseri
نامه‌ی چهلم
آلی جانم
چهل رقم بعثت و بیداری است. رقم مرزی که دیگر بعد از آن تکلیف رگ و پی‌ات معلوم است. این نامه‌ی چهل اما هنوز بوی حیرانی و بلاتکلیفی دارد. بی‌خود و بی‌جهت تلاش می‌کنم چهره‌ی معقولی داشته باشم. شیدایی چو من هر چه بیشتر بجنگد که معقول باشد بیشتر شیدایی در رگ‌هاش می‌دود. تاریخ شیدایی فارسی منم. تاریخ عاشقیت فارسی حتا. بس‌که عشق ورزیده‌ام برای هیچ. مایه از جان گذاشته‌ام برای هیچ. هیچ را دیده کسی آیا آن‌طور که من دیده‌ام؟
هیچ، شکل‌اش شاید این است در کلام: «سل آلی». نتی پیش از نام غریب تو. سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی. همین است. بارانی از کلماتی که حتا خودم نمی‌دانم در پی کدام چهره‌اند؟ اینها تعویذاند. شکفته از خون دیوانه‌ام بر تن خسته. آلی من آنقدر دیوانه‌ام که حتا عقل هم توان بستن‌اش را ندارد. این حال گریه دارد و گریه ممنوع است. این حال قرین غم است و غم ممنوع است. من از گریه پرهیز دارم. از غم پرهیز دارم. این نامه دهان جان شیدای من است. رها شده بی‌لگام. بی‌افسار. بی‌عنان. سر بر شانه‌ام بگذار و بخند. بخند تا زنده بمانم. من اگر بمیرم سهم اعظمی از تاریخ شیدایی در مرزی از زبان ترکی و فارسی به فنا می رود. بخند تا زنده بمانم و بگویم چطور عاشق هیچ بوده‌ام و ورزیده جان بوده‌ام به تعویذ و خیال. اگر مردی را دیده‌ای که صبح‌ها به زن‌های جوان لبخند می‌زند و سلام می‌دهد من بوده‌ام. من بوده‌ام که جواب سلام و لبخند را ناسزا گرفته‌ام تا لبخند و سلام را تسری دهم به جان‌های عبوس. اگر بعثتی باشد همین است. همین که بر سلام و لبخند و شیدایی پایداری کنی به وقتی که تلخی سقف کوتاه روزگار کدورت‌هاست. من زنده‌ی بیدارم. بیدار عشق ورزنده. سلام بر من به وقت شیدایی. به وقت سلام و لبخند. مرا بر آن شانه‌ات بمیران که آهوان و پرنده‌ها خندیده‌اند و تکرار کن سل آلی آنقدر که باران ببارد. این نامه بوی شراب می‌دهد آلی جان، جان شراب‌آلوده را نمی‌شود پنهان کرد. مثل دوست داشتن که از چهره عیان است. من به قربانت.
در سپیده مان ۹۳/۱۰/۲۶
 
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Deleted Account
miyane do donya.pdf
میان دو دنیا
سردار صالحی
Forwarded from قوُی سپید
زیرا در آسمان،
شیرازه‌ی سفرنامه‌ام را.
از آفتاب دوختم،

در کوچه‌های بی‌بازو
درگاه‌های بی‌زن،
با آفتاب سوختم.

تصویر این شکستگی اما سنگین است.
تصویر این شکستگی، ای مهربان،
ای مهربان‌ترین!
تعادل روانی آیینه را بهم خواهد ریخت.
مرا به باغ کودکی‌ام مهمان کن!

زیرا من از بلندی‌های مناجات
افتاده‌ام.
ـ وقتی که صبح ، فاصله‌ی دست و پلک بود ـ
صحرا پر از سپیده‌دم می‌شد
با حرف‌های مشروط
با مکث‌های لحظه به لحظه
با دست‌های من،
که شکل‌های مشکوک را
پرچین و توطئه را
از روی صبح بر می‌چید.

اینک تمام آبی‌های آسمان،
در دستمال مرطوبم جاری‌ست!
وز جاده های بدبخت،
گنجشک‌ها غروب را به خانه‌ام آورده‌اند
گنجشک‌های بیکار،
گنجشک‌های روز تعطیلی...


#یدالله_رویایی

قوی سپید https://telegram.me/joinchat/Ev7FFUF3UbAEicJf2923Hg
چه شکل‌های گوناگونی دارد عشق!
...
این آبشار بلند آویخته
طرّه‌ی رودابه اگر باشد
نهر خروشان کف‌آلود
زال تواند بود
_کام یافته-
که فرود آمده از بلندا
به جانب خرگاه
در روشنای حس خود

هیچ چشمه‌ای نیست که شکل کسی نیست
هیچ نهر
بی‌ثمر
نمی‌رود به دره و دشت
تشنگانی به گردنه
تشنگانی به دامنه‌اند
و تشنگانی
به ساحل اقیانوس.

طرّه‌ی رودابه اگر نباشد این آبشار
آن نهر
دست دراز طهمینه هست
به جانب کارزار.
و این بَنِ‌بُنِ ستبر در تلاطم سیل
جنین رستم اگر نباشد
آن شقایق لرزان در برکه
زخم عمیق پهلوی سهراب هست.

چه شکل‌های گوناگونی دارد عشق!
چه نام‌های رنگارنگی!


منوچهر آتشی
@faryad_naseri
کبوتران منزلت
***
اهالی موسیقی و نمایش در ایران، همیشه طرفداران زیاد داشته‌اند و دارند. اما لزوماً همیشه صاحب منزلت نبوده‌اند. هنرمندان به یکی از قطب‌های منزلت در جامعه ایرانی بدل می‌شوند و این یک رویداد تازه است.
موسیقی و نمایش، برای همه مخاطبانش، اوقات لذت بخش فراهم می‌کند. به همین جهت آنها طرفداران زیادی دارند. چهره و حتی زندگی شخصی شان، برای مردم هیجان انگیز است. دوستشان دارند و ماجرای زندگی آنان را دنبال می‌کنند.
قصه منزلت اما قصه دیگری است. زمانی که شخصیتی واجد منزلت می‌شود، اقتدار پیدا می‌کند. در جایگاه یک الگو تکیه می‌زند. واجد معنویتی قلمداد می‌شود. اعتبار عمومی پیدا می‌کند. گویی به یک منبع تولید معنا در زندگی تبدیل می‌شود. مردم در دوره‌های مختلف، گروه‌های مختلفی را واجد منزلت قلمداد می‌کنند. می‌توان از طریق تحولی که در مراجع دارای منزلت پیدا شده، به تحولات یک جامعه پی برد. اگر این سخن راست باشد که هنرمندان طی دو سه دهه اخیر، واجد منزلت شده‌اند، به این معناست که اتفاق تازه‌ای در جامعه افتاده است. مرجعیت از جایی به جای دیگر انتقال پیدا کرده است. می‌توان مرجعیت را همانند گروهی از کبوتران مهاجر تشبیه کرد. آنها هر از چندی از بامی به بام دیگر می‌نشینند.
سه مطلوب اجتماعی وجود دارد: قدرت، ثروت و منزلت. این سه همیشه یک جا با هم جمع نمی‌شوند. در هر جامعه نهادین شده، قدرت و ثروت کنار هم می‌ایستند. بخصوص در یک جامعه با منابع رانت. آنها که صاحب قدرتند صاحب ثروت هم می‌شوند و آنها که صاحب ثروت، قدرت هم کسب می‌کنند. شبکه قدرت و ثروت وقتی کنار هم می‌ایستند، مردمی که دستشان خالی است، کبوتران منزلت را از بام آنها می‌پراکنند. انتقال مرجعیت و منزلت از جایی به جای دیگر، راهی برای مقاومت در مقابل شبکه ناگشودنی ثروت و قدرت می‌شود.
انتقال منزلت از جایی به جای دیگر، یک نشانه خواست مردم برای تغییر است.
در ایران پیش از انقلاب، کبوتران منزلت به تدریج از بام صاحبان ثروت و قدرت برخاست و بر بام روحانیون، متولیان امور دینی و روشنفکران نشست. پیوند دین با سیاست، به تدریج سبب شد کبوتران منزلت راه تازه‌ای در پیش گیرند. پیشترها بام روحانیون، اساتید دانشگاه، و روشنفکران پر از کبوتران منزلت بود. به نظر می‌رسد کبوتران به تدریج برخاسته باشند. به بام آنها نظر کنید، خیلی خلوت‌تر از گذشته است. مردم دست به کار پراندن کبوتران منزلت‌اند.
جامعه ای که کبوتران منزلت در آن سرگشته باشند، مردم احساس بی پناهی می‌کنند. جامعه و حیات اخلاقی مردم نیازمند گروه های مرجع اقتدار بخش و مولد مرجعیت است. هنرمندان بخصوص اهل موسیقی در چنین شرایطی جایگاهی تازه پیدا کرده‌اند. مردم کبوتران منزلت را به سمت بام آنان هدایت می‌کنند.
ظهور یک قطب تازه مرجعیت، درست مثل ثروت و قدرت، مولد تنازع است. هنرمندی که صاحب منزلت شده، هدف حمله قرار می‌گیرد. بزرگان و پیش کسوت‌ها، ممکن است تاب برتری یکی بر خود را نداشته باشند. به نظرم حمله اکبر گلپایگانی به محمد رضا شجریان یک نشانه از همین رویداد است. پیش از او، هنرمند بزرگ مرحوم محمد رضا لطفی به بزرگ آواز ایران مرتب حمله می‌برد. در این میان، سخن امام جمعه مشهد مبنی بر اینکه او یک استعداد از دست رفته است البته شنیدنی بود. آنهم در حالی که استاد هنوز از بستر یک بیماری دشوار برنخاسته است. ماجرا به عرصه موسیقی هم محدود نیست، حمله جناب جمشید مشایخی پیشکسوت تئاتر و سینما به عزت الله انتظامی هنرمند بزرگ و والای این سرزمین از همین سنخ بود.
هنر دیگر صرفاً عرصه تولید لذت نیست، صرفاً مولد ستاره و جمع هواداران و طرفداران نیست. هنر به کانونی از تولید مرجعیت تازه تبدیل می‌شود. خوب است هنرمندان در چنین شرایطی نقش خود را دریابند. جامعه‌ای به هنر رو آورده است. جامعه‌ای که ارزش‌های دینی‌اش به تاراج مراجع قدرت رفته، و مواریث معنوی‌اش به کالای کسب ثروت و قدرت تبدیل شده است. روشنفکرانش اگر در بازار ثروت و قدرت سهام نداشته باشند، در وادی سرگشتگی دچارند. در چنین شرایطی مردم از زیبایی و جذبه هنر، امکانی برای استعلای معنوی می‌جویند.

جواد کاشی
@faryad_nasri
Forwarded from رسول جعفریان
مير مشرب‏
ولد مير حسين مشهور به شيشه‏گر. از سادات قم است؛ امّا چون در كاشان بسيار بوده، به كاشى شهرت دارد. پاره‏اى تحصيل كرده، كمال صلاح داشته، نسخ‏تعليق و شكسته را خوش مى‏نوشته، وقتى مير حسين به خدمت شاه عبّاس ماضى وارد شده و تعريف مير مشرب مى‏كرده كه طالب عالم صالحى است و از مغيّرات حلال هم نچشيده و بند زيرجامه‏اش به حلال هم وا نشده. شاه مى‏فرمايد كه مگو پسرى دارم، بگو كره خرى دارم‏!
@jafarian1964
در فارسی ایران نام زن است، دختر است، "آفتاب"، خورشید هم اگر شود خانم است، خور شید، ماه و زمین هم آشکارا زنانه است. در این سپهر زنانه آن که قربی ندارد همان خورشیدخانم است، خواهر و همسر جمشید. زن. در خوراسان، در آستان خواهر زن نیمی از بیضه ی چپ نر است.

له و د کار همان کسره را می کند. مام له کت یعنی همان مادر قنات .کشور هم همان است بر یا ور کش. کش یا کژ همان قز است. ایران بر خلاف ریشه ی آری آن نام زن است، دختر است. آفتاب بر نام زنان است. ماه و زمین که آشکار است تنانه اند و زنانه. اگر قرار باشد کسی معنای آفتاب بگیرد هم خورشید است، خور شید، خواهر تخمه، نه جمشید یا جام زاد. سیس یا سوس همان سوز است. سبز تر، دختر. سیستان و شوش و خوراسان همه نام خور یا دختر است. حالا بنگر تا در این سپهر ارج و قرب زن چه است زیر این آفتاب، بر این زمین، از خوراسان تا شوش؟ اگر بپذیریم که هر چیز از جایی می آغازد و به ضد خودش می فرجامد حال و روز زن ها به برابر و برتاب خود رسیده است. پیشتر زن و مرد و بچه خانه بود. بعد خانه شد زن و مرد و زن نیمی از خانه شد، بعد خانه شد تنها مرد و زن شد نصف مرد، بیضه ی چپش. دور رفته البته برنمی گردد، دور زنان هم.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تار نوازی ابوالفضل خان مروجی، نویسنده و مدرس موسیقی
در مجلس محمود خان دولت آبادی
تن هر دو درست
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و یک
آلی جان
جهان را نمی‌شود با یک پا گز کرد. جهان جای گزمک است اما پای دشت و پای کوه و پای کویر و پای دریا فرق دارند. آدم‌ها هم همین‌اند. یکی دریاست. یکی کوه، یکی دشت، يكي كوير. نمی‌شود همه را یک‌جور دید. وقتی می‌گویم روزگار تاریکی یعنی جهان آدمیان روی یک پا ایستاده. منفعت. آن هم تازه یک دید از منفعت. وگرنه کور شوم اگر بگویم آدمی دست از طلب بردارد اما منفعتی که آدمیان امروزه گرفتارش شده‌اند چیست؟ آدمی به آدمی می‌رسد و می‌گوید می‌شود با او خوابید؟ می‌شود از او پولی به جیب زد؟ همین پول و سکس. پول و سکس همین. در حالی که خیر و منفعت که همین‌ها نیست. خیر دریا با خیر کوه فرق دارد. خیر کوه با خیر کویر فرق دارد. در دشت سلانه سلانه گز می‌کنیم. می‌رویم به گزمک. در کویر پا می‌کشیم از سنگینی رمل و در کوه می‌جهیم از سنگ و صخره. کور شوم اگر بگویم سجاده پهن است و من نه اهلش نیستم. با این بوی شراب چه کنم؟ سرخی این قطره‌ی چکیده بر پیراهن را چه کنم؟ کی پر سینه‌ی پری را از خود دریغ کرده‌ام؟ وقتی که آن پری... هرکس خودش باید بیابد این کی را. این لحظه‌ی دریغ و پرهیز را. آدم امروز خواستن را بلد است. میل و اشتیاق را بلد است. از همان اولش که گفت طبیعت را می‌شود چاپید این روزها در افق پیدا بود که می‌رسد به چاپیدن و یغمای جان خودش. دوستان من وقت پرهیز است. آنکه بی‌تامل هر چیز را می‌خورد دیگر نمی‌تواند مزه‌ی چیزها را تشخیص دهد. من کی‌ام آلی؟ شناخته‌ای؟ من ناثر پارسی‌ام. شاعر عیش‌های زاهدانه. عیاش پرهیزکار. غلط رفته و غلط کرده‌ی بسیار. طلبیده و طالب خواسته. زخم‌خورده و زخم‌زده. بی‌مراقبت زیسته. رسیده به این که جهان تازه تنها لگام از میل‌های آدمی برداشت اما هیچ‌وقت حد روشنی برایش نگذاشت. آدم بی‌حد خطرناک است. حالا این زن زیباست. دریاست. این مرد جوان زیباست کوه است. آن زن جوان زیباست دشت است. بیا برویم گزمک اگر سنگ و کوه و دشت و دریا را بلدی. اگر عیش را با پرهیز می‌شناسی برخیز جان دلم برخیز!
۹۳/۱۰/۳۰
 
#فریاد_ناصری —---------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
لانه -هندسه بلاهت-.pdf
218.3 KB
بابت حدف و نشر دوباره‌ی مقاله عذرخواهم. متن کامل مقاله‌ی من با نام "هندسه ی بلاهت" منتشر شده در ویژه‌نامه‌ی فرانتس کافکا در کتاب هفته‌ی خبر @faryad_naseri
Deleted Account
Nader Golchin – Man Dige Bache Nemisham-(IRMP3.IR)
نادر گلچین درگذشت. به یاد او بشنویم.
Forwarded from نشر حکمت کلمه
کامران برادران:
دومین و آخرین مجلد از گزیده‌ی مقالات گرامشی درباره‌ی فاشیسم را این روزها تحویل نشر حکمت کلمه داده‌ام و امیدوارم به زودی منتشر شود، کتابی که سه بخش کلی دارد: نخست، 14 مقاله از گرامشی که در سال‌های 1920-1921 در اوردینه‌نوو چاپ شده‌اند؛ دوم، مقاله‌ای از michele filippini که به تبیین نقش فاشیسم در آرا و اندیشه‌ی گرامشی می‌پردازد؛ و سرانجام یادداشتی از Frank Rosengarten که به بررسی مفهوم کمونیسم در دوران فاشیسم از منظر گرامشی اختصاص دارد. گزیده‌ی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در سه جلد و با محوریت فاشیسم و انقلاب آماده شود، موضوعاتی که چه‌بسا امروزه بیش از هر زمان دیگر اهمیت داشته باشند. اما بدقولی مترجمانی که بنا بود در این مجموعه یاری‌ام کنند آن‌چنان از ادامه‌ی راه بیزارم کرد که دست آخر به همین جلد پایانی بسنده کردم. شاید در آینده فرصتی برای ادامه‌ی کار فراهم شود، اما با توجه به آن‌چه تاکنون شاهد بوده‌ام و نفرت روزافزونم از فضای فکری حاکم چنین احتمالی بسیار بعید به نظر می‌رسد. به هر حال، این هم بخشی از مقدمه‌ي کوتاه کتاب:

گرامشی را باید در دلِ وضعیت نومیدانه‌ی امروزی جست، در وضعیتی که در آن هیچ امیدی برای بهبود اوضاع وجود ندارد و گویی هیچ کورسوی امیدی به چشم نمی‌آید. اگر بتوان امروزه از گرامشی درسی گرفت، این درس هماره درکِ رادیکالیته‌ی نهفته در این نومیدی است. [...] گزیده‌ی مقالات پیش از زندان گرامشی قرار بود در قالب سه مجلد و با همکاری گروهی از مترجمان انجام شود. اما به دلیل بدقولی‌های مکرر مترجمان و همچنین بی‌میلیِ روزافزونِ نگارنده از فضای فکری حاکم این امر هرگز محقق نشد. این البته خود نشان از این دارد که کار فکری جمعی، برخلاف آن‌چه بسیاری گمان می‌کنند، در وضعیت فعلی نه‌تنها ضرورتی ندارد بلکه اساساً ممکن هم نیست.
@hekmatkalame
کالوم مک کان/ مهدی جامی
برگرفته از مجله آمریکا، ۱/ ۱۶ (آوریل ۲۰۱۷)

این راز نوشتن است:
از مصایب مایه می‌گیرد و از روزگار مکار
وقتی که دل آدمی را سر می‌گشایی
– اندا اوبراین
Enda O’Brien

نویسنده جوان عزیز،
ما در خطر آن‌ایم که اشتیاق‌مان برای آنچه حرفه ماست از ما ربوده شود. بحران دوران ما این است که در تسلیم دردآلودی زندگی می‌کنیم به هر آنچه که اقتضای زمانه است. من حتی نمی‌خواهم نام او را بیاورم اما بگذار با این واقعیت روبرو شویم که او تنها نیست. ما اجازه داده‌ایم که حاکمیت بوروکرات‌ها و مدیران سرمایه‌گذاری‌های تضیمنی و پرسود و سیاست‌پیشگان و همه آن دیگرانی که پیراهن‌های یقه تنگ می‌پوشند ما را دست بسته و تسلیم بدارند. ما را با مخدر انتخاب روزگارمان خریده‌اند: راحت طلبی. آن هم وقتی که عواطف ناموزون اجتماع خشمگین دارد زیرپای ما دامن می‌گسترد. دانشگاه‌ها به کار سرمایه‌گذاری در سوخت فسیلی می‌پردازند. شرکت‌ها از خود متشکرند در حالی که پنجره‌های کارگاه‌ها در سراسر کشور یک به یک بسته می‌شود. سوپرمارکت‌ها حالا اسلحه هم می‌فروشند. گپ و گفت‌های بی‌معنی می‌شنویم که دیوار باید کشید و مهاجران را پشت دیوار گذاشت. کتاب‌ها دیگر آنقدر جلب نظر نمی‌کنند که حتی ارزش سوزاندن ندارند. مشکل ما با بیشتر واقعیت‌های جاری‌مان آن است که همه از روی سطوح هموار- اسکرین‌ها- عمل می‌کنند و با واقعیت‌های پست و بلند دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، تماسی ندارند.
پس، نویسنده جوان! از روی مبل راحتی‌ات برخیز. از خانه بیرون بزن. وارد صحنه زندگی شو. همه اینها بی‌معنی است اگر فقط حرف‌های پرشور باشد. کلمات تو ارمغان آرامش بخشی (به مخاطب‌ات) نیست. خشم و هیاهو داشته باش. از تخیل آزادت فارغ از این بندها لذت ببر. این سیل نوشتار در زمانه ما از تقلیل اتوریته اخلاقی در رنج است. نه تنها در ذهن خوانندگان که در ذهن و قطعا در زبان خود نویسندگان. نوشتن دیگر بخشی از ایده ملی ما نیست. ما دیگر با همان چشمی که یک دهه پیش به نویسندگان‌مان داشتیم، به ایشان نمی‌نگریم. هیچ‌کس از آنچه ما بخواهیم بگوییم هراسی ندارد. چرا چنین است؟ زیرا که ما ارزش صدای خود را با امتیاز راحت طلبی تاخت زدیم و از ارج حرف‌مان کاستیم. قطب‌نمای ما جهت خود را گم کرده است. ما تسلیم این گرایش شدیم که خنثی باشیم. در فرهنگی زیست می‌کنیم که همه باید در نقشه‌ای جای بگیریم – ما به جی.پی.اس مسیری هموار و از پیش معلوم تا مرگ دل بسته‌ایم. از یاد برده‌ایم که چطور گم شویم و روی هیچ نقشه‌ای پیدا نباشیم. این زندگی که ما اختیار کرده‌ایم آن «سادگی غایی» نیست و پاسخ تو نیز به پیرامون، از آن سادگی نشانی ندارد. پس راهی نیست مگر اینکه تن به چالش بسپاریم.
به یاد داشته باش که نوشتن آن آزادی است که تو را در برابر قدرت گویا کند. نوشتن درگیری از نوع بی‌خشونت است و نافرمانی مدنی. تو ناچاری بیرون از جامعه و فراسوی اجبارها و تحمیل‌ها و خصومت ورزی‌ها و بی‌رحمی‌ها و تهدیدها بایستی. هر جا که قدرت می‌خواهد تو را بپیراید و ساده کند، پیچیده باش. هر جا که خواست از تو کینه کشی کند پرهیز نکن آماده باش. آن جوهر شگفتِ نوشتنِ صاحب عیار در آن است که نبض زخم‌ها را بسنجد بی‌آنکه آلوده خشونت عملی شود. نوشتن راهی است برای اذعان دردها بی‌آنکه بخواهد درد را بستاید یا آن را تحمل کند. نوشتن به خیال درد راه می‌دهد و هم‌زمان ما را وامی‌دارد تا بالغ شویم و با دیوهای خویشتن روبرو شویم. ما برق رنج را لمس می‌کنیم اما از برق‌گرفتگی آن نهایتا به سلامت می‌رهیم. ما حامل زخم‌هاییم اما آنها همین‌اند: زخم و نه چیزی بیش.
ما باید این نکته را خوب درک کنیم که زبان قدرت است فارغ از اینکه چقدر قدرت تلاش کند ما را بی‌زبان کند. می‌خواهی دشمنان‌ات را بشناسی؟ کتاب‌هایشان را بخوان. نمایش‌هایشان را تماشا کن. شعرشان را بسنج. به قلب دشمن وارد شو. اندوه آنچه می‌دانی بارها بهتر است از نادانستگی. نبض دانستن از روبرو شدن با سایه‌های توبرتو و لایه‌های پیچ در پیچ جهان نیرو می گیرد. بنگر قلم‌ات را به ستیز با که می چرخانی.

به پا خیز. روشن بدان که برای اینکه قهرمان نوشتن باشی ممکن است ناگزیر باشی نقش دیوانگان را برعهده بگیری. بیچاره یوریک دلقک (در هملت)، بیچاره فلستَف (در نمایش‌های شکسپیر)، بیچاره شهروند سرشناس. نقش قهرمان غالبا ابلهانه به نظر می‌رسد اما بهترین قهرمانان اراده بر آن دارند که این نقش را هر طور هست بازی کنند. در برابر جنگ. در برابر آز. در برابر دیوارها. در برابر ساده سازی. در برابر ندانم کاری و بی‌مایگی. دیوانه است که باید حقیقت را بازگوید. حتی وقتی که – یا شاید بخصوص وقتی که – گفتن‌اش ناگوار و نامطلوب باشد. هیچ شرمی از گفتن حقیقت به خود راه نده. عقب نشینی نکن. به گاو آرامی که در چمن سکوت می‌چرد تبدیل نشو. بیرون (از قدرت) بایست. خطر کن و خطرناک باش. بگذار مردمان از زبان تو بیمناک باش