ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
ند. آنچه را که بازار ایشان بی‌ارزش کرده است احیا کن و ارزش بخش. به کسی اجازه نده که شوق قلم-کاری تو را ریشخند کند. صدایت را از طرف آنها که صدایشان گم شده بلندتر کن. نگذار کوته نظران تو را به موجودی بی‌فایده تبدیل کنند. ارج بگزار بدبینان را. آری، حتی ایشان را تحسین کن. چرا که به کار می‌آیند. بدبین تلخ زبان کسی است که هنوز تو می‌توانی او را چیزی بیاموزی. از درگیر شدن عقب نشینی نکن. تو ناگزیری در باره ناگواری‌ها و فقر و بی‌عدالتی و هزار عذاب دیگر روزمره سخن بگویی. تو ناگزیر هستی از زندگی سخن بگویی هر قدر هم تلخ و دردآور باشد. نوشتار ما پرتره‌ای زنده از خود ما ست. جمله خوب توان آن دارد که تکان دهد، اغوا کند و ما را از گیجی و منگی بیرون کشد. الماس باش و سخت. راه خود را بکوب و هموار ساز. آنچه را که همگان دیده اند زیر و رو کن. (دنباله رو نباش و) عظمت تجربه کردن را تصویر کن. با بی‌رحمی‌ها بستیز. سکوت را بشکن. آماده باش که خود را به خطر اندازی. بدرخش. خود را برای طرد شدن آماده کن. دشواری‌ها را به آغوش بکش. سخت کار کن. هیاهوی تو هزینه‌ای دارد. آماده پرداخت آن باش.
بنویس، نویسنده جوان، بنویس! آینده‌ای را که از آن تو ست بخواه. وطنی را که از آن تو ست بخواه. نگذار که آن را از تو بربایند. آن زبان را پیدا کن که شفا بخش آن دردها باشد که می‌دانیم. تنها برای آن لذت ناب بنویس که نوشتن را برای آن برگزیده‌ایم و نیز برای آن دانشی که می‌تواند این جهان زیبا و غریب و خشم آلود ما را تغییر دهد. ادبیات شاهد صادق آن است که همه زندگی پیش از این نوشته و ثبت نشده است. تغییر همیشه ممکن است. و سلسله امرهای ممکن هنوز و همچنان پایان ناپذیر است. رویارویی‌ات با نومیدی را با طرازی زرکش و زیبا همراه ساز. هر قدر که بخواهی بیشتر ببینی، بیشتر خواهی دید. دست آخر، تنها چیزهایی که ارزش کار کردن دارد آن چیزهایی است که ممکن است قلب تو را بشکند. پس قلب‌ات را بشکن نویسنده جوان! به خشم آور. و همیشه به یاد داشته باش که رئیس جمهوری که اینک داری همان کشوری نیست که فردا خواهی داشت – اگر بنویسی.
با کرنش و دوستی
@faryad_naseri
مبارک است بر من و دوستان و حکمت‌کلمه این حضور پررنگ در شعر
@faryad_naseri
نامه‌ي چهل و دو
آلی جان
این چیزی که می نویسم اگر بماند ده بیست سال دیگر جز برگی از یک حادثه هیچ نیست. این چیز امروز بزرگ و سنگین، کوچک و بی‌قدر و ناچیز می‌شود. انسانی مرده است. انسانی با تمام خطاهایش که زنده بود حالا مرده است. انسانی با تمام درستکاری‌هاش که زنده بود، مرده است. می‌دانستم نباید بروم در فضای مرگ. من در مقابل تاریکی نازکم. در مقابل سردی. تیرگی. در مقابل اندوه. گیج می‌شوم. افسرده می‌شوم. بعد همین گیجی و افسردگی و سستی کار دستم می‌دهد. خرابکاری می‌کنم و فکر می‌کنم بی‌دست‌وپا و ضعیفم. مذمت می‌کنم خودم را اما میان تمام این حس‌های نادلخواه مرگ مرگ مرگ هنوز چهره‌ی پیروز میدان است. کسی مثل من مرگ را ندیده است. تاریخ خاندان من تاریخ مرگ بوده است. مرگ‌های عجیب. من ساعت‌ها در سرمای زمستان نشسته‌ام کنار جنازه ی زنی که گورش مهیا شود. در باران غم‌انگیز روزهای فروردین قبری را کنده‌ام تا جنازه‌ای را بیرون بیاورم برای کالبدشکافی. کنده‌ام و مرده را بغل کرده‌ام، محکم، تا برگردانمش به زمین. من کودک بوده‌ام و دنبال آمبولانسی که تنها حس می‌کردم رفته است و از جایی جسد عزیزی از مرا در خود گرفته، رکاب زده‌ام رکاب زده‌ام و همین که در باز شده دیده‌ام آه آن جوان قد بلند را. من کنار قبر جوانی به وقت گریستن کت پیری را گرفته‌ام و بعد دقیقن در همان حالت چند روز بعد ایستاده‌ام کنار گور آن پیر. مرگ را از من بپرس اما اگر طاقت نداری دور شو از من آلی. فاجعه مثل زبری مدام می‌تراشدت. پوستت را می‌برد و تو بی‌حفاظ می‌شوی در برابرش. مرگ‌های زیادی در من زندگی مي‌کنند. مرگ‌های زیادی، با این همه هنوز مرگ سر بسته است. هیچ مرده‌ای از مرگ سخن نمی‌گوید. مرگ پایان سخن است. و تن به گرمای سخن، به گرمای رخ و روح کلمات سرپاست. خانه‌ی ترک شده زودتر همه چیزش فرومی ریزد. مرگ یعنی سخن تن را ترک می‌کند. و تن مثل خانه‌ای شروع می‌کند به ویرانی. دیوارها، پنجره‌ها، لوله‌های آب، کاشی‌ها. در مواجهه با چنین لحظه‌ای همه‌مان فکر می‌کنیم باید مهربان باشیم اما امروز من چیزی دیدم بر لب گور. سنگ‌شدگی قلب را. کسی که توان مهربان‌شدن را از دست داده بود. و من از مواجهه با این رخ آدمی هنوز وحشت زده‌ام آلی و دوست دارم گریه کنم. امشب نباید تنها می‌ماندم نباید با این وحشت از آدمی ناتوان از مهر تنها می‌ماندم. امشب با تمام خرابکاری‌ها و حس‌های بد نباید تنها‌ می‌ ماند.دوست دارم های های گریه کنم اما گریه ممنوع است. گریه چهره را خط می‌زند. اوراد حاشا بی‌دردرسرترین کتاب من حالا فکر می‌کند به ناشرش. به ناشر جوانش و من سخت مبهوت و گیج و بی‌قرارم آلی.
۲/۱۱/۹۳
#فریاد_ناصری —------------------------@faryad_naseri
پی‌نوشت بی‌ربط: به هیچ نقد و یادداشت و واکنشی پیرامون جایزه‌ی شاملو فعلن پاسخی نخواهم داد تا به‌وقتش بعضی نکات را عیان و روشن کنم.
فعالیت‌های رضاخان سردارسپه درعزاداری محرم ۱۳۰۱شمسی
- بریده خاطرات روزانه عین السلطنه؛جلد۸؛ ص ۶۵۰۲
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و سه
آلی جان
هر روز نوشتن گاهی مواجه شدن با تهی است. بعد یکهو سرازیر می‌شود حرف. سیل می‌بردت. نمی‌دانی کدام را بگیری. همیشه هم چیزی به دام می‌افتد که اصلن در سیل ظاهر نبود. اینجاست که می‌گویم بهتر است هر روز برایت بنویسم. هر روز برایت بنویسم تا آشنای مغز استخوانم شوی. نمی‌شود اما هر روز نوشت. تازه چند روز پیش فایل صوتی یکی از بازنویسی‌هام از صحیفه ی سجادیه را میان صداهای ضبط شده با گوشی‌ام پیدا کردم. بقیه را که دزد جان با لپ تاپ برد. عجیب است منی که همیشه روی کاغذ بوده‌ام اینها را چطور فقط تایپ کردم و از دست رفت. برود. یک روز باز می‌روم سراغ‌شان. برای من تاریخ اسلام و تشیع و متون‌شان و ربط و پیوندهای ایران و اسلام خیلی مهم است. همیشه کنج و گوشه‌های ذهنم با اینها درگیرم. شخصیت‌ها و داستان‌ها و قصه‌ها و سرگذشت‌هاشان. خود پیامبر، زندگی و سرگذشتش، حتا پیش از پیامبر، قریش و اجداد پیامبر. اینها مهم است چرا که هنوز پیش روی ما هستند. هنوز موضوعیت دارند در امورات جامعه‌مان. که بود و چه بود محمد امین؟ چطور خدای نام پدرش عبدالله را بر دیگر خدایان پیروز کرد؟ ببین اجدادش همه بندگان خدایی بودند یکی عبد مناف و یکی عبد مطلب و بعد الله پیروز است بر همه‌ی نام‌ها. مادرش آمنه را هم ببین که نیست. همان‌طور که پدرش که نیست. این رسول قد کشیده در دامن دایه و قبیله چگونه می‌بالد؟ شناخت این شخص یکی بر پایه‌ی آنچه از زندگي‌اش نقل و روایت شده، یکی بر پایه‌ی حرف و حدیث‌های خودش، دیگری بر پایه‌ی قرآن باید صورت بگیرد. یک مثال باب روز بزنم. ببینیم درباره‌ی حق و حقوق زنان و رفتار با آن‌ها چه گفته و چه کرده و هیچ زمان و مکان را از یاد نبریم. فراموش کردن زمان و مکانی که در آن بوده و مدام در نسبت با آن تصمیم گرفته خطای بزرگی‌ست. بعد هم بهتر است پیشداوری و حب و بغض‌ها را تا جای ممکن کم‌رنگ کنیم و به یاد داشته باشیم که گفته است من نیز بشری چون شما هستم. اگر این را به خاطر داشته باشیم ذهن مهربان‌تری با موضوع خواهیم داشت. يك چیز خیلی مهم اگر دقت کنی پیامبر هاله‌ای ندارد آن‌طور که بر گرد علی هست. چرا؟ هرچند هاله‌ی علی را هم ساخته‌اند بیشتر اما طوری بوده شخصیتش که پذیرفته، بیشینه‌ی سلسله‌های صوفی یک جور خودشان را به علی می‌رسانند اما سرچشمه رسول است. وقتی بخوانی و بدانی می‌بینی یک‌جورهایی ضدهاله است این رسول. آشکار و بر زمین. درگیر مناسبات زمین در قیاس با آن ایده‌های آسمانی. زمین هم خب لوازمات خودش را دارد. جنگ دارد. قدرت می‌خواهد. پول می‌خواهد. تدبیر امور و سیاست می‌خواهد. هرکس بخواهد اینها را نفی کند واقعن در بلاهت به سر می برد. باز برویم سر مثال: بخشش را اصل کرد اما هیچ‌وقت نگفت آنکه زد توی گوش‌ات آن‌طرف صورتت را هم بگیر. چون می‌دانست یک‌جاهایی درستش این است بخوابانی در گوش طرف. خسته شدی؟ بگذار یک قصه برایت بگویم. زمان شاه یک نفر در ولایت ما با موتور یا ماشین مسافرکشی می‌کرده، یك‌روز با چند تا از مسافرها دعواش می‌شود و بدجور می‌خورد. بلند می‌شود که سپردم‌تان به آقام عباس بی‌دست. قهوه‌خانه‌ای آنجا بوده پاتوق اراذل وقت، یکی‌شان می‌آید بیرون که بی‌نوا تا عباس برسد اینها رفته‌اند. خلاصه خنکای دل این بی‌نوا آنها را کتک‌کش می‌کند. این را گفتم تا بگویم آلی جان نفی خشونت انکار خشونت نیست. خشونت بر زمین و در ما هست. چطور باید با خشونت رفتار کرد اصل حرف است. اگر امروز رسول عرب بیاید چه رفتار و کرداری خواهد داشت؟ بر اساس آنچه از او به دست است نمودار را بکش و مختصات‌یابی کن. جای خطا را هم بگذار.
۹۳/۱۱/۵
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
حرف حساب، مختصر و مفید
از علی‌رضا بهنام #جایزه_شاملو
@faryad_naseri
http://www.mehrnews.com/news/971544/نامزدهای-بخش-نهایی-کتاب-سال-شعر-جوان-اعلام-شد
برای آنها که دنبال تاریخ‌اند. نخستین کتاب من در این لیست
@faryad_naseri
http://www.irna.ir/fa/News/280974
باز هم برای تاریخ. کتاب دوم من پیش از چاپ برگزیده‌ی شعر شیراز شده است
@faryad_naseri
و‌«سر زدن» کاندید جایزه‌ی شعر شاملو.سال ۹۶
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و چهار
آلی جان
پیش از این نامه سربسته بود. پاکتی داشت. پشت و رویی. مکان و جا و محلی داشت. این نامه ها اما بستگی را نفی می‌کنند و جا و مکان هم ندارند. هرچند هنوز فرستنده و گیرنده‌ای دارد. گیرنده و فرستنده‌ای که جا داشتند پیش از این، جایی که آدرس نشانش می‌داد. من و تو کجاییم اما؟ و این که نامه جوفی داشت که در آن می‌شد چیزی نهاد و فرستاد. این نامه‌ها اما بی‌جا و مکانند و تا تو بخوانی بارها خوانده می‌شود و من گوش می‌دهم به صدای خواندن‌ها. سر نامه‌ی پیش ولی، یکهو صداها خوابید. دوستی گفت: ذهنیت نویسنده‌ی این نامه انگار ذهنیت نویسنده‌ی نامه‌های قبل نیست و من حیرت کردم حتا اگر چنین باشد حتا، باز ربط و پیوندی هست بین آن نامه‌ها که جهان‌شان عام‌تر بود و این نامه که به ناگاه انضمامش خاص‌تر شد. نامه‌ای که دست گذاشت بر حرفی که خیلی‌ها می‌خواهند با ندیدن‌اش از آن عبور کنند. عبور؟ نه نمی‌شود. با پریدن و ندیدن نمی‌شود طی کرد. می‌دانی چرا این را می‌گویم چون نامه‌ی قبلی سکوت آورد. سکوتی معنی‌دار با رنگی از هراس. در این نامه‌ها من عریان شده‌ام و چین و چروک و شکل‌های تن زندگی‌ام را نگاه می‌کنم. بعد می‌بینم دمب دین را با پنهان کردن و ندیدن نمی‌شود انکار کرد. عریان شوید و ببینید دین تا کجا به اندام همین که هستیم شکل داده؟ عریان شویم و ببینیم چقدر زندگی‌مان را به اندام کرده است و چقدر بی اندام. راه دوری هم نباید برویم اول قدم عادت‌های زبانی‌مان را نگاه کنیم. کم‌اش ان‌شاالله است زیادش را در خودت خودت پیدا کن. من به قربانت.
۹۳/۱۱/۶
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
ما ملتی هستیم که ستاره می‌سازیم و در دل داریم که این هم از آفلین است. بسکه ستاره‌های ریز و درشت‌مان سقوط کرده‌اند.

دیروز فیلمی دیدم از رضا کیانیان مرد همیشه حاضر در نمایش‌ها و صحنه‌های مضحک فروش آثار هنری، پخت و پزهای دولتی و حالات هنری. آنچه در فیلم دیدم، سقوط تمام بود. این‌همان شدن با تاریک‌ترین وجوه قدرتی که می‌خواهد همه را ساکت کند.
اما من نیز هم‌نوا با صدای آن جماعت می‌گویم #رضا_کیانیان دهنت را ببند و به لباسی که ترکش کرده‌ای برگرد.
@faryad_naseri
4_292947633222190174.pdf
10.1 MB
مقدمه‌ی معشوق السفاره به قلم رسول جعفریان. در راه همدان و در گوشی خواندم. مؤلف کتاب ناشناس است اما این مقدمه بسیار جالب است. کتابی‌ست در باب سفر
@faryad_naseri
آبستره‌ای از انگوران
چیدن انگور در ملایر
@faryad_naseri
از هرطرف كه رفتم جز وحشتم نيافزود
زنهار از اين بيابان وين راه بي نهايت

براي يك دوست و نگراني اش
چون در متني كه جناب شمس آقاجاني منتشر كرده اند به مسايلي اشاره شده كه در آنها صريحا يا تلويحا قصد زير سوال بردن و بدبينانه بهتان بستن به بيش از دوماه تلاش شبانه روزي و مسئوليت خطير انتخاب آثار برگزيده، در ميان است، به عنوان كسي كه دو دوره مسئوليت دشوار داوري در جايزه ي شعر شاملو را بر عهده داشته ام، بيان نكاتي را ضروري مي دانم.
پذيرفتن پيشنهاد داوري شعر ورود به مسيري پر خطر و جنجال آفرين است از آن جهت كه هم بار مسئوليتي تاريخي را بايد كشيد و هم خود را از همه ي تعلقات خاطر و سلايق شخصي عريان كرد؛ و هم آماده قرار گرفتن در مسير بهتان ها و پيشداوري ها شد. مي دانستم كه با قبول اين مسئوليت بار بهتان و تهمت ها را نيز بايد به جان خريد چرا كم نيازموده ايم نفس كشيدن در فضاي مسموم را؛ در فضايي كه ذهنيت ها در قاب توهم و توطئه بسته شده، هركاري مصون از تصوراتي فراتر از چنين ذهنيتي نمي ماند به خصوص كه جديتي هم در آن باشد و عموميتي را هم شامل شود.
معمول است كه در شعر، هركس مي پندارد نفر اول است و كاري كه كرده شاهكاري نامكشوف از ديد بسياران و جاي عجب نيست كه بر اين پندار ديگران را نا اهل بخواند و ورطه و توطئه اي را در كار.
باري ما در چنين تاريخي زيست مي كنيم كه در آن يا بايد منفعل ماند و مريد، تا آرامش بي خاصيتت بماند و يا بايد كوشيد و جنگيد و مقهور و مرعوب نماند و بار مخاطره و سلب و بهتان را بر استخوان كشيد.
اما، باور، تعهد و مسئوليت تاريخي همه ي اينها در گرو نهراسيدن است از دهان هاي باز و مدعيان انگشت به كف كه زبان برمي كشند و چشم مي بندند.
جناب آقاجاني ترديد نداشته باشيد كه هركدام از عزيزان شاعر، قديمي و نوپا، مي توانند بر اين باور باشند كه اگر ديگراني كتابشان را بخوانند ممكن است راي طور ديگري رقم بخورد و چه نيكو كه شما اين ظن را به كلام بدل كرده ايد آنهم در قالب نگراني بي خطرتان نسبت به آيندگان و تاريخ كه خود پوششي براي آن تمناست. ترديدي در اين نيست كه مي توان با پناه گرفتن در قالب گمانه زني و نگراني آميخته به بهتان، حتي وضعيت را چنان كه تمنا مي پسندد و مي خواهد، تغيير داد.
شما با تجربه تر از آن هستيد كه از اين مسايل بي خبر باشيد.
اما چه مي توان كرد جز روشنگري و پاسداري از عملكردي كه تعهدش علاوه بر تاريخ، به يكي از متعهدترين و راستين ترين شاعران معاصر و خواست همسر ايشان است كه همواره در نشان دادن تعهد، آموزگار تاريخ مان بوده و هست.
ما چنان كه شايسته است كارمان را عيان كرديم و گفتيم كه هر انتخاب نفي آن ديگري نيست و تنها وقتي در مقام داوري با پذيرفتن تعهدي عميق ايستاده باشيم اين خطر كردن را درمي يابيم. روشن است و گريزناپذير كه پس از هر اعلام نتيجه اي عده اي خود را خسران ديده تصور كنند و عده اي شادمان باشند. شما مي توانيد نگران باشيد، مي توانيد نگران طلب تان باشيد، اما اي كاش اين فراتر از خواسته هاي شخصي براي تاريخ و آيندگان باشد، فراتر از ميل به ديده شدن و اوج را در دستان خود ديدن. واقعيت اين است كه نگراني هاي بزرگتري براي تاريخ و آيندگان بر زمين مانده كه بسياري از مدعيان چشم از آن ها مي پوشند تا خاطر آسوده شان را نيالايند، موقعيت شغلي و رفاهي شان را محفوظ بدارند و خطري بر خود نيافكنند.
#عليرضا_عباسي
@faryad_naseri
چون غرض آمد هنر پوشيده شد

عمده ي بحث در مورد جايزه ي شعر شاملو در اين دوره مربوط به پنج عنوان كتاب در عكسي است كه عزيزاني مي گويند انتخاب آنها بوده و مي بايست انتخاب داوران همين ها مي بود تا جايزه ي شاملو از زير بار اين همه بهتان خلاصي مي يافت و يك مورد ديگر كتاب جناب شمس آقاجاني است كه به عقيده ي خود شاعر، بهترين كتاب بوده و با توطئه حذف شده و ايشان الان نگران تاريخ و آينده هستند؛ و باقي قضايا ناراحتي عده اي از انتخاب نشدن كتابشان چه در دوره هاي قبل يا ايندوره است كه مي تواند طبيعي باشد و برخي الان وقت را براي تسويه حساب و ابراز ناراحتي شان مغتنم شمرده اند. سويه ي ديگر هم عده اي كه مطالب را موافق يا مخالف لايك مي كنند و كامنت هاي قضاوت مي گذارند كه خب حقيقت بيشتر بر آنها آشكار خواهد شد، اگر كه بخواهند.
اميدوارم كه همه ي اين دوستان عجله نكرده باشند و گله مندي شان از بيداد، پس از خواندن ١٢ اثر معرفي شده باشد، كه اگر چنين نباشد قضاوت با مخاطبان و تاريخ خواهد بود كه چه كساني در پي به گند كشيدن همه چيز و لابي گري و كنارگزاري هستند؛ آنها كه نخوانده قضاوت مي كنند يا آنها كه ناگزير از خواندن مسولانه ي همه ي كتاب ها بوده اند؟
باري، اشاره به نكاتي كه چيزي جز واقعيت نيست و قطعا بي اطلاعي بسياري از همين عزيزان آنها را وارونه كرده، شايد نور روشنگري باشد براي يافتن اصل واقعيت و هم اينكه عده اي دريابند بدون آگاهي تا كجا در منجلاب قضاوت ناآگاهانه فرو رفته اند.
در مورد پنج كتاب حاضر در عكسي كه بين عزيزان به اشتراك گذاشته شده:
١- مجموعه شعر آقاي باباچاهي از سوي ناشرشان به دبيرخانه ارسال نشده بود و اصلا در اين دوره حضور نداشت كه قضاوتي كنارگزار بر آن رخ داده باشد.
٢- مجموعه آقاي سراب جزو انتخاب هاي اين دوره از سوي داوران بود و معرفي شد.
٣- مجموعه شعر خانم مهناز يوسفي پيش از ورود به پروسه ي داوري به درخواست ايشان، با اداي احترام از رقابت كنار گذاشته شد.
در مورد ٢ مجموعه شعر ديگر در اين عكس، عرض كنم كه كتاب ميلاد كاميابيان و پدرام يگانه در مراحل نشست مشترك حضور داشتند و بعد از چند جلسه بحث و تبادل نظر تنها در جمع بندي امتيازات شايد با كمترين اختلاف ها در ليست نهايي اعلام نشدند و كساني كه داوري در چنين سطحي را تجربه كرده اند واقفند، اين خاصيت داوري است كه ممكن است پس از جمعبندي امتيازات برخي كتاب ها عليرغم ميل باطني داوران و بدون هيچ غرض و مرضي به ليست نهايي راه پيدا نكنند.
در مورد ساير مجموعه شعرهايي كه در بيانيه داوران، اعلام شد تعداد آنها در نشست هاي مشترك و بحث و تدقيق صورت گرفته ٣٥ عنوان بود هم چنين روالي انجام گرفت و باز عرض مي كنم براي داوري در مراحل نهايي و پس از چندين جلسه بحث و تدقيق نكات، جهت تهيه ليست نهايي نياز به امتيازبندي وجود دارد كه صورت گرفت و ناچار بخشي از كتاب ها با امتيازات شايد بسيار نزديك از ليست نهايي باز ماندند.
در مورد مجموعه شعر جناب شمس آقاجاني، ذكر نكته اي ضروري است. از كتاب ٨٤ صفحه اي ايشان ٥٤ صفحه به فهرست و مقالاتي كه بعضا وجهي علمي، نوستالژيك و خاطره گونه دارد مربوط است و ٣٠ صفحه به شعر كه اتفاقا شعر قابل اعتنايي هم هست؛ با اين وصف و در قياس و برابري با ديگر آثار و در نظر داشتن شاخص هايي كه ذكر آنها در بيانيه داوران رفته، عدم حضور كتاب جناب شمس آقاجاني نه ماحصل توطئه بود و نه از عواقب باند بازي يا
بي دانشي يا هرچه ايشان اشارت كرده اند.
سخن آخر اينكه در ايران مشكل بزرگ اين است كه به دليل عدم تمرين دموكراسي و پذيرش اختلاف نظرها، هر انتخابي مشمول چنين بهتان هايي مي شود و چاره نيست جز آنكه بازنايستاد و راه حقيقت گرفت، تلاش كرد و سخن حقيقت گفت، هرچند تاوانش بزرگ باشد و به گوش هاي گرفته راهي نيابد.

#عليرضا_عباسي-٥ مهر١٣٩٦
@faryad_naseri
مقاله‌ی «بارون و. رُوزن» درباره‌ی ترجمه‌های عربی خدای‌نامه و اصل متن عربی «محاسن وفا النساء» جاحظ همراه ترجمه
گذشته از ارزش ادبی داستانی که جاحظ از خدای‌نامه‌ی کسروی آورده، مقاله‌ی بارون هم مهم است.
ایده آل قهرمان انقلاب است با کله بر زمین نشاندن هستی، دگرگونی بنیاد. در حالی که بنیاد بر فرمان و فرمانبری است و انقلابیون فرمانبرترینان اند در نهاد قدرت حزب انقلاب.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و پنج
آلی جان
قبل از این یک نامه طبق روال همیشه نوشتم و سیو نکرده خواستم که پست کنم. سرعت پایین بود و پرید. احمقانه است بخواهم دوباره بنویسمش. عادت دست‌های من این است. از دست دادن. پراندن. پر...پر. این روزها هی با دست‌هام حرف می‌زنم که بگیرید. نگه دارید، حفظ کنید. به خودم می‌گویم تمرین کن بگویي: این مال من است این مال من است این مال من است اما خنده‌ام می‌گیرید. من که تمام عمر پریده‌ام پرانده‌ام. پرنده‌ی بی‌شاخه بی‌پا. احمقانه در حال تلاشم آن نامه پریده را بنویسم. چرا نمی‌دانم؟ چیزی در آن نامه بود که نقشه‌ی تمام من بود. نشان می‌داد که من چرا خواسته‌ام همه‌چیز و هیچ چیز را. چه بوده‌ام همه کس و هیچ کس...بی قراری دست‌هام را نشان می‌داد در تمام عمر. بی‌قراری آن پرنده‌ی نامعلوم در جانم را. آن نامه پریده است مثل تمام چیزهای زندگیم که حواسم نبوده و دست‌های بی‌قرارم. دست‌های نگیرام. پرش داده‌اند و بعد من نشسته‌ام به فکر. حالا باید تا آخر عمر به آن نامه هم فکرکنم. تا یادم بیاید چطور از بی‌قرار دست‌هام، از نچسبیدن و نگرفتن و نگه نداشتن، از عادت نداشتن به مال خود کردن، چطور از یک جفت دست بی‌قرار، جان بی‌قرار، پرنده‌ی نامعلوم جان‌سخت بی‌پا رسیدم به آن نقطه به آن نقطه که بگویم بارها دست و جان و سرم را برداشته‌ام و برده‌ام که بگویم مادر سرم را بغل کن. مادر به دست‌هام بگو آرام بگیرند. مادر مراقبم باش. این دست‌ها دارند مرا می‌پرانند. مرا پر. مرا از این بی‌قراری دست‌ها نجات بده اما نتوانسته‌ام بگویم و برگشته‌ام. برگشته‌ام و بازتاب داده مرا این دست‌ها که حالا هر روز نگاهشان می‌کنم که بگیرید. نگه دارید. حفظ کنید اما باز نمی‌گیرند. نگه نمی‌دارند. حفظ نمی‌کنند. می‌پرانند. پرانده‌اند. این دستها این بال‌های بی‌قرار... نه این هم نبود آن نامه باید تا آخر عمر فکرکنم چه بود آن حس پریده و رفته و دست‌هام را نگاه کنم. دست‌هام را و سری را که بارها برده‌ام که مادر بگیرد که بگیرد به سینه. که بگوید آرام باش جانم و نتانسته‌ام. بال‌کوبان بی‌قراری در من است. دست دارم در بی‌قراری خودم. دست دارم در از دست‌دادن‌ها. دست پرنده‌ای که دست من است. دست بال بال‌زن. این دست‌ها را باید گرفت و آن قلب کوبنده آن قلب هراسیده‌اش را آرام کرد. دست. از این دست. دست دست‌داشتن. دست ناگیرا. دست نگیر. دستی پریشانیده دستی که پرانده دستی ناگرفته حفظ نکرده همین دست. از همین دست. پس چطور دست ببرم در موهاش آلی با این دست‌های بال بال‌زن؟ با این دستان تنها می‌شود تنها با این دستان... بی‌هوده تلاش می‌کنم تا بگویم چه نوشته بودم در آن نامه. بی‌هوده آلی! دستی در کار است که من این همه خواسته‌ام همه چیز را، خواسته‌ام و هیچ. دستی در کار بوده و آن دست. این دست. دست نافی‌ی دست من. دستی که علیه دست بودگیست. علیه گرفتن، نگه داشتن، دست پراننده. دست پر. دست پرپر... بی‌هوده تلاش می‌کنم بگویم کدام دست. فقط بگو که می‌دانی چه حسی دارد دست در گیسوان افشان؟ اگر بگویی که دانایی و می‌دانی دست با چه بر می‌گردد از خرمن. باقیش را بگذار تا باد بگوید. بادپا که بود؟ سردار. من دستم. دست باد. دست, دست داشتن علیه دست بودن. دست‌داشتنی در یک تلاش بی‌هوده...
۹۳/۱۱/۱۴
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
تشنگی چیزی‌ست که عطش را فرومی‌نشاند
این شب است که تو را روشن خواهد ساخت.
#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#کلود_استبان
#علیرضا_بهنام
#نشر_حکمت_کلمه
#شعر
#شاعران_واقعی_شعرها
@faryad_naseri
نامه‌ی چهل و ششم
آلی جانم آلی
مدام حرف دست در من است. اگر بگردم و برایت جمع کنم که کجاها دست در سر من پررنگ شده «سخن می‌شود بلند». تو اما حرف دست را تا می‌توانی بلندتر بگیر. از آن روزی که انسان، پا گذاشت به هستی چشم‌اش به هرچه افتاد گویی که تعویذی آن چیز را از چیز بودن طبیعی‌اش دور کرد و انسانی‌اش کرد. هر چیزی را که می‌شناسیم دیگر خودش نیست انسان در آن چیز بودنش دست داشته. تلاش برای دیدن چیزها بدون دخالت دست آدمی هم وسوسه‌ای‌ست اما هول‌آورست لابد آن چهره از هستی که ناانسانی‌ست. برای آدمی خوشتر است که هرجا رخی از آدمی، ردی از آدمیت ببیند. این می‌شود دست داشتن. هزار دست از این دست در کار می‌تواند باشد. انسان هزاردستان است. دستی دیگر دست مؤانست. دست الفت گرفتن. دست انس داشتن. نوعی پایداری در پای چیزها. در پای قضایا. پایداری در پای زندگی. این دست در من کمرنگ بوده. خوانده‌هام را ببین. کارهام را ببین. هر روز یک رنگ هر روز یک داستان. حالا مدام می‌خواهم با این دست کار کنم تا زور بگیرد در زندگیم. بگیرد و بچسبد و نگه دارد و اما انگار که بخواهم بر اسکلتم گوشت و پوست دیگری بکشم. به‌هم نمی‌خورند. این استخان را بکوب آن را فشار بده پوست را بکش. نمی‌دانم چه چیزی از آب، از این عذاب درخواهم آمد؟ یا انسانی تازه یا چیزی مهیب و بی‌شکل. غریبتر از همه این حس ناهمخوان است. ناهم‌خون. آنکه نشسته بود به زهدان آرامش و می‌خواند برای خودش. اینکه ترکانیده شده، اینکه حالا رفته است و خواندنش را از دست داده و باید بجنگد برای نان و خان و مان و هرجا لحظه‌ای شکار کرد دهان بگرداند به یاد آن همه آواز همه و هیچ. بر استخان پرنده گوشت خانگی انداختن. آن پرنده‌ی سیاه شکارچی را مشغول کردن به دانه‌چینی. مشغول و غافل. مشغول از یاد بردن. مشغول زندگی. این روزها ورد من این است: انس بگیر با این گوشت و استخان ناهمرنگ. ای دست‌های من بگیرید. نگه دارید و حفظ کنید... دستی تازه باشید. دستی انسانی. دستی در کار زندگی. دستی در کار تأمین. اگر کمی گوش بدهی آوای ایمان را در امن و امان و امنیت می‌شنوی در تأمین.
۹۳/۱۱/۱۵
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri