نامهی چهل و پنج
آلی جان
قبل از این یک نامه طبق روال همیشه نوشتم و سیو نکرده خواستم که پست کنم. سرعت پایین بود و پرید. احمقانه است بخواهم دوباره بنویسمش. عادت دستهای من این است. از دست دادن. پراندن. پر...پر. این روزها هی با دستهام حرف میزنم که بگیرید. نگه دارید، حفظ کنید. به خودم میگویم تمرین کن بگویي: این مال من است این مال من است این مال من است اما خندهام میگیرید. من که تمام عمر پریدهام پراندهام. پرندهی بیشاخه بیپا. احمقانه در حال تلاشم آن نامه پریده را بنویسم. چرا نمیدانم؟ چیزی در آن نامه بود که نقشهی تمام من بود. نشان میداد که من چرا خواستهام همهچیز و هیچ چیز را. چه بودهام همه کس و هیچ کس...بی قراری دستهام را نشان میداد در تمام عمر. بیقراری آن پرندهی نامعلوم در جانم را. آن نامه پریده است مثل تمام چیزهای زندگیم که حواسم نبوده و دستهای بیقرارم. دستهای نگیرام. پرش دادهاند و بعد من نشستهام به فکر. حالا باید تا آخر عمر به آن نامه هم فکرکنم. تا یادم بیاید چطور از بیقرار دستهام، از نچسبیدن و نگرفتن و نگه نداشتن، از عادت نداشتن به مال خود کردن، چطور از یک جفت دست بیقرار، جان بیقرار، پرندهی نامعلوم جانسخت بیپا رسیدم به آن نقطه به آن نقطه که بگویم بارها دست و جان و سرم را برداشتهام و بردهام که بگویم مادر سرم را بغل کن. مادر به دستهام بگو آرام بگیرند. مادر مراقبم باش. این دستها دارند مرا میپرانند. مرا پر. مرا از این بیقراری دستها نجات بده اما نتوانستهام بگویم و برگشتهام. برگشتهام و بازتاب داده مرا این دستها که حالا هر روز نگاهشان میکنم که بگیرید. نگه دارید. حفظ کنید اما باز نمیگیرند. نگه نمیدارند. حفظ نمیکنند. میپرانند. پراندهاند. این دستها این بالهای بیقرار... نه این هم نبود آن نامه باید تا آخر عمر فکرکنم چه بود آن حس پریده و رفته و دستهام را نگاه کنم. دستهام را و سری را که بارها بردهام که مادر بگیرد که بگیرد به سینه. که بگوید آرام باش جانم و نتانستهام. بالکوبان بیقراری در من است. دست دارم در بیقراری خودم. دست دارم در از دستدادنها. دست پرندهای که دست من است. دست بال بالزن. این دستها را باید گرفت و آن قلب کوبنده آن قلب هراسیدهاش را آرام کرد. دست. از این دست. دست دستداشتن. دست ناگیرا. دست نگیر. دستی پریشانیده دستی که پرانده دستی ناگرفته حفظ نکرده همین دست. از همین دست. پس چطور دست ببرم در موهاش آلی با این دستهای بال بالزن؟ با این دستان تنها میشود تنها با این دستان... بیهوده تلاش میکنم تا بگویم چه نوشته بودم در آن نامه. بیهوده آلی! دستی در کار است که من این همه خواستهام همه چیز را، خواستهام و هیچ. دستی در کار بوده و آن دست. این دست. دست نافیی دست من. دستی که علیه دست بودگیست. علیه گرفتن، نگه داشتن، دست پراننده. دست پر. دست پرپر... بیهوده تلاش میکنم بگویم کدام دست. فقط بگو که میدانی چه حسی دارد دست در گیسوان افشان؟ اگر بگویی که دانایی و میدانی دست با چه بر میگردد از خرمن. باقیش را بگذار تا باد بگوید. بادپا که بود؟ سردار. من دستم. دست باد. دست, دست داشتن علیه دست بودن. دستداشتنی در یک تلاش بیهوده...
۹۳/۱۱/۱۴
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
قبل از این یک نامه طبق روال همیشه نوشتم و سیو نکرده خواستم که پست کنم. سرعت پایین بود و پرید. احمقانه است بخواهم دوباره بنویسمش. عادت دستهای من این است. از دست دادن. پراندن. پر...پر. این روزها هی با دستهام حرف میزنم که بگیرید. نگه دارید، حفظ کنید. به خودم میگویم تمرین کن بگویي: این مال من است این مال من است این مال من است اما خندهام میگیرید. من که تمام عمر پریدهام پراندهام. پرندهی بیشاخه بیپا. احمقانه در حال تلاشم آن نامه پریده را بنویسم. چرا نمیدانم؟ چیزی در آن نامه بود که نقشهی تمام من بود. نشان میداد که من چرا خواستهام همهچیز و هیچ چیز را. چه بودهام همه کس و هیچ کس...بی قراری دستهام را نشان میداد در تمام عمر. بیقراری آن پرندهی نامعلوم در جانم را. آن نامه پریده است مثل تمام چیزهای زندگیم که حواسم نبوده و دستهای بیقرارم. دستهای نگیرام. پرش دادهاند و بعد من نشستهام به فکر. حالا باید تا آخر عمر به آن نامه هم فکرکنم. تا یادم بیاید چطور از بیقرار دستهام، از نچسبیدن و نگرفتن و نگه نداشتن، از عادت نداشتن به مال خود کردن، چطور از یک جفت دست بیقرار، جان بیقرار، پرندهی نامعلوم جانسخت بیپا رسیدم به آن نقطه به آن نقطه که بگویم بارها دست و جان و سرم را برداشتهام و بردهام که بگویم مادر سرم را بغل کن. مادر به دستهام بگو آرام بگیرند. مادر مراقبم باش. این دستها دارند مرا میپرانند. مرا پر. مرا از این بیقراری دستها نجات بده اما نتوانستهام بگویم و برگشتهام. برگشتهام و بازتاب داده مرا این دستها که حالا هر روز نگاهشان میکنم که بگیرید. نگه دارید. حفظ کنید اما باز نمیگیرند. نگه نمیدارند. حفظ نمیکنند. میپرانند. پراندهاند. این دستها این بالهای بیقرار... نه این هم نبود آن نامه باید تا آخر عمر فکرکنم چه بود آن حس پریده و رفته و دستهام را نگاه کنم. دستهام را و سری را که بارها بردهام که مادر بگیرد که بگیرد به سینه. که بگوید آرام باش جانم و نتانستهام. بالکوبان بیقراری در من است. دست دارم در بیقراری خودم. دست دارم در از دستدادنها. دست پرندهای که دست من است. دست بال بالزن. این دستها را باید گرفت و آن قلب کوبنده آن قلب هراسیدهاش را آرام کرد. دست. از این دست. دست دستداشتن. دست ناگیرا. دست نگیر. دستی پریشانیده دستی که پرانده دستی ناگرفته حفظ نکرده همین دست. از همین دست. پس چطور دست ببرم در موهاش آلی با این دستهای بال بالزن؟ با این دستان تنها میشود تنها با این دستان... بیهوده تلاش میکنم تا بگویم چه نوشته بودم در آن نامه. بیهوده آلی! دستی در کار است که من این همه خواستهام همه چیز را، خواستهام و هیچ. دستی در کار بوده و آن دست. این دست. دست نافیی دست من. دستی که علیه دست بودگیست. علیه گرفتن، نگه داشتن، دست پراننده. دست پر. دست پرپر... بیهوده تلاش میکنم بگویم کدام دست. فقط بگو که میدانی چه حسی دارد دست در گیسوان افشان؟ اگر بگویی که دانایی و میدانی دست با چه بر میگردد از خرمن. باقیش را بگذار تا باد بگوید. بادپا که بود؟ سردار. من دستم. دست باد. دست, دست داشتن علیه دست بودن. دستداشتنی در یک تلاش بیهوده...
۹۳/۱۱/۱۴
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
تشنگی چیزیست که عطش را فرومینشاند
این شب است که تو را روشن خواهد ساخت.
#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#کلود_استبان
#علیرضا_بهنام
#نشر_حکمت_کلمه
#شعر
#شاعران_واقعی_شعرها
@faryad_naseri
این شب است که تو را روشن خواهد ساخت.
#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#کلود_استبان
#علیرضا_بهنام
#نشر_حکمت_کلمه
#شعر
#شاعران_واقعی_شعرها
@faryad_naseri
نامهی چهل و ششم
آلی جانم آلی
مدام حرف دست در من است. اگر بگردم و برایت جمع کنم که کجاها دست در سر من پررنگ شده «سخن میشود بلند». تو اما حرف دست را تا میتوانی بلندتر بگیر. از آن روزی که انسان، پا گذاشت به هستی چشماش به هرچه افتاد گویی که تعویذی آن چیز را از چیز بودن طبیعیاش دور کرد و انسانیاش کرد. هر چیزی را که میشناسیم دیگر خودش نیست انسان در آن چیز بودنش دست داشته. تلاش برای دیدن چیزها بدون دخالت دست آدمی هم وسوسهایست اما هولآورست لابد آن چهره از هستی که ناانسانیست. برای آدمی خوشتر است که هرجا رخی از آدمی، ردی از آدمیت ببیند. این میشود دست داشتن. هزار دست از این دست در کار میتواند باشد. انسان هزاردستان است. دستی دیگر دست مؤانست. دست الفت گرفتن. دست انس داشتن. نوعی پایداری در پای چیزها. در پای قضایا. پایداری در پای زندگی. این دست در من کمرنگ بوده. خواندههام را ببین. کارهام را ببین. هر روز یک رنگ هر روز یک داستان. حالا مدام میخواهم با این دست کار کنم تا زور بگیرد در زندگیم. بگیرد و بچسبد و نگه دارد و اما انگار که بخواهم بر اسکلتم گوشت و پوست دیگری بکشم. بههم نمیخورند. این استخان را بکوب آن را فشار بده پوست را بکش. نمیدانم چه چیزی از آب، از این عذاب درخواهم آمد؟ یا انسانی تازه یا چیزی مهیب و بیشکل. غریبتر از همه این حس ناهمخوان است. ناهمخون. آنکه نشسته بود به زهدان آرامش و میخواند برای خودش. اینکه ترکانیده شده، اینکه حالا رفته است و خواندنش را از دست داده و باید بجنگد برای نان و خان و مان و هرجا لحظهای شکار کرد دهان بگرداند به یاد آن همه آواز همه و هیچ. بر استخان پرنده گوشت خانگی انداختن. آن پرندهی سیاه شکارچی را مشغول کردن به دانهچینی. مشغول و غافل. مشغول از یاد بردن. مشغول زندگی. این روزها ورد من این است: انس بگیر با این گوشت و استخان ناهمرنگ. ای دستهای من بگیرید. نگه دارید و حفظ کنید... دستی تازه باشید. دستی انسانی. دستی در کار زندگی. دستی در کار تأمین. اگر کمی گوش بدهی آوای ایمان را در امن و امان و امنیت میشنوی در تأمین.
۹۳/۱۱/۱۵
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جانم آلی
مدام حرف دست در من است. اگر بگردم و برایت جمع کنم که کجاها دست در سر من پررنگ شده «سخن میشود بلند». تو اما حرف دست را تا میتوانی بلندتر بگیر. از آن روزی که انسان، پا گذاشت به هستی چشماش به هرچه افتاد گویی که تعویذی آن چیز را از چیز بودن طبیعیاش دور کرد و انسانیاش کرد. هر چیزی را که میشناسیم دیگر خودش نیست انسان در آن چیز بودنش دست داشته. تلاش برای دیدن چیزها بدون دخالت دست آدمی هم وسوسهایست اما هولآورست لابد آن چهره از هستی که ناانسانیست. برای آدمی خوشتر است که هرجا رخی از آدمی، ردی از آدمیت ببیند. این میشود دست داشتن. هزار دست از این دست در کار میتواند باشد. انسان هزاردستان است. دستی دیگر دست مؤانست. دست الفت گرفتن. دست انس داشتن. نوعی پایداری در پای چیزها. در پای قضایا. پایداری در پای زندگی. این دست در من کمرنگ بوده. خواندههام را ببین. کارهام را ببین. هر روز یک رنگ هر روز یک داستان. حالا مدام میخواهم با این دست کار کنم تا زور بگیرد در زندگیم. بگیرد و بچسبد و نگه دارد و اما انگار که بخواهم بر اسکلتم گوشت و پوست دیگری بکشم. بههم نمیخورند. این استخان را بکوب آن را فشار بده پوست را بکش. نمیدانم چه چیزی از آب، از این عذاب درخواهم آمد؟ یا انسانی تازه یا چیزی مهیب و بیشکل. غریبتر از همه این حس ناهمخوان است. ناهمخون. آنکه نشسته بود به زهدان آرامش و میخواند برای خودش. اینکه ترکانیده شده، اینکه حالا رفته است و خواندنش را از دست داده و باید بجنگد برای نان و خان و مان و هرجا لحظهای شکار کرد دهان بگرداند به یاد آن همه آواز همه و هیچ. بر استخان پرنده گوشت خانگی انداختن. آن پرندهی سیاه شکارچی را مشغول کردن به دانهچینی. مشغول و غافل. مشغول از یاد بردن. مشغول زندگی. این روزها ورد من این است: انس بگیر با این گوشت و استخان ناهمرنگ. ای دستهای من بگیرید. نگه دارید و حفظ کنید... دستی تازه باشید. دستی انسانی. دستی در کار زندگی. دستی در کار تأمین. اگر کمی گوش بدهی آوای ایمان را در امن و امان و امنیت میشنوی در تأمین.
۹۳/۱۱/۱۵
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
نامهي چهل و هفتم
آلی جان
فکر فاصله است و چارهای از فکر نیست و نیست هم فاصله است. برایت از روزمره بگویم چنان که روزمره مقدس شود. از ناخت نه به شکل زیباشناختی هلال در علاقه و تشبیه. از ناخنت چنانکه چنانکه چنانکه ناخن در تو میروید. از مو به شکل لایتناهی که روییدنیست. حتا لایتناهی را حذف کنم و بماند روییدنی. بماند مو بماند ناخن. بماند ادامهی زندگی که ادامه میدهد باغ بودن را در تاریکی و ظلمات. حتا ننویسم تاریکی و ظلمات. ننویسم باغ. ننویسم روییدنی. ننویسم زندگی. یک چیز ساده یک چیز سادهتر. بنویسم دیر وقت است خاموش کن بیا که بخوابیم و این آنقدر مقدس شود. آنقدر مقدس. که پیش از آنکه پیراهنت را دربیاوری. گونههات را ببوسم پیشانیات را ببوسم انگار که چارگوشهی کتاب را. با این که میدانم کتاب فاصله است. پوست فاصله است. بوسیدن فاصله است. است فاصله است. اما باز میبوسم و از تو دورتر میشوم. همین ضمیر تو دوریست. وقتی ضمیر و زبان نباشد در نباشدیم. انسان بی ضمیر، انسان بی زبان، هرگز وجود نداشته ندارد نخواهد داشت.
۹۳/۱۱/۱۵
نمای دیگر نامه
فکر
فاصله است
و چارهای از فکر نیست و نیست هم فاصله است
برایت از روزمره بگویم چنان که روزمره مقدس شود
از ناخنت نه به شکل زیباشناختی هلال در علاقه و تشبیه
از ناخنت
چنانکه چنانکه چنانکه
ناخن در تو می روید
از مو به شکل لایتناهی
که روییدنی ست
حتا لایتناهی را حذف کنم و
بماند روییدنی
بماند مو
بماند ناخن
بماند ادامهی زندگی که ادامه میدهد باغ بودن را
در تاریکی و ظلمات
حتا ننویسم
تاریکی و ظلمات
ننویسم باغ
ننویسم روییدنی
ننویسم زندگی
یک چیز ساده یک چیز سادهتر
بنویسم دیروقت است «خاموش کن بیا که بخوابیم»
و این آنقدر مقدس شود
آنقدر مقدس
که پیش از آنکه پیراهنت را دربیاوری
گونههات را ببوسم
پیشانیات را ببوسم
انگار که چارگوشهی کتاب را
با این که میدانم کتاب فاصله است
پوست فاصله است
بوسیدن فاصله است
است فاصله است اما باز
میبوسم و از تو دور میشوم
همین ضمیر تو
دوریست
وقتی ضمیر و زبان نباشد در نباشدیم
انسان بی ضمیر
انسان بی زبان
هرگز وجود نداشته ندارد نخواهد داشت.
۹۳/۱۱/۱۵
#فریاد_ناصری ----بازنشر نامههای آلی
@faryad_naseri
آلی جان
فکر فاصله است و چارهای از فکر نیست و نیست هم فاصله است. برایت از روزمره بگویم چنان که روزمره مقدس شود. از ناخت نه به شکل زیباشناختی هلال در علاقه و تشبیه. از ناخنت چنانکه چنانکه چنانکه ناخن در تو میروید. از مو به شکل لایتناهی که روییدنیست. حتا لایتناهی را حذف کنم و بماند روییدنی. بماند مو بماند ناخن. بماند ادامهی زندگی که ادامه میدهد باغ بودن را در تاریکی و ظلمات. حتا ننویسم تاریکی و ظلمات. ننویسم باغ. ننویسم روییدنی. ننویسم زندگی. یک چیز ساده یک چیز سادهتر. بنویسم دیر وقت است خاموش کن بیا که بخوابیم و این آنقدر مقدس شود. آنقدر مقدس. که پیش از آنکه پیراهنت را دربیاوری. گونههات را ببوسم پیشانیات را ببوسم انگار که چارگوشهی کتاب را. با این که میدانم کتاب فاصله است. پوست فاصله است. بوسیدن فاصله است. است فاصله است. اما باز میبوسم و از تو دورتر میشوم. همین ضمیر تو دوریست. وقتی ضمیر و زبان نباشد در نباشدیم. انسان بی ضمیر، انسان بی زبان، هرگز وجود نداشته ندارد نخواهد داشت.
۹۳/۱۱/۱۵
نمای دیگر نامه
فکر
فاصله است
و چارهای از فکر نیست و نیست هم فاصله است
برایت از روزمره بگویم چنان که روزمره مقدس شود
از ناخنت نه به شکل زیباشناختی هلال در علاقه و تشبیه
از ناخنت
چنانکه چنانکه چنانکه
ناخن در تو می روید
از مو به شکل لایتناهی
که روییدنی ست
حتا لایتناهی را حذف کنم و
بماند روییدنی
بماند مو
بماند ناخن
بماند ادامهی زندگی که ادامه میدهد باغ بودن را
در تاریکی و ظلمات
حتا ننویسم
تاریکی و ظلمات
ننویسم باغ
ننویسم روییدنی
ننویسم زندگی
یک چیز ساده یک چیز سادهتر
بنویسم دیروقت است «خاموش کن بیا که بخوابیم»
و این آنقدر مقدس شود
آنقدر مقدس
که پیش از آنکه پیراهنت را دربیاوری
گونههات را ببوسم
پیشانیات را ببوسم
انگار که چارگوشهی کتاب را
با این که میدانم کتاب فاصله است
پوست فاصله است
بوسیدن فاصله است
است فاصله است اما باز
میبوسم و از تو دور میشوم
همین ضمیر تو
دوریست
وقتی ضمیر و زبان نباشد در نباشدیم
انسان بی ضمیر
انسان بی زبان
هرگز وجود نداشته ندارد نخواهد داشت.
۹۳/۱۱/۱۵
#فریاد_ناصری ----بازنشر نامههای آلی
@faryad_naseri
چشمهای تو دریچههای دریا را
پلک چون باز ز هم کنند، بگشایند
یدالله رویایی
وزنی تازه و تصویری درخشان
@faryad_naseri
پلک چون باز ز هم کنند، بگشایند
یدالله رویایی
وزنی تازه و تصویری درخشان
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Julio Iglesias_And I Love Her
Julio Iglesias- @mlienglish
یکی از مسائلی که جامعهی ما را آزار میدهد و من در حد وسع و دهانم کوشیدهام هربار بهطوری آن را بیان کنم، خلط مباحث است. حرفها و بحثها باید از هم تفکیک شوند. بهطور مثال آگاه بودن با باسواد بودن فرق دارد.
ممکن است هر کدام از ما در رشتهای و فنی و کاری باسواد باشیم اما هر باسوادی لزومن آگاه نیست.
آگاهی سطوح بالاتر سواد است. شخص آگاه نه در یک حیطهی خاص دانش دارد بلکه آگاهیاش از نگاه جامعنگر او حاصل میشود و در این جامعنگری توان تجزیه و تحلیل و یافتن ربط و نسبتهای درست هست.
به این معنا جامعهی ما شاید و شاید در حیطههای علمی و تخصصی پیشرفته باشد که در این هم من شک دارم-طبل رسواییهای علمی هر روز از یکجا صدایش بلند است- اما بهقطع و یقین جامعهی آگاهی نداریم اما نکتهای خطرناکتر در حال شکلگیری است. احساس به آگاهی کاملن مشهود است اما به جای دریافت پاسخ درست در حال تولید توهم آگاهی هستیم، حتا توهم باسواد بودن هم قابل مشاهده است.
شما اطرافتان را نگاه کنید، کمتر کسی را پیدا میکنید که برای خود حق اظهار نظر در هر حیطهای قائل نباشد.
@faryad_naseri
ممکن است هر کدام از ما در رشتهای و فنی و کاری باسواد باشیم اما هر باسوادی لزومن آگاه نیست.
آگاهی سطوح بالاتر سواد است. شخص آگاه نه در یک حیطهی خاص دانش دارد بلکه آگاهیاش از نگاه جامعنگر او حاصل میشود و در این جامعنگری توان تجزیه و تحلیل و یافتن ربط و نسبتهای درست هست.
به این معنا جامعهی ما شاید و شاید در حیطههای علمی و تخصصی پیشرفته باشد که در این هم من شک دارم-طبل رسواییهای علمی هر روز از یکجا صدایش بلند است- اما بهقطع و یقین جامعهی آگاهی نداریم اما نکتهای خطرناکتر در حال شکلگیری است. احساس به آگاهی کاملن مشهود است اما به جای دریافت پاسخ درست در حال تولید توهم آگاهی هستیم، حتا توهم باسواد بودن هم قابل مشاهده است.
شما اطرافتان را نگاه کنید، کمتر کسی را پیدا میکنید که برای خود حق اظهار نظر در هر حیطهای قائل نباشد.
@faryad_naseri
آیا عربستان بازی میکند یا کاملن جدی ضرورت اصلاحات را پذیرفته است؟
سرعت اصلاحات در عربستان به شکلیست که حالتی رویاگونه بهخود گرفته است البته این فهم من ناظر بیرونی است و خودشان این اصلاحات و روندش را چطور میفهمند شکل و حکایتی دیگر دارد.
اما همین شتاب و سرعت اصلاحات سبب شده من به این فهم رویاگونه با تردید نگاه کنم هر چند امیدوارم برخاسته از تدبیر و عقلانیت باشد.
شما چه فکر میکنید؟
@faryad_naseri
سرعت اصلاحات در عربستان به شکلیست که حالتی رویاگونه بهخود گرفته است البته این فهم من ناظر بیرونی است و خودشان این اصلاحات و روندش را چطور میفهمند شکل و حکایتی دیگر دارد.
اما همین شتاب و سرعت اصلاحات سبب شده من به این فهم رویاگونه با تردید نگاه کنم هر چند امیدوارم برخاسته از تدبیر و عقلانیت باشد.
شما چه فکر میکنید؟
@faryad_naseri
خطابی با قاضی
بگو به ناخلف «کاشفا» کهای قاضی
به مادر و پدرت اعتماد تا چند است؟
تو هیچ فکر نکردی که نخل دولت تو
به این دو ریشهی پوسیده تا به کی بند است؟
#صیدی_تهرانی
@faryad_naseri
بگو به ناخلف «کاشفا» کهای قاضی
به مادر و پدرت اعتماد تا چند است؟
تو هیچ فکر نکردی که نخل دولت تو
به این دو ریشهی پوسیده تا به کی بند است؟
#صیدی_تهرانی
@faryad_naseri
دوستان پیام میدهند که چرا کمتر شعر میگذارم. باورم این است شعرهای چاپ شده که در کتابها هست، شعرهای تازه را منتشر نمیکنم چون مورد استفادههای سوء و مفید دوستان قرار میگیرد.
بهطور استفاده خانم بهاره رهنما را یادآوری میکنم که شعر مرا به نام خودش در روزنامهی اعتماد منتشر کرده بود.
اما
این شعر تازهی کوتاه
تقدیم به شما
باید جالب باشد ویرگول
جمله سر گذاشته به شیب رانهات
یک لحظه تامل کافیست بر زانوت
رسیدهام به پاهات و باید مثالی بزنم؛
از راه
و بَلدان تازه را ردی در آسمان بدهم
پس چشمهات.
برای چشمهایت دو نقطه میگذارم و
شرح
در جدل آخر الزمانی رنگها
گم میشود.
@faryad_naseri
بهطور استفاده خانم بهاره رهنما را یادآوری میکنم که شعر مرا به نام خودش در روزنامهی اعتماد منتشر کرده بود.
اما
این شعر تازهی کوتاه
تقدیم به شما
باید جالب باشد ویرگول
جمله سر گذاشته به شیب رانهات
یک لحظه تامل کافیست بر زانوت
رسیدهام به پاهات و باید مثالی بزنم؛
از راه
و بَلدان تازه را ردی در آسمان بدهم
پس چشمهات.
برای چشمهایت دو نقطه میگذارم و
شرح
در جدل آخر الزمانی رنگها
گم میشود.
@faryad_naseri
میپرسد دوستم داری؟
جواب میدهد، دوستت دارم
و جهان همچنان به آغاز شدن ادامه میدهد.
----------
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
جواب میدهد، دوستت دارم
و جهان همچنان به آغاز شدن ادامه میدهد.
----------
#لی_یانگ_لی
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
نامهي چهل و هشتم
آلی جانم
در عرفان این هست که آدمی جهان اصغر است و اگر عالم جهان اکبر باشد همه جهان در آدمی هست. کاری ندارم که از این حرف چه چیزها قصد میکردهاند و چه چیزها میشود بیرون کشید اما سالها پیش مستندی دیدم که شروعش تصویری از کهکشان بود و زمین ذرهای گم در میان غبار ذرات. بعد تصویر نزدیک شد زمین شکل گرفت بزرگ شد نزدیکتر نزدیکتر نزدیکتر نزدیکتر رودها دریاها جنگلها درختها یک درخت برگهاش یک برگ بعد جهانی در یک برگ. مانده کجا ایستاده باشیم و از چه منظر و مقطعی ببینیم. گاهی نزدیکشدن به واقعیت از واقعیت تصویری می دهد که برانداز واقعیتهای مرسوم است. نزدیک شدن به واقعیت یک چیز چنان هولناک میشود که تصور پیشین فرو میریزد. نزدیک شو به چشم نزدیکتر نزدیکتر به چشم تا از چشم وحشت کنی. وضع امروز ما همین است. صورتت را بچسبان به امروز تا واقعیتهای پیشین فرو بریزند. دست من آن برگ است اگر واقعیت امروز آن کهکشان باشد. دست نارس و نارسای من تصویر نارسیدگی و نارسا ماندن ماست. نزدیک شو به دستم تا هول برت دارد از این همه تقلا و ناشدن. از این منظر رودها و چشمه و تالابهای ما هم دستی هستند که خشک میشوند تا خشکی جانمان را برسانند. اعتیاد هم دستیست نشاندهنده تلاش به ویرانگری یک ملت. عملهای زیبایی دستی دیگرند که خبر میدهند ملتی خود را زشت یافتهاند و از راهی ناراه سعی در قلب واقعیت خود دارند. البته اینکارشان هیچ براندازیی ندارد خود واقعیت هولناک ماجراست. براندازی واقعیت آنجاست که صورتت را به اینها بچسبانی. بچسبانی به روزگار مدام در غبار ما. به روزگار مدام در حملهی کویر ما. استوارترین دیوارها هم جایی در برابر هجوم شنهای کویر وامیدهند و شهر کمکم از شهر بودنش دست میکشد و ویرانه میشود. دست یکجایی میایستد و شاخهی خشک میشود. ملت امروز ما همین است. دست کشیده و تن داده به هجوم گرد و غبار و هجوم شن. تن داده به ویرانه. تن داده به خشک شدن. وقتی میگویم دست من تاریخ من است. تو میتوانی بگویی رودهای ما تاریخ ما هستند. دریاچههامان تاریخ ما هستند. تاریخ ما تاریخ خشکسالیهای مدام است. و دستهای زیادی ببینی در این واقعیت دهشتناک.
۹۳/۱۱/۲۲
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جانم
در عرفان این هست که آدمی جهان اصغر است و اگر عالم جهان اکبر باشد همه جهان در آدمی هست. کاری ندارم که از این حرف چه چیزها قصد میکردهاند و چه چیزها میشود بیرون کشید اما سالها پیش مستندی دیدم که شروعش تصویری از کهکشان بود و زمین ذرهای گم در میان غبار ذرات. بعد تصویر نزدیک شد زمین شکل گرفت بزرگ شد نزدیکتر نزدیکتر نزدیکتر نزدیکتر رودها دریاها جنگلها درختها یک درخت برگهاش یک برگ بعد جهانی در یک برگ. مانده کجا ایستاده باشیم و از چه منظر و مقطعی ببینیم. گاهی نزدیکشدن به واقعیت از واقعیت تصویری می دهد که برانداز واقعیتهای مرسوم است. نزدیک شدن به واقعیت یک چیز چنان هولناک میشود که تصور پیشین فرو میریزد. نزدیک شو به چشم نزدیکتر نزدیکتر به چشم تا از چشم وحشت کنی. وضع امروز ما همین است. صورتت را بچسبان به امروز تا واقعیتهای پیشین فرو بریزند. دست من آن برگ است اگر واقعیت امروز آن کهکشان باشد. دست نارس و نارسای من تصویر نارسیدگی و نارسا ماندن ماست. نزدیک شو به دستم تا هول برت دارد از این همه تقلا و ناشدن. از این منظر رودها و چشمه و تالابهای ما هم دستی هستند که خشک میشوند تا خشکی جانمان را برسانند. اعتیاد هم دستیست نشاندهنده تلاش به ویرانگری یک ملت. عملهای زیبایی دستی دیگرند که خبر میدهند ملتی خود را زشت یافتهاند و از راهی ناراه سعی در قلب واقعیت خود دارند. البته اینکارشان هیچ براندازیی ندارد خود واقعیت هولناک ماجراست. براندازی واقعیت آنجاست که صورتت را به اینها بچسبانی. بچسبانی به روزگار مدام در غبار ما. به روزگار مدام در حملهی کویر ما. استوارترین دیوارها هم جایی در برابر هجوم شنهای کویر وامیدهند و شهر کمکم از شهر بودنش دست میکشد و ویرانه میشود. دست یکجایی میایستد و شاخهی خشک میشود. ملت امروز ما همین است. دست کشیده و تن داده به هجوم گرد و غبار و هجوم شن. تن داده به ویرانه. تن داده به خشک شدن. وقتی میگویم دست من تاریخ من است. تو میتوانی بگویی رودهای ما تاریخ ما هستند. دریاچههامان تاریخ ما هستند. تاریخ ما تاریخ خشکسالیهای مدام است. و دستهای زیادی ببینی در این واقعیت دهشتناک.
۹۳/۱۱/۲۲
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
👍1
حکایت آتش گرفتن سینما الوند همدان، سال 1347
میدان اصلی همدان، برای من خاطرهانگیزترین میدان دنیاست.
در کودکی و نوجوانی، جوانی و میانسالی، بارها از آن گذشتهام. سال 1347 سینما که آتش گرفت، من آنجا نبودم، اما دوستی روایت میکرد که ماشین آتشنشانی که برای خاموش کردن سینما آمد، تانکرش خالی بود و شیلنگ قطور متصل به خودرو را در حوض گرد وسط میدان، پای مجسمه شاه انداختند. پمپ مکنده که به کار افتاد، آتشنشانها، نازل شیلنگ را به سمت سینمای در حال سوختن نشانه گرفتند. آب که با فشار به سمت آتش پاشیده میشد، همزمان ماهیهای قرمز هم به سمت آتش پرواز میکردند. #امیر_شهاب_رضویان حکایتی پای نقاشی @faryad_naseri
میدان اصلی همدان، برای من خاطرهانگیزترین میدان دنیاست.
در کودکی و نوجوانی، جوانی و میانسالی، بارها از آن گذشتهام. سال 1347 سینما که آتش گرفت، من آنجا نبودم، اما دوستی روایت میکرد که ماشین آتشنشانی که برای خاموش کردن سینما آمد، تانکرش خالی بود و شیلنگ قطور متصل به خودرو را در حوض گرد وسط میدان، پای مجسمه شاه انداختند. پمپ مکنده که به کار افتاد، آتشنشانها، نازل شیلنگ را به سمت سینمای در حال سوختن نشانه گرفتند. آب که با فشار به سمت آتش پاشیده میشد، همزمان ماهیهای قرمز هم به سمت آتش پرواز میکردند. #امیر_شهاب_رضویان حکایتی پای نقاشی @faryad_naseri
4_5953811707280228816.pdf
2 MB
مصاحبهی #ایرج_ضیایی عزیز با من در هفتهنامهی سلامت
#مصاحبه
#هفته_نامه_سلامت
#فریاد_ناصری
عکس کار شده در این مصاحبه هنر دوست دیرینم «جواد رستمی» است.
@faryad_naseri
#مصاحبه
#هفته_نامه_سلامت
#فریاد_ناصری
عکس کار شده در این مصاحبه هنر دوست دیرینم «جواد رستمی» است.
@faryad_naseri