ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
مرگ به من آموخت
چشم
چگونه خشک می‌شود
و اشک‌ها
چگونه به سنگ می‌رسند
این‌طور بود،
که کوهستان بزرگی شدم

عشق به من آموخت
چگونه تکه‌تکه شوم
و هر تکه‌ام خودم باشد
این‌طور بود،
که آیینه‌ای شکسته شدم

تک‌به‌تک در این سطرها مرده‌ام
تا تو با این شعر زندگی بکنی

#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
در لاک خودم فرو می‌روم
سر از
ناخن‌های تو ، در می‌آورم.

#اوراد_حاشا
@faryad_naseri
در حال خواندن فرهنگ «تراجم الاعاجم» هستم. فرهنگی از سده‌ی شش بعضی‌ها مدعی شده‌اند این فرهنگ مرتب شده‌ی «لسان التنزیل» است که در مقدمه‌ی کتاب مذکور، از فرهنگ دهخدا قولی خلافِ این آورده‌اند.
از شیرینی‌های لغات فارسی و برگردان‌ها که بگذریم خواستم در چند کلمه شریک‌تان کنم:

العالَم: گونه‌ای از مخلوقات

آمین و اَمین: چنین باد (سریانی)

الخَلقُ: آفریدن. و دروغ گفتن. و اندازه کردن

کوثر: نیکی بسیار. و گویند جویی‌ست در بهشت. و گویند چهار یار مصطفی (ص): ابوبکر و عمر و عثمان و حضرت امیر.

واَنحر: دست بر سینه نه

نحر: کشتن شتر. و دست بر سینه نهادن در نماز

الثقلین: پری و آدمی.

قصد از آوردن این کلمات ورود به جهان پنهان کتاب است. سویه‌های باوری و عقیدتی ناگفته مانده و اطلاعاتی که در زبان حفظ شده‌اند.

بیشتر این کلمات و برگردان‌ها نشانگر سنی بودن مؤلف است که نشانه‌های شیعی را به گونه‌ای دیگر می‌فهمد.

از طرفی باید ببینم اَمین که مترادف آمین آمده با صفت امین که صفت پیامبر بود یکی‌ست یا نه؟ اگر یکی باشند، سریانی بودنش جالب‌تر می‌شود.

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
بعد از یکسال آغاز پخش رسمی رمان مهم #اورلیا
اثر #ژرار_دونروال
#زهرا_خانلو
با نقاشی اختصاصی #ستاره_بهبهانی
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
@hekmatkalame
نامه‌ی پنجاه و هفت
آلی جانم
دیروز عاقبت گریستم. هرچه کردم نشد که از گوشه‌ی چشم سر نخورد. خورد. گریستم که آدمی چطور می‌تواند این‌قدر پیچیده و کدر شده باشد که ما شده‌ایم. گمان نمی‌برم هیچ‌جا آدمی این‌قدر کدر شده باشد. شاید هم شده من که ندیده‌ام. نرفته‌ام. تا این کدورت به جان است تنهایی آدمی را چاره نیست. چطور بگویم این کدورت را که چیست؟ مثل هواست. مثل آب است. نفس می‌کشیم. می‌نوشیم و تاریکی در رگ‌هامان قدم می‌گذارد. آخ کاش ترکی بلد بودی. شعر «بچه مار» رامیز روشن را می‌خواندی که بچه مار به دنیا می‌آید و از آب و از هوا و نرمی خاک و چمن ذوق می‌کند بی آنکه بداند همین‌ها ذره ذره در جانش بدل به زهر می‌شوند. تمثیل را داری؟ تجربه‌ها بیش از آنکه دانای روشنی‌هامان کنند بلد زهرمان کرده‌اند. این بلد بودن آلی این بلد بودن، بعضی‌ها به طرز خطرناکی بلد شده‌اند که چطور آب مهر را بنوشند و... نمی‌دانم نمی‌دانم انگار همه‌مان به راهی رفته‌ایم که آب و هوا و نور را زهر می‌کند. این بلد بودن را می‌گویم، این تیرگی و کدری را. هر روز می‌گویم نه دیگر، این‌قدر ساده نیستم که از آدمی شگفت‌زده شوم اما آممان، آممان که آدمی مخلوق هزار فن است. راستی آلی جانم من و تو، کجا و کی، شگفت‌زده کرده‌ایم آدمیان را؟
۹۳/۱/۲۲
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
در ادامه خواندن «تراجم الاعاجم» رسیدم به این‌که امین صفت شهر مکه هم هست.

بلد الامین به معنای شهر استوار که مکه را گویند. یادم آمد باره خوانده‌ام دقت نکرده‌ام.

از دیگر نکات جالب برگردان‌ها عینی بودن فهم مترجم از واژهاست نه ذهنی و ماورایی به‌طور مثال

الحنیف: برگشته از کیشهاء (کیش‌های) بد.
نمی‌گوید مسلمان شده یا تسلیم شده یا هر چیز دیگری. می‌گوید برگشته از کیش بد.

الطغیان، الطاغیه: از حد در گذشته پس طاغوتی شدن چیزی را از حد گذراندن است.

التَّوَلِّی: برگشتن، دوستی داشتن با کسی، به کار کسی قیام کردن.

زکوه: حق خدای که به درویش دهند.

قرآن و دعا هم هر دو خواندن معنی شده‌اند.

یعنی تو از راه و روش بد برگردی و راه و روش درست بگزینی حنیف و ایمان آورده و از گرویدگانی وگرنه کافر و ناگرویده به راه و رسم درستی.

@faryad_naseri
با هر ترانه‌ای که برقصی
جای دست‌هایت
دور گردن من خالیست


By every song you dance
your hands
are missed around my neck



#فریاد_ناصری
برگردان: #سلاله_گرامیان
#Persian_poem

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
از سری کتاب‌های جیبی با ترجمه‌ی روان کامران برادران، داستان‌هایی که وقت خواندن فراموش می‌کنید ترجمه است.

تکه‌ای از داستان «لارا»
لارا ادامه داد:«می‌بینی، من واقعا حق دارم فکر کنم در زندگی بعدی‌ام به موجود پست‌تری بدل می‌شوم. به نظرم بدل به نوعی حیوان می‌شوم. از طرفی، من آن‌قدرها هم آدم بدی نبودم. بنابراین به نظرم حیوان قشنگ و باوقار و شاد و شنگولی بشوم؛ شاید سمور آبی»

آماندا گفت: « اصلا نمیتوانم به صورت سمور تصورت کنم.»

لارا گفت: «اگر این‌طوری استفکر نکنم مرا در قالب فرشته هم بتوانی تصور کنی»

#قصه‌گو و سه داستان دیگر
#اچ_اچ_مونرو
#saki

#Literature
#ادبیات

#Short_story
#داستان_کوتاه

#English_literature
ترجمه‌ي #کامران_برادران
#نشر_حکمت_کلمه
نامه‌ی پنجاه و هشت
آلی جان
هر بار بر استخان زانو خم شدم
گفتم دوست
و این تسلی بود بر من
عکسی بگیر از فوج بی‌قراری این پرندگان
عکسی خندان
عکسی بی جفت
عکسی با استخوان‌بندی شاعر
زیرش حتمن بنویس
نفر سوم از سمت چپ احسام
ای احسام
ای خیال تکیده‌ی روشن
وقتی می‌نویسم روشن نک انگشتانم
نک انگشتانم را چطور بنویسم تا که بفهمی
بفهمی که از مغز استخان سر می‌چرخانم و سنگی می‌جورم
جز به شانه نیست
به شانه‌ی راستم سر می‌گذارم و می‌گریم از غم‌هات
سر به شانه‌ی چپ می‌گذارم و قلبت
آه قلبت
در شانه‌ی چپ است که می‌خندم از شادی‌هات
می‌خندم و می‌روم از مسیر رگ‌های درشت
می‌روم از همین دست
تا که بمیرم
۹۴/۱/۲۷

#فریاد_ناصری —---------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
سومین یادداشت از خواندن «تراجم الاعاجم»

در سوره‌ی الیل و سوره الشمس چند نکته نظرم را جلب کرد. یکی معنای وجه که صورت و رضا آورده شده است. بعد دیدم ما در كنایات خودمان معنای رضا را به شکلهایی به کار می‌بریم. به کاری روی آوردن و به سمتی و چیزی رو کردن یا روی گردان شدن و رو گرفتن از چیزی، در خود معنای رضا داشتن هم دارد. رضایتی که به میل و تمنا می‌رسد.

نکته‌ی بعدی قاطعیت یک چیز بود برای رساندن معنای چند واژه. تن برای نفس و جسم و جسد و بدن. همان‌طور که آشکار است امروزه این کلمات هاله‌ها و تفاوت‌های معنایی زیادی دارند در حالی که ذکر تن برای همه‌ی این واژه‌ها بیانگر فهم مادی ما در وقت‌های گذشته است.

نکته‌ی بعدی فهم عام ما از واژه‌ی بعث و بعثت است که البته درباره‌اش با دقت بیشتری باید سخن گفت. یا به قول عزیزی فهم استعاری ما از این واژه عام شده است، یعنی برگزیده شدن.
در حالی که در سوره‌ی شمس الانبعاث، برخاستن آورده شده است.

پی‌نوشت: جواد نوری عزیز متذکر شد که در قرآن فعل بعثت و برانگیخته شدن برای کلاغ هم به کار رفته است.

بعث یعنی برانگیختگی و بعثت یعنی برانگیخته شدن توسط کسی، یعنی کسی چیزی را به کاری برانگیخته کند
و‌فعل عام نیز هست، در قرآن کلاغ نیز برای امری مبعوث شده است،
فبعث الله غراب لیبحث فی الارض لیریه کیف یواری سواه اخیه قال یا ویلتاه اعجزت و ان اکون مثل هذا الغراب....


@faryad_naseri
چهارمین یادداشت از «تراجم الاعاجم»
در یادداشت پیشین حرف بیشتر بر سر بعث و بعثت رفت. این یادداشت را هم با همین واژه می‌آغازیم.
در سوره‌ی مطففین مینه‌ی بعث، برانگیختن و فرستادن آورده شده است.

کمی هم شاعرانه برویم. کُنُوس را «در جایگاه شدن آهو» نوشته است،
الكُنَّسُ و الخُنَّسُ را ستارگان متحیر؛ باید که این دو، ستارگان ویژه‌ای باشند. (باید بگردم و بجورم. دوستی اگر داناست. زحمت گشتن ما را کم کند)

یکی دو‌ هم کلمه باید در یادداشتهای پیشین می‌آوردم و فراموش کرده‌ام. مثلن دنیا که زن نزدیکتر فهم شده و ما در فرهنگهای دم دست زن بسیار نزدیکی کننده هم برایش داریم.

و در آخر السفر با تشدید سین و سکون فاء و راء با پیش که سین با زبر (السَّفر) نوشتن است و با زیر (السِّفر) نامه، سافر هم نویسنده است.

@faryad_naseri
نامه‌ی پنجاه و نه
آلی جانم
بیدار می‌شوم و می‌گویم احسام
اگر می‌توانی
اگر می‌توانی
اگر...
و بعد و بعد و بعد نمی‌توانم بگویم:
نجاتم بده
چرا باید دوزخ درونم را رو کنم؟
تاریکی و روشنایی دو راه که بیشتر ندارد
به خواهرانم از غارها چیزی نگفته‌ام
برادرم نیز نمی‌داند
نمی‌داند
گفتم
تا روز آفتاب بیاید و نیامد
و آن دو راهی
آن دو راهی درخشان بی‌سو شد
خواهرانم
شما یکی‌تان
وارث صبوری استخوان‌هام باشید و کوه
یکی‌تان
به علف‌ها بگوید
رستن... بگوید رستن
کوچکترین‌تان
بگذارید آب باشد
و اما برادرم
مرد باید
مرد باید به خانه برگردد
شده حتا جنازه‌اش
و جنازه‌اش شهادت دهد به نیکی
احسام بلند شو
بلند شو حتا اگر نمی‌توانی
اگر نمی‌توانی نجاتم دهی
از پریشانی‌ام مپرس
که من این سورت غمگین و ناگهان را
به یاد روزگاری که کلمات معجزه بودند
برایت گذاشتم و رفتم
رفتم که بمیرم
۹۴/۱/۲۸
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
پنجمین یادداشت از «تراجم الاعاجم»

بسیار بارها شنیده‌ایم که داوود رسول کتابی داشته هرچند که شریعت نویی نیاورده اما چون رسولان صاحب شریعت کتاب داشته است و این کتاب داشتن رسولان چه استعاره‌ی خوب و خوشی‌ست.

در تراجم الزُّبُر، نبشته‌ها فهم شده است و مفردش را الزبور آورده است. پس داودد صاحب نوشته بوده است.

و واژه‌ی شیعه که امروز بر پیروان فرزندان رسول اسلام اشاره دارد، «گروهی هم دل» آورده شده است.

الوحی این واژه را ما امروز چنین می‌فهمیم: رسیدن سخنان خداوند به رسولان است که فرشتگان می‌آورند. در حالی که در تراجم سخن پوشیده فهم شده است.

دو واژه‌ی دیگر که می‌خواستم در میان بگذارم. یکی امام است که برابر نخستش را پیش‌رو آورده است و دیگری روح که برابرش قرآن آورده.
-------
پی‌نوشت:
در یکی از زیرنویس‌ها دیدم هسته‌ی میوه و گیاهان را استه آورده است. همین به واژه روشنم کرد که پس این هست و است گیاهان است و من چه کور بودم بعد رفتم سراغ دانه، دان با وند ه. اولی با بن گذشته و ه، این اما با بن آینده و ه. دانه تمام دانش گیاه است به یکجا. است و هست اوست.

پی‌نوشت دوم: چگونه تسلیت بگویم به مردم و چگونه خودم را تسلی بدهم، قهر طبیعت را می‌شود تحمل کرد بی‌تدبیری و رها کردن مردم را چگونه تحمل کنیم؟

@faryad_naseri
توصیف زلزله همدان در شعر اثیر اومانی این زلزله در یکی از سالها 587، 590 و یا 597 ق روی داده است

عجب مدار که گوی زمینِ بی سر و پا

چو جرم چرخ بجنبد به مقتضای قضا

اگرچه خود نبود بی سکون مرکز کل

تعاقب حرکات سپهر اندروا

ولی پدید بود نیز هم که چند بود

درنگ مهرۀ گِل در میانۀ دریا

تبارک¬الله از آن صانعی که دیدۀ عقل

برُفت ساحت صنعش ز گَرد چون و چرا

اگرچه عقل که شد مشرف ممالک حق

بود محقّق احوال و مدرک اشیا

ولیک عرصۀ این ملک از آن فراخ‌تر است

که عقل بسپرد آن را به پای ذهن و ذکا

گمان مبر که به ادراک جمله معقولات

ز هیچ رو نظر عقل کژ بود حاشا

بلی هر آنچه من و تو به عقل دریابیم


گهی بود که صواب افتد و بود که خطا

که پُر بود که پی حلّ مشکلات علوم

کند مشابهت عقل، وهم هرزه‌درا

در این دو هفته که شد جنبش زمین دیدی

که خون خلق هدر کرده بود و خانه هبا

به مذهب خرد ار بی سکون مرکز نیست

بر آن نسق که بود جنبش محیط روا؟

محیط چرخ به عادت چرا همی گردند

چو مرکزش ز سکون بود نیک ناپروا؟

جز این سخن همه حشو است با فذلک عقل

که جز خدا نرسد کس به حدّ صنع خدا

چو گوی جرم زمین زآسمان چوگانی

به جای خود بُد و از جای خود بشد دل ما

چه جای ما که دل سنگ هم ز جا برود

ز ساکنی که بجنبد خلاف طبع از جا

نهیب زلزله و جنبش پیاپی او

چنان ز جایگه خود ببرده بود مرا

که شب ز سیر ستاره خیال می‌کردم

که چرخ را مگر از هم همی شود اجزا

از آنکه این حرکت بس بدیع بُد ز زمین

نکرد هیچ کسی باور این از او اصلا

ز بیم، زهرۀ کوه آب گشت چون ناگاه

به گوش صخرۀ صمّا رسیدش این آوا

ز سنگلاخ زمین محترز بُد ار نه قَدَر

ز دست کرده بُدی شیشۀ سپهر رها

زمین ز بس حرکات سپهر نامعهود

خلاف طبع که می‌کرد در صباح و مسا

چنان ستوه بشد کوه از او که هر ساعت

ز طیره پاره همی‌کرد کسوت خارا

ز بس بخار که اندر دل زمین پیچید

همی فتادش هر لحظه لرزه بر اعضا

ز هول آن حرکت کز نهیب صدمۀ او

بیوفتاد بسی خانۀ قدیم از پا

از آن نرفت ز جا کوه‌ها که بود از برف

به پنبه گوش درآکنده صخرۀ صمّا

چو دیو زلزله در خانه می‌فتاد، خرَد

به خلق یکسره گفتی که ﴿إهبطوا منها﴾

پی وداع عمارت شده کلوخ‌انداز

ستون و سقف سراهای مضطرب‌سیما

فرونشسته به هم بنیت قصور از دور

چو گنبد گل نازک‌تن از دم نکبا

برون ز جنّت مأوای خویشتن، زن و مرد

شده برهنه سر و پا چو آدم و حوّا

ز اندرون همه پهلو چنان تهی کردند

که بچّه نیز نمی‌کرد در شکم مأوا

کسی بُد ایمن از این غم که همچو پشتۀ کوه

میان برف برآورده خیمه بر صحرا

مزاج کون و مکان تا که آورد به فساد

به شوره خورده بنا آب می‌نداد فنا

در آن که تا بنشیند، بایستد دیوار

بمانده بُد متردّد میان خوف و رجا

غبارها بنشستی میان طاق و رواق

ز خرده‌ای که پدید آمدی ز سقف سرا

به‌سان پیر دو‌تا سقف خانه‌ها ز ستون

نوان به روی زمین بر، همی‌کشید عصا

چو از تکسّر تن جان، ز بیم جان هر کس

ز خان و مان شکسته چنان نمود جلا

کزین سپس دل عشّاق نیز ننشیند

ز بیم در شکن زلف و طرّۀ رعنا

زمین به زلزله دانی چه بود موجب آن

که بر بقیّت اهل زمانه کرد ابقا

از آن سبب که ورا از وقار شاه نبود

یکی از آن حرکت با دو کردنش یارا
@faryad_naseri
طوری زیسته‌ایم که حتا به طبیعت هم مشکوکیم.
ششمین یادداشت «تراجم الاعاجم»

نام و واژه‌ی بعل از آن‌رو برایم مهم است که به باور سردار صالحی این واژه تبار که‌بعل و که‌بل و کابل و همچنین قبله است. گشتن دین در جهان را سردار صالحی گاه قبله‌گردانی می‌خواند.
در قرآن و به نقل از تراجم بعل بتی‌ست که به‌دست الیاس رسول شکسته شد و هم‌چنین شوهر است.
می‌شود این داده‌ها را در تاریخ خانواده خواند. در زن‌سالاری و مردسالاری و جنگ بین فرادست و فرو دست شدن شکل‌های خانواده.
-البته این تنها یک حدس و گمان است اما گمانی که می‌شود ردش را گرفت و یا ردش کرد یا پذیرفتنیش کرد- بعد از بعد جانّ است که قابل دقت است. سه برابر در تراجم برایش دیده‌ام پدر یا مادر جن، مار بزرگ که جنین و اجنه هم با این واژه همریشه‌اند. اگر روایت فریفته شدن آدم و اوا یا حوا را به یاد آوریم که در روایت مسیحی ماری آنها را فریفت و در روایت اسلامی شیطان می‌شود این اختلاف را اینجا بر سر واژگان دید که شیطان هم از جنیان است و جانّ مار بزرگ است.

اما آخرین واژه‌ی این یادداشت ولایت است که هم پادشاهی و هم دوستی در برابر آورده شده است.
----
پی‌نوشت:
تاکنون هییچ دقت کرده‌اید که در واژ‌ه‌های بچه و ببم و بم و baby این باء و ب چیست در آغازشان؟ گمان من این است این ب و باء همان فعل بی در زبانهای ایرانی و Be لاتین است. بود و بودن کوچک: بچه.
این را هم بگویم من ریشه‌شناسی بچه را ندیده‌ام. اگر کسی دیده و مستند دارد و غیر از این است، لطف کند، برساند.

@faryad_naseri
هفتمین یادداشت «تراجم الاعاجم»

شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید نویسنده‌ی تراجم جایی معاد را مکه دریافته است. الی معاد: الی مکه.

در یادداشت پیشین هم اشاره‌هایی به واژه‌ی بعل کردم و در سوره‌ی نور دیدم البَعلُ را شوهر نوشته است.

الصَّلوة را که بیشتر ترجمه‌ها نماز نوشته‌اند با فعل قیام کردن در تراجم کنشت جهودان آورده است و در زیر نویس اشاره کرده است که اصل لغت عبرانی است.

قبل از این کلمات در سوره‌ی بلد ذو را خوانده بودم که برابرش، خداوند آورده بود امروز در گپی که با دوستی تازه گپ -کورش رضاپور- داشتم حرف از زاگرس و زیگورات شد. گمانم ذو می‌تواند با زا و زی اول این کلمات خوانده شود. اگر زاگرس و زیگورات به معنای کوه خدا باشد چنان‌که ایشان گفتند.

@faryad_naseri
هنوز گلوله‌های شلیک شده در جنگ
از خواب‌هایمان می‌گذرند

و ناگزیر دوست می‌داریم
مثل راه رفتن در خواب
سنگر گرفتن را
نامه‌ نوشتن را

هر بهار درخت‌ها
خون بالا می‌آورند
باید انشاهای کودکیم را پاره کنم
و بالش دیگری
برای خوابهایم پر بگیرم

#فریاد_ناصری
#گنجشکها_روی_برف_راه_میروند

برای مردمان این خاک که رها شده‌اند و جز خود پناهی ندارند.

@faryad_naseri