‍ فرزاد کمانگر، یکی از زندانیان سیاسی اوین، یکی از آن‌ها که رفت و نیامد

فرزاد کمانگر سال ۱۳۵۴ متولد شد. کودکی‌اش گره به جنگ خورده بود. او نوشته بود:
«من شعری از کودکی‌ام به یاد ندارم. اصلا شعری به ما یاد ندادند. باور کن نگذاشتند کودکی کنیم، کودکی من با بوی سرب و گلوله و رگبار تفنگ آغاز شد.»
او معلم شده بود و در زادگاهش مشغول به کار بود. مرداد ۱۳۸۵ برای پیگیری درمان بیماری برادرش به تهران آمده بود که به اتهام «عضویت در پژاک و مشارکت در چند عملیات خرابکارنه» بازداشت شد.

این معلم در شرح شکنجه‌هایش اینگونه می‌نویسد:
«با صدای شلاقشان که آن را ذوالفقار می‌نامیدند به گوشه‌ای دیگر از دنیا می‌رفتم… با هر ضربه ذوالفقار سال‌ها به عقب بر می‌گشتم، به عهد قاجار به مناره‌ای از سر و گوش و چشم، به دهه هیتلر به عصر تاتار و مغول و بربر و.. باز می‌زدند تا به ابتدای تاریخی که خوانده و نخوانده بودم می‌رسیدم اما باز درد تمامی نداشت. بیهوش می‌شدم و ساعتی بعد در سلولم دوباره به دنیا می‌آمدم. فردا شب باز صدای درد و باز…. یکی می‌زد به خاطر افکارم، دیگری می‌زد به خاطر زبانم، سومی می‌پنداشت که امنیت ملی را به خطر انداخته‌ام، چهارمی می‌زد تا ببیند صدایم به کجای دنیا می‌رسد.»


#فرزاد_کمانگر
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57