💢قوه قضائیه #رژیم_اشغالگر_متجاوز_داعشی_شیعی_جمهوری_اسلامی از اعدام دو نفر از بازداشت‌شدگان به اتهام «همکاری با موساد» خبر داد
خبرگزاری میزان وابسته قوه قضائیه روز دوشنبه از اجرای حکم اعدام دو نفر از افزاد بازداشت‌شده در ایران خبر داد.
این خبرگزاری از این دو نفر که اسامی آنها امید بهزاد و پوریا صفوت اعلام شده است به عنوان «عامل موساد» یاد کرده است.

ایران مان را ۲ بار دیگر اعدام کردند

بامداد امروز، ۲ فرزند ایران بنام های امید بهزاد و پوریا صفوت را به جرم جاسوسی برای اسرائیل در جریان «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ ۴۰ روزه» اعدام کردند.

🔥میزان، رسانه دستگاه قضایی رژیم جمهوری اسلامی نوشت این دو نفر اقدام به «ارسال مختصات، تصاویر و اطلاعات مراکز نظامی وامنیتی برای افسران موساد و کانال‌های ارتباطی وابسته به این سرویس جاسوسی» می‌کردند.

🔥فعالان و نهادهای حقوق بشر و وکلای دادگستری نسبت به اجرای احکام اعدام در ایران بارها هشدار داده‌اند که اعدام سریع بازداشت‌شدگان بدون طی شدن روند قضایی متداول، ک با استفاده از اعترافات اجباری برای صدور حکم و عدم دسترسی به وکیل باعث ضایع شدن حقوق متهمان در چنین پرونده‌هایی است.

#دیماه_خونین #نه_به_اعدام #مرگ_بر_همه_مزدوران_رژیم_جمهوری_اسلامی #ریدم_به_اسلام #ریدم_به_قران #ریدم_به_آخوند #تا_اسلام_کفن_نشود_این_وطن_وطن_نشود


⚡️@bardegi57

آزادی از همان لحظه‌ای می‌میرد که ارزش جان انسان را با وفاداری سیاسی بسنجیم.

اگر نام یک کشته‌شده فقط وقتی برایمان ارزش داشته باشد که خانواده‌اش «با ما» باشد، دیگر از آزادی حرف نمی‌زنیم؛ از مالکیت بر رنج انسان‌ها سخن می‌گوییم.

آزادی یعنی هیچ جریان سیاسی، هیچ رهبر، هیچ ایدئولوژی و هیچ پرچمی حق انحصار بر خون، دادخواهی یا حافظه‌ی جمعی را نداشته باشد.

آزادی یعنی کرامت انسان، پیش از هر پرچم و هر جناح قرار بگیرد.

اگر برای همدردی شرط بگذاریم، آزادی را با تعصب عوض کرده‌ایم.
اگر برای عزاداری مجوز سیاسی بخواهیم، فقط شکل استبداد را تغییر داده‌ایم.

تازه از استبداد ساخته‌ایم؛ جامعه‌ای آزاد، کشته‌شدگان را مصادره نمی‌کند.
انسانیت از مرزهای سیاسی بزرگ‌تر است.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

رضا فرشته که زمانی درامدش از سکس چت بود حالا تبدیل شده به مزدور پروژه بگیر اطلاعاتی

پ.ن : ریدم به اسلام و قران و اذان صبحتون

#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

🔴جمهوری اسلامی ایران از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون دست‌کم ۹۱۶ حکم اعدام را به اجرا درآورده که از این تعداد، ۱۵ مورد در ماه اوت رخ داده است. شمار واقعی اعدام‌ها احتمالاً به‌مراتب بیشتر است؛ چرا که حکومت ایران برای جلوگیری از افشاگری، نظارت بین‌المللی و واکنش افکار عمومی، آمار واقعی اجرای اعدام‌ها را پنهان می‌کند.

🔸هم‌اکنون شمار زیادی از معترضان با اتهامات سنگین و خطر جدی اجرای حکم اعدام مواجه هستند. روند صدور این احکام بسیار شتاب‌زده، ناعادلانه و بدون رعایت آیین دادرسی منصفانه بوده است.

🔸جمهوری اسلامی از صدور و اجرای احکام اعدام به‌عنوان ابزاری برای ارعاب جامعه و پیشگیری از شکل‌گیری اعتراضات جدید استفاده می‌کند.

#نه_به_اعدام

🌙@bardegi57

نقض احکام اعدام سه معترض دی‌ماه ۱۴۰۴
حکم اعدام شهاب زهدی، ابوالفضل صالحی سیاوشانی و یاسر رجایی‌فر، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در شعبه ۹ دیوان عالی کشور نقض و پرونده برای رسیدگی مجدد به دادگاه انقلاب تهران ارجاع شد.
این سه نفر پیشتر در پرونده آتش‌سوزی پایگاه بسیج، توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی به اعدام محکوم شده بودند.
⚠️ نقض حکم اعدام به معنای پایان خطر نیست؛ پرونده آنها همچنان در مسیر قضایی قرار دارد و رسیدگی مجدد باید با رعایت کامل حقوق متهمان و بدون صدور احکام سیاسی و شتاب‌زده انجام شود.
#شهاب_زهدی #ابوالفضل_صالحی_سیاوشانی #یاسر_رجایی‌فر #دی_۱۴۰۴ #نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

پوریا حسینی‌مفرد، ۲۳ ساله و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، به اعدام محکوم شد.
او از ۲۴ دی‌ماه در بازداشت است و اکنون در زندان وکیل‌آباد #مشهد به‌سر می‌برد. شعبه پنجم دادگاه انقلاب مشهد او را به اتهام‌هایی از جمله «اقدام علیه امنیت ملی» و «اجتماع و تبانی» به اعدام محکوم کرده است.
بر اساس گزارش هرانا، از مصادیق اتهامات او شکستن شیشه ایستگاه اتوبوس و آتش زدن شمشادها در جریان یک فراخوان اعتراضی عنوان شده است.
پوریا تنها ۲۳ سال دارد؛ صدور حکم اعدام برای یک معترض جوان، زنگ خطری جدی است.
#پوریا_حسینی_مفرد #نه_به_اعدام #دیماه_۱۴۰۴


⚡️@bardegi57

چهار زن، چهار پرونده، یک خطر مشترک: اعدام

محبوبه شعبانی، زینب موسوی، رویا جمیلیان‌مطلق و هانیه سربوزی در زندان وکیل‌آباد مشهد با اتهاماتی مانند «محاربه»، «بغی» و «سب‌النبی» روبه‌رو هستند؛ اتهاماتی که می‌تواند خطر صدور حکم اعدام را به همراه داشته باشد.

هنوز برای هیچ‌کدام حکم اعدام صادر نشده، اما ماه‌ها بازداشت و بلاتکلیفی، فشار سنگینی بر آنها و خانواده‌هایشان وارد کرده است.

نامشان را فراموش نکنیم؛ صدایشان باشیم و نگذاریم در سکوت گم شوند.

#محبوبه_شعبانی #زینب_موسوی #رویا_جمیلیان_مطلق #هانیه_سربوزی #نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

امروز ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ #احسان_فریدی در زندان مرکزی تبریز ۲۳ ساله شد. او متولد ۱۳۸۲ است. جوان معترضی که اسیر بیدادگاه‌های رژیم شده و زیر حکم غیرانسانی اعدام قرار دارد.

#نه_به‌_اعدام


⚡️@bardegi57

‍ زندگی در انتظار اعدام چگونه می‌گذرد؟ | روایتی از پشت دیوارهای قزل‌حصار

نیمه‌شب است.

صدای باز شدن درِ سلول می‌آید.

برای ما، شاید فقط صدای باز شدن یک در باشد؛ اما برای انسانی که در انتظار اعدام زندگی می‌کند، این صدا می‌تواند معنای دیگری داشته باشد:

آیا این بار اسم من را صدا می‌زنند؟

سهیل عربی در روایتی که امروز از دوران بازداشتش در قزل‌حصار منتشر شده، تصویری از چنین فضایی ارائه می‌دهد؛ روایتی مربوط به فاصله اسفند ۱۴۰۴ تا اردیبهشت ۱۴۰۵.

او از «سوئیت» سالن ۳۵ واحد ۳ قزل‌حصار می‌نویسد؛ جایی که به روایت او، شماری از زندانیان در انتظار اجرای حکم اعدام نگهداری می‌شدند و برخی زندانیان از تماس تلفنی و ملاقات محروم بودند.

اما شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش روایت، نه دیوارهاست، نه سلول و نه حتی محرومیت‌ها.

انتظار است.

عربی روایت می‌کند که یک شب، نزدیک نیمه‌شب، در سلول باز شد و نگهبان نام یکی از زندانیان را صدا زد.

هم‌بندی که حکم اعدام داشت.

او رفت.

و دیگر بازنگشت.

در بخشی دیگر، زندانی سالخورده‌ای را از سلول بیرون می‌برند. صبح روز بعد، هم‌بندانش می‌خواهند داروهای او را به دستش برسانند.

پاسخی که می‌شنوند، معنای رفتنش را روشن می‌کند:

دیگر به دارو نیاز ندارد.

این‌ها روایت شخصی یک زندانی است و رادیو زمانه نیز تأکید کرده که امکان راستی‌آزمایی مستقل همه جزئیات آن را نداشته است.

اما همین روایت، ما را با جنبه‌ای از مجازات اعدام روبه‌رو می‌کند که کمتر درباره‌اش حرف می‌زنیم:

اعدام فقط لحظه اجرای حکم نیست.

پیش از آن لحظه، انسانی ممکن است روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها با این سؤال زندگی کند:

امشب؟

فردا؟

هفته بعد؟

صدای پا در راهرو می‌آید.

در باز می‌شود.

اسمی خوانده می‌شود.

اگر اسم تو نبود، شاید برای چند ساعت دیگر زنده‌ای.

اما یکی از هم‌بندانت رفته است.

و شب بعد، انتظار دوباره آغاز می‌شود.

در روایت عربی حتی از جوانانی کمتر از بیست سال گفته می‌شود که در انتظار اعدام‌اند و از ترس طناب دار، عضلات گردنشان را تمرین می‌کنند.

تصورش هم دشوار است:

جوانی که باید برای آینده‌اش آماده شود،

گردنش را برای مرگ آماده می‌کند.

ما بیرون از زندان معمولاً نتیجه را می‌بینیم:

«فلانی اعدام شد.»

یک نام.
یک تاریخ.
یک خبر.

اما پشت آن یک جمله، ممکن است شب‌های زیادی از انتظار وجود داشته باشد.

شب‌هایی که هنوز زنده‌ای، اما نمی‌دانی تا چه زمانی.

شاید به همین دلیل، وقتی درباره مجازات اعدام حرف می‌زنیم، نباید فقط درباره آخرین لحظه زندگی یک انسان حرف بزنیم.

باید درباره تمام لحظاتی هم حرف بزنیم که سایه آن لحظه بر زندگی‌اش افتاده است.

و شاید سؤال امروز ما همین باشد:

اگر خودِ انتظار مرگ، هر شب تکرار شود، مجازات از کدام لحظه آغاز شده است؟

#قزلحصار
#نه_به_اعدام
#حق_حیات
#سه_شنبه_های_نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

مادر مجید آدینه: وکیل تسخیری می‌گفت «سکوت کنید، وگرنه می‌کشیمش بالا»

فریده رسولی، مادر مجید آدینه، در گفت‌وگو با صدای آمریکا گفته است وکیل تسخیری فرزندش اطرافیان او را تهدید می‌کرد که سکوت کنند، وگرنه «می‌کشیمش بالا»؛ عبارتی که به معنای اعدام‌کردن او بود. مجید آدینه، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، سحرگاه اول شهریور در زندان قزلحصار کرج اعدام شد.
بر اساس گزارش صدای آمریکا، آدینه تا زمان صدور حکم اعدام تنها وکیل تسخیری داشت و خانواده پس از صدور حکم توانستند سه وکیل تعیینی معرفی کنند. با این حال، مادر او می‌گوید وکلای تعیینی تا یک روز پیش از اعدام به پرونده دسترسی نداشتند و آن روز نیز فقط اجازه یافتند نسخه فیزیکی پرونده را بخوانند، بدون آنکه بتوانند از صفحات آن تصویربرداری کنند.

وکلای آدینه همان روز درخواست اعاده دادرسی تهیه کردند، اما به گفته مادرش، این درخواست حتی ثبت نشد و او روز بعد بدون اطلاع خانواده و وکلایش اعدام شد. مجید آدینه از آخرین تماس تلفنی و ملاقات با خانواده نیز محروم ماند.
صدای آمریکا گزارش داده است که پس از اعدام، مقام‌های امنیتی برای چند روز از تحویل پیکر او جلوگیری کردند. خانواده ابتدا برای خاک‌سپاری به بهشت زهرا و سپس به بهشت سکینه کرج فرستاده شدند، اما به‌دلیل حضور گسترده مردم، پیکر تحویل داده نشد. سرانجام خانواده با تهدید مأموران مبنی بر خودداری از تحویل پیکر در صورت تجمع یا فیلم‌برداری، مجبور شدند او را با حضور شمار محدودی از نزدیکان در بهشت علی کرج به خاک بسپارند.

مادر آدینه گفته است پسرش پیش از بازداشت حدود ۹۵ کیلوگرم وزن داشت، اما پس از اعدام، پیکری به‌شدت کم‌وزن به خانواده تحویل داده شد. او همچنین گفته فرزندش دو ماه‌ونیم در سلول انفرادی و تحت شکنجه و تهدید قرار داشت و در دادگاهی «نمایشی»، به بیان اعترافات دیکته‌شده وادار شده بود.
مجید آدینه در فایل صوتی ارسال‌شده از زندان، حدود ۲۰ روز پیش از اعدام، اتهامات مطرح‌شده علیه خود را رد کرده و گفته بود: «من آزارم به هیچ‌کس نرسیده است.»
رسانه‌های حکومتی او را به اقدام به نفع اسرائیل و آمریکا، محاربه و نگهداری سلاح متهم کردند، اما مستندات این اتهام‌ها و دفاعیات او و وکلایش را منتشر نکردند. خانواده‌اش همچنین گفته‌اند اره‌برقی نمایش‌داده‌شده در گزارش صداوسیما، وسیله باغبانی موجود در انبار مؤسسه خیریه او بوده است.
مجید آدینه بیش از ۲۰ سال در زمینه حمایت از کودکان محروم، بی‌سرپرست و کودکان کار فعالیت داشت. روی دسته‌گل مزار او نوشته شده بود: «تقدیمی از فرزندانی که امروز یتیم شدند.»



#مجید_آدینه #نه_به‌_اعدام


⚡️@bardegi57

‍
روایت تکان‌دهنده شکنجه پارسا جعفری؛ اعتراف اجباری زیر تهدید تعرض جنسی

یک منبع آگاه و موثق می‌گوید پارسا جعفری، از متهمان محکوم به اعدام پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان»، در جلسه دادگاه ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ و در حضور وکیل خود، در حالی که زار می‌زد، روایت کرده است که مأموران او را با چشم‌بند به زیرزمینی منتقل و میان هفت یا هشت مرد برهنه و فاقد کنترل رفتاری رها کرده‌اند. این افراد به‌سوی او هجوم بردند و پارسا آن‌قدر فریاد زد و با دست به میله‌های در کوبید که دستانش خون‌آلود شد. او سرانجام فریاد زده است: «فقط من را بیرون بیاورید؛ هرچه بخواهید می‌نویسم.»
بر اساس اطلاعات موثق رسیده، پارسا جعفری، روز ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ در جلسه رسیدگی به پرونده‌اش، در حضور وکیل خود و در حالی که به‌شدت گریه می‌کرد و زار می‌زد، جزئیات یکی از تکان‌دهنده‌ترین مراحل بازجویی خود را برای دادگاه شرح داده است.
او گفته است زمانی که در اختیار ضابطان قرار داشت، مأموران چشمانش را بستند، او را از زندان خارج کردند و به ساختمانی دیگر بردند.
پس از بازکردن چشم‌بند، پارسا خود را مقابل اتاقی با دری طوسی‌رنگ دید که در قسمت بالای آن میله‌هایی وجود داشت. برای رسیدن به اتاق باید از تعداد زیادی پله به‌سمت پایین می‌رفت.
او را وادار کردند از پله‌ها پایین برود.
به روایت پارسا در دادگاه، وقتی در باز شد، هفت یا هشت مرد را داخل اتاق دید. بیشتر آنان چاق بودند، شلوار و لباس زیر به تن نداشتند و تنها زیرپوش پوشیده بودند. اتاق بوی شدید توالت می‌داد و مردان حاضر در آن، که قادر به صحبت‌کردن عادی نبودند، با اندام جنسی خود بازی می‌کردند.
بنا بر روایت ارائه‌شده در دادگاه، این افراد بیماران روانی مهارنشدنی بودند که در آن زیرزمین نگهداری می‌شدند.
مأموران پارسا را به داخل اتاق انداختند و به او گفتند که پیش‌تر برای مردان حاضر در آنجا فیلم پورنوگرافیک پخش کرده‌اند. سپس در را بستند.
مردان داخل اتاق به‌سوی پارسا هجوم بردند.
پارسا جعفری گفته است برای رهایی از آن وضعیت با تمام توان فریاد کشیده و با کف دست‌هایش به میله‌های بالای در کوبیده است. او آن‌قدر دست‌هایش را به میله‌ها زده که کف دستانش خون‌آلود و دست‌هایش کبود شده‌اند.
بااین‌حال، مأموران در را باز نکردند.
پارسا در نهایت فریاد زده است: «فقط من را بیرون بیاورید؛ هرچه بخواهید می‌نویسم.»
پس از بیان این جمله، مأموران در را باز کردند و او را بیرون آوردند. هنگامی که از اتاق خارج شد، دکمه‌های لباس بالاتنه‌اش بر اثر هجوم افراد داخل اتاق کنده شده بود.
منبع آگاه و موثقی که این اطلاعات را در اختیار ما قرار داده، تأکید کرده است که پارسا جعفری تمام این ماجرا را در جلسه رسمی دادگاه و در حضور وکیل خود و عوامل دادگاه بیان کرده و هنگام بازگویی آن به‌شدت گریسته است.
بر اساس اطلاعات رسیده، درست از همان روز مسیر تحقیقات و بازجویی‌ها تغییر کرد. بازجویی‌هایی که پیش‌تر بر ادعای ساخت کوکتل مولوتف متمرکز بود، پس از آن واقعه به‌سمت انتساب قتل عباس کامرانی به پارسا جعفری و سایر متهمان پرونده رفت.
این روایت نشان می‌دهد که ضابطان، پارسا را آگاهانه در موقعیتی قرار داده‌اند که خطر فوری تعرض جنسی را احساس کند و برای رهایی از آن، آمادگی خود را برای نوشتن هر آنچه بازجویان می‌خواستند اعلام کند.
این فقط «تهدید» با کلمات نبود. مأموران یک بازداشت‌شده را با چشم‌بند به زیرزمینی ناشناس بردند، او را میان چند مرد برهنه رها کردند، در را بستند و تا زمانی که نگفت «هرچه بخواهید می‌نویسم»، بیرونش نیاوردند.
پارسا جعفری و نه نفر دیگر از متهمان در دادگاه بدوی به اعدام محکوم شده‌اند؛ حکمی جبران‌ناپذیر که اکنون پرسش‌های جدی درباره نقش شکنجه، تهدید به تعرض جنسی و اعترافات اجباری در صدور آن مطرح است.
اعترافی که انسان برای نجات خود از تعرض، شکنجه و وحشت از مرگ می‌نویسد، اعتراف نیست؛ سند شکنجه است.

#پارسا_جعفری #نه_به_اعدام
منبع: توانا


⚡️@bardegi57

ابهام جدی در پرونده ۱۰ حکم اعدام؛ کوکتل‌هایی که آتش نگرفتند

بر اساس اطلاعات رسیده به آموزشکده توانا، دست‌کم ۱۰ نفر در پرونده‌ای با اتهام ساخت و پرتاب کوکتل مولوتوف به اعدام محکوم شده‌اند. با این حال، در متن حکم درباره حامد مهرعلیان گورنانی صراحتاً آمده که روغن مایع «تأثیری در تهیه کوکتل مولوتوف ندارد» و مؤثر نبوده است.

همچنین بنا بر اظهارات مطرح‌شده در دادگاه و فیلم‌های پخش‌شده، کوکتل‌های ساخته‌شده یا اصلاً آتش نگرفته‌اند یا تنها چند ثانیه شعله‌ور شده‌اند.

در کنار این ابهام‌ها، گزارش‌هایی درباره شکنجه، اعتراف‌گیری اجباری و تعرض جنسی به دو خواهر، ترانه و رومینا رحیمی، در جریان بازجویی‌ها نیز مطرح شده است.

پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان با وجود چنین ابهام‌هایی، با استناد به این اتهامات سنگین، حکم اعدام صادر کرد؟

#نه_به_اعدام #حق_دادرسی_عادلانه #زندانیان_سیاسی #میدان_شهدای_اصفهان


⚡️@bardegi57

گزارش‌ها از انتقال دست‌کم ۷ زندانی بلوچ محکوم به اعدام به سلول‌های انفرادی در زندان مرکزی زابل حکایت دارد.

گفته می‌شود خانواده‌های این زندانیان برای آخرین ملاقات مقابل زندان حاضر شده‌اند.

هویت یکی از آنان #امان‌الله_نظرخانی اعلام شده است.

نگرانی‌ها از اجرای قریب‌الوقوع احکام افزایش یافته است.
#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

یوسف آبیل، جوان ۲۷ ساله بلوچ اهل زابل، صبح امروز بدون اطلاع خانواده به سلول انفرادی زندان جیرفت منتقل شد.

حکم اعدامش نزدیک است.بلوچ رسانه‌ای ندارد.
بیایید صدایش باشیم.

#یوسف_آبیل
#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

حکم اعدام همینقدر وحشیانه و غیرانسانی است


این مرد به مردم توصیه می کند که مواظب جوان‌هایتان باشید اما نمی گوید چطور! وقتی با یک حکومت وحشی و قوانین قرون وسطایی طرف هستی ممکن است بخاطر کوچکترین اشتباه جان خودت رو از دست بدی!

#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57

اعدام ۲۲زندانی در روزهای ۱۱،۱۵،۱۸ و ۲۲شهریور۱۴۰۵
فراخوان به اقدام فوری برای توقف ماشین اعدام وکشتاردر ایران

ماشین اعدام وکشتار رژیم جنایتکار درهراس ازقیام مردمی، بی‌وقفه درحال گرفتن قربانی است.دژخیمان دست‌کم ۲۲زندانی را تنهادر روزهای ۱۱، ۱۵، ۱۸ و ۲۲ شهریور حلق‌آویز کرده‌اند.
پرونده جنایات این رژیم باید به شورای امنیت ملل متحد ارجاع و سردمداران آن در برابر عدالت قرار گیرند.
#نه_به_اعدام


⚡️@bardegi57