🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_هـــــــنــــــر 🖼

همیشه دوست داشتم بدانم
اولین بوسه چگونه شکل گرفت ؟
از روی هوس بود یا دوست داشتن محض ؟
چه حسی در دو طرف ایجاد کرد ؟
چگونه به دیگران سرایتش دادند و . . .
ای کاش سناریوی اولین بوسه را داشتم
گوستاو کلیمت نگاه ویژه‌ای به عشق و تصویر عشاق داشت. می‌توان به سه‌تا از نقاشی‌های او بر این محوریت اشاره کرد. در این سه‌نقاشی، ما شاهد یک موتیف تکرارشونده هستیم: آغوش. برای گوستاو کلیمت‌ آغوش و بوسه نهایت بیانِ عشق و باهم‌بودگی بود. در این سه نقاشی، در اثری با پس‌زمینه‌ی سپیده‌دم، ما شاهد چشمانِ بسته و آغوشی مرموز هستیم، در ادای دین به بتهوون، ما مردی برهنه را می‌بینیم که با درآغوش کشیدنِ زن، بدنِ زن را از دید حذف کرده و به بخشی از فیزیک خودش بدل گرده (گویی درهم حل‌شده‌اند) و در نقاشی بوسه (The Kiss) نیز بخشی از هردو سوژه در دیگری حل شده و تکه‌ای از دیگری شده‌اند. این اشتیاق به آغوش و نیاز جسمانی به دیگری را می‌توان با رابطه‌ی عاشقانه‌ی خود کلیمت و معشوقه‌اش امیلی فلوگ هم‌سان دانست. از آنجا که کلیمت هیچوقت نتوانست با امیلی یک‌جا زندگی کند، باهم ازدواج نکردند و به‌طور کامل یک باهم‌بودگی را تجربه نکردند. این خلا و فقدان، همان اشتیاقی‌‌ بود که مسبب خلق چنین نقاشی‌های سمبولیک و غیراین‌جهانی‌ای شد؛ آغوش و حضور دیگری، نهایت شعف است.

#_Zartosht

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_ویـــــدئـــــو🎥


#_همای_سعادت در تاریخ ما جاودانه است‌🦅


🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_ویـــــدئـــــو🎥

#_رقص_سماع

▪️رندان مست / محمدرضا شجریان
حیران کن و بـی‌رنج کن
ویران کن و پرگنج کن
نـقدِ ابـد را سَـنج کن
مستان سلامت می‌کنند

شــــهری ز تو زیر و زبر
هم بی‌خبر، هم باخبر
وی از تو دل صاحب‌نظر
مستان سلامت می‌کنند


▪️#_مولانای_جان

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_چــــکــــامــــه🎵


داستانِ تو هنوز تمام نشده!
تو خواهی خندید، در جایی که قبلا گریسته بودی...

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿

🔴#_تـــلــــنــــگــــر🗣

#_زن_کشی

هر چهار روز یک زن در کشور ما توسط یکی از مردان خانواده به قتل می‌رسد، و چرخه معیوب «قتل – عدم مجازات قاتل» بار دیگر تکرار می‌شود، درحالی‌که قاتلان هر بار گستاخ‌تر و بی‌پرواتر می‌شوند.

همین چند روز پیش، دختری به دست پدرش به قتل رسید؛ درحالی‌که دو سال پیش، دخترعموی او نیز قربانی خشونت خانوادگی شده و به دست عمویش جان باخته بود.

با هر قتل، پرسش‌های تلخی دوباره مطرح می‌شوند:
• چند بار دیگر باید شاهد قتل فجیع دختران و زنان این سرزمین باشیم؟
• تا کی پدر، برادر، همسر، عمو، دایی و حتی عموزاده‌ها خود را مالک جان و زندگی یک زن خواهند دانست؟
• چند قاتل دیگر باید پس از سپری کردن حبسی کوتاه، آزادانه به جامعه بازگردند و الگوی جدیدی برای مردان زن‌کش شوند؟
• چند سال دیگر باید منتظر بمانیم تا کار فرهنگی به نتیجه برسد؟

«تغییر» تنها اصل ثابت این جهان است.

درحالی‌که روانشناسی نوین تأکید دارد که والدین مالک فرزندان خود نیستند، قوانین کشور ما همچنان با دیدگاهی کهن و قرون‌وسطایی، پدر را ولی دم و صاحب جان فرزندش می‌داند؛ تا جایی که حتی در برابر قتل او نیز پاسخگو نمیباشد.

«ندانم‌کاری» یعنی دست روی دست گذاشتن و هیچ اقدامی برای تغییر این قوانین نکردن، و درعین‌حال انتظار نتایج متفاوت داشتن.

قانون نباید میان قاتلان در قتل‌های ناموسی و دیگر قاتلان تفاوت قائل شود؛ زیرا قانونی که تبعیض‌آمیز باشد، نمی‌تواند مدعی اجرای عدالت باشد.

اولین و حداقل‌ترین اقدام در این مسیر، تصویب لایحه منع خشونت علیه زنان است—لایحه‌ای که پس از دوازده سال تعلل، همچنان در انتظار تصویب مانده است.

#_ژینوس_صارمیان

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity