🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقامدار فرهنگی گوناگون و موسیقیدان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقامدار فرهنگی گوناگون و موسیقیدان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# #موسیقی_ایرانی
#بانو_ملوک_ضرابی
زنده یاد "ملوک ضرابی" یکی ازبانوان پرآوازه موسیقی ایران زمین بود که پس از بانو "قمرالملوک وزیری" پابه عرصه موسیقی گذاشت ودرآن زمان خوش درخشید. او از نوجوانی، فعالیتهای هنری خود را آغاز کرد. اقبال السلطان (استاد آواز نامدار ایرانی) مجاور منزل "ملوك" زندگی ميكرد و هر وقت در منزل، شروع به خواندن ميكرد، "ملوك" هم به وجد می آمد و با باز نمودن پنجره با آواز به او جواب ميداد، تا اينكه بالاخره با مشورت خواهران و در خفا "اقبال السلطان" را به استادی برگزيد و بعد كه در كار خود ورزيده شد، مسئله را هویدا كرد و خواندن را برای مردم شروع نمود.
اما پدرش بسيار متعصب بود، بطوريكه وقتی شنيد دخترش صفحه ای بنام ( عاشقم من منعم نكنيد دردم برسيد) را پر كرده و ميخواهد اين تصنيف را در اختيار مردم بگذارد تصميم گرفت دخترش را بگناه اين جرم، معدوم كند. "ملوک ضرابی" فقط به خواندنش معروف نبود. او صحنه گردان خوبی نیز بود، تنبک می نواخت و با طنز مخصوص خود، مخاطبان را سرگرم می کرد. زنی بود ، خیر خواه جسور و روشن فكر بطوریكه، یكی از اولین هنرپیشه های زنی بود كه روی صحنه تاتر ظاهر شد و صحنه هائی چون خسرو شیرین - عدالت - و لیلی و مجنون را اجرا كرد. وی هميشه ضربش را پشت صندلی می گذاشت و بلافاصله بعد از صرف غذا صندلی را عقب ميزد و با نواختن تنبک، يك يا چند قطعه ضربی ميخواند و از سياست، هنر، موسيقی و حكايات و اتفاقات جالب و شنيدنی سخن می گفت.
او در جوانی دختری بود خوش پوش، خوش رو و خوش بيان، جوانان آرزومند بودند كه با او هم صحبت شوند. او زنی بود نسبت به زندگی بسيار خوشبين و به عقيده او در اين دو روز هستی به غير مستی و عشق به هر چه رو كنی آخرش پشيمانی است. او عاشق نیكوكاری و احسان به هم نوعان بود و چون از داشتن فرزند محروم بود آنچه ميتوانست برای كودكان يتيم انجام ميداد و آنها را نزد خود ميبرد و به پرورش و تربيت آنان همت مي گماشت.
از " حسین طاهرزاده" سپاسگزار بود كه او را خيلی هدايت كرده و از معلم تنبک خود "حاج خان عين الدوله" كه علاوه بر ضرب آهنگهای ضربی را هم به او ياد داده بود هميشه به نیکی یاد می کرد. "ملوك ضرابی" اطلاعات چشمگیری در مورد رديفهای موسيقی ايرانی نداشت اما در خواندن ترانه های ضربی تبحر خاصی داشت.
اولين كنسرت او در دبيرستان فيروز بهرام انجام گرفت كه شروع فعاليت های هنری اوشد و شهرت او از اين دبيرستان آغاز شد. او طبع و نظر بالایی داشت بطوريكه علاقه مند بود كه اسمش فقط در رديف "صبا"، "قمرالملوک وزيری" و ساير استادان بزرگ موسيقی ذكر شود. اولین ترانه ای که در رادیو اجرا کرد، ترانه "کیستی" ساخته "استاد حسین یاحقی" بود که با همکاری استاتید، "مرتضی محجوبی"، "حبیب سماعی"، "ابوالحسن صبا" و "حسین تهرانی" اجرا شد. از آهنگهایی که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت می توان از "عاشقم من"، "چه خوش صید دلم کردی"، "تو رفتی و عهد خود شکستی" و "خسرو حسن" نام برد.
زنده یاد "ضرابی" درسال ۱۲۸۶ خورشیدی در كاشان به دنیا آمد و در دیماه ۱۳۷۸ در تهران از دنیا رفت. روحش شاد و یادش گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴# #موسیقی_ایرانی
#بانو_ملوک_ضرابی
زنده یاد "ملوک ضرابی" یکی ازبانوان پرآوازه موسیقی ایران زمین بود که پس از بانو "قمرالملوک وزیری" پابه عرصه موسیقی گذاشت ودرآن زمان خوش درخشید. او از نوجوانی، فعالیتهای هنری خود را آغاز کرد. اقبال السلطان (استاد آواز نامدار ایرانی) مجاور منزل "ملوك" زندگی ميكرد و هر وقت در منزل، شروع به خواندن ميكرد، "ملوك" هم به وجد می آمد و با باز نمودن پنجره با آواز به او جواب ميداد، تا اينكه بالاخره با مشورت خواهران و در خفا "اقبال السلطان" را به استادی برگزيد و بعد كه در كار خود ورزيده شد، مسئله را هویدا كرد و خواندن را برای مردم شروع نمود.
اما پدرش بسيار متعصب بود، بطوريكه وقتی شنيد دخترش صفحه ای بنام ( عاشقم من منعم نكنيد دردم برسيد) را پر كرده و ميخواهد اين تصنيف را در اختيار مردم بگذارد تصميم گرفت دخترش را بگناه اين جرم، معدوم كند. "ملوک ضرابی" فقط به خواندنش معروف نبود. او صحنه گردان خوبی نیز بود، تنبک می نواخت و با طنز مخصوص خود، مخاطبان را سرگرم می کرد. زنی بود ، خیر خواه جسور و روشن فكر بطوریكه، یكی از اولین هنرپیشه های زنی بود كه روی صحنه تاتر ظاهر شد و صحنه هائی چون خسرو شیرین - عدالت - و لیلی و مجنون را اجرا كرد. وی هميشه ضربش را پشت صندلی می گذاشت و بلافاصله بعد از صرف غذا صندلی را عقب ميزد و با نواختن تنبک، يك يا چند قطعه ضربی ميخواند و از سياست، هنر، موسيقی و حكايات و اتفاقات جالب و شنيدنی سخن می گفت.
او در جوانی دختری بود خوش پوش، خوش رو و خوش بيان، جوانان آرزومند بودند كه با او هم صحبت شوند. او زنی بود نسبت به زندگی بسيار خوشبين و به عقيده او در اين دو روز هستی به غير مستی و عشق به هر چه رو كنی آخرش پشيمانی است. او عاشق نیكوكاری و احسان به هم نوعان بود و چون از داشتن فرزند محروم بود آنچه ميتوانست برای كودكان يتيم انجام ميداد و آنها را نزد خود ميبرد و به پرورش و تربيت آنان همت مي گماشت.
از " حسین طاهرزاده" سپاسگزار بود كه او را خيلی هدايت كرده و از معلم تنبک خود "حاج خان عين الدوله" كه علاوه بر ضرب آهنگهای ضربی را هم به او ياد داده بود هميشه به نیکی یاد می کرد. "ملوك ضرابی" اطلاعات چشمگیری در مورد رديفهای موسيقی ايرانی نداشت اما در خواندن ترانه های ضربی تبحر خاصی داشت.
اولين كنسرت او در دبيرستان فيروز بهرام انجام گرفت كه شروع فعاليت های هنری اوشد و شهرت او از اين دبيرستان آغاز شد. او طبع و نظر بالایی داشت بطوريكه علاقه مند بود كه اسمش فقط در رديف "صبا"، "قمرالملوک وزيری" و ساير استادان بزرگ موسيقی ذكر شود. اولین ترانه ای که در رادیو اجرا کرد، ترانه "کیستی" ساخته "استاد حسین یاحقی" بود که با همکاری استاتید، "مرتضی محجوبی"، "حبیب سماعی"، "ابوالحسن صبا" و "حسین تهرانی" اجرا شد. از آهنگهایی که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت می توان از "عاشقم من"، "چه خوش صید دلم کردی"، "تو رفتی و عهد خود شکستی" و "خسرو حسن" نام برد.
زنده یاد "ضرابی" درسال ۱۲۸۶ خورشیدی در كاشان به دنیا آمد و در دیماه ۱۳۷۸ در تهران از دنیا رفت. روحش شاد و یادش گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity