🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴# شخصیت متین و هنر والای #درویش_خان موجب شد تا سفیر انگلیس با نوشتن نامه ای به شاهزاده مستبد در خواست بخشش وی را بکند. شاهزاده نیز پذیرفت و این هنرمند پس از آن با اشتیاق و علاقه مندی بیشتری به تدریس پرداخت و به لحاظ روحیه خاص خویش به گروه #انجمن_اخوت در آمد و با سرپرستی گروه با تکنوازی خود شور و حال خاصی به مجلس می داد.
او پله های رشد را به سرعت طی کرد و پس از #میرزاعبدالله و #حسین_قلیخان به عنوان بهترین نوازنده تار در نزد اهل فن به موقعیت خاصی دست یافت.
وی به همراه هنرمندانی چون #سیدحسن_طاهرزاده، #اقبال_السلطان، #عبدالله_دوامی، #رضاقلی_خان_ظلی، #باقرخان_رامشگر، #مشیرهمایون_شهردار، #میرزااسدالله_خان در دو نوبت برای پر کردن صفحه به اروپا سفر کرد که از این سفرها یادگار ارزنده ای از بهترین نمونه های موسیقی صحیح و اصیل ایرانی برجای مانده است.
#درویش بین نوازندگان عصر خود از ویژگی های اخلاقی والایی برخوردار بود وشخصیت همکارانش را بسیار گرامی می داشت.
وی نخستین کلاس موسیقی بانوان را دایر کرد که خواهرش در آن تعلیم تار را به عهده داشت.
درویش خان در حالی که در فقر و تنگدستی بسر می برد عایدات کنسرت های خود را به مردم مستمند و باز ماندگان حریق بازار تهران اختصاص می داد و حتی در اواخر عمر خانه خود را فروخت.
کنسرت های این هنرمند در اواخر عمرش در گراند هتل با هنرمندانی چون #عارف_قزوینی، #حسین_خان_اسماعیل_زاده، #ابراهیم_منصوری، #رضامحجوبی ، #مرتضی_محجوبی، #رکن الدین_مختاری و #حاجی_خان_عین_الدوله شهرت خاصی یافت.
#درویش_خان شاگردانی را تربیت کرد که هرکدام سرآمد دوران خود شدند که از این میان می توان به #علینقی_وزیری، #ابوالحسن_صبا، #مرتضی_نی_داوود، #موسی_معروفی، #ارسلان_درگاهی، #عبدالله_دادور (قوام السلطان) اشاره کرد.
#درویش_خان آخرین بازمانده از نسل قدیم موسیقی ایران بود که غریزه قوی و درک عمیقی برخوردار بود و توانست با شناخت ویژگی های موسیقی سنتی آن را حیاتی تازه بدهد.
زنده یاد #روح الله_خالقی در کتاب #سرگذشت_موسیقی_ایران می نویسد: پدرم از هنر و مکارم اخلاقی او که چندی هم از تعلیماتش برخوردار شده بود، حکایت ها می کرد. من آرزو داشتم وی را ببینم و سازش را از نزدیک بشنوم تا این که بر حسب دعوت پدرم شبی به باغ ما آمد. محفل آراسته ای به پاس احترام او ترتیب دادند و حضار اهل ذوق و دوستدار موسیقی که در انتظار هنرنمایی وی بودند، مقدم استاد را گرامی داشتند.
#خالقی می افزاید: نوای لطیف سرانگشتان گهربار #درویش_خان رونق خاصی به مجلس داده بود و مضراب های ریز، صاف و پی در پی و پختگی پنجه و حالت خوش سازش همه را ساکت و خاموش کرد. استاد که با مهربانی همه را #پیرجان خطاب می کرد، تار را به زمین گذاشت و با سه تار قطعه زیبایی در شور نواخت که آیتی از لطف و زیبایی بود و هرگز اثرش از خاطرم محو نمی شود.
#حبیب_الله_نصیری در کتاب #مردان_نوین_موسیقی_ایران می نویسد: باید توجه داشت که در آن زمان موسیقی تنها در انحصار دربار، سلاطین و امرا بود و استادان به نام به اجبار زاده و پرورده همین دستگاه ها بودند. دربار قاجاریه به آنها اجازه نمی داد که در جهت ارائه واشاعه و آموزش با مردم ارتباط داشته باشند.
#نصیری می افزاید: #درویش_خان در چنین فضایی با همکاری و کمک دوستانش و اجرای کنسرت های جمعی، موسیقی را به میان مردم بکشاند و شاگردان مستعدی تربیت کند. رنگ ها و پیش درآمد های درویش خان نسبت به قدما از بسط بیشتری برخوردار و از لحاظ ابتکار نیز در حیطه موسیقی سنتی جالب توجه است.
وی با موسیقی اروپایی نیز آشنایی داشت و قطعات غربی را به سهولت می نواخت و چند فانتزی را در کنسرت های خود با تسلط کافی اجرا کرد.
🎼⚜️از آثار #درویش_خان به پیش درآمدهای ماهور، ابوعطا، سه گاه، شوشتری، افشاری، راک و تصنیف ماهور با شعر (دائم مه من برمن دل ریش کند ناز)، تصنیف افشاری باشعر(بادخزان وزان شد)،ابوعطا با شعر (بهار دلکش رسید)، ماهور (زمن نگارم خبر ندارد)، سه گاه (صبح دم زمشرق طلوعی در جهان کن) نام برد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴# شخصیت متین و هنر والای #درویش_خان موجب شد تا سفیر انگلیس با نوشتن نامه ای به شاهزاده مستبد در خواست بخشش وی را بکند. شاهزاده نیز پذیرفت و این هنرمند پس از آن با اشتیاق و علاقه مندی بیشتری به تدریس پرداخت و به لحاظ روحیه خاص خویش به گروه #انجمن_اخوت در آمد و با سرپرستی گروه با تکنوازی خود شور و حال خاصی به مجلس می داد.
او پله های رشد را به سرعت طی کرد و پس از #میرزاعبدالله و #حسین_قلیخان به عنوان بهترین نوازنده تار در نزد اهل فن به موقعیت خاصی دست یافت.
وی به همراه هنرمندانی چون #سیدحسن_طاهرزاده، #اقبال_السلطان، #عبدالله_دوامی، #رضاقلی_خان_ظلی، #باقرخان_رامشگر، #مشیرهمایون_شهردار، #میرزااسدالله_خان در دو نوبت برای پر کردن صفحه به اروپا سفر کرد که از این سفرها یادگار ارزنده ای از بهترین نمونه های موسیقی صحیح و اصیل ایرانی برجای مانده است.
#درویش بین نوازندگان عصر خود از ویژگی های اخلاقی والایی برخوردار بود وشخصیت همکارانش را بسیار گرامی می داشت.
وی نخستین کلاس موسیقی بانوان را دایر کرد که خواهرش در آن تعلیم تار را به عهده داشت.
درویش خان در حالی که در فقر و تنگدستی بسر می برد عایدات کنسرت های خود را به مردم مستمند و باز ماندگان حریق بازار تهران اختصاص می داد و حتی در اواخر عمر خانه خود را فروخت.
کنسرت های این هنرمند در اواخر عمرش در گراند هتل با هنرمندانی چون #عارف_قزوینی، #حسین_خان_اسماعیل_زاده، #ابراهیم_منصوری، #رضامحجوبی ، #مرتضی_محجوبی، #رکن الدین_مختاری و #حاجی_خان_عین_الدوله شهرت خاصی یافت.
#درویش_خان شاگردانی را تربیت کرد که هرکدام سرآمد دوران خود شدند که از این میان می توان به #علینقی_وزیری، #ابوالحسن_صبا، #مرتضی_نی_داوود، #موسی_معروفی، #ارسلان_درگاهی، #عبدالله_دادور (قوام السلطان) اشاره کرد.
#درویش_خان آخرین بازمانده از نسل قدیم موسیقی ایران بود که غریزه قوی و درک عمیقی برخوردار بود و توانست با شناخت ویژگی های موسیقی سنتی آن را حیاتی تازه بدهد.
زنده یاد #روح الله_خالقی در کتاب #سرگذشت_موسیقی_ایران می نویسد: پدرم از هنر و مکارم اخلاقی او که چندی هم از تعلیماتش برخوردار شده بود، حکایت ها می کرد. من آرزو داشتم وی را ببینم و سازش را از نزدیک بشنوم تا این که بر حسب دعوت پدرم شبی به باغ ما آمد. محفل آراسته ای به پاس احترام او ترتیب دادند و حضار اهل ذوق و دوستدار موسیقی که در انتظار هنرنمایی وی بودند، مقدم استاد را گرامی داشتند.
#خالقی می افزاید: نوای لطیف سرانگشتان گهربار #درویش_خان رونق خاصی به مجلس داده بود و مضراب های ریز، صاف و پی در پی و پختگی پنجه و حالت خوش سازش همه را ساکت و خاموش کرد. استاد که با مهربانی همه را #پیرجان خطاب می کرد، تار را به زمین گذاشت و با سه تار قطعه زیبایی در شور نواخت که آیتی از لطف و زیبایی بود و هرگز اثرش از خاطرم محو نمی شود.
#حبیب_الله_نصیری در کتاب #مردان_نوین_موسیقی_ایران می نویسد: باید توجه داشت که در آن زمان موسیقی تنها در انحصار دربار، سلاطین و امرا بود و استادان به نام به اجبار زاده و پرورده همین دستگاه ها بودند. دربار قاجاریه به آنها اجازه نمی داد که در جهت ارائه واشاعه و آموزش با مردم ارتباط داشته باشند.
#نصیری می افزاید: #درویش_خان در چنین فضایی با همکاری و کمک دوستانش و اجرای کنسرت های جمعی، موسیقی را به میان مردم بکشاند و شاگردان مستعدی تربیت کند. رنگ ها و پیش درآمد های درویش خان نسبت به قدما از بسط بیشتری برخوردار و از لحاظ ابتکار نیز در حیطه موسیقی سنتی جالب توجه است.
وی با موسیقی اروپایی نیز آشنایی داشت و قطعات غربی را به سهولت می نواخت و چند فانتزی را در کنسرت های خود با تسلط کافی اجرا کرد.
🎼⚜️از آثار #درویش_خان به پیش درآمدهای ماهور، ابوعطا، سه گاه، شوشتری، افشاری، راک و تصنیف ماهور با شعر (دائم مه من برمن دل ریش کند ناز)، تصنیف افشاری باشعر(بادخزان وزان شد)،ابوعطا با شعر (بهار دلکش رسید)، ماهور (زمن نگارم خبر ندارد)، سه گاه (صبح دم زمشرق طلوعی در جهان کن) نام برد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقام‌دار فرهنگی گوناگون و موسیقی‌دان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقام‌دار فرهنگی گوناگون و موسیقی‌دان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقام‌دار فرهنگی گوناگون و موسیقی‌دان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#ابراهیم_منصوری
"حسن مشحون" نویسنده، مقام‌دار فرهنگی گوناگون و موسیقی‌دان ایرانی، در کتاب تاریخ موسیقی ایران آورده است که: «"ابراهیم منصوری" مردی است متواضع و گوشه گیر و باصفا، وی با تاسیسِ کلاس و تعلیمِ ویولن و اشاعه ی خطِ موسیقی جدید و نوشتنِ ردیفِ تنظیمی خود، با داشتنِ تسلط به نت و ضبطِ ردیف کمانچه ی استاد خود "حسین خان اسماعیل زاده"، خدمت گرانبهایی به موسیقی ملی کرده و از خادمینِ واقعیِ این هنر محسوب می شود. دفاتر ردیفی که این هنرمند شیفته ی موسیقی تهیه کرده، همواره برای پژوهندگان موسیقی ملی، یکی از ماخذِ مورد توجه بوده است.»
"ابراهيم منصوری" در تهران متولد شد، از کودکی به موسیقی علاقه داشت، یکروز زمانی که هنوز ۱۲ سال بیشتر نداشت، در راه مکتب خانه به دنبال نوازنده ای دوره گرد رفته و مدرسه نرفت؛ وقتی پدرش از جریان مطلع شد او را به مدرسه نظام فرستاد. وی نیز زیر نظرِ "غلامرضا سالار معزز" و "سرهنگ مصطفی خان" تعلیم یافت و خط موسیقی را فرا گرفت، مدتی بعد که "محمدعلی شاه قاجار" مجلس را به توپ بست، مدرسه یکسال تعطیل شد. پس از این مدت، مدرسه را در اختیار اداره موزیکِ نظام گذاشتند.
وی در ۱۸ سالگی از موزیکِ نظام استعفا کرد و به کارِ آزاد پرداخت و کلاس جهت تدریس موسیقی باز کرد و با زنده نام استاد "علی اکبرخان شهنازی" همکاری نمود، ردیف های ایشان را به خط نت نوشته، سپس به مطالعه ردیف هایی که "موسی خان معروفی" از ساخته های مرحوم "درویش خان" و "میرزا عبدالله" بود، پرداخته و آنها را به نت درآورد و برای چند قطعه از آنها، اشعاری مناسب انتخاب کرد.
یکی از مزیت های زنده یاد "منصوری" این بود که مانند مرحوم استاد "موسی معروفی" هر چه شنیده یا فراگرفته، ثبت کرده و آثار گذشته را محفوظ داشته است و چون به این کار علاقه مند شده، کوشش زیادی به نواختن ساز، آنهم به صورتِ سولو نکرده و اغلب در ارکستر رادیو می نواخته، یا به تعلیم خوانندگان میپرداخته است. گرچه تکنوازی های ویولن و کمانچه اش با خوانندگانی همچون، "اقبال آذر" و "نکسیا تفرشی"، شاهکار بوده و خواهد بود.
"منصوری" آهنگ های زیادی ساخته است که اغلب آن ها از رادیو پخش شده است. همچنین با شرکتِ بعضی از نوازندگان و خوانندگان صفحاتی ضبط کرده است. نام یکی از تصنیف هایش «پیام عشق» است با شعر "حسین مسرور" که یکی از بهترین تصنیف های شور است. همچنین در اثر همکاری با "علی اکبرخان شهنازی" در سال ۱۳۰۶ سه روی صفحه گرامافون را با آواز "نکیسای تفرشی" روی صفحات گرامافون کمپانی بوليقون، به ضبط رساند.
"منصوری" تصنیف دیگری نیز به نام «مهرجاودانه» در پرده ی ابوعطا ساخته که شعر آن هم از "مسرور" است. وی همواره در قسمت موسیقی رادیو سِمَتِ رسیدگی به کارهای فنی یا آزمایش داوطلبان یا عضویت کمیسیون های موسیقی را داشته است.
او در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در گذشت، روحش شاد و نامش جاوید باد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity