🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴# شخصیت متین و هنر والای #درویش_خان موجب شد تا سفیر انگلیس با نوشتن نامه ای به شاهزاده مستبد در خواست بخشش وی را بکند. شاهزاده نیز پذیرفت و این هنرمند پس از آن با اشتیاق و علاقه مندی بیشتری به تدریس پرداخت و به لحاظ روحیه خاص خویش به گروه #انجمن_اخوت در آمد و با سرپرستی گروه با تکنوازی خود شور و حال خاصی به مجلس می داد.
او پله های رشد را به سرعت طی کرد و پس از #میرزاعبدالله و #حسین_قلیخان به عنوان بهترین نوازنده تار در نزد اهل فن به موقعیت خاصی دست یافت.
وی به همراه هنرمندانی چون #سیدحسن_طاهرزاده، #اقبال_السلطان، #عبدالله_دوامی، #رضاقلی_خان_ظلی، #باقرخان_رامشگر، #مشیرهمایون_شهردار، #میرزااسدالله_خان در دو نوبت برای پر کردن صفحه به اروپا سفر کرد که از این سفرها یادگار ارزنده ای از بهترین نمونه های موسیقی صحیح و اصیل ایرانی برجای مانده است.
#درویش بین نوازندگان عصر خود از ویژگی های اخلاقی والایی برخوردار بود وشخصیت همکارانش را بسیار گرامی می داشت.
وی نخستین کلاس موسیقی بانوان را دایر کرد که خواهرش در آن تعلیم تار را به عهده داشت.
درویش خان در حالی که در فقر و تنگدستی بسر می برد عایدات کنسرت های خود را به مردم مستمند و باز ماندگان حریق بازار تهران اختصاص می داد و حتی در اواخر عمر خانه خود را فروخت.
کنسرت های این هنرمند در اواخر عمرش در گراند هتل با هنرمندانی چون #عارف_قزوینی، #حسین_خان_اسماعیل_زاده، #ابراهیم_منصوری، #رضامحجوبی ، #مرتضی_محجوبی، #رکن الدین_مختاری و #حاجی_خان_عین_الدوله شهرت خاصی یافت.
#درویش_خان شاگردانی را تربیت کرد که هرکدام سرآمد دوران خود شدند که از این میان می توان به #علینقی_وزیری، #ابوالحسن_صبا، #مرتضی_نی_داوود، #موسی_معروفی، #ارسلان_درگاهی، #عبدالله_دادور (قوام السلطان) اشاره کرد.
#درویش_خان آخرین بازمانده از نسل قدیم موسیقی ایران بود که غریزه قوی و درک عمیقی برخوردار بود و توانست با شناخت ویژگی های موسیقی سنتی آن را حیاتی تازه بدهد.
زنده یاد #روح الله_خالقی در کتاب #سرگذشت_موسیقی_ایران می نویسد: پدرم از هنر و مکارم اخلاقی او که چندی هم از تعلیماتش برخوردار شده بود، حکایت ها می کرد. من آرزو داشتم وی را ببینم و سازش را از نزدیک بشنوم تا این که بر حسب دعوت پدرم شبی به باغ ما آمد. محفل آراسته ای به پاس احترام او ترتیب دادند و حضار اهل ذوق و دوستدار موسیقی که در انتظار هنرنمایی وی بودند، مقدم استاد را گرامی داشتند.
#خالقی می افزاید: نوای لطیف سرانگشتان گهربار #درویش_خان رونق خاصی به مجلس داده بود و مضراب های ریز، صاف و پی در پی و پختگی پنجه و حالت خوش سازش همه را ساکت و خاموش کرد. استاد که با مهربانی همه را #پیرجان خطاب می کرد، تار را به زمین گذاشت و با سه تار قطعه زیبایی در شور نواخت که آیتی از لطف و زیبایی بود و هرگز اثرش از خاطرم محو نمی شود.
#حبیب_الله_نصیری در کتاب #مردان_نوین_موسیقی_ایران می نویسد: باید توجه داشت که در آن زمان موسیقی تنها در انحصار دربار، سلاطین و امرا بود و استادان به نام به اجبار زاده و پرورده همین دستگاه ها بودند. دربار قاجاریه به آنها اجازه نمی داد که در جهت ارائه واشاعه و آموزش با مردم ارتباط داشته باشند.
#نصیری می افزاید: #درویش_خان در چنین فضایی با همکاری و کمک دوستانش و اجرای کنسرت های جمعی، موسیقی را به میان مردم بکشاند و شاگردان مستعدی تربیت کند. رنگ ها و پیش درآمد های درویش خان نسبت به قدما از بسط بیشتری برخوردار و از لحاظ ابتکار نیز در حیطه موسیقی سنتی جالب توجه است.
وی با موسیقی اروپایی نیز آشنایی داشت و قطعات غربی را به سهولت می نواخت و چند فانتزی را در کنسرت های خود با تسلط کافی اجرا کرد.
🎼⚜️از آثار #درویش_خان به پیش درآمدهای ماهور، ابوعطا، سه گاه، شوشتری، افشاری، راک و تصنیف ماهور با شعر (دائم مه من برمن دل ریش کند ناز)، تصنیف افشاری باشعر(بادخزان وزان شد)،ابوعطا با شعر (بهار دلکش رسید)، ماهور (زمن نگارم خبر ندارد)، سه گاه (صبح دم زمشرق طلوعی در جهان کن) نام برد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴# شخصیت متین و هنر والای #درویش_خان موجب شد تا سفیر انگلیس با نوشتن نامه ای به شاهزاده مستبد در خواست بخشش وی را بکند. شاهزاده نیز پذیرفت و این هنرمند پس از آن با اشتیاق و علاقه مندی بیشتری به تدریس پرداخت و به لحاظ روحیه خاص خویش به گروه #انجمن_اخوت در آمد و با سرپرستی گروه با تکنوازی خود شور و حال خاصی به مجلس می داد.
او پله های رشد را به سرعت طی کرد و پس از #میرزاعبدالله و #حسین_قلیخان به عنوان بهترین نوازنده تار در نزد اهل فن به موقعیت خاصی دست یافت.
وی به همراه هنرمندانی چون #سیدحسن_طاهرزاده، #اقبال_السلطان، #عبدالله_دوامی، #رضاقلی_خان_ظلی، #باقرخان_رامشگر، #مشیرهمایون_شهردار، #میرزااسدالله_خان در دو نوبت برای پر کردن صفحه به اروپا سفر کرد که از این سفرها یادگار ارزنده ای از بهترین نمونه های موسیقی صحیح و اصیل ایرانی برجای مانده است.
#درویش بین نوازندگان عصر خود از ویژگی های اخلاقی والایی برخوردار بود وشخصیت همکارانش را بسیار گرامی می داشت.
وی نخستین کلاس موسیقی بانوان را دایر کرد که خواهرش در آن تعلیم تار را به عهده داشت.
درویش خان در حالی که در فقر و تنگدستی بسر می برد عایدات کنسرت های خود را به مردم مستمند و باز ماندگان حریق بازار تهران اختصاص می داد و حتی در اواخر عمر خانه خود را فروخت.
کنسرت های این هنرمند در اواخر عمرش در گراند هتل با هنرمندانی چون #عارف_قزوینی، #حسین_خان_اسماعیل_زاده، #ابراهیم_منصوری، #رضامحجوبی ، #مرتضی_محجوبی، #رکن الدین_مختاری و #حاجی_خان_عین_الدوله شهرت خاصی یافت.
#درویش_خان شاگردانی را تربیت کرد که هرکدام سرآمد دوران خود شدند که از این میان می توان به #علینقی_وزیری، #ابوالحسن_صبا، #مرتضی_نی_داوود، #موسی_معروفی، #ارسلان_درگاهی، #عبدالله_دادور (قوام السلطان) اشاره کرد.
#درویش_خان آخرین بازمانده از نسل قدیم موسیقی ایران بود که غریزه قوی و درک عمیقی برخوردار بود و توانست با شناخت ویژگی های موسیقی سنتی آن را حیاتی تازه بدهد.
زنده یاد #روح الله_خالقی در کتاب #سرگذشت_موسیقی_ایران می نویسد: پدرم از هنر و مکارم اخلاقی او که چندی هم از تعلیماتش برخوردار شده بود، حکایت ها می کرد. من آرزو داشتم وی را ببینم و سازش را از نزدیک بشنوم تا این که بر حسب دعوت پدرم شبی به باغ ما آمد. محفل آراسته ای به پاس احترام او ترتیب دادند و حضار اهل ذوق و دوستدار موسیقی که در انتظار هنرنمایی وی بودند، مقدم استاد را گرامی داشتند.
#خالقی می افزاید: نوای لطیف سرانگشتان گهربار #درویش_خان رونق خاصی به مجلس داده بود و مضراب های ریز، صاف و پی در پی و پختگی پنجه و حالت خوش سازش همه را ساکت و خاموش کرد. استاد که با مهربانی همه را #پیرجان خطاب می کرد، تار را به زمین گذاشت و با سه تار قطعه زیبایی در شور نواخت که آیتی از لطف و زیبایی بود و هرگز اثرش از خاطرم محو نمی شود.
#حبیب_الله_نصیری در کتاب #مردان_نوین_موسیقی_ایران می نویسد: باید توجه داشت که در آن زمان موسیقی تنها در انحصار دربار، سلاطین و امرا بود و استادان به نام به اجبار زاده و پرورده همین دستگاه ها بودند. دربار قاجاریه به آنها اجازه نمی داد که در جهت ارائه واشاعه و آموزش با مردم ارتباط داشته باشند.
#نصیری می افزاید: #درویش_خان در چنین فضایی با همکاری و کمک دوستانش و اجرای کنسرت های جمعی، موسیقی را به میان مردم بکشاند و شاگردان مستعدی تربیت کند. رنگ ها و پیش درآمد های درویش خان نسبت به قدما از بسط بیشتری برخوردار و از لحاظ ابتکار نیز در حیطه موسیقی سنتی جالب توجه است.
وی با موسیقی اروپایی نیز آشنایی داشت و قطعات غربی را به سهولت می نواخت و چند فانتزی را در کنسرت های خود با تسلط کافی اجرا کرد.
🎼⚜️از آثار #درویش_خان به پیش درآمدهای ماهور، ابوعطا، سه گاه، شوشتری، افشاری، راک و تصنیف ماهور با شعر (دائم مه من برمن دل ریش کند ناز)، تصنیف افشاری باشعر(بادخزان وزان شد)،ابوعطا با شعر (بهار دلکش رسید)، ماهور (زمن نگارم خبر ندارد)، سه گاه (صبح دم زمشرق طلوعی در جهان کن) نام برد.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
موسی معروفی فرزند ” امین الملک” و نوه اتابک نخست وزیر قاجار بود و در خانوادهای موسیقی دوست متولد شد.
او به موازات تحصیلات قدیمه ( کلاسیک) نزد آقا یوسف صورتگر که از عکاسان خاص دربار ناصری بود، نواختن سه تار را شروع کرد و گاه پیانو نیز مینواخت.
سپس به نزد استادان بزرگ آن زمان و دست آخر نزد ” درویش خان” رفت و شاگردی ” یا پیر جان” را به اشتیاق پذیرفت.
معروفی، سالها کار کرد تا اینکه به گرفتن نشان تبرزرین از دست درویش خان موفق شد.
وی پس از چندی، نزد سلطان حسین خان هنگ آفرین ( صاحب منصب نظام و نوازنده ویلون و سه تار) به فرا گرفتن ”نت” پرداخت.
او از همان نوجوانی به این فکر بود تا ردیف موسیقی سنتی ایران به خط نت نوشته و به زغم خود آن را از دستبرد زمان و آسیب محفوظ دارد. در سال ۱۳۰۲ به مدرسه ” کلنل علینقی وزیری” رفت و معلومات خود را در آنجا تکمیل کرد. او با اینکه از قابلیتهای بسیار برای احراز مقام ” نوازنده حرفهای” برخوردار بود، عشق به جمعآوری و نوشتن ردیف او را از صرافت نوازندگی انداخت و فقط به تدریس پرداخت.
برای نوشتن ردیف با همه استادان زنده زمان خود تماس گرفت تا با جمعآوری ردیف هر کدام از آنها و انطباق آنها با یکدیگر ، صحیحترین روایت را بیابد.
این کار سی سال از عمر و وقت موسی خان را گرفت و در این چند سال، نخست دکتر لطفاله مفخم پایان ( موسیقی شناس) و بعدها ” محمد بهارلو” ( نوازنده و آهنگساز ) تنها یاوران او بودند.
جزوه ”آواز دشتی” نیز یادگار همین همکاری است.
معروفی در سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۷ که دوباره ضبط صفحات موسیقی باب شد، به همراه صبا و مشیر همایون و چند نفر دیگر به خارج رفت و صفحاتی را پر کرد.
شیوه نوازندگی او تا سال ۱۳۰۲ که وارد مدرسه موسیقی کلنل شد، همان شیوه سنتی ” میرزا حسینقلی” و ” درویش” بود ولی بعد از آن تحت تاثیر مدرسه و تعلیمات کلنل، تغییراتی را در شیوه خود داد.
معروفی علاوه بر نوازندگی، ذوق آهنگسازی نیز داشت و در سال ۱۳۳۰، آهنگ زیبای ” مرغ حق” را با شعر رهی معیری و آواز بنان در ارکستر گلها اجرا کرد.
او در اوایل تاسیس رادیو، با نوازندگان آنجا همکاری داشت ولی این دوران خیلی کوتاه بود.
معروفی سالها در هنرستان موسیقی ملی تدریس کرد و در پیچ و خمهای توانفرسای سلسله مراتب اداری در فشار بود او برای انتشار هر یک از آثار خود، زحمات و سختیهای فراوان کشید ولی با این حال از زحمات و مشقات توانفرسای او هیچ گونه تقدیری به عمل نیامد و حتی ادارهی هنرهای زیبا ، هنگام چاپ کتاب او به آوردن عنوان ساده ” گردآورندهی موسیقی: معروفی” اکتفا کرد.
او در دو دوره، ۱۳۰۸ با کمپانی بایدافون و ۱۳۱۲ با کمپانی کلمبیا صفحه ضبط کرده است.
موسی معروفی در ۷۶ سالگی درگذشت و مقبره او در صحن نو قم می باشد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
موسی معروفی فرزند ” امین الملک” و نوه اتابک نخست وزیر قاجار بود و در خانوادهای موسیقی دوست متولد شد.
او به موازات تحصیلات قدیمه ( کلاسیک) نزد آقا یوسف صورتگر که از عکاسان خاص دربار ناصری بود، نواختن سه تار را شروع کرد و گاه پیانو نیز مینواخت.
سپس به نزد استادان بزرگ آن زمان و دست آخر نزد ” درویش خان” رفت و شاگردی ” یا پیر جان” را به اشتیاق پذیرفت.
معروفی، سالها کار کرد تا اینکه به گرفتن نشان تبرزرین از دست درویش خان موفق شد.
وی پس از چندی، نزد سلطان حسین خان هنگ آفرین ( صاحب منصب نظام و نوازنده ویلون و سه تار) به فرا گرفتن ”نت” پرداخت.
او از همان نوجوانی به این فکر بود تا ردیف موسیقی سنتی ایران به خط نت نوشته و به زغم خود آن را از دستبرد زمان و آسیب محفوظ دارد. در سال ۱۳۰۲ به مدرسه ” کلنل علینقی وزیری” رفت و معلومات خود را در آنجا تکمیل کرد. او با اینکه از قابلیتهای بسیار برای احراز مقام ” نوازنده حرفهای” برخوردار بود، عشق به جمعآوری و نوشتن ردیف او را از صرافت نوازندگی انداخت و فقط به تدریس پرداخت.
برای نوشتن ردیف با همه استادان زنده زمان خود تماس گرفت تا با جمعآوری ردیف هر کدام از آنها و انطباق آنها با یکدیگر ، صحیحترین روایت را بیابد.
این کار سی سال از عمر و وقت موسی خان را گرفت و در این چند سال، نخست دکتر لطفاله مفخم پایان ( موسیقی شناس) و بعدها ” محمد بهارلو” ( نوازنده و آهنگساز ) تنها یاوران او بودند.
جزوه ”آواز دشتی” نیز یادگار همین همکاری است.
معروفی در سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۷ که دوباره ضبط صفحات موسیقی باب شد، به همراه صبا و مشیر همایون و چند نفر دیگر به خارج رفت و صفحاتی را پر کرد.
شیوه نوازندگی او تا سال ۱۳۰۲ که وارد مدرسه موسیقی کلنل شد، همان شیوه سنتی ” میرزا حسینقلی” و ” درویش” بود ولی بعد از آن تحت تاثیر مدرسه و تعلیمات کلنل، تغییراتی را در شیوه خود داد.
معروفی علاوه بر نوازندگی، ذوق آهنگسازی نیز داشت و در سال ۱۳۳۰، آهنگ زیبای ” مرغ حق” را با شعر رهی معیری و آواز بنان در ارکستر گلها اجرا کرد.
او در اوایل تاسیس رادیو، با نوازندگان آنجا همکاری داشت ولی این دوران خیلی کوتاه بود.
معروفی سالها در هنرستان موسیقی ملی تدریس کرد و در پیچ و خمهای توانفرسای سلسله مراتب اداری در فشار بود او برای انتشار هر یک از آثار خود، زحمات و سختیهای فراوان کشید ولی با این حال از زحمات و مشقات توانفرسای او هیچ گونه تقدیری به عمل نیامد و حتی ادارهی هنرهای زیبا ، هنگام چاپ کتاب او به آوردن عنوان ساده ” گردآورندهی موسیقی: معروفی” اکتفا کرد.
او در دو دوره، ۱۳۰۸ با کمپانی بایدافون و ۱۳۱۲ با کمپانی کلمبیا صفحه ضبط کرده است.
موسی معروفی در ۷۶ سالگی درگذشت و مقبره او در صحن نو قم می باشد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
موسی معروفی فرزند ” امینالملک” و نوه اتابک نخست وزیر قاجار بود که در خانوادهای موسیقی دوست زاده شد.
او به موازات تحصیلات قدیمه ( کلاسیک) نزد آقایوسف صورتگر که از عکاسان خاص دربار ناصری بود، نواختن سهتار را آغاز کرد و گاهی پیانو نیز مینواخت.
سپس به نزد استادان بزرگ آن زمان و دست آخر نزد ” درویش خان” رفت و شاگردی” یاپیرجان” را به اشتیاق پذیرفت و سالها کار کرد تا به گرفتن نشان تبرزرین از دست درویشخان موفق شد.
وی پس از چندی، نزد سلطان حسین هنگ آفرین (صاحب منصب نظام و نوازنده ویلون و سهتار) به فراگرفتن ”نت” پرداخت.
او از همان نوجوانی به این فکر بود تا ردیف موسیقی سنتی ایران به خط نت بنویسد تا از دستبرد زمان و آسیب محفوظ باشد. وی در سال ۱۳۰۲ به مدرسه ” کلنل علینقی وزیری” رفت و معلومات خود را در آنجا تکمیل کرد. او با اینکه از قابلیتهای بسیاری برای احراز مقام ” نوازنده حرفهای” برخوردار بود، عشق به جمعآوری و نوشتن ردیف او را از صرافت نوازندگی انداخت و فقط به تدریس پرداخت.
برای نوشتن ردیف با همه استادان زمان خود تماس گرفت تا با جمعآوری ردیف هر کدام از آنها و انطباق آنها با یکدیگر ، صحیحترین روایت را بیابد.
این کار سی سال از عمر و وقت موسی خان را گرفت و در این چند سال، نخست دکتر لطفاله مفخم پایان ( موسیقی شناس) و بعدها ” محمد بهارلو” ( نوازنده و آهنگساز ) تنها یاوران او بودند.
جزوه ”آواز دشتی” نیز یادگار همین همکاری است.
معروفی در سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۷ که دوباره ضبط صفحات موسیقی باب شد، به همراه صبا و مشیر همایون و چند نفر دیگر به خارج رفت و صفحاتی را پر کرد.
شیوه نوازندگی او تا سال ۱۳۰۲ که وارد مدرسه موسیقی کلنل شد، همان شیوه سنتی ” میرزا حسینقلی” و ” درویش” بود ولی بعد از آن تحت تاثیر مدرسه و تعلیمات کلنل، تغییراتی را در شیوه خود داد.
او علاوه بر نوازندگی، ذوق آهنگسازی نیز داشت و در سال ۱۳۳۰، آهنگ زیبای ” مرغ حق” را با شعر رهیمعیری و آواز بنان در ارکستر گلها اجرا کرد.
وی برای انتشار هر یک از آثار خود، زحمات و سختیهای فراوان کشید، ولی با این حال از زحمات و مشقات توانفرسای او هیچ گونه تقدیری به عمل نیامد و حتی ادارهی هنرهای زیبا ، هنگام چاپ کتاب او به آوردن عنوان ساده ” گردآورندهی موسیقی: معروفی” اکتفا کرد.
موسی معروفی در ۷۶ سالگی درگذشت و در صحننو قم به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ شهریور سالروز درگذشت #موسی_معروفی
( زاده سال ۱۲۶۸ تهران -- درگذشته ۷ شهریور ۱۳۴۴ تهران ) موسیقیدان، مدرس و نوازنده تار
موسی معروفی فرزند ” امینالملک” و نوه اتابک نخست وزیر قاجار بود که در خانوادهای موسیقی دوست زاده شد.
او به موازات تحصیلات قدیمه ( کلاسیک) نزد آقایوسف صورتگر که از عکاسان خاص دربار ناصری بود، نواختن سهتار را آغاز کرد و گاهی پیانو نیز مینواخت.
سپس به نزد استادان بزرگ آن زمان و دست آخر نزد ” درویش خان” رفت و شاگردی” یاپیرجان” را به اشتیاق پذیرفت و سالها کار کرد تا به گرفتن نشان تبرزرین از دست درویشخان موفق شد.
وی پس از چندی، نزد سلطان حسین هنگ آفرین (صاحب منصب نظام و نوازنده ویلون و سهتار) به فراگرفتن ”نت” پرداخت.
او از همان نوجوانی به این فکر بود تا ردیف موسیقی سنتی ایران به خط نت بنویسد تا از دستبرد زمان و آسیب محفوظ باشد. وی در سال ۱۳۰۲ به مدرسه ” کلنل علینقی وزیری” رفت و معلومات خود را در آنجا تکمیل کرد. او با اینکه از قابلیتهای بسیاری برای احراز مقام ” نوازنده حرفهای” برخوردار بود، عشق به جمعآوری و نوشتن ردیف او را از صرافت نوازندگی انداخت و فقط به تدریس پرداخت.
برای نوشتن ردیف با همه استادان زمان خود تماس گرفت تا با جمعآوری ردیف هر کدام از آنها و انطباق آنها با یکدیگر ، صحیحترین روایت را بیابد.
این کار سی سال از عمر و وقت موسی خان را گرفت و در این چند سال، نخست دکتر لطفاله مفخم پایان ( موسیقی شناس) و بعدها ” محمد بهارلو” ( نوازنده و آهنگساز ) تنها یاوران او بودند.
جزوه ”آواز دشتی” نیز یادگار همین همکاری است.
معروفی در سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۷ که دوباره ضبط صفحات موسیقی باب شد، به همراه صبا و مشیر همایون و چند نفر دیگر به خارج رفت و صفحاتی را پر کرد.
شیوه نوازندگی او تا سال ۱۳۰۲ که وارد مدرسه موسیقی کلنل شد، همان شیوه سنتی ” میرزا حسینقلی” و ” درویش” بود ولی بعد از آن تحت تاثیر مدرسه و تعلیمات کلنل، تغییراتی را در شیوه خود داد.
او علاوه بر نوازندگی، ذوق آهنگسازی نیز داشت و در سال ۱۳۳۰، آهنگ زیبای ” مرغ حق” را با شعر رهیمعیری و آواز بنان در ارکستر گلها اجرا کرد.
وی برای انتشار هر یک از آثار خود، زحمات و سختیهای فراوان کشید، ولی با این حال از زحمات و مشقات توانفرسای او هیچ گونه تقدیری به عمل نیامد و حتی ادارهی هنرهای زیبا ، هنگام چاپ کتاب او به آوردن عنوان ساده ” گردآورندهی موسیقی: معروفی” اکتفا کرد.
موسی معروفی در ۷۶ سالگی درگذشت و در صحننو قم به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity