🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# #موسیقی_ایرانی
به بهانه ۱۲ اردیبهشت، سالروز درگذشت استاد "محمدرضا لطفی"
گذاردنِ موسیقی بر روی شعرِ نو، خصوصاً شعرِ "نیما یوشیج"، کار راحتی نخواهد بود. در "افسانه" ی "نیما" که زنده یاد "جواد معروفی" ملودی روان و سازگاری را بر روی آن نهاده است، بندهایی از منظومه ی معروف "نیما" و با صدای "سیما بینا" ضبط و پخش شده است. یکی دیگر از شعرهای معروفِ نیما داروَگ است که با یاری موسیقی "محمدرضا لطفی" و یکی از رساترین صداهای سنتی، استاد "محمدرضاشجریان"، کاری بی نظیر درآمده است. تا پیش از "داروگ" در سالهای اولیه دهه پنجاه، کمتر موزیسینی به سراغ شعر نو رفته بود.
شادروان "محمدرضا لطفی" از پیشگامان این عرصه بود که با انتخاب آوازِ دشتی بر شعر معروفِ "نیما یوشیج"، گامی مهم در این مسیر برداشته بود. فضای به کار برده در این اثر، تلفیقی از دریافتهای "لطفی" از فضاهای آوازی موسیقی سنتی است که به خوبی در چارچوب شعر "نیما" نشسته و آن را به یکی از ماندگارترین آثار، در زمینه تلفیق موسیقی سنتی با شعر نو تبدیل کرده است. تنظیم زیبا و حسیِ "فرهاد فخرالدینی" از این اثر به همراه صدای آماده ی "محمدرضا شجریان" و البته ذهن جوان و بکرِ "محمدرضا لطفی" در انتخاب ملودیهای دلنشین و متفاوت با جریان رسمی موسیقی گلها، اثری آفرید که هنوز به عنوان یکی از موفقترین تلفیقهای موسیقی سنتی با شعر نو از آن یاد میشود.
"نیمایوشیج" داروَگ را در سال ۱۳۳۰ سروده است. سالهای شکست و نومیدی که در بیشتر شعرهای آن سالها از جمله برخی از شعرهای دیگر نیما مانند قایق و خانه ام ابری است، انعکاس یافته است.
داروَگ، قورباغه ای درختی است که بیش از همه در جنگل ها و کشتزارهای شمال کشور زندگی می کند. وقتی داروَگ می خواند، نشانه آن است که باران خواهد بارید و کشتزاران را سیراب خواهد کرد. "نیما" خود داروَگ را قاصد روزهای ابری می نامد و آواز او را انتظار می برد، تا شاید در کشتگاه خشک او نیز که در جوارِ کشتِ همسایه دیواره یآن نیز در حالِ از هم گسیختن است.
گمان می رود که گذاردنِ موسیقی، بر روی شعر "نیما" برای استاد "محمدرضا لطفی" دشوارتر از زنده یاد "جواد معروفی" بوده است. "معروفی"، "افسانه" را برگزیده که از نخستین سروده های نیماست، وزن و قالبی سنتی داشته و موسیقی سنتی را آسوده تر می پذیرد. اما استاد "لطفی" به سراغ داروَگ رفته است، سروده ای که نمونه ای از وزن پردازیها و تقطیعاتِ ویژه "نیمایی" است و سازگار ساختنِ آن، با قالب ها و فرم های موسیقی سنتی آسان نیست.
شاید داروَگ از نخستین تجربه ها در پیوند شعرِ نو با موسیقی سنتی باشد. از آن پس، سروده های دیگری از "نیما"، "سایه"، "اخوان ثالث"، "فروغ فرخزاد"، "نادر نادرپور"، "سهراب سپهری" و... با موسیقی سنتی درآمیخته، که البته برخی از آنها موفق از کار درنیامده اند. در آنها هماهنگی و سازگاری میان شعر و موسیقی چندان رعایت نشده است و گاه حتی روحیه شعر در تضاد با مایه ی انتخابی موسیقی می باشد. اما داروَگ به یاری دقت و کوشش استاد "لطفی" با موسیقی او سازگاری نشان داده است.
"لطفی" با هنرمندی اعجاز انگیزش، با عشقش به آموختن و آموزش و گسترش موسیقی اصیل، با نگرش ترقی خواهانه ی خود به مسایل اجتماعی یکی از سرشناس ترین چهره های هنر معاصر میهن ایران به شمار می آید. با درگذشت استاد "محمد رضا لطفی"، موسیقیِ سنتی ایران یکی از پیروان سرسخت، اما نواندیش خود را از دست داد. وی نخستین موسیقی دان از نسل جدیدتر بود که اندیشه ی دگرگونسازی در سر داشت. او علاوه بر نواختن تار و سهتار به شیوههای تازه، قطعات مختلف موسیقی نیز برای ارکسترهای کوچک و بزرگ آفریده و بر روی سرودههای شاعران کلاسیک و نو، آهنگ نهاده است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴# #موسیقی_ایرانی
به بهانه ۱۲ اردیبهشت، سالروز درگذشت استاد "محمدرضا لطفی"
گذاردنِ موسیقی بر روی شعرِ نو، خصوصاً شعرِ "نیما یوشیج"، کار راحتی نخواهد بود. در "افسانه" ی "نیما" که زنده یاد "جواد معروفی" ملودی روان و سازگاری را بر روی آن نهاده است، بندهایی از منظومه ی معروف "نیما" و با صدای "سیما بینا" ضبط و پخش شده است. یکی دیگر از شعرهای معروفِ نیما داروَگ است که با یاری موسیقی "محمدرضا لطفی" و یکی از رساترین صداهای سنتی، استاد "محمدرضاشجریان"، کاری بی نظیر درآمده است. تا پیش از "داروگ" در سالهای اولیه دهه پنجاه، کمتر موزیسینی به سراغ شعر نو رفته بود.
شادروان "محمدرضا لطفی" از پیشگامان این عرصه بود که با انتخاب آوازِ دشتی بر شعر معروفِ "نیما یوشیج"، گامی مهم در این مسیر برداشته بود. فضای به کار برده در این اثر، تلفیقی از دریافتهای "لطفی" از فضاهای آوازی موسیقی سنتی است که به خوبی در چارچوب شعر "نیما" نشسته و آن را به یکی از ماندگارترین آثار، در زمینه تلفیق موسیقی سنتی با شعر نو تبدیل کرده است. تنظیم زیبا و حسیِ "فرهاد فخرالدینی" از این اثر به همراه صدای آماده ی "محمدرضا شجریان" و البته ذهن جوان و بکرِ "محمدرضا لطفی" در انتخاب ملودیهای دلنشین و متفاوت با جریان رسمی موسیقی گلها، اثری آفرید که هنوز به عنوان یکی از موفقترین تلفیقهای موسیقی سنتی با شعر نو از آن یاد میشود.
"نیمایوشیج" داروَگ را در سال ۱۳۳۰ سروده است. سالهای شکست و نومیدی که در بیشتر شعرهای آن سالها از جمله برخی از شعرهای دیگر نیما مانند قایق و خانه ام ابری است، انعکاس یافته است.
داروَگ، قورباغه ای درختی است که بیش از همه در جنگل ها و کشتزارهای شمال کشور زندگی می کند. وقتی داروَگ می خواند، نشانه آن است که باران خواهد بارید و کشتزاران را سیراب خواهد کرد. "نیما" خود داروَگ را قاصد روزهای ابری می نامد و آواز او را انتظار می برد، تا شاید در کشتگاه خشک او نیز که در جوارِ کشتِ همسایه دیواره یآن نیز در حالِ از هم گسیختن است.
گمان می رود که گذاردنِ موسیقی، بر روی شعر "نیما" برای استاد "محمدرضا لطفی" دشوارتر از زنده یاد "جواد معروفی" بوده است. "معروفی"، "افسانه" را برگزیده که از نخستین سروده های نیماست، وزن و قالبی سنتی داشته و موسیقی سنتی را آسوده تر می پذیرد. اما استاد "لطفی" به سراغ داروَگ رفته است، سروده ای که نمونه ای از وزن پردازیها و تقطیعاتِ ویژه "نیمایی" است و سازگار ساختنِ آن، با قالب ها و فرم های موسیقی سنتی آسان نیست.
شاید داروَگ از نخستین تجربه ها در پیوند شعرِ نو با موسیقی سنتی باشد. از آن پس، سروده های دیگری از "نیما"، "سایه"، "اخوان ثالث"، "فروغ فرخزاد"، "نادر نادرپور"، "سهراب سپهری" و... با موسیقی سنتی درآمیخته، که البته برخی از آنها موفق از کار درنیامده اند. در آنها هماهنگی و سازگاری میان شعر و موسیقی چندان رعایت نشده است و گاه حتی روحیه شعر در تضاد با مایه ی انتخابی موسیقی می باشد. اما داروَگ به یاری دقت و کوشش استاد "لطفی" با موسیقی او سازگاری نشان داده است.
"لطفی" با هنرمندی اعجاز انگیزش، با عشقش به آموختن و آموزش و گسترش موسیقی اصیل، با نگرش ترقی خواهانه ی خود به مسایل اجتماعی یکی از سرشناس ترین چهره های هنر معاصر میهن ایران به شمار می آید. با درگذشت استاد "محمد رضا لطفی"، موسیقیِ سنتی ایران یکی از پیروان سرسخت، اما نواندیش خود را از دست داد. وی نخستین موسیقی دان از نسل جدیدتر بود که اندیشه ی دگرگونسازی در سر داشت. او علاوه بر نواختن تار و سهتار به شیوههای تازه، قطعات مختلف موسیقی نیز برای ارکسترهای کوچک و بزرگ آفریده و بر روی سرودههای شاعران کلاسیک و نو، آهنگ نهاده است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#معرفی_هنرمند
🎨#نقاشی
▪️هانیبال الخاص
۲۶ خرداد ۱۳۰۹ کرمانشاه
۲۳ شهریور ۱۳۸۹ کالیفرنیا
▪️نقاش، منتقد ومدرس هنری، مترجم و
نویسنده آشوریتبار اهل ایران بود.
الخاص از نقاشان نوگرای معاصر ایران بود که بیش از سی و پنج سال از زندگیش را در آموزش سپری کرد اما همواره نقاشی بر کارهای دیگرش سایه افکنده بود. وی که آغازگر طراحی فیگوراتیو در نقاشی نوگراست و یکی از تأثیرگذارترین نقاشان و مدرسان هنری بر جریان هنر معاصر نقاشی ایران بود.
وی همچنین مدت دوسال، مدیریت نگارخانه گیلگمش، از نخستین نگارخانههای معاصر ایران را بر عهده داشت و از سال ۱۳۵۳ نیز به مدت چهار سال در روزنامه کیهان نقد هنری مینوشت.
الخاص علاوه بر نقاشی در عرصه ادبیات نیز دستی داشت و علاوه بر تألیف چهار کتاب در زمینه آموزش هنری، هزاران بیت، دوبیتی، هایکو، قصیده، منظومه و غزل به زبان آشوری سروده است.
وی همچنین آثاری از نیما یوشیج، ایرج میرزا، میرزاده عشقی و پروین اعتصامی و علاوه بر این ۱۵۰ غزل حافظ را با حفظ وزن، قافیه، معنا و طنز به آشوری ترجمه کرده است.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🎨#نقاشی
▪️هانیبال الخاص
۲۶ خرداد ۱۳۰۹ کرمانشاه
۲۳ شهریور ۱۳۸۹ کالیفرنیا
▪️نقاش، منتقد ومدرس هنری، مترجم و
نویسنده آشوریتبار اهل ایران بود.
الخاص از نقاشان نوگرای معاصر ایران بود که بیش از سی و پنج سال از زندگیش را در آموزش سپری کرد اما همواره نقاشی بر کارهای دیگرش سایه افکنده بود. وی که آغازگر طراحی فیگوراتیو در نقاشی نوگراست و یکی از تأثیرگذارترین نقاشان و مدرسان هنری بر جریان هنر معاصر نقاشی ایران بود.
وی همچنین مدت دوسال، مدیریت نگارخانه گیلگمش، از نخستین نگارخانههای معاصر ایران را بر عهده داشت و از سال ۱۳۵۳ نیز به مدت چهار سال در روزنامه کیهان نقد هنری مینوشت.
الخاص علاوه بر نقاشی در عرصه ادبیات نیز دستی داشت و علاوه بر تألیف چهار کتاب در زمینه آموزش هنری، هزاران بیت، دوبیتی، هایکو، قصیده، منظومه و غزل به زبان آشوری سروده است.
وی همچنین آثاری از نیما یوشیج، ایرج میرزا، میرزاده عشقی و پروین اعتصامی و علاوه بر این ۱۵۰ غزل حافظ را با حفظ وزن، قافیه، معنا و طنز به آشوری ترجمه کرده است.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity