🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 # #موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 # #موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_حسین_دهلوی
کار در موسیقیِ کلاسیکِ ایران، به دلیل ناهمجنس بودنِ عناصرِ مورد پیوند، بسیار دشوارتر از کار در حوزه ی موسیقی سنتی ایرانی ست و آگاهی، دانایی و دقت بیشتری از آهنگ سازان انتظار می رود. خطِ سیرِ ملودی های اینگونه موسیقی، گسترده تر و پرفراز و نشیب تر از آن است که بتواند به آسانی، انتظامِ وزنی و ساختاری شعرِ سنتی ایران را بپذیرد. قافیه و ردیفِ تکیه ها و تاکیدهای زبانی کارِ پیوند را دشوار می سازد. با این همه بسیاری از آهنگ سازانِ نوآورِ ایران، کوشیده اند بر این دشواری ها، چیره شوند و راه هایی برای پیوندِ درستِ موسیقی خود با شعر سنتی پیدا کنند.
استاد "حسین دهلوی" آهنگ ساز برجسته ی کشورمان به گفته ی خود، ۴۰ سالی می شود که روی این مساله کار کرده و نتایج تحقیقات و تجربیات ارزشمند خود را در کتابی با عنوان «پیوند شعر و موسیقیِ» آوازی انتشار داده که به عنوان کتاب سال برگزیده شده است. استاد "حسین دهلوی" بیش از ۶ دهه حضور پر رنگ در عرصه ی موسیقی ایران داشته است، از آهنگ سازی در زمینه های گوناگون و رهبری ارکستر هنرهای زیبا گرفته، تا سال ها مدیریت و تدریس در هنرستان موسیقی ملی و انتشار مجموعه های آموزشی گوناگون.
آثارِ سازی و آوازی او، همچون نماینده ای از هنرِ موسیقی ایران، بارها در کشورهای گوناگون به اجرا درآمده است. وی موسیقی ایرانی را نزد زنده یاد "ابوالحسن صبا" و آهنگ سازی را نزد زنده یاد "حسین ناصحی"، و "توماس کریستین داوید"، فرا گرفت. از او ده ها اثر برای سازهای ایرانی، آواز، ارکستر، باله و دو اپرا به یادگار مانده است. استاد "دهلوی" البته پیوند با شعر را در مجموعه حوزه های موسیقی مورد بررسی قرار داده است. از جمله در موسیقی صحنه ای و نمایشی کودکان و بزرگ سالان. نمونه هایی نیز از آفریده های خود از «اپرای خسرو و شیرین» و «اپرای کودکانه ی مانا و مانی» و قطعات دیگر عرضه کرده است.
نکته هایی که او برای پیوندِ درست و منطقیِ شعر و موسیقی عنوان می کند، می تواند دستورالعملی کارساز، برای همه ی دست اندرکاران باشد: «در وهله ی نخست، آهنگ ساز باید از بکارگیری تمهیدات فنی که مناسب برای موسیقی آوازی نیست بپرهیزد و تسطیح و بلندی های شعر و تکیه های روی هجاها را به دقت زیر نظر داشته باشد. توالیِ هجاهای کوتاه، مثلاً ۵ یا ۶ هجا که بصورت دولاچنگ در موسیقی سازی ایران، متداول است باکلام و شعر فارسی سازگار نیست. باید تناسب میان هجاهای کوتاه و بلند را حفظ کرد و بعد هم موسیقی آوازی نباید آنقدر پیچیده باشد که کلمات، لابلای پستی و بلندی ها و تزئینات آن گم شود و مفهومِ شعر از بین برود و سرانجام در تکرار تکیه هایی از مصراع یا بیت که به اقتضای آهنگ پیش می آید نباید نصف یک کلمه یا نصف یک عبارت را بکار برد، نکته ای که در تصنیف سازی های قدیمی رعایت نمی شد. مثلاً بخشِ دوم از کلمه ی «ارمنستان» تکرار می شد یعنی عنوان می شد، «منستان» که هیچ معنایی ندارد. یا مثلاً واژه های «تنهایی» و «بی فردایی»، تنها دو هجای آخرِ آن ها تکرار می شود، «هایی» یا «دایی» که بی معنا بوده و به پیوند آسیب می رساند. استاد "حسین دهلوی" برای پیوند موسیقی با شعر کودکانه نیز اهمیت بسیار قائل است. موسیقی آوازی کودکان باید از سادگی برخوردار باشد و این به معنای ابتذال نیست. باید بیشتر از ریتم های ساده و کشش های مساوی برای ترکیب با شعرها استفاده کرد.»
نکته ی دیگری که "حسین دهلوی" به آهنگ سازان و شاعران توصیه می کند این است که، در پیوند شعر و موسیقی از کنار هم نهادنِ حروفِ نزدیک به هم پرهیز کنند مانند «کاف» و «گاف». و نیز از واژه های ترکیبی که در آنها یک حرف در پی هم تکرار می شود مانند «سخت تر»، که همه ی این موارد، نه تنها پیوند شعر و موسیقی را نا زیبا می کند...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity