🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۴ دی زادروز#بهزاد_شیشه_گران
( زاده ۱۴ دی ۱۳۳۱ تهران ) نقاش و گرافیست
پنج دهه کوشش مداوم و مستمر در گسترۀ گشودۀ هنر و آن هم در کسوتِ نقاش، طراح، طراح گرافیک و از همۀ این‌ها بالاتر در مقام معلم و مروج اجتماعی هنر، موجزترین توصیفی است که حالا می‌توان از هنرمندی چون «بهزاد شیشه‌گران» داشت. هنرمندی که در سال ۱۳۳۱ در خیابان خوش و در خانه‌ای محقر و خانواده‌ای پر جمعیت به دنیا آمد و در سایۀ پدر و مادری بی‌نصیب از سواد خواندن شروع به بالیدن کرد. خانواده‌ای که با وجود محدودیت‌ها و محرومیت‌ها و از دست دادن مادرِ فداکار و با محبت خود در جوانی (در سانحۀ تصادف)، تحت نظر پدری کاردان و صنعت‌گر با بسیاری از دقایق فنی آشنا شدند و بعدها انها با شناسۀ مشترک دیگری جز نام فامیل به جامعۀ ایرانی شناخته شدند. این را ظهور هنرمندان بنامی چون بهزاد، کورش و اسماعیل در خانواده شیشه‌گران به ما می‌گوید. همان هسته‌ای که در دهۀ پنجاه خود را با طراحی و اجرای پوسترهای انقلابی و اجتماعی معرفی می‌کند.
برای رسیدن به این نقطۀ آغازین، بهزاد مسیر تحصیلی دشواری را ابتدا در دبستان داریوش و بعدها دبیرستان شیخ‌الرئیس خیابان نواب طی کرد و
بعد از پایان سیکلِ نخست دبیرستان به دنبال رویاهای هنری خود جذب هنرستان شد.
در رشتۀ نقاشی امتحان داد و بعد از قبولی وارد هنرستـان هنرهای زیبای تهران شد. بعد به سربازی رفت. پس از گذراندن دوران سربازی نیز، دو سالی را در انجمن سینمای جوانان به تحصیلِ کارگردانی سینما پرداخت و دست‌آخر برای ادامۀ تحصیل در دانشگاه، سال ۱۳۵۷ وارد دانشکده هنرهای تزئینی (دانشگاه هنر فعلی) و رشتۀ طراحی گرافیک شد.
با به اوج رسیدن انقلاب، این هستۀ هنری همچنان به تولید و تکثیر پوسترهایی سیاسی با عناوینی چون «پاینده ایران» (برای آزادی زندانیان سیاسی)، «آزادی قلم» و «جمعۀ سیاه» پرداخت و فعالیتی با خلق چهل پوستر تا سال ۱۳۶۰ ادامه یافت و از طراحی گرفته تا تکثیر و توزیع و تامین هزینه با همکاری تنگاتنگ خود آن‌ها صورت پذیرفت. کاری که تا آن زمان بدون سفارش‌دهنده و با هزینۀ شخصی در ایران سابقه نداشت.
قرار گرفتن در حوادث انقلاب، سپس ماجرای انقلاب فرهنگی و چهار سال تعطیلی دانشگاه‌ها و زندانی شدن شیشه‌گران و به دنبال آن یک ترم محرومیت از تحصیل، روی هم رفته باعث طولانی شدن دورۀ تحصیل دانشگاهی او تا سال ۱۳۶۶ شد. اینجاست که از روی اجبار به خلوت خود پناه برد و به خاطر آزادی مشروط از زندان تا سال ۱۳۶۸ در کنار فعالیت اقتصادی به طراحی و نقاشی پرداخت و بیشتر هم روی طراحی چهره و فیگور انسان متمرکز شد. بعد از جنگ ایران و عراق و از سرگیری فعالیت گالری‌ها، شیشه‌گران نخستین نمایشگاه انفرادی خود را با موضوع پرتره‌هایی از غلامرضا تختی در سال ۱۳۶۸ در نشر نقره برگزار کرد.
مهم‌ترین رویداد دهه هفتاد ازدواج وی در سال ۱۳۷۱ و تولد پسرش آریا در سال بعد است. او در توصیف همسر و فرزندش می‌گوید: «همسر و فرزندم با سختی ها و فراز و فرودهای زندگی من صبورانه کنار آمدند».
برپایی ۲۶ نمایشگاه انفرادی و حضور در ده ها نمایشگاه گروهی داخلی، شرکت در نمایشگاه‌های گروهی نقاشی در چین، بنگلادش، مالزی، ایتالیا، سوییس و فرانسه و ...، حضور در برخی رخدادهای جمعی گرافیک در فرانسه، انگلیس، ایتالیا و ...، نمایش مجموعه‌ای از پوسترهای سیاسی در موز‌ه‌های آرت‌مدرن فرانسه و تیت لندن، و نیز طراحی تعدادی آرم، آرم‌نوشته، جلد کتاب، مجله، بسته‌بندی، سه نوع حروف فارسی و ... نمایۀ موجزی از حضورِ متکثر شیشه‌گران در پهنۀ هنر مدرن و معاصر ایران است.
و اما اگر بخواهیم تکمله‌ای بر این سیاهۀ چشمگیر بیفزاییم باید اشاره‌ای هم به فعالیت‌های آموزشی، تالیفی و اجرایی شیشه‌گران داشت. تدریس طراحی، نقاشی و گرافیک از سال ۱۳۵۴، تالیف جلد اول و دوم کتاب «یکصد پرتره از سیمای جهان پهلوان تختی» (در بر گیرندۀ آثار طراحی، نقاشی و گرافیک دربارۀ این چهرۀ محبوب ملی و مردمی) به ترتیب در سال‌های ۱۳۷۷ و ۱۳۹۳، عضویت در هیئت مدیره انجمن نقاشان ایران از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰.
شیشه‌گران که افتخار برنده شدن در اولین دوسالانۀ نقاشان ایران (سال ۱۳۷۰) را نیز در کارنامۀ هنری خود دارد، در سال‌های اخیر و با ظهور شبکه‌های اجتماعی مجازی، بنا بر رسالتِ فرهنگی و اجتماعیِ همیشگی خود، توجه ویژه‌ای هم به فضای مجازی نشان داده و برای نخستین بار در ایران به برگزاری نمایشگاه‌هایی آنلاین از برخی دوره‌های هنر خود پرداخته است.
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۴ دی زادروز#بهزاد_شیشه_گران
( زاده ۱۴ دی ۱۳۳۱ تهران ) نقاش و گرافیست
پنج دهه کوشش مداوم و مستمر در گسترۀ گشودۀ هنر و آن هم در کسوتِ نقاش، طراح، طراح گرافیک و از همۀ این‌ها بالاتر در مقام معلم و مروج اجتماعی هنر، موجزترین توصیفی است که حالا می‌توان از هنرمندی چون «بهزاد شیشه‌گران» داشت. هنرمندی که در سال ۱۳۳۱ در خیابان خوش و در خانه‌ای محقر و خانواده‌ای پر جمعیت به دنیا آمد و در سایۀ پدر و مادری بی‌نصیب از سواد خواندن شروع به بالیدن کرد. خانواده‌ای که با وجود محدودیت‌ها و محرومیت‌ها و از دست دادن مادرِ فداکار و با محبت خود در جوانی (در سانحۀ تصادف)، تحت نظر پدری کاردان و صنعت‌گر با بسیاری از دقایق فنی آشنا شدند و بعدها انها با شناسۀ مشترک دیگری جز نام فامیل به جامعۀ ایرانی شناخته شدند. این را ظهور هنرمندان بنامی چون بهزاد، کورش و اسماعیل در خانواده شیشه‌گران به ما می‌گوید. همان هسته‌ای که در دهۀ پنجاه خود را با طراحی و اجرای پوسترهای انقلابی و اجتماعی معرفی می‌کند.
برای رسیدن به این نقطۀ آغازین، بهزاد مسیر تحصیلی دشواری را ابتدا در دبستان داریوش و بعدها دبیرستان شیخ‌الرئیس خیابان نواب طی کرد و
بعد از پایان سیکلِ نخست دبیرستان به دنبال رویاهای هنری خود جذب هنرستان شد.
در رشتۀ نقاشی امتحان داد و بعد از قبولی وارد هنرستـان هنرهای زیبای تهران شد. بعد به سربازی رفت. پس از گذراندن دوران سربازی نیز، دو سالی را در انجمن سینمای جوانان به تحصیلِ کارگردانی سینما پرداخت و دست‌آخر برای ادامۀ تحصیل در دانشگاه، سال ۱۳۵۷ وارد دانشکده هنرهای تزئینی (دانشگاه هنر فعلی) و رشتۀ طراحی گرافیک شد.
با به اوج رسیدن انقلاب، این هستۀ هنری همچنان به تولید و تکثیر پوسترهایی سیاسی با عناوینی چون «پاینده ایران» (برای آزادی زندانیان سیاسی)، «آزادی قلم» و «جمعۀ سیاه» پرداخت و فعالیتی با خلق چهل پوستر تا سال ۱۳۶۰ ادامه یافت و از طراحی گرفته تا تکثیر و توزیع و تامین هزینه با همکاری تنگاتنگ خود آن‌ها صورت پذیرفت. کاری که تا آن زمان بدون سفارش‌دهنده و با هزینۀ شخصی در ایران سابقه نداشت.
قرار گرفتن در حوادث انقلاب، سپس ماجرای انقلاب فرهنگی و چهار سال تعطیلی دانشگاه‌ها و زندانی شدن شیشه‌گران و به دنبال آن یک ترم محرومیت از تحصیل، روی هم رفته باعث طولانی شدن دورۀ تحصیل دانشگاهی او تا سال ۱۳۶۶ شد. اینجاست که از روی اجبار به خلوت خود پناه برد و به خاطر آزادی مشروط از زندان تا سال ۱۳۶۸ در کنار فعالیت اقتصادی به طراحی و نقاشی پرداخت و بیشتر هم روی طراحی چهره و فیگور انسان متمرکز شد. بعد از جنگ ایران و عراق و از سرگیری فعالیت گالری‌ها، شیشه‌گران نخستین نمایشگاه انفرادی خود را با موضوع پرتره‌هایی از غلامرضا تختی در سال ۱۳۶۸ در نشر نقره برگزار کرد.
مهم‌ترین رویداد دهه هفتاد ازدواج وی در سال ۱۳۷۱ و تولد پسرش آریا در سال بعد است. او در توصیف همسر و فرزندش می‌گوید: «همسر و فرزندم با سختی ها و فراز و فرودهای زندگی من صبورانه کنار آمدند».
برپایی ۲۶ نمایشگاه انفرادی و حضور در ده ها نمایشگاه گروهی داخلی، شرکت در نمایشگاه‌های گروهی نقاشی در چین، بنگلادش، مالزی، ایتالیا، سوییس و فرانسه و ...، حضور در برخی رخدادهای جمعی گرافیک در فرانسه، انگلیس، ایتالیا و ...، نمایش مجموعه‌ای از پوسترهای سیاسی در موز‌ه‌های آرت‌مدرن فرانسه و تیت لندن، و نیز طراحی تعدادی آرم، آرم‌نوشته، جلد کتاب، مجله، بسته‌بندی، سه نوع حروف فارسی و ... نمایۀ موجزی از حضورِ متکثر شیشه‌گران در پهنۀ هنر مدرن و معاصر ایران است.
و اما اگر بخواهیم تکمله‌ای بر این سیاهۀ چشمگیر بیفزاییم باید اشاره‌ای هم به فعالیت‌های آموزشی، تالیفی و اجرایی شیشه‌گران داشت. تدریس طراحی، نقاشی و گرافیک از سال ۱۳۵۴، تالیف جلد اول و دوم کتاب «یکصد پرتره از سیمای جهان پهلوان تختی» (در بر گیرندۀ آثار طراحی، نقاشی و گرافیک دربارۀ این چهرۀ محبوب ملی و مردمی) به ترتیب در سال‌های ۱۳۷۷ و ۱۳۹۳، عضویت در هیئت مدیره انجمن نقاشان ایران از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰.
شیشه‌گران که افتخار برنده شدن در اولین دوسالانۀ نقاشان ایران (سال ۱۳۷۰) را نیز در کارنامۀ هنری خود دارد، در سال‌های اخیر و با ظهور شبکه‌های اجتماعی مجازی، بنا بر رسالتِ فرهنگی و اجتماعیِ همیشگی خود، توجه ویژه‌ای هم به فضای مجازی نشان داده و برای نخستین بار در ایران به برگزاری نمایشگاه‌هایی آنلاین از برخی دوره‌های هنر خود پرداخته است.
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity