🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۷ مهر سالروز درگذشت #حبیباله_بدیعی
( زاده ۴ فروردین ۱۳۱۲ سوادکوه -- درگذشته ۲۷ مهر ۱۳۷۱ تهران) موسیقیدان، آهنگساز و نوازنده ویلون
حبیباله بدیعی ( آزمنده) دوساله بود که به همراه خانواده مقیم ساری شدند و در هشت سالگیاش به تهران آمدند.
در ساری برادر بزرگش نزد نوازندهای ارمنی به فراگرفتن ویلون مشغول شد ولی بعد از دوسال نواختن ویلون را ترک کرد. در این زمان حبیب گهگاهی مشتاقانه دستی به آرشهٔ ویلون میبرد و نغمات دلنشینی به گوش میرساند. برادرش وقتی علاقهٔ شدید او را نسبت به موسیقی دید ویلونش را به او هدیه کرد.
پدر و مادرش به تحصیلات او نظارت دقیق داشتند و او تا گرفتن لیسانس از دانشکده علوم تمام مراحل تحصیلی را با موفقیت به پایان رسانید.
وی از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با رادیو ارتش شروع به همکاری کرد و سال بعد رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلون همراهی کرد. در سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن بانو شمس (همسر سابقش) بود. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش و رؤیا همکاری داشت. وی آهنگهای زیادی ساخته است که یکی از معروفترین آنها کعبه دلها با صدای بانو الهه است.
سال ۱۳۲۶ بود که بدیعی پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس دکتر لطفاله مفخم پایان که یکی از شاگردان ابوالحسن صبا بود، رفت و بعد از دو سال در کلاس استاد صبا، برای دورهٔ تکمیلی آوازها حضور یافت و همزمان دوسال نیز نزد یکی از استادان موسیقی کلاسیک خارجی به نام جینگوزیان که از ارامنه قفقاز بود آموزش دید و در سال ۱۳۳۳ ارکستر کوچکی را رهبری میکرد که بعدها ارکستر شمارهٔ ۶ نامگذاری شد. وی در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا سرپرست برنامه گلها، کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون: بنان، قوامی، گلپایگانی، خوانساری، خواجه امیری (ايرج) شجریان و غیره آغاز کرد.
در سال ۱۳۴۳ عضو شورای موسیقی رادیو، در سال ۱۳۴۵ معاون ادارهٔ رادیو تهران و سپس معاون ادارهٔ موسیقی، سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۵۱ رئیس ادارهٔ موسیقی رادیو و از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۵۸ عضو شورای واحد موسیقی که اعضاء آن مرتضی حنانه، علی تجویدی و حسینعلی ملاح بودند و ضمن رهبری ارکسترهای شمارهٔ ۲ و ۴ و ۶ سپس مدت ۶ سال رهبری ارکستر باربد را به عهده داشت. همچنین علاوه بر تکنوازی، آهنگهای بسیاری ساخت که اکثر آنها از آثار خوب و با ارزش موسیقی اصیل ایران بود و با اقبال روبرو شدند و حدود ۱۵۰ آهنگ ساخت که خودش میان آنها از: کعبه دلها، فریاد از این دل، افسانه عشق، دل بیگناه، الهی بمونی، افسانه زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من را بیشتر از همه میپسندید.
آرشه حبیباله بدیعی نزدیک به صبا بود. فیلم به یادماندنی او با پایور و تهرانی که آثار صبا را مینوازند اثری ماندگار در تاریخ موسیقی ایران است.
و سرانجام حبیباله بدیعی در ۵۹ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۷ مهر سالروز درگذشت #حبیباله_بدیعی
( زاده ۴ فروردین ۱۳۱۲ سوادکوه -- درگذشته ۲۷ مهر ۱۳۷۱ تهران) موسیقیدان، آهنگساز و نوازنده ویلون
حبیباله بدیعی ( آزمنده) دوساله بود که به همراه خانواده مقیم ساری شدند و در هشت سالگیاش به تهران آمدند.
در ساری برادر بزرگش نزد نوازندهای ارمنی به فراگرفتن ویلون مشغول شد ولی بعد از دوسال نواختن ویلون را ترک کرد. در این زمان حبیب گهگاهی مشتاقانه دستی به آرشهٔ ویلون میبرد و نغمات دلنشینی به گوش میرساند. برادرش وقتی علاقهٔ شدید او را نسبت به موسیقی دید ویلونش را به او هدیه کرد.
پدر و مادرش به تحصیلات او نظارت دقیق داشتند و او تا گرفتن لیسانس از دانشکده علوم تمام مراحل تحصیلی را با موفقیت به پایان رسانید.
وی از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با رادیو ارتش شروع به همکاری کرد و سال بعد رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلون همراهی کرد. در سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن بانو شمس (همسر سابقش) بود. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش و رؤیا همکاری داشت. وی آهنگهای زیادی ساخته است که یکی از معروفترین آنها کعبه دلها با صدای بانو الهه است.
سال ۱۳۲۶ بود که بدیعی پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس دکتر لطفاله مفخم پایان که یکی از شاگردان ابوالحسن صبا بود، رفت و بعد از دو سال در کلاس استاد صبا، برای دورهٔ تکمیلی آوازها حضور یافت و همزمان دوسال نیز نزد یکی از استادان موسیقی کلاسیک خارجی به نام جینگوزیان که از ارامنه قفقاز بود آموزش دید و در سال ۱۳۳۳ ارکستر کوچکی را رهبری میکرد که بعدها ارکستر شمارهٔ ۶ نامگذاری شد. وی در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا سرپرست برنامه گلها، کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون: بنان، قوامی، گلپایگانی، خوانساری، خواجه امیری (ايرج) شجریان و غیره آغاز کرد.
در سال ۱۳۴۳ عضو شورای موسیقی رادیو، در سال ۱۳۴۵ معاون ادارهٔ رادیو تهران و سپس معاون ادارهٔ موسیقی، سال ۱۳۴۶ تا سال ۱۳۵۱ رئیس ادارهٔ موسیقی رادیو و از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۵۸ عضو شورای واحد موسیقی که اعضاء آن مرتضی حنانه، علی تجویدی و حسینعلی ملاح بودند و ضمن رهبری ارکسترهای شمارهٔ ۲ و ۴ و ۶ سپس مدت ۶ سال رهبری ارکستر باربد را به عهده داشت. همچنین علاوه بر تکنوازی، آهنگهای بسیاری ساخت که اکثر آنها از آثار خوب و با ارزش موسیقی اصیل ایران بود و با اقبال روبرو شدند و حدود ۱۵۰ آهنگ ساخت که خودش میان آنها از: کعبه دلها، فریاد از این دل، افسانه عشق، دل بیگناه، الهی بمونی، افسانه زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من را بیشتر از همه میپسندید.
آرشه حبیباله بدیعی نزدیک به صبا بود. فیلم به یادماندنی او با پایور و تهرانی که آثار صبا را مینوازند اثری ماندگار در تاریخ موسیقی ایران است.
و سرانجام حبیباله بدیعی در ۵۹ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity