🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نقاشی
#خود_نگاره_های_ونگوگ
ونسان ون گوگ روند پیشرفت و رشدش به عنوان یک هنرمند را در مجموعه ای شگفت انگیز ازخودنگاره هایی سرشار از صداقت و احساسات به نمایش گذاشته است. این مجموعه نه تنها روند تغییرات موجود در شیوه نقاشی کردن او را ثبت می کرد، بلکه نشان گر وضعیت روانی او همراه با فروتنی وصداقت موجود در نقاشی هایش بود که از زمان خودنگاره های رامبرانت دیده نشده بود. ون گوگ در پنج سال پایانی زندگی اش بیش از سی خودنگاره کشید.
خودنگاره فوق که در موزه اورسی نگه داری می شود، تمامی عناصر موجود در کارهای پایانی ون گوگ را کنار هم می آورد: انتخاب رنگ هایی که انعکاسی از وضعیت احساسی نقاش هستند و سبک طراحی که بسیار پر انرژی و زنده است. این نقاشی را کمی پس از ترک تیمارستان سنت رمی کشید و نشان میدهد که هنوز در حال جنگ با دیوهای درونش بوده است. می توان گفت این اثر بزرگترین و قوی ترین خودنگاره در تاریخ هنر است.
این نقاشی خودنگاره ای از وضعیت و بحران درونی ون گوگ است. چشمان نافذ او شما را مبهوت نگه می دارد اما نگاه او روی چیزی بیرونی نیست بلکه نگاه و توجه این چشم ها به چیزی درونی است که درذهنش در حال وقوع است. انرژی موجود در تصویر از چشمان آن منشا می گیرد که با جزئیات کامل وبسیار دقیق کشیده شده است و بیشترین تمرکز نقاشی روی همین بخش است. آهنگ ضربات قلموی ونسان در سطح صورت پخش شده است و در موج هایی در موی سر و کتش تشدید یافته و نهایتا به آشفتگی موجود در پس زمینه به رنگ آبی یخی می رسد. رنگ های آبی و سبز سردی که استفاده کرده است درحالت عادی رنگ های آرامی هستند اما وقتی که در کنتراست با قرمزی ریش و موی سر قرار می گیرید، وضعیت روانی موجود در پرتره را منعکس می کنند. این تصویری از مردی است که سعی می کند درنبرد و و مبارزه با ترس های درونی اش خودش را حفظ کند و بر این تشنج و بحران درونی اش تسلط یابد.
ون گوگ این خودنگاره را قبل از رفتنش به پاریس کشید، این اثر ویژگی های کارهای قبلی اش را با خوددارد. آهنگی تیره در نقاشی استفاده شده که یکی از ویژگی های بارز نقاشی سنتی هلندی است، او از آن برای ایجاد تصویری از شکوه همراه با تواضع استفاده کرده است. این نقاشی متاثر از هنر آنتون ماوه کشیده شده است. ماوه پسرعموی ناتنی ون گوگ و استاد او در اوایل سال های ۹۸۸۱ بود. سبک و سیاق تصویربه ویژه موی سر و ریش او شباهت زیادی به خود ماوه دارد.
ون گوگ در پاریس تحت تاثیر ژرژ سورا قرار گرفت، کسی که سبکی از نقاشی به نام پوینتیلیزم )نقطه چینی( را ابداع کرد. سورا با نقطه هایی کوچک و رنگ هایی جدا از هم نقاشی می کرد که وقتی بیننده ازنقاشی فاصله می گرفت، رنگ ها به شکل محسوسی در نگاه بیننده با هم ترکیب می شدند. البته جدا ازسبک و روند تحلیلی سورا در این روش، کارهای ون گوگ در زمینه نقطه چینی در کل خام بودند، اما درکل باعث شد منشاء اصلی توانایی های او آشکار شود؛ توانایی و استعدادی فطری در درک احساس موجود در رنگ ها.
#تاثیرات_امپرسیونیسم
📚🤔
🔴#نقاشی
#خود_نگاره_های_ونگوگ
ونسان ون گوگ روند پیشرفت و رشدش به عنوان یک هنرمند را در مجموعه ای شگفت انگیز ازخودنگاره هایی سرشار از صداقت و احساسات به نمایش گذاشته است. این مجموعه نه تنها روند تغییرات موجود در شیوه نقاشی کردن او را ثبت می کرد، بلکه نشان گر وضعیت روانی او همراه با فروتنی وصداقت موجود در نقاشی هایش بود که از زمان خودنگاره های رامبرانت دیده نشده بود. ون گوگ در پنج سال پایانی زندگی اش بیش از سی خودنگاره کشید.
خودنگاره فوق که در موزه اورسی نگه داری می شود، تمامی عناصر موجود در کارهای پایانی ون گوگ را کنار هم می آورد: انتخاب رنگ هایی که انعکاسی از وضعیت احساسی نقاش هستند و سبک طراحی که بسیار پر انرژی و زنده است. این نقاشی را کمی پس از ترک تیمارستان سنت رمی کشید و نشان میدهد که هنوز در حال جنگ با دیوهای درونش بوده است. می توان گفت این اثر بزرگترین و قوی ترین خودنگاره در تاریخ هنر است.
این نقاشی خودنگاره ای از وضعیت و بحران درونی ون گوگ است. چشمان نافذ او شما را مبهوت نگه می دارد اما نگاه او روی چیزی بیرونی نیست بلکه نگاه و توجه این چشم ها به چیزی درونی است که درذهنش در حال وقوع است. انرژی موجود در تصویر از چشمان آن منشا می گیرد که با جزئیات کامل وبسیار دقیق کشیده شده است و بیشترین تمرکز نقاشی روی همین بخش است. آهنگ ضربات قلموی ونسان در سطح صورت پخش شده است و در موج هایی در موی سر و کتش تشدید یافته و نهایتا به آشفتگی موجود در پس زمینه به رنگ آبی یخی می رسد. رنگ های آبی و سبز سردی که استفاده کرده است درحالت عادی رنگ های آرامی هستند اما وقتی که در کنتراست با قرمزی ریش و موی سر قرار می گیرید، وضعیت روانی موجود در پرتره را منعکس می کنند. این تصویری از مردی است که سعی می کند درنبرد و و مبارزه با ترس های درونی اش خودش را حفظ کند و بر این تشنج و بحران درونی اش تسلط یابد.
ون گوگ این خودنگاره را قبل از رفتنش به پاریس کشید، این اثر ویژگی های کارهای قبلی اش را با خوددارد. آهنگی تیره در نقاشی استفاده شده که یکی از ویژگی های بارز نقاشی سنتی هلندی است، او از آن برای ایجاد تصویری از شکوه همراه با تواضع استفاده کرده است. این نقاشی متاثر از هنر آنتون ماوه کشیده شده است. ماوه پسرعموی ناتنی ون گوگ و استاد او در اوایل سال های ۹۸۸۱ بود. سبک و سیاق تصویربه ویژه موی سر و ریش او شباهت زیادی به خود ماوه دارد.
ون گوگ در پاریس تحت تاثیر ژرژ سورا قرار گرفت، کسی که سبکی از نقاشی به نام پوینتیلیزم )نقطه چینی( را ابداع کرد. سورا با نقطه هایی کوچک و رنگ هایی جدا از هم نقاشی می کرد که وقتی بیننده ازنقاشی فاصله می گرفت، رنگ ها به شکل محسوسی در نگاه بیننده با هم ترکیب می شدند. البته جدا ازسبک و روند تحلیلی سورا در این روش، کارهای ون گوگ در زمینه نقطه چینی در کل خام بودند، اما درکل باعث شد منشاء اصلی توانایی های او آشکار شود؛ توانایی و استعدادی فطری در درک احساس موجود در رنگ ها.
#تاثیرات_امپرسیونیسم