🔴#موسیقی

🎥👆🏿یکی از اولین آثار موسیقی در ایران که در دفاع از #حق_زنان و مخالفت با حجاب ساخته شده تصنیف قدیمی و انقلابی #دختران_سیروس است.
این ترانه نزدیک به یک قرن پیش در دوره‌ی مشروطه سروده شده...!!

آواز : #ملوک_ضرابی
تار : #مرتضی_نی_داوود
ویلون : #موسی_نی_داوود
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی🎼

#دختران_سیروس

دخترانِ سیروس تا به کی در افسوس
زیرِ دستِ مردان، تا به چند محبوس

کرد چو ایران دختران ساسان
تا به کی خموشی ای زنان ایران

هیچ‌کس خبرنیست، فکرخیر و شرنیست
ای رجال ایران، زن مگر بشر نیست

چند در حجابی؟ تا به کی به خوابی؟
از وجودِ شیخان، بین که دل خرابی...

بانو "ملوک ضرابی" یکی از اولین خوانندگان زن ایرانی می باشد که بختِ آن را داشته، که تا سالیان سال، جزء خوانندگانِ مطرح و تراز اول مانده و حتی تا اواخرِ دوره ی پهلوی دوم نیز در بسیاری از برنامه های رادیو وتلویزیون نیز به عنوان پیشکسوت شرکت نموده و دارای احترامِ بسیاری، نزدِ اهلِ هنر بود، هرچند که صدای وی از دهه ی چهل با توجه به کهولت سن، گیرایی و قدرت قدیمی اش را از دست داده بود، اما همچنان در صحنه بود و حرفی برای گفتن داشت.

در موسیقی دوران مشروطیت، به غیر از آنچه که به "علی اکبرخان شیدا" و "عارف قزوینی" مربوط می شود، ترانه هایی نیز به وجود آمده است که سازندگانِ آن، ناشناس باقی مانده اند. به نظر می رسد که متنِ تند و تیزِ انتقادی و ترس از عقوبتِ آنها سبب می شده که سازندگانِ این نوع از ترانه ها، نام خود را پنهان کنند.

«دختران سیروس یا دختران ایران» یکی از آنهاست که وضعیت اجتماعی نابهنجار زنانِ ایران را در آن سالها تصویر می کند و آن را برای قیام اجتماعی، تشویق می کند. ترانه «دختران سیروس» که در زمان خودش ترانه ی انتقادی از وضع جامعه بسته ای بود که برای زنان در آن زمان وجود داشت، جامعه ای که حتی تحصیل برای زنان، امری ناپسند بشمار می رفت. به روایتی خواندن این ترانه که در زمان خود جسارت زیادی می خواست را ابتدا به "قمرالملوک وزیری" پیشنهاد کرده بودند. اما بنا به دلایلی که دقیقاً مشخص نیست، بانو "ملوک ضرابی" آنرا اجرا کرده است که همین ترانه، زمینه سازِ کشف حجاب نیز شده بود.

سبکِ مضراب و پنجه های نوازنده ی تار این اثر، بسیار شبیه به زنده یاد "مرتضی خانِ نی داوود" و شیوه ساخت و پرداخت و آهنگ سازی این ترانه، بسیار شبیه آثار شادروان "محمدعلی امیرجاهد" می باشد که در آواز بیات اصفهان اجرا شده، با این تفاوت که ملاحظه کاری های قابل فهمِ او را ندارد. فضا بسیار شبیه به همان فضا بوده و می بایست مربوط به نخستین سال های قرنِ حاضر باشد. «دختران سیروس» را اخیراً نیز شماری از خوانندگان جوان، بازخوانی کرده اند که با یک دستکاری کوچکی، نام آن را به «دختران سیه روز» تغییر داده اند.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity