🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#معرفی_نویسنده
#سولژنیتسین متولد۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ نویسنده سرشناس اهل روسیه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۰ بود. وی بخاطر افشای جنایات ژوزف استالین در رمانهایش، بیست سال را در تبعید گذراند.
الکساندر_سولژنیتسین در یک خانواده متوسط چشم به جهان گشود. پدرش که داوطلبانه به جبهههای جنگ جهانی اول رفته بود در ژوئن ۱۹۱۸، در بازگشت از جبهه در یک تصادف شدیداً زخمی شد و درگذشت. او تا شش سالگی نزد خانواده مادرش سپرده شد. زیرا مادرش در شهر روستوف به عنوان منشی مشغول به کار بود
الکساندر از همان نوجوانی به ادبیات علاقه داشت، اما تصمیم گرفت که در دانشگاه روستوف در رشته ریاضیات و فیزیک تحصیل کند. همزمان مکاتبهای در زمینه ادبیات و فلسفه آموزش دید و در کلاسهای زبان انگلیسی نیز ثبت نام کرد. در همین دوران بود که تحت تأثیر فضای کمونیستی حاکم، سولژنیتسین هم طرفدار این ایدئولوژی شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، سولژنیتسین به ارتش سرخ پیوست و یک سال بعد با درخواست خودش به یک مدرسه نظامی رفت. اما در فوریه ۱۹۴۵ به خاطر نوشتن نامهای در انتقاد از ژوزف استالین مورد غضب قرار گرفت و از طرف بخش ضدجاسوسی ارتش سرخ بازداشت شد. و به هشت سال زندان در اردوگاه کار اجباری (گولاگ) محکوم شد. پس از تجدیدنظر در مجازاتش، در ۱۹۵۶ (میلادی) در شهر ریازان در دویست کیلومتری جنوب مسکو ساکن شد و به آموزش فیزیک پرداخت.
الکساندر سولژنیتسین تا 44 سالگی به عنوان نویسنده شناخته شده نبود. در سال ۱۹۶۲بود که به لطف انتشار داستان «یک روز ایوان دنیسوویچ» در «نووی میر»، نشریه اتحادیه نویسندگان شوروی، هم در کشورش و هم در جهان شناخته شد.
او در اواخر دهه ۱۹۶۰ در یک نامه به پنجمین کنگره نویسندگان شوروی خواستار «حذف کامل سانسور - چه سانسور آشکار و چه سانسور پنهانی تولیدات هنری» شد. او همچنین خطاب به همکارانش نوشت: «شما فقط مردگان را دوست دارید.»
در همین دهه بود که رمان «درخت بلوط و گوساله» شرح مبارزهاش با حکومت شوروی را منتشر کرد. نویسندگان دیگری هم بودند که در آن زمان به سهم خود «ادبیات ضد شوروی» را پایهگذاری کردند که تا فروپاشی این حکومت ادامه داشت.
در همین دوره بود که رمانهای «اولین دایره» و «بخش سرطان» و همچنین نخستین بخش از شاهکار تاریخی سولژنیتسین به نام «چرخ سرخ» در جهان غرب منتشر شد و جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۷۰ (میلادی) برای او به همراه آورد. اما او از بیم از دست دادن ملیت شوروی و به دنبال آن ممنوعیت بازگشت به کشورش، نتوانست به استکهلم برود تا جایزهاش را دریافت کند.
از آن پس زندگی سولژنیتسین بیش از پیش تحت نظر سرویسهای اطلاعاتی شوروی قرار گرفت. در سال ۱۹۷۱ از یک حمله جان سالم به در برد.
در سال ۱۹۷۳ نسخه دستنویس کتاب «مجمعالجزایر گولاگ» به طرز معجزهآسایی از روسیه خارج شد و در پاریس به زبان روسی به چاپ رسید. او در این کتاب، ماهیت نظام تمامیتخواه شوروی را از درون اردوگاههای کار اجباری نشان میدهد. سولژنیتسین این کتاب را بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۷روی کاغذهای کوچکی نوشته و در باغ خانههای دوستانش دفن کرده بود و همزمان یک رونوشت از آن را از طریق یکی از دوستانش به غرب فرستاده بود. چاپ این کتاب در فرانسه با محکومیت آن از سوی حزب کمونیست اتحاد شوروی مواجه و نویسندهاش طرفدار «نئونازیها» خوانده شد. اما در آلمان غربی، هاینریش بل، نویسنده پرآوازه این کشور، زمینه زندگی سولژنیتسین در شهر زوریخ سوئیس را فراهم کرد تا اینکه در نهایت سولژنیتسین به آمریکا مهاجرت کرد.
در ۳ اوت ۲۰۰۸ وی در محل باغ ییلاقی خود به نام تروئیتسه لیکووا در حومه شهر مسکو به علت ایست قلبی درگذشت. وی را در صومعه دانسکوی به خاک سپردند. این محل را آلکساندر سولژنیتسین ۵ سال قبل از مرگش انتخاب کرده بود. مراسم خاکسپاری سولژنیتسین در روسیه، با ادای احترام از سوی مقامات به ویژه ولادیمیر پوتین همراه بود.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#معرفی_نویسنده
#سولژنیتسین متولد۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ نویسنده سرشناس اهل روسیه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۰ بود. وی بخاطر افشای جنایات ژوزف استالین در رمانهایش، بیست سال را در تبعید گذراند.
الکساندر_سولژنیتسین در یک خانواده متوسط چشم به جهان گشود. پدرش که داوطلبانه به جبهههای جنگ جهانی اول رفته بود در ژوئن ۱۹۱۸، در بازگشت از جبهه در یک تصادف شدیداً زخمی شد و درگذشت. او تا شش سالگی نزد خانواده مادرش سپرده شد. زیرا مادرش در شهر روستوف به عنوان منشی مشغول به کار بود
الکساندر از همان نوجوانی به ادبیات علاقه داشت، اما تصمیم گرفت که در دانشگاه روستوف در رشته ریاضیات و فیزیک تحصیل کند. همزمان مکاتبهای در زمینه ادبیات و فلسفه آموزش دید و در کلاسهای زبان انگلیسی نیز ثبت نام کرد. در همین دوران بود که تحت تأثیر فضای کمونیستی حاکم، سولژنیتسین هم طرفدار این ایدئولوژی شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، سولژنیتسین به ارتش سرخ پیوست و یک سال بعد با درخواست خودش به یک مدرسه نظامی رفت. اما در فوریه ۱۹۴۵ به خاطر نوشتن نامهای در انتقاد از ژوزف استالین مورد غضب قرار گرفت و از طرف بخش ضدجاسوسی ارتش سرخ بازداشت شد. و به هشت سال زندان در اردوگاه کار اجباری (گولاگ) محکوم شد. پس از تجدیدنظر در مجازاتش، در ۱۹۵۶ (میلادی) در شهر ریازان در دویست کیلومتری جنوب مسکو ساکن شد و به آموزش فیزیک پرداخت.
الکساندر سولژنیتسین تا 44 سالگی به عنوان نویسنده شناخته شده نبود. در سال ۱۹۶۲بود که به لطف انتشار داستان «یک روز ایوان دنیسوویچ» در «نووی میر»، نشریه اتحادیه نویسندگان شوروی، هم در کشورش و هم در جهان شناخته شد.
او در اواخر دهه ۱۹۶۰ در یک نامه به پنجمین کنگره نویسندگان شوروی خواستار «حذف کامل سانسور - چه سانسور آشکار و چه سانسور پنهانی تولیدات هنری» شد. او همچنین خطاب به همکارانش نوشت: «شما فقط مردگان را دوست دارید.»
در همین دهه بود که رمان «درخت بلوط و گوساله» شرح مبارزهاش با حکومت شوروی را منتشر کرد. نویسندگان دیگری هم بودند که در آن زمان به سهم خود «ادبیات ضد شوروی» را پایهگذاری کردند که تا فروپاشی این حکومت ادامه داشت.
در همین دوره بود که رمانهای «اولین دایره» و «بخش سرطان» و همچنین نخستین بخش از شاهکار تاریخی سولژنیتسین به نام «چرخ سرخ» در جهان غرب منتشر شد و جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۷۰ (میلادی) برای او به همراه آورد. اما او از بیم از دست دادن ملیت شوروی و به دنبال آن ممنوعیت بازگشت به کشورش، نتوانست به استکهلم برود تا جایزهاش را دریافت کند.
از آن پس زندگی سولژنیتسین بیش از پیش تحت نظر سرویسهای اطلاعاتی شوروی قرار گرفت. در سال ۱۹۷۱ از یک حمله جان سالم به در برد.
در سال ۱۹۷۳ نسخه دستنویس کتاب «مجمعالجزایر گولاگ» به طرز معجزهآسایی از روسیه خارج شد و در پاریس به زبان روسی به چاپ رسید. او در این کتاب، ماهیت نظام تمامیتخواه شوروی را از درون اردوگاههای کار اجباری نشان میدهد. سولژنیتسین این کتاب را بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۷روی کاغذهای کوچکی نوشته و در باغ خانههای دوستانش دفن کرده بود و همزمان یک رونوشت از آن را از طریق یکی از دوستانش به غرب فرستاده بود. چاپ این کتاب در فرانسه با محکومیت آن از سوی حزب کمونیست اتحاد شوروی مواجه و نویسندهاش طرفدار «نئونازیها» خوانده شد. اما در آلمان غربی، هاینریش بل، نویسنده پرآوازه این کشور، زمینه زندگی سولژنیتسین در شهر زوریخ سوئیس را فراهم کرد تا اینکه در نهایت سولژنیتسین به آمریکا مهاجرت کرد.
در ۳ اوت ۲۰۰۸ وی در محل باغ ییلاقی خود به نام تروئیتسه لیکووا در حومه شهر مسکو به علت ایست قلبی درگذشت. وی را در صومعه دانسکوی به خاک سپردند. این محل را آلکساندر سولژنیتسین ۵ سال قبل از مرگش انتخاب کرده بود. مراسم خاکسپاری سولژنیتسین در روسیه، با ادای احترام از سوی مقامات به ویژه ولادیمیر پوتین همراه بود.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity