🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادمان
#موسیقی_ایرانی
#عبدالعلی_وزیری
موسیقی سنتی ایران در جریان نوسازی های یک صد سالِ اخیرش، چهره های متفاوتی را پرورانده است که هرکدام به سهمِ خود، نقشی سازنده در اشاعه و تقویت آن ایفا کرده اند. در این میان جاذبه ی چهره های برجسته تر، دیگران را در سایه قرار داده است. "عبدالعلی وزیری"، نخستین خواننده ی انجمنِ موسیقی ملی، یکی از آن دیگران است. "عبدالعلی وزیری"، عموزاده ی کلنل "علینقی وزیری" _چهره ی نامدارِ موسیقی ملی_، در سال ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران زاده شد.
از همان آغازِ گشایشِ مدرسه ی موسیقی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی، در آن نام نویسی کرد و همزمان، به آموختنِ تار و آواز پرداخت. پیشرفتِ او در فراگیری، چنان بود که پس از دو سال توانست آفریده های پسرعموی خود را در کلوب موزیکال، بخواند. وزیریِ بزرگ، در آن سال ها در جست وجوی خوانندگانِ زن و مردی بود، که از عهده خواندن ساخته های نوآورانه اش برآیند.
چندی بعد که یکی از شاگردان "وزیری" صدای بانو "روح انگیز" را کشف کرد، نیاز اوليه او به صداهای سازگار برآورده شد. "عبد العلی" اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت کرد و به قولِ استادِ فقید "خالقی" سازش رنگ ساز استاد را داشته ولی نیازِ مبرمِ مدرسه موسیقی به خواننده، زمان و توان او را در راه آوازخوانی به کار گرفت. تا پیش از پرورده شدن "عبدالعلی"، "علینقی وزیری" آفریده های آوازی خود را شخصاً می خواند. او صدایی پخته در مايه باریتون داشت و چند سالی در برلن به فراگیری آوازخوانی پرداخته بود. ولی پای "عبدالعلی" که به میان آمد، "وزیری" این کار را بر عهده او گذاشت.
"خالقی" بر این باور بود که هیچ صدایی، حتی صدای خود استاد، نمی توانست به خوبی صدای "عبدالعلی" با اجرای آثار نوآورانه سازگاری نشان دهد. شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند، بهتر می توانستند با آهنگ های نوآورانه ی "وزیری" کنار بیایند. در میان این آهنگ ها، تعدادی، با اجرای "عبدالعلی" با استقبال بسیار روبه رو شد. از جمله «خریدار تو» بر روی شعری از سعدی، «گوشه نشین» و «نیمه شب» بر روی غزلیاتی از حافظ و «غمگین» در پیوند با شعری از رودکی.
با برکناری "کلنل وزیری" از ریاستِ هنرستان موسیقی، "عبدالعلی وزیری" از نظر هنری آواره شد. شش سالی از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ کارهایی غیر از موسیقی انجام داد. دوسالی در بانک سپه، دوسالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را نیز در بنگاه راه آهن دولتی، مشغول به کار شد و سرانجام در سال ۱۳۲۰ با بازگشت وزیری به هنرستان، "عبدالعلی" نیز به پایگاه مألوف خود بازگشت ولی این دوره نیز چندان به درازا نپایید. نکته ی دیگر در زندگی هنری "عبدالعلی وزیری" همکاری او از سال ۱۳۲۲ با رادیو ایران است تا آغاز برنامه گلها، آنگونه که آرشیوِ برنامه نشان می دهد او نخستین خواننده مردی است که در اولین برنامه گلها در نوروز سال ۱۳۳۵ آواز خوانده است.
"عبدالعلی وزیری"، کاشف چند صدای برجسته نیز بوده است: نخستین صدا از آنِ "غلامحسین بنان" بود که با او دوستی داشت و با حسنِ خدادادش آشنا بود. او "بنان" را به "خالقی" و از طریق او به "کلنل علینقی خانِ وزیری" معرفی کرد و بنان نیز، کارِ آوازخوانی رسمی خود را در انجمن موسیقی ملی آغاز نمود. با انتقالِ "بنان" از اداره کل غله و نان به اداره رادیو، "وزیری" مفسر توانای تازه نفسی برای آثار خود در اختیار داشت. دومین صدایی که از سوی "عبدالعلی وزیری" به رادیو معرفی شد از آنِ بانو "دلکش" بود.
شادروان "خالقی" پرورش صدای او را به "عبدالعلی وزیری" سپرد و "دلکش" نیز رموز آوازخوانی را از او آموخت. زنده یاد "روح الله خالقی" درباره "عبدالعلی وزیری" افسوس می خورد که قدر صدای خود را ندانسته و آنگونه که باید از آن مراقبت نکرده است. اشاره "خالقی" ظاهراً به اعتیادی است که خواننده ی پرقریحه را از پیشرفتِ بیشتر، باز می داشته است. وی سرانجام در چهارم خرداد ماه ۱۳۶۲، در تهران چشم از جهان فرو پوشید.
#روحشون_شاد
#یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@bookirancity
📚🤔
🔴#یادمان
#موسیقی_ایرانی
#عبدالعلی_وزیری
موسیقی سنتی ایران در جریان نوسازی های یک صد سالِ اخیرش، چهره های متفاوتی را پرورانده است که هرکدام به سهمِ خود، نقشی سازنده در اشاعه و تقویت آن ایفا کرده اند. در این میان جاذبه ی چهره های برجسته تر، دیگران را در سایه قرار داده است. "عبدالعلی وزیری"، نخستین خواننده ی انجمنِ موسیقی ملی، یکی از آن دیگران است. "عبدالعلی وزیری"، عموزاده ی کلنل "علینقی وزیری" _چهره ی نامدارِ موسیقی ملی_، در سال ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران زاده شد.
از همان آغازِ گشایشِ مدرسه ی موسیقی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی، در آن نام نویسی کرد و همزمان، به آموختنِ تار و آواز پرداخت. پیشرفتِ او در فراگیری، چنان بود که پس از دو سال توانست آفریده های پسرعموی خود را در کلوب موزیکال، بخواند. وزیریِ بزرگ، در آن سال ها در جست وجوی خوانندگانِ زن و مردی بود، که از عهده خواندن ساخته های نوآورانه اش برآیند.
چندی بعد که یکی از شاگردان "وزیری" صدای بانو "روح انگیز" را کشف کرد، نیاز اوليه او به صداهای سازگار برآورده شد. "عبد العلی" اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت کرد و به قولِ استادِ فقید "خالقی" سازش رنگ ساز استاد را داشته ولی نیازِ مبرمِ مدرسه موسیقی به خواننده، زمان و توان او را در راه آوازخوانی به کار گرفت. تا پیش از پرورده شدن "عبدالعلی"، "علینقی وزیری" آفریده های آوازی خود را شخصاً می خواند. او صدایی پخته در مايه باریتون داشت و چند سالی در برلن به فراگیری آوازخوانی پرداخته بود. ولی پای "عبدالعلی" که به میان آمد، "وزیری" این کار را بر عهده او گذاشت.
"خالقی" بر این باور بود که هیچ صدایی، حتی صدای خود استاد، نمی توانست به خوبی صدای "عبدالعلی" با اجرای آثار نوآورانه سازگاری نشان دهد. شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند، بهتر می توانستند با آهنگ های نوآورانه ی "وزیری" کنار بیایند. در میان این آهنگ ها، تعدادی، با اجرای "عبدالعلی" با استقبال بسیار روبه رو شد. از جمله «خریدار تو» بر روی شعری از سعدی، «گوشه نشین» و «نیمه شب» بر روی غزلیاتی از حافظ و «غمگین» در پیوند با شعری از رودکی.
با برکناری "کلنل وزیری" از ریاستِ هنرستان موسیقی، "عبدالعلی وزیری" از نظر هنری آواره شد. شش سالی از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ کارهایی غیر از موسیقی انجام داد. دوسالی در بانک سپه، دوسالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را نیز در بنگاه راه آهن دولتی، مشغول به کار شد و سرانجام در سال ۱۳۲۰ با بازگشت وزیری به هنرستان، "عبدالعلی" نیز به پایگاه مألوف خود بازگشت ولی این دوره نیز چندان به درازا نپایید. نکته ی دیگر در زندگی هنری "عبدالعلی وزیری" همکاری او از سال ۱۳۲۲ با رادیو ایران است تا آغاز برنامه گلها، آنگونه که آرشیوِ برنامه نشان می دهد او نخستین خواننده مردی است که در اولین برنامه گلها در نوروز سال ۱۳۳۵ آواز خوانده است.
"عبدالعلی وزیری"، کاشف چند صدای برجسته نیز بوده است: نخستین صدا از آنِ "غلامحسین بنان" بود که با او دوستی داشت و با حسنِ خدادادش آشنا بود. او "بنان" را به "خالقی" و از طریق او به "کلنل علینقی خانِ وزیری" معرفی کرد و بنان نیز، کارِ آوازخوانی رسمی خود را در انجمن موسیقی ملی آغاز نمود. با انتقالِ "بنان" از اداره کل غله و نان به اداره رادیو، "وزیری" مفسر توانای تازه نفسی برای آثار خود در اختیار داشت. دومین صدایی که از سوی "عبدالعلی وزیری" به رادیو معرفی شد از آنِ بانو "دلکش" بود.
شادروان "خالقی" پرورش صدای او را به "عبدالعلی وزیری" سپرد و "دلکش" نیز رموز آوازخوانی را از او آموخت. زنده یاد "روح الله خالقی" درباره "عبدالعلی وزیری" افسوس می خورد که قدر صدای خود را ندانسته و آنگونه که باید از آن مراقبت نکرده است. اشاره "خالقی" ظاهراً به اعتیادی است که خواننده ی پرقریحه را از پیشرفتِ بیشتر، باز می داشته است. وی سرانجام در چهارم خرداد ماه ۱۳۶۲، در تهران چشم از جهان فرو پوشید.
#روحشون_شاد
#یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@bookirancity
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ تیر زادروز #عبدالعلی_وزیری
( زاده ۷ تیر ۱۲۹۰ تهران -- درگذشته ۴ خرداد ۱۳۶۸ تهران) خواننده موسیقی سنتی ابران
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
۷ تیر زادروز #عبدالعلی_وزیری
( زاده ۷ تیر ۱۲۹۰ تهران -- درگذشته ۴ خرداد ۱۳۶۸ تهران) خواننده موسیقی سنتی ابران
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ تیر زادروز #عبدالعلی_وزیری
( زاده ۷ تیر ۱۲۹۰ تهران -- درگذشته ۴ خرداد ۱۳۶۸ تهران) خواننده موسیقی سنتی ابران
وی پسر عموی کلنل علینقی وزیری، استاد نام آور موسیقی ملی ایران است. او از نوجوانی، از همان سالی که پسر عمویش مدرسه موسیقی خود را بنیاد کرد، در سال ۱۳۲۰ به فراگیری موسیقی ( تار و آواز ) پرداخت و چنان پیش رفت که دو سال بعد می توانست در "کلوب موزیکال" وابسته به مدرسه موسیقی، آفریده های پسر عموی خود را بخواند.
وزیری بزرگ (علینقی) در آن سالها در جستجوی خوانندگان زن و مردی بود که از عهده خواندن ساخته های او برآیند.
خوانندگانی که معتاد به اجرای شیوه های مطلقا سنتی نشده باشند و صدایی و ذهنی انعطاف پذیر در اجرای قطعات نو آورانه داشته باشند. او اندیشیده بود که صدای عبدالعلی را همان گونه که می خواند پرورش دهد. صدایی بود بکر و تازه و با طراوت و عبدالعلی نیز شور و شوق بسیاری برای این پروراندن داشت.
کوشش و جستجوی وزیری برای یافتن صدای سازگار زن نیر به زودی به نتیجه رسید. "حسین سنجری" آموزگار تار در مدرسه موسیقی، "روح انگیز" را یافت و کوشید او را قالب همان خواننده ای در آورد که وزیری می خواست. راه هموار شده بود.
وزیری از آن پس می توانست آفریده های خود را - و از آن راه - طرح ها و شیوه های ابتکاری خود را به جامعه بشناساند.
عبدالعلی اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت هایی پیدا کرد و به قول خالقی "تارش زنگ تار استادش را داشت"ولی پشتکار لازم را برای ادامه کار نداشت. شاید هم نیاز مبرم به "خواننده" همه توجه عبدالعلی را به سوی آواز کشاند.
وزیری بزرگ تا پیش از پرورش یافتن عبدالعلی، قطعاتی را که می ساخت، خود می خواند. صدایی پخته در مایه "باریتون"داشت و در سال های تحصیلی در پاریس و برلین، یکی دو کلاس آواز را نیز تجربه کرده بود. نمونه هایی از صدای او، تنها یا همراه با صدای روح انگیز در قالب"دوئت" در صفحات قدیمی ضبط شده است.
با پرورده شدن عبدالعلی، وزیری جانشینی برای خود در آوارخوانی پیدا کرد که شاید صدایش از نظر سازگاری با موسیقی سنتی ایران بر صدای خود او نیز برتری داشت.
روح اله خالقی صدای عبدالعلی را بسیار ستوده و آن را به ویژه در اجرای آثاری به سبک موسیقی وزیری منحصر به فرد نامیده است. "تا کنون هیچ خواننده ای نتوانسته است آهنگهای کلنل (وزیری) را به خوبی او بخواند".
جدا از صدای خوش و تعلیمات کافی، خالقی درک و دریافت تیز عبدالعلی را نیز دلیل منحصر به فرد بودن خوانده های او می داند: "عبدالعلی وزیری آهنگ های کلنل را خوب می فهمید. چون از خردسالی با استاد بود و روش خواندن خود او را نیز دیده بود."
او با صدای گرم مطبوعی که داشت به زودی بر رونق کار ارکستر مدرسه موسیقی افزود و شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند راحت تر آهنگ های نو آورانه کلنل را می پذیرفتند.
در میان این آهنگ ها چند تایی با اجرای عبدالعلی با استقبال بسیار روبرو شد. مثل "خریدار تو" "گوشه نشین" و "نیم شب" که برروی غزلیاتی از سعدی و حافظ نهاده شده، " نی" که روی مثنوی معروف مولوی نشسته است و "غمگین" در پیوند با شعری از رودکی.
عبدالعلی وزیری چند سالی از فضای موسیقی دور شد. با شبه کودتایی که در هنرستان عالی موسیقی پیش آمد و غلامحسین مین باشیان به جای وزیری نشست، یاران نزدیک او از جمله عبدالعلی نیز به راه های دیگر رفتند.
عبدالعلی شش سالی را از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ به کارهای غیر موسیقایی روی آورد. دو سالی در بانک سپه، دو سالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را در بنگاه راه آهن دولتی گذرانید.
در سال ۱۳۲۰، سال بازگشت علینقی وزیری به هنرستان و اداره موسیقی کشور، عبدالعلی نیز به فضای خود برگشت.
علاوه بر این از سال ۱۳۲۲ به همکاری با رادیو ایران پرداخت و اهل بایگانی و حافظه می گویند که نخستین خواننده مردی است که در برنامه گلها، آواز خوانده است.
عبدالعلی وزیری در ۷۸ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۷ تیر زادروز #عبدالعلی_وزیری
( زاده ۷ تیر ۱۲۹۰ تهران -- درگذشته ۴ خرداد ۱۳۶۸ تهران) خواننده موسیقی سنتی ابران
وی پسر عموی کلنل علینقی وزیری، استاد نام آور موسیقی ملی ایران است. او از نوجوانی، از همان سالی که پسر عمویش مدرسه موسیقی خود را بنیاد کرد، در سال ۱۳۲۰ به فراگیری موسیقی ( تار و آواز ) پرداخت و چنان پیش رفت که دو سال بعد می توانست در "کلوب موزیکال" وابسته به مدرسه موسیقی، آفریده های پسر عموی خود را بخواند.
وزیری بزرگ (علینقی) در آن سالها در جستجوی خوانندگان زن و مردی بود که از عهده خواندن ساخته های او برآیند.
خوانندگانی که معتاد به اجرای شیوه های مطلقا سنتی نشده باشند و صدایی و ذهنی انعطاف پذیر در اجرای قطعات نو آورانه داشته باشند. او اندیشیده بود که صدای عبدالعلی را همان گونه که می خواند پرورش دهد. صدایی بود بکر و تازه و با طراوت و عبدالعلی نیز شور و شوق بسیاری برای این پروراندن داشت.
کوشش و جستجوی وزیری برای یافتن صدای سازگار زن نیر به زودی به نتیجه رسید. "حسین سنجری" آموزگار تار در مدرسه موسیقی، "روح انگیز" را یافت و کوشید او را قالب همان خواننده ای در آورد که وزیری می خواست. راه هموار شده بود.
وزیری از آن پس می توانست آفریده های خود را - و از آن راه - طرح ها و شیوه های ابتکاری خود را به جامعه بشناساند.
عبدالعلی اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت هایی پیدا کرد و به قول خالقی "تارش زنگ تار استادش را داشت"ولی پشتکار لازم را برای ادامه کار نداشت. شاید هم نیاز مبرم به "خواننده" همه توجه عبدالعلی را به سوی آواز کشاند.
وزیری بزرگ تا پیش از پرورش یافتن عبدالعلی، قطعاتی را که می ساخت، خود می خواند. صدایی پخته در مایه "باریتون"داشت و در سال های تحصیلی در پاریس و برلین، یکی دو کلاس آواز را نیز تجربه کرده بود. نمونه هایی از صدای او، تنها یا همراه با صدای روح انگیز در قالب"دوئت" در صفحات قدیمی ضبط شده است.
با پرورده شدن عبدالعلی، وزیری جانشینی برای خود در آوارخوانی پیدا کرد که شاید صدایش از نظر سازگاری با موسیقی سنتی ایران بر صدای خود او نیز برتری داشت.
روح اله خالقی صدای عبدالعلی را بسیار ستوده و آن را به ویژه در اجرای آثاری به سبک موسیقی وزیری منحصر به فرد نامیده است. "تا کنون هیچ خواننده ای نتوانسته است آهنگهای کلنل (وزیری) را به خوبی او بخواند".
جدا از صدای خوش و تعلیمات کافی، خالقی درک و دریافت تیز عبدالعلی را نیز دلیل منحصر به فرد بودن خوانده های او می داند: "عبدالعلی وزیری آهنگ های کلنل را خوب می فهمید. چون از خردسالی با استاد بود و روش خواندن خود او را نیز دیده بود."
او با صدای گرم مطبوعی که داشت به زودی بر رونق کار ارکستر مدرسه موسیقی افزود و شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند راحت تر آهنگ های نو آورانه کلنل را می پذیرفتند.
در میان این آهنگ ها چند تایی با اجرای عبدالعلی با استقبال بسیار روبرو شد. مثل "خریدار تو" "گوشه نشین" و "نیم شب" که برروی غزلیاتی از سعدی و حافظ نهاده شده، " نی" که روی مثنوی معروف مولوی نشسته است و "غمگین" در پیوند با شعری از رودکی.
عبدالعلی وزیری چند سالی از فضای موسیقی دور شد. با شبه کودتایی که در هنرستان عالی موسیقی پیش آمد و غلامحسین مین باشیان به جای وزیری نشست، یاران نزدیک او از جمله عبدالعلی نیز به راه های دیگر رفتند.
عبدالعلی شش سالی را از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ به کارهای غیر موسیقایی روی آورد. دو سالی در بانک سپه، دو سالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را در بنگاه راه آهن دولتی گذرانید.
در سال ۱۳۲۰، سال بازگشت علینقی وزیری به هنرستان و اداره موسیقی کشور، عبدالعلی نیز به فضای خود برگشت.
علاوه بر این از سال ۱۳۲۲ به همکاری با رادیو ایران پرداخت و اهل بایگانی و حافظه می گویند که نخستین خواننده مردی است که در برنامه گلها، آواز خوانده است.
عبدالعلی وزیری در ۷۸ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#عبدالعلی_وزیری
موسیقی سنتی ایران در جریان نوسازی های یک صد سالِ اخیرش، چهره های متفاوتی را پرورانده است که هرکدام به سهمِ خود، نقشی سازنده در اشاعه و تقویت آن ایفا کرده اند. در این میان جاذبه ی چهره های برجسته تر، دیگران را در سایه قرار داده است. "عبدالعلی وزیری"، نخستین خواننده ی انجمنِ موسیقی ملی، یکی از آن دیگران است. "عبدالعلی وزیری"، عموزاده ی کلنل "علینقی وزیری" _چهره ی نامدارِ موسیقی ملی_، در سال ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران زاده شد.
از همان آغازِ گشایشِ مدرسه ی موسیقی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی، در آن نام نویسی کرد و همزمان، به آموختنِ تار و آواز پرداخت. پیشرفتِ او در فراگیری، چنان بود که پس از دو سال توانست آفریده های پسرعموی خود را در کلوب موزیکال، بخواند. وزیریِ بزرگ، در آن سال ها در جست وجوی خوانندگانِ زن و مردی بود، که از عهده خواندن ساخته های نوآورانه اش برآیند.
چندی بعد که یکی از شاگردان "وزیری" صدای بانو "روح انگیز" را کشف کرد، نیاز اوليه او به صداهای سازگار برآورده شد. "عبد العلی" اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت کرد و به قولِ استادِ فقید "خالقی" سازش رنگ ساز استاد را داشته ولی نیازِ مبرمِ مدرسه موسیقی به خواننده، زمان و توان او را در راه آوازخوانی به کار گرفت. تا پیش از پرورده شدن "عبدالعلی"، "علینقی وزیری" آفریده های آوازی خود را شخصاً می خواند. او صدایی پخته در مايه باریتون داشت و چند سالی در برلن به فراگیری آوازخوانی پرداخته بود. ولی پای "عبدالعلی" که به میان آمد، "وزیری" این کار را بر عهده او گذاشت.
"خالقی" بر این باور بود که هیچ صدایی، حتی صدای خود استاد، نمی توانست به خوبی صدای "عبدالعلی" با اجرای آثار نوآورانه سازگاری نشان دهد. شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند، بهتر می توانستند با آهنگ های نوآورانه ی "وزیری" کنار بیایند. در میان این آهنگ ها، تعدادی، با اجرای "عبدالعلی" با استقبال بسیار روبه رو شد. از جمله «خریدار تو» بر روی شعری از سعدی، «گوشه نشین» و «نیمه شب» بر روی غزلیاتی از حافظ و «غمگین» در پیوند با شعری از رودکی.
با برکناری "کلنل وزیری" از ریاستِ هنرستان موسیقی، "عبدالعلی وزیری" از نظر هنری آواره شد. شش سالی از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ کارهایی غیر از موسیقی انجام داد. دوسالی در بانک سپه، دوسالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را نیز در بنگاه راه آهن دولتی، مشغول به کار شد و سرانجام در سال ۱۳۲۰ با بازگشت وزیری به هنرستان، "عبدالعلی" نیز به پایگاه مألوف خود بازگشت ولی این دوره نیز چندان به درازا نپایید. نکته ی دیگر در زندگی هنری "عبدالعلی وزیری" همکاری او از سال ۱۳۲۲ با رادیو ایران است تا آغاز برنامه گلها، آنگونه که آرشیوِ برنامه نشان می دهد او نخستین خواننده مردی است که در اولین برنامه گلها در نوروز سال ۱۳۳۵ آواز خوانده است.
"عبدالعلی وزیری"، کاشف چند صدای برجسته نیز بوده است: نخستین صدا از آنِ "غلامحسین بنان" بود که با او دوستی داشت و با حسنِ خدادادش آشنا بود. او "بنان" را به "خالقی" و از طریق او به "کلنل علینقی خانِ وزیری" معرفی کرد و بنان نیز، کارِ آوازخوانی رسمی خود را در انجمن موسیقی ملی آغاز نمود. با انتقالِ "بنان" از اداره کل غله و نان به اداره رادیو، "وزیری" مفسر توانای تازه نفسی برای آثار خود در اختیار داشت. دومین صدایی که از سوی "عبدالعلی وزیری" به رادیو معرفی شد از آنِ بانو "دلکش" بود.
شادروان "خالقی" پرورش صدای او را به "عبدالعلی وزیری" سپرد و "دلکش" نیز رموز آوازخوانی را از او آموخت. زنده یاد "روح الله خالقی" درباره "عبدالعلی وزیری" افسوس می خورد که قدر صدای خود را ندانسته و آنگونه که باید از آن مراقبت نکرده است. اشاره "خالقی" ظاهراً به اعتیادی است که خواننده ی پرقریحه را از پیشرفتِ بیشتر، باز می داشته است. وی سرانجام در چهارم خرداد ماه ۱۳۶۲، در تهران چشم از جهان فرو پوشید.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#عبدالعلی_وزیری
موسیقی سنتی ایران در جریان نوسازی های یک صد سالِ اخیرش، چهره های متفاوتی را پرورانده است که هرکدام به سهمِ خود، نقشی سازنده در اشاعه و تقویت آن ایفا کرده اند. در این میان جاذبه ی چهره های برجسته تر، دیگران را در سایه قرار داده است. "عبدالعلی وزیری"، نخستین خواننده ی انجمنِ موسیقی ملی، یکی از آن دیگران است. "عبدالعلی وزیری"، عموزاده ی کلنل "علینقی وزیری" _چهره ی نامدارِ موسیقی ملی_، در سال ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران زاده شد.
از همان آغازِ گشایشِ مدرسه ی موسیقی در سال ۱۳۰۲ خورشیدی، در آن نام نویسی کرد و همزمان، به آموختنِ تار و آواز پرداخت. پیشرفتِ او در فراگیری، چنان بود که پس از دو سال توانست آفریده های پسرعموی خود را در کلوب موزیکال، بخواند. وزیریِ بزرگ، در آن سال ها در جست وجوی خوانندگانِ زن و مردی بود، که از عهده خواندن ساخته های نوآورانه اش برآیند.
چندی بعد که یکی از شاگردان "وزیری" صدای بانو "روح انگیز" را کشف کرد، نیاز اوليه او به صداهای سازگار برآورده شد. "عبد العلی" اگرچه در تارنوازی نیز پیشرفت کرد و به قولِ استادِ فقید "خالقی" سازش رنگ ساز استاد را داشته ولی نیازِ مبرمِ مدرسه موسیقی به خواننده، زمان و توان او را در راه آوازخوانی به کار گرفت. تا پیش از پرورده شدن "عبدالعلی"، "علینقی وزیری" آفریده های آوازی خود را شخصاً می خواند. او صدایی پخته در مايه باریتون داشت و چند سالی در برلن به فراگیری آوازخوانی پرداخته بود. ولی پای "عبدالعلی" که به میان آمد، "وزیری" این کار را بر عهده او گذاشت.
"خالقی" بر این باور بود که هیچ صدایی، حتی صدای خود استاد، نمی توانست به خوبی صدای "عبدالعلی" با اجرای آثار نوآورانه سازگاری نشان دهد. شنوندگانی که صدای او را می پسندیدند، بهتر می توانستند با آهنگ های نوآورانه ی "وزیری" کنار بیایند. در میان این آهنگ ها، تعدادی، با اجرای "عبدالعلی" با استقبال بسیار روبه رو شد. از جمله «خریدار تو» بر روی شعری از سعدی، «گوشه نشین» و «نیمه شب» بر روی غزلیاتی از حافظ و «غمگین» در پیوند با شعری از رودکی.
با برکناری "کلنل وزیری" از ریاستِ هنرستان موسیقی، "عبدالعلی وزیری" از نظر هنری آواره شد. شش سالی از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ کارهایی غیر از موسیقی انجام داد. دوسالی در بانک سپه، دوسالی دیگر در بانک ملی و دو سه سالی را نیز در بنگاه راه آهن دولتی، مشغول به کار شد و سرانجام در سال ۱۳۲۰ با بازگشت وزیری به هنرستان، "عبدالعلی" نیز به پایگاه مألوف خود بازگشت ولی این دوره نیز چندان به درازا نپایید. نکته ی دیگر در زندگی هنری "عبدالعلی وزیری" همکاری او از سال ۱۳۲۲ با رادیو ایران است تا آغاز برنامه گلها، آنگونه که آرشیوِ برنامه نشان می دهد او نخستین خواننده مردی است که در اولین برنامه گلها در نوروز سال ۱۳۳۵ آواز خوانده است.
"عبدالعلی وزیری"، کاشف چند صدای برجسته نیز بوده است: نخستین صدا از آنِ "غلامحسین بنان" بود که با او دوستی داشت و با حسنِ خدادادش آشنا بود. او "بنان" را به "خالقی" و از طریق او به "کلنل علینقی خانِ وزیری" معرفی کرد و بنان نیز، کارِ آوازخوانی رسمی خود را در انجمن موسیقی ملی آغاز نمود. با انتقالِ "بنان" از اداره کل غله و نان به اداره رادیو، "وزیری" مفسر توانای تازه نفسی برای آثار خود در اختیار داشت. دومین صدایی که از سوی "عبدالعلی وزیری" به رادیو معرفی شد از آنِ بانو "دلکش" بود.
شادروان "خالقی" پرورش صدای او را به "عبدالعلی وزیری" سپرد و "دلکش" نیز رموز آوازخوانی را از او آموخت. زنده یاد "روح الله خالقی" درباره "عبدالعلی وزیری" افسوس می خورد که قدر صدای خود را ندانسته و آنگونه که باید از آن مراقبت نکرده است. اشاره "خالقی" ظاهراً به اعتیادی است که خواننده ی پرقریحه را از پیشرفتِ بیشتر، باز می داشته است. وی سرانجام در چهارم خرداد ماه ۱۳۶۲، در تهران چشم از جهان فرو پوشید.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity