🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۵ خرداد سالروز درگذشت #علی_اکبر_سیاسی
( زاده سال ۱۲۷۴ تهران – درگذشته ۵ خرداد ۱۳۶۹ تهران ) روانشناس، مؤلف، سیاستمدار، موسس و رئیس پیشین دانشگاه تهران
علیاکبر سیاسی از دانشجویانی بود که به هزینه دولت به اروپا اعزام شدند. او در گروهی از ۲۳ نفر دانشجو به سرپرستی مسیو ریشارخان به پاریس رفت و پس از مدتی در دانشگاه روآن به تحصیل پرداخت ولی به خاطر درگیری جنگ جهانی اول ناچار به بازگشت به ایران شد و در دارالفنون و مدرسه علوم سیاسی به تدریس پرداخت. در همین دوره انجمن ایران جوان را تأسیس کرد. در ۱۳۰۶ دوباره به فرانسه رفت و در دانشگاه سوربن به ادامه تحصیل در رشته روانشناسی پرداخت و در سال ۱۳۰۹ درجه دکتری گرفت و به خاطر رسالهای که با نام "ایران در تماس با مغربزمین" نوشته بود جایزهای از آکادمی فرانسه دریافت کرد. سپس در سال ۱۳۱۰ به ایران بازگشت و به ریاست اداره تعلیمات عالیه در وزارت فرهنگ منصوب شد.
وی در تدوین قانون تأسیس دانشگاه تهران شرکت کرد. به ابتکار او دانشسرای مقدماتی و دانشسرای عالی برای تربیت معلم در ایران تأسیس شد. پس از تأسیس دانشگاه تهران از اداره تعلیمات عالیه استعفا داد و به تدریس در دانشکده ادبیات پرداخت.
در سال ۱۳۲۱ در کابینه احمد قوام وزیر فرهنگ شد. تا این زمان دانشگاه تهران زیر نظر وزارت فرهنگ بود اما دکتر سیاسی با پیگیری و تلاش، دانشگاه تهران را مستقل کرد و در ۱۵ بهمن ۱۳۲۱ استقلال دانشگاه را در مراسمی که با حضور محمدرضاشاه و ملکه فوزیه برای سالگرد تأسیس دانشگاه برپا شده بود اعلام کرد. بر اساس طرح استقلال دانشگاه، انتخاب رئیس آن به عهده شورا بود که نخستین شورای دانشگاه با اکثریت آرا دکتر سیاسی را به ریاست دانشگاه تهران برگزید که وی از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۳۳ در آن سمت خدمت کرد.
او در کابینهٔ علی سهیلی دوباره وزیر فرهنگ شد. در کابینهٔ محمد ساعد وزیر امور خارجه بود. در کابینهٔ مرتضیقلی بیات سمت وزیر مشاور داشت. با هیئت نمایندگی ایران به سان فرانسیسکو رفت و در تدوین و تصویب منشور سازمان ملل متحد و نیز در پایهگذاری یونسکو شرکت داشت. دکتر سیاسی پس از تیراندازی به شاه در دانشگاه تهران در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۷ در برابر درخواست اخراج استادانی که به حزب توده وابسته بودند ایستادگی کرد. در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ که سه دانشجو در تظاهرات ورود نیکسون به تهران با تیراندازی سربازان کشته شدند، وی در ملاقات با شاه به اعتراض پرداخت.
بعدها مجلس شورای ملی قانونی را تصویب کرد که طبق آن برای انتخاب رئیس دانشگاه تهران، شورای دانشگاه، سه نفر را پیشنهاد میکند و وزارت فرهنگ یکی را برمیگزیند. پس از آن تصویب، در جلسه شورای دانشگاه سه نفر معرفی شدند و دکتر منوچهر اقبال به جای دکتر سیاسی به ریاست دانشگاه تهران برگزیده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۵ خرداد سالروز درگذشت #علی_اکبر_سیاسی
( زاده سال ۱۲۷۴ تهران – درگذشته ۵ خرداد ۱۳۶۹ تهران ) روانشناس، مؤلف، سیاستمدار، موسس و رئیس پیشین دانشگاه تهران
علیاکبر سیاسی از دانشجویانی بود که به هزینه دولت به اروپا اعزام شدند. او در گروهی از ۲۳ نفر دانشجو به سرپرستی مسیو ریشارخان به پاریس رفت و پس از مدتی در دانشگاه روآن به تحصیل پرداخت ولی به خاطر درگیری جنگ جهانی اول ناچار به بازگشت به ایران شد و در دارالفنون و مدرسه علوم سیاسی به تدریس پرداخت. در همین دوره انجمن ایران جوان را تأسیس کرد. در ۱۳۰۶ دوباره به فرانسه رفت و در دانشگاه سوربن به ادامه تحصیل در رشته روانشناسی پرداخت و در سال ۱۳۰۹ درجه دکتری گرفت و به خاطر رسالهای که با نام "ایران در تماس با مغربزمین" نوشته بود جایزهای از آکادمی فرانسه دریافت کرد. سپس در سال ۱۳۱۰ به ایران بازگشت و به ریاست اداره تعلیمات عالیه در وزارت فرهنگ منصوب شد.
وی در تدوین قانون تأسیس دانشگاه تهران شرکت کرد. به ابتکار او دانشسرای مقدماتی و دانشسرای عالی برای تربیت معلم در ایران تأسیس شد. پس از تأسیس دانشگاه تهران از اداره تعلیمات عالیه استعفا داد و به تدریس در دانشکده ادبیات پرداخت.
در سال ۱۳۲۱ در کابینه احمد قوام وزیر فرهنگ شد. تا این زمان دانشگاه تهران زیر نظر وزارت فرهنگ بود اما دکتر سیاسی با پیگیری و تلاش، دانشگاه تهران را مستقل کرد و در ۱۵ بهمن ۱۳۲۱ استقلال دانشگاه را در مراسمی که با حضور محمدرضاشاه و ملکه فوزیه برای سالگرد تأسیس دانشگاه برپا شده بود اعلام کرد. بر اساس طرح استقلال دانشگاه، انتخاب رئیس آن به عهده شورا بود که نخستین شورای دانشگاه با اکثریت آرا دکتر سیاسی را به ریاست دانشگاه تهران برگزید که وی از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۳۳ در آن سمت خدمت کرد.
او در کابینهٔ علی سهیلی دوباره وزیر فرهنگ شد. در کابینهٔ محمد ساعد وزیر امور خارجه بود. در کابینهٔ مرتضیقلی بیات سمت وزیر مشاور داشت. با هیئت نمایندگی ایران به سان فرانسیسکو رفت و در تدوین و تصویب منشور سازمان ملل متحد و نیز در پایهگذاری یونسکو شرکت داشت. دکتر سیاسی پس از تیراندازی به شاه در دانشگاه تهران در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۷ در برابر درخواست اخراج استادانی که به حزب توده وابسته بودند ایستادگی کرد. در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ که سه دانشجو در تظاهرات ورود نیکسون به تهران با تیراندازی سربازان کشته شدند، وی در ملاقات با شاه به اعتراض پرداخت.
بعدها مجلس شورای ملی قانونی را تصویب کرد که طبق آن برای انتخاب رئیس دانشگاه تهران، شورای دانشگاه، سه نفر را پیشنهاد میکند و وزارت فرهنگ یکی را برمیگزیند. پس از آن تصویب، در جلسه شورای دانشگاه سه نفر معرفی شدند و دکتر منوچهر اقبال به جای دکتر سیاسی به ریاست دانشگاه تهران برگزیده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity