🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#بخوانیم
در این تصویر نزار قبانی و همسرش «بلقيس الراوی» دیده می شوند. نوشتن این مطلب نه به خاطر انفجارهای «بیروت» ، که به سبب بازنشرهای شعرهای قبانی برای همسرش بلقیس در این مناسبت است.
اول بار که مجذوب شعر عرب شدم زمانی بود که قبل از بیست سالگی شبی در خانه جهانبخش آموس به کتاب قطور «شعر جهان عرب» برخوردم و یک روز تمام را صرف خواندن شعرهایش کردم. یک فصل از کتاب متعلق به نزار قبانی بود و طبیعی است که مرگ بلقيس فصل همیشه حاضر شعرهای شاعر است. در آنجا بود که اول بار درباره مرگ بلقیس خواندم.
بلقيس الراوی منشی خصوصی سفیر عراق در بیروت بود و در بمب گذاری ۱۹۸۱ سفارت عراق در بیروت کشته شد. از آنجا که من تخصص سیاسی_نظامی ندارم اطلاعات ذکر شده را از منابع نزدیک به خود سپاه پاسداران باز نشر می کنم؛ آنهم زمانی که با افتخار از ساعات پایانی عملیات و حالات روحی «ابومريم» مجری عملیات می نویسند.
ابومريم بیست ساله و عراقی، عضوی از «ارتش آزادی بخش عراق» بود که توسط سپاه پاسدارن حمایت می شد و تحت حمایت آن ها با حکومت عراق می جنگیدند.
ابومريم که یک دست، یک پا و یک چشم خود را در جنگ ایران و عراق از دست داده بود، داوطلب اجرای این عملیات شد و سرانجام هم آن را با دویست و پنجاه کیلو مواد منفجره به انجام رساند. با این حال اغلب سرویس های اطلاعاتی در تمام این سالها طراح این عملیات تروریستی و همچنین بمب گذاری دو سال بعد بیروت را به همرزم سردار سلیمانی یعنی ابومهدی المهندس نسبت میدهند.
در نهایت در مورد این انفجار آنچه تاریخ ثبت کرد، تحت الشعاع مرگ بلقيس الراوی است. همه جا نوشته میشود «انفجار دسامبر» که در آن همسر قبانی کشته شد٬ ولی کسی نمی نویسد انفجاری که در آن ایران انتقام آیت الله صدر را از عراق گرفت.
ایران با این عملیات سنگ بنای عملیات های «انتحاری_استشهادی» شیعی را بنا گذاشت، مسیری که چهل سال است در خاورمیانه انجام می شود و نتیجه ای جز خونریزی نداشته است، اما در آن سوی خط آنچه که به جا مانده، «زیباترین شعرهای عاشقانه جهان عرب» است؛ شعرهایی که نزار قبانی برای بلقیس تکه تکه شده اش سروده است؛ این همان شکست «نفرت و تعصب» است و تلخکامی از آن شاعر است.
قبانی زمانی که در یکی از شعرهایش، به خاطر عشق به لبنان و فلسطین، در مدح آیت الله خمینی نوشت:
"و این خمینی است که شمشیر خدا را بالا برده است"
هرگز فکر نمی کرد که این شمشیر بر سر عزیزترین کس خودش پایین بیاید!
این شکست مدح است. کار ما ستودن جهانگیران و جریان سازان نیست، کار شاعر ستودن قدرتمداران نیست.
✒️#علی_حسینی؛ شاعر و نویسنده
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
📚🤔
🔴#بخوانیم
در این تصویر نزار قبانی و همسرش «بلقيس الراوی» دیده می شوند. نوشتن این مطلب نه به خاطر انفجارهای «بیروت» ، که به سبب بازنشرهای شعرهای قبانی برای همسرش بلقیس در این مناسبت است.
اول بار که مجذوب شعر عرب شدم زمانی بود که قبل از بیست سالگی شبی در خانه جهانبخش آموس به کتاب قطور «شعر جهان عرب» برخوردم و یک روز تمام را صرف خواندن شعرهایش کردم. یک فصل از کتاب متعلق به نزار قبانی بود و طبیعی است که مرگ بلقيس فصل همیشه حاضر شعرهای شاعر است. در آنجا بود که اول بار درباره مرگ بلقیس خواندم.
بلقيس الراوی منشی خصوصی سفیر عراق در بیروت بود و در بمب گذاری ۱۹۸۱ سفارت عراق در بیروت کشته شد. از آنجا که من تخصص سیاسی_نظامی ندارم اطلاعات ذکر شده را از منابع نزدیک به خود سپاه پاسداران باز نشر می کنم؛ آنهم زمانی که با افتخار از ساعات پایانی عملیات و حالات روحی «ابومريم» مجری عملیات می نویسند.
ابومريم بیست ساله و عراقی، عضوی از «ارتش آزادی بخش عراق» بود که توسط سپاه پاسدارن حمایت می شد و تحت حمایت آن ها با حکومت عراق می جنگیدند.
ابومريم که یک دست، یک پا و یک چشم خود را در جنگ ایران و عراق از دست داده بود، داوطلب اجرای این عملیات شد و سرانجام هم آن را با دویست و پنجاه کیلو مواد منفجره به انجام رساند. با این حال اغلب سرویس های اطلاعاتی در تمام این سالها طراح این عملیات تروریستی و همچنین بمب گذاری دو سال بعد بیروت را به همرزم سردار سلیمانی یعنی ابومهدی المهندس نسبت میدهند.
در نهایت در مورد این انفجار آنچه تاریخ ثبت کرد، تحت الشعاع مرگ بلقيس الراوی است. همه جا نوشته میشود «انفجار دسامبر» که در آن همسر قبانی کشته شد٬ ولی کسی نمی نویسد انفجاری که در آن ایران انتقام آیت الله صدر را از عراق گرفت.
ایران با این عملیات سنگ بنای عملیات های «انتحاری_استشهادی» شیعی را بنا گذاشت، مسیری که چهل سال است در خاورمیانه انجام می شود و نتیجه ای جز خونریزی نداشته است، اما در آن سوی خط آنچه که به جا مانده، «زیباترین شعرهای عاشقانه جهان عرب» است؛ شعرهایی که نزار قبانی برای بلقیس تکه تکه شده اش سروده است؛ این همان شکست «نفرت و تعصب» است و تلخکامی از آن شاعر است.
قبانی زمانی که در یکی از شعرهایش، به خاطر عشق به لبنان و فلسطین، در مدح آیت الله خمینی نوشت:
"و این خمینی است که شمشیر خدا را بالا برده است"
هرگز فکر نمی کرد که این شمشیر بر سر عزیزترین کس خودش پایین بیاید!
این شکست مدح است. کار ما ستودن جهانگیران و جریان سازان نیست، کار شاعر ستودن قدرتمداران نیست.
✒️#علی_حسینی؛ شاعر و نویسنده
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity