🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۶ تیر سالروز درگذشت #مجتبی_میرزاده
( زاده سال ۱۳۲۴ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ تیر ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز کلاسیک، سنتی و پاپ و نوازنده ویلون ، کمانچه و سه تار
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
۲۶ تیر سالروز درگذشت #مجتبی_میرزاده
( زاده سال ۱۳۲۴ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ تیر ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز کلاسیک، سنتی و پاپ و نوازنده ویلون ، کمانچه و سه تار
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۶ تیر سالروز درگذشت #مجتبی_میرزاده
( زاده سال ۱۳۲۴ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ تیر ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز کلاسیک، سنتی و پاپ و نوازنده ویلون ، کمانچه و سه تار
مجتبی میرزاده به سبب شغل پدرش که کارمند دولت بود، به مدت چند سال به ایلام رفتند و زمانی که ۱۴ سال داشت به کرمانشاه بازگشتند و پدرش به اصرار یکی از آشنایان که علاقهٔ مجتبی را به ویلون دیده بود برای او یک ویلون خرید. او پیش از آن مدتی با سنتور برادر بزرگتر تمرین موسیقی کرده بود. پس از خریدن ویلون، چون معلمی برای یادگیری نیافت، خود با استفاده از آهنگهای آن زمان رادیو شروع به تمرین ویلون کرد.
سه سال بعد در مسابقات اردوی رامسر شرکت جست و رتبه اول را در رشته نوازندگی ویلون کسب کرد (مقام دوم را محمد یاحقی فرزند حسین یاحقی کسب کرد). سه سال بعدی نیز به ترتیب رتبهٔ دوم سنتور، نقاشی و آبرنگ و تار را در اردوهای رامسر احراز داشت.
در سال ۱۳۳۹ همکاری خود را با رادیو کرمانشاه آغاز کرد و در این مدت آثاری ماندگار در موسیقی کردی با همکاری و سرپرستی وی خلق شد.
در سال ۱۳۴۶ به تهران آمد و در سال ۱۳۴۷ همکاری خود را با ارکسترهای باربد، نکیسا و فارابی به عنوان نوازنده ویلون آغاز کرد.
ساز تخصصی او، ویلون و کمانچه بود و با سه تار و سنتور آشنایی کامل داشت.
مجتبی میرزاده را اعجوبه ویلوننوازی میدانند. او در برنامه کافشو سیزده بدر سال ۱۳۵۶ با تکنیک بالای نوازندگی، باله دریاچه قو، اثر چایکوفسکی را تبدیل به یک رنگ شش و هشت کرد.
در کارنامه او، تعداد زیادی آثار موسیقی سنتی، فولکلور و پاپ همراه با بیش از ۴۰ موسیقی فیلم به چشم میخورد. وی در ۶۰ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۶ تیر سالروز درگذشت #مجتبی_میرزاده
( زاده سال ۱۳۲۴ کرمانشاه -- درگذشته ۲۶ تیر ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز کلاسیک، سنتی و پاپ و نوازنده ویلون ، کمانچه و سه تار
مجتبی میرزاده به سبب شغل پدرش که کارمند دولت بود، به مدت چند سال به ایلام رفتند و زمانی که ۱۴ سال داشت به کرمانشاه بازگشتند و پدرش به اصرار یکی از آشنایان که علاقهٔ مجتبی را به ویلون دیده بود برای او یک ویلون خرید. او پیش از آن مدتی با سنتور برادر بزرگتر تمرین موسیقی کرده بود. پس از خریدن ویلون، چون معلمی برای یادگیری نیافت، خود با استفاده از آهنگهای آن زمان رادیو شروع به تمرین ویلون کرد.
سه سال بعد در مسابقات اردوی رامسر شرکت جست و رتبه اول را در رشته نوازندگی ویلون کسب کرد (مقام دوم را محمد یاحقی فرزند حسین یاحقی کسب کرد). سه سال بعدی نیز به ترتیب رتبهٔ دوم سنتور، نقاشی و آبرنگ و تار را در اردوهای رامسر احراز داشت.
در سال ۱۳۳۹ همکاری خود را با رادیو کرمانشاه آغاز کرد و در این مدت آثاری ماندگار در موسیقی کردی با همکاری و سرپرستی وی خلق شد.
در سال ۱۳۴۶ به تهران آمد و در سال ۱۳۴۷ همکاری خود را با ارکسترهای باربد، نکیسا و فارابی به عنوان نوازنده ویلون آغاز کرد.
ساز تخصصی او، ویلون و کمانچه بود و با سه تار و سنتور آشنایی کامل داشت.
مجتبی میرزاده را اعجوبه ویلوننوازی میدانند. او در برنامه کافشو سیزده بدر سال ۱۳۵۶ با تکنیک بالای نوازندگی، باله دریاچه قو، اثر چایکوفسکی را تبدیل به یک رنگ شش و هشت کرد.
در کارنامه او، تعداد زیادی آثار موسیقی سنتی، فولکلور و پاپ همراه با بیش از ۴۰ موسیقی فیلم به چشم میخورد. وی در ۶۰ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی🎼
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است...
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی🎼
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است...
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است...
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#مجتبی_میرزاده
استانهای كردستان و کرمانشاه، نه تنها بخش مهمى از موسيقى ِمقامىِ ایران را از آنِ خود كرده، بلكه در موسيقى دستگاهى و رديفى نيز، سهم موثرى داشته است. تعداد زیادی از مهمترين موسيقي دانان_ از آهنگسازان گرفته تا نوازندگان و خوانندگان_ از اين بخش، برخاسته اند. از خانواده" كامكارها" گرفته تا خواننده اى چون استاد "شهرام ناظرى" و... تا استاد "بهروز غريب پور" كه با همتی والا، اُپراى ملی را تشکیل داده است. زنده یاد "مجتبى ميرزاده" نيز يكى از اين نامهاست كه تاثيرات مهمى در شيرين نوازى ويولن داشته و از آن گذشته، خود ملودیهای بسيارى را در موسيقى مقامى اين خطه ساخته است.
او شيوه اى نوين در نوازندگى و آهنگسازى از خود نشان داده است. زندگی "میرزاده" نمونه ی كاملِ سرگذشتِ فردی است كه، تقریباً از پایینترین سطوح جامعه آغاز كرده و در موسیقی به درجات بالای استعداد رسیده است. او در شهرِ كرمانشاه در خانواده اى كه پدرش كارمندِ دولت بود، به دنيا آمد. وی در محيطى قدم به عرصه ی وجود نهاد كه براى رشد و پرورش استعدادهاى درونى او، كمترين حد از شرايطِ مطلوب هم در اختيارِ وی، قرار نداشت. با اين حال از همان اوانِ كودكى (۱۴ سالگى) به مددِ همين استعدادهاى درونى و تلاش خستگى ناپذير خود، به فراگيرى موسيقى پرداخت و در اين راه از هيچ كوششى فروگذار نكرد.
شادروان "مجتبى ميرزاده" را بايد به عنوان نمونه ی تمام و كمالِ يك هنرمندِ خودساخته و استاد نديده دانست، چرا كه در تمامِ طولِ دوره يادگيرى خويش، نزد هيچ استادى به شاگردى ننشست و دانش و مهارت گسترده اى را كه بعدها در شاخه هاى مختلفِ موسيقى به دست آورد، (از ساده ترين درسهاى نوازندگى و نت خوانى تا پيچيده ترين تكنيكهاى آهنگسازى و اركستراسيون را در برمى گرفت) تنها مديون ذوقِ سرشار و تلاش عاشقانه ی خويش بوده است.
او موسيقي دانى بود كه برخلاف بسيارى از همكاران و هم نسلانش كه با نگاهى متعصب، تنها گونه خاصى از موسيقى را درخورِ اعتنا مى دانستند، دايره فعاليتهاى خود را هرگز با جانبدارى از يك نوع موسيقى محدود نمى كرد. وى در سالهاى دهه ۵۰ خورشیدی در بسيارى از موارد به عنوان نوازنده و تنظيم كننده در كنار موسيقي دانهاى پاپ قرار گرفت. در نوازندگى هم اگرچه به دليل فروتنى و گوشه گيرى ذاتى كه داشت، هرگز ادعايى نكرد، اما به راستى صاحب سبكى شخصى و منحصر به فرد بود كه آميخته اى از شيرينى و ملاحت را با تكنيكى قوى و استخوان دار به گوش جان شنونده مى رساند.
نرمى آرشه و قدرت فو ق العاده اى كه در نواختنِ «تكيه ها» و «تريلهایی» با حداكثر سرعت از خود به نمايش مى گذاشت، تنها از سوى افرادى كه از نزديك با نوازندگى ويولن_ اين ساز سركش و چموش آشنايى دارند_، قابل درك است.
با نگاهى منصفانه، به زندگى استاد "ميرزاده"، نمی توان از تاثير "حسن زيرك" گذشت كه در راديو كرمانشاه آوازهاى كردى اجرا می كرد و نوازنده ی جوان را كه تا پيش از آن، آشنايى چندانى با موسيقى سرزمينش نداشته است، با اين نواى اسرارآميز آشنا كرد و زندگى او را دگرگون نمود. "ميرزاده" از "زيرك" ترانه ها، آوازها و مقامها را آموخت و بعدها خود ترانه هاى ماندگارى خلق كرد، كه بسيارى از آنها، تبدیل به بخشى از فرهنگ اين سرزمين شده اند.
"مجتبى ميرزاده" نوازندگى خود را همواره متاثر از نوازندگى استاد" پرويز ياحقى" مى دانست و هميشه با احترام و فروتنى از ايشان ياد مى كرد، اما شخصيت مستقلِ ويولنِ "ميرزاده" كاملاً مشهود و داراى ويژگى هاى مختص خود است...
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity