🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نی_انبان
#نی_انبان یکی از قدیمیترین #سازهایی است که در کشورهای زیادی آن را به عنوان ساز اصیل میشناسند ولی شکل ظاهری آن مقداری با هم تفاوت دارد. در زمانهای قدیم مردمی که از جایی به جای دیگر میرفتند، این ساز را نیز با خود جابهجا میکردند وبا تغییر دادن شکل ظاهری آن، آن ساز را در منطقهٔ جدید مورد استفاده قرار میدادند و پس از مدتی جز سازهای سنتی آن منطقه درمیآمد. با اینکه این ساز در کشورهای مختلف از نظرشکل و صدا تفاوتهایی دارد، ولی نمیتوان گفت که مشابه یکدیگر نیستند.
این ساز کمی بزرگتر از #دوزله معمولی (و گاه با هفت سوراخ) که انتهای قمیش دار آن به کیسهای به نام #انبان الصاق و دقیقاً #هواگیری شدهاست که از این نقطه الصاق هوا خارج و داخل نشود، در نزدیکی محل الصاق #دوزله لوله دیگری به طول نامعین خارج شده (محل خروج این لوله نیز به دقت هواگیری شده) که نوازنده آن را به دهان میگذارد و از این طریق کیسه را پر باد میکند و در نتیجه فشاربازو آرنج بر روی کیسه که هنگام نواختن آن را زیر بغل گرفتهاست؛ هوا را به داخل لوله دوزله میفرستند و با انگشتان خود سوراخها را باز و بسته میکند.
✅ تاریخچه
گفته شدهاست که #بابِلیها در سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد #نی_انبان داشتهاند.
در واژه نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد دوم به قلم آقای #مهدی_ستایشگر چنین آمدهاست: نویسندگان یونانی اختراع انواع #نای را به مردم آسیا نسبت دادهاند، زیرا آثار باقی مانده از نخستین آثار کهن (در خرابههای آشور) بازگو کنندهٔ اختراع #نای، #دونای و #چندنای است که به روایت متون یونانی این سازها ابتدا از آسیا به اروپا رفته و کمکم بهصورت #فلوت و اقسام آن درآمدهاست. بدیهی است با این استدلال، یونانیها آشنایی با نی و طریقهٔ نواختن آن را از مردم خاورمیانه آموختهاند.
✅ ریشهٔ ساسانی
برخی پژوهشگران بر روی نقش برجستههای #طاق_بستان تصاویری از نواختن #نیانبان توسط یک نفر دیدهاند، این تصاویر قدمت این ساز را به دورهٔ #ساسانیان برمیگرداند. این ساز که در گسترهٔ خاکی خلیجفارس و عمدتاً ایران قرار گرفتهاست، احتمال انتقال آن از ایران به کشورهای دیگر بسیار زیاد است، حتی به گفته برخی کارشناسان، این ساز نخست در ایران ساخته و مورد استفاده بوده و در طول سالها به کشورهایی مانند #اسکاتلند منتقل شدهاست. این ساز سنتی در همهٔ استانهای جنوبی کشور مانند #هرمزگان، #خوزستان، #بوشهر بخشی از استان #فارس و #جزایرخلیج_فارس نواخته میشود.
✅ ثبت ملی و جهانی
📚🤔
🔴#نی_انبان
#نی_انبان یکی از قدیمیترین #سازهایی است که در کشورهای زیادی آن را به عنوان ساز اصیل میشناسند ولی شکل ظاهری آن مقداری با هم تفاوت دارد. در زمانهای قدیم مردمی که از جایی به جای دیگر میرفتند، این ساز را نیز با خود جابهجا میکردند وبا تغییر دادن شکل ظاهری آن، آن ساز را در منطقهٔ جدید مورد استفاده قرار میدادند و پس از مدتی جز سازهای سنتی آن منطقه درمیآمد. با اینکه این ساز در کشورهای مختلف از نظرشکل و صدا تفاوتهایی دارد، ولی نمیتوان گفت که مشابه یکدیگر نیستند.
این ساز کمی بزرگتر از #دوزله معمولی (و گاه با هفت سوراخ) که انتهای قمیش دار آن به کیسهای به نام #انبان الصاق و دقیقاً #هواگیری شدهاست که از این نقطه الصاق هوا خارج و داخل نشود، در نزدیکی محل الصاق #دوزله لوله دیگری به طول نامعین خارج شده (محل خروج این لوله نیز به دقت هواگیری شده) که نوازنده آن را به دهان میگذارد و از این طریق کیسه را پر باد میکند و در نتیجه فشاربازو آرنج بر روی کیسه که هنگام نواختن آن را زیر بغل گرفتهاست؛ هوا را به داخل لوله دوزله میفرستند و با انگشتان خود سوراخها را باز و بسته میکند.
✅ تاریخچه
گفته شدهاست که #بابِلیها در سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد #نی_انبان داشتهاند.
در واژه نامهٔ موسیقی ایران زمین جلد دوم به قلم آقای #مهدی_ستایشگر چنین آمدهاست: نویسندگان یونانی اختراع انواع #نای را به مردم آسیا نسبت دادهاند، زیرا آثار باقی مانده از نخستین آثار کهن (در خرابههای آشور) بازگو کنندهٔ اختراع #نای، #دونای و #چندنای است که به روایت متون یونانی این سازها ابتدا از آسیا به اروپا رفته و کمکم بهصورت #فلوت و اقسام آن درآمدهاست. بدیهی است با این استدلال، یونانیها آشنایی با نی و طریقهٔ نواختن آن را از مردم خاورمیانه آموختهاند.
✅ ریشهٔ ساسانی
برخی پژوهشگران بر روی نقش برجستههای #طاق_بستان تصاویری از نواختن #نیانبان توسط یک نفر دیدهاند، این تصاویر قدمت این ساز را به دورهٔ #ساسانیان برمیگرداند. این ساز که در گسترهٔ خاکی خلیجفارس و عمدتاً ایران قرار گرفتهاست، احتمال انتقال آن از ایران به کشورهای دیگر بسیار زیاد است، حتی به گفته برخی کارشناسان، این ساز نخست در ایران ساخته و مورد استفاده بوده و در طول سالها به کشورهایی مانند #اسکاتلند منتقل شدهاست. این ساز سنتی در همهٔ استانهای جنوبی کشور مانند #هرمزگان، #خوزستان، #بوشهر بخشی از استان #فارس و #جزایرخلیج_فارس نواخته میشود.
✅ ثبت ملی و جهانی
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۲ تیر زادروز #مهدی_ستایشگر
( زاده ۱۲ تیر ۱۳۲۷ تهران) موسیقیشناس
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
۱۲ تیر زادروز #مهدی_ستایشگر
( زاده ۱۲ تیر ۱۳۲۷ تهران) موسیقیشناس
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۲ تیر زادروز #مهدی_ستایشگر
( زاده ۱۲ تیر ۱۳۲۷ تهران) موسیقیشناس
مهدی ستایشگر در کودکی و نوجوانی، زیرنظر پدر "حبیباله ستایشگر" و تاج کاظمینی با موسیقی آوازی آشنا شد. همزمان با تحصیل در دانشگاه تهران، ساز سنتور را نزد محمد حیدری آغاز و در ادامه از مکتب فرامرز پایور و کلاس آواز «محمود کریمی» بهرهمند شد.
او با گروههای مختلف موسیقی همکاری داشته و به تدریس ساز سنتور و پیوند شعر و موسیقی و پژوهش در زمینهٔ ادبیات و موسیقی مشغول و ماحصل آن کتاب واژهنامه موسیقی در سهجلد است. مهدی ستایشگر سردبیر ماهنامهٔ هنر موسیقی نیز هست.
تحصیلات :
۱۳۴۰: آغاز تحصیل ردیف موسیقی ایران نزد «نورعلی برومند»
(۱۳۴۶–۱۳۴۵): اخذ دیپلم ادبی از دبیرستان علمیهٔ تهران
۱۳۴۷: ورود به دانشگاه تهران در نخستین دوره شبانه در رشتهٔ «علوم اجتماعی»
۱۳۴۷: آغاز دوران هنرجویی در هنرستان ملی موسیقی با ساز تخصصی «سنتور»
۱۳۵۱: ورود به دانشگاه علامه طباطبایی در رشته ادبیات فارسی
۱۳۵۵: تداوم سنتورنوازی در مکتب صبا نزد استاد «فرامرز پایور»
اجرای موسیقی:
۱۳۴۲: اجرای آواز در گروه موسیقی دبیرستان هدف ۳ تهران با همکاری «نادر مجد»
۱۳۴۹: سرپرستی گروه موسیقی دانشگاه تهران در مسابقات هنری بابلسر و برگزیده شدن دانشگاه تهران به خوانندگی دکتر «سوسن مطلوبی» (ملقب به سروش ایزدی)
(۱۳۶۸–۱۳۶۷): نوازندگی سنتور در اجرای ۱۰ کنسرت در کشورهای اروپایی در گروه سازهای ملی به سرپرستی «حسین علیزاده» و به خوانندگی «شهرام ناظری»
(۱۳۶۸–۱۳۶۷): نوازندگی سنتور در آلبومهای موسیقی «یاد یار مهربان» اثر «فرهاد فخرالدینی» و «صبحگاهی» اثر «حسین علیزاده»
۱۳۷۷: آهنگسازی و شعر در آلبوم موسیقی «حال دل» با صدای «بهرام سارنگ» منتشرشده توسط مؤسسهٔ سروش.
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۲ تیر زادروز #مهدی_ستایشگر
( زاده ۱۲ تیر ۱۳۲۷ تهران) موسیقیشناس
مهدی ستایشگر در کودکی و نوجوانی، زیرنظر پدر "حبیباله ستایشگر" و تاج کاظمینی با موسیقی آوازی آشنا شد. همزمان با تحصیل در دانشگاه تهران، ساز سنتور را نزد محمد حیدری آغاز و در ادامه از مکتب فرامرز پایور و کلاس آواز «محمود کریمی» بهرهمند شد.
او با گروههای مختلف موسیقی همکاری داشته و به تدریس ساز سنتور و پیوند شعر و موسیقی و پژوهش در زمینهٔ ادبیات و موسیقی مشغول و ماحصل آن کتاب واژهنامه موسیقی در سهجلد است. مهدی ستایشگر سردبیر ماهنامهٔ هنر موسیقی نیز هست.
تحصیلات :
۱۳۴۰: آغاز تحصیل ردیف موسیقی ایران نزد «نورعلی برومند»
(۱۳۴۶–۱۳۴۵): اخذ دیپلم ادبی از دبیرستان علمیهٔ تهران
۱۳۴۷: ورود به دانشگاه تهران در نخستین دوره شبانه در رشتهٔ «علوم اجتماعی»
۱۳۴۷: آغاز دوران هنرجویی در هنرستان ملی موسیقی با ساز تخصصی «سنتور»
۱۳۵۱: ورود به دانشگاه علامه طباطبایی در رشته ادبیات فارسی
۱۳۵۵: تداوم سنتورنوازی در مکتب صبا نزد استاد «فرامرز پایور»
اجرای موسیقی:
۱۳۴۲: اجرای آواز در گروه موسیقی دبیرستان هدف ۳ تهران با همکاری «نادر مجد»
۱۳۴۹: سرپرستی گروه موسیقی دانشگاه تهران در مسابقات هنری بابلسر و برگزیده شدن دانشگاه تهران به خوانندگی دکتر «سوسن مطلوبی» (ملقب به سروش ایزدی)
(۱۳۶۸–۱۳۶۷): نوازندگی سنتور در اجرای ۱۰ کنسرت در کشورهای اروپایی در گروه سازهای ملی به سرپرستی «حسین علیزاده» و به خوانندگی «شهرام ناظری»
(۱۳۶۸–۱۳۶۷): نوازندگی سنتور در آلبومهای موسیقی «یاد یار مهربان» اثر «فرهاد فخرالدینی» و «صبحگاهی» اثر «حسین علیزاده»
۱۳۷۷: آهنگسازی و شعر در آلبوم موسیقی «حال دل» با صدای «بهرام سارنگ» منتشرشده توسط مؤسسهٔ سروش.
#عمرشون_جاودانه
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity