🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نفاشی

#نقاش
#ال_بیرج_هریسون
نقاش آمریکایی

#Painter:
L. Birge Harrison
American painter


🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نفاشی

#نام_اثر
#دوخت_زیر_لامپ
#هنرمند
#مارسل_رایدر
فرانسوی، 1852-1942

#painting


Sewing under the Lamp

Marcel Rieder
French, 1852–1942

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿

🔴#نفاشی

#هنرمند_برنت_هیتون

#نام_اثر

"قدم زدن عاشقانه در پاریس"

#سبک : امپرسیونیسم

Romantic Stroll - Brent Heighton (1954)

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿

🔴#نفاشی 🎨

▪️درباره‌ی پرتره‌های اجتماعی مینا نوری

هرچند چهره‌پردازی بازنمایانه در دوره‌هایی از هنر ایران اسلامی جزء مکروهات بوده و نقاشی سیاسی و اجتماعی هم در دوره‌های مختلف با نوعی محظورات روبرو بوده، اما جالب است که در دهه‌های اخیر ژانر پرتره نه تنها رشد کمی و کیفی داشته بلکه در مواردی فراتر از کارکرد فردی و روانشناسانه خود، بسوی توضیح و تحلیل و فراخوانی تاریخ اجتماعی و سیاسی جامعه در یک زمان مشخص رفته است‌.
به‌طور کلی، پرتره‌های اجتماعی از نظر محتوا درونمایه‌ای اجتماعی و گاه سیاسی دارند و همراه با ایده یا اندیشه‌ای مرکزی، بر تنوع فردیت‌ها در محدوده یک یا چند قشر اجتماعی تمرکز می‌کنند. از نظر شکل، بیشتر این کارها در تعدد و پیوستگی پرتره‌ها، بزرگی چهره آدم‌ها و (گاه ابعاد تابلو)، نگاه روبرو به مخاطب، و خالی بودن زمینه با هم اشتراک دارند. بنابراین، چهره فردی یا گاه جمعیِ انسان بجای هرگونه نقاشی نمادین یا زندگی روزمره یا صحنه‌های تاریخی و اجتماعی، برای بیان مفاهیم و اندیشه‌های متفاوت این هنرمندان کفایت می‌کند.
اما سابقه‌ی پرتره‌های اجتماعی را شاید بتوانیم به‌عقب‌تر ببریم‌. حدود دویست سال پیش صنیع‌الملک نیز عده‌ای از مردم دوران و اطراف خود یعنی درباریان ناصری را چشم در چشم و با دقت و حساسیت به تصویر کشید‌. در این کارها نه فریاد اعتراضی دیده می‌شود و نه قصدی برای افشاگری. تنها مشاهده تیزبینانه است و شکار حقیقتِ نهفته در چهره و روح آدم‌ها. در این پرتره‌های آبرنگی ظریف و کوچک، تمام حقارت و ضعف و دو‌رویی و مکر و تملق و تقلید یک هیئت حاکمه نالایق و عمله‌ی ایشان دیده می‌شود. از این نظر شاید بتوان صنیع‌الملک را بدیل ایرانی نقاشان رنسانسی شناخت که پرتره را آینه‌ای از روح فرد می‌شناختند. از طریق تجمع روح آدم‌هاست که باز‌شناسی روان اجتماعی میسر می‌شود و بسیاری راز‌های تاریخی و هویتی یک جامعه از پرده بیرون می‌افتند. پس شاید بتوان گفت چنین مجموعه‌هایی درست به دلیل امکانات جدید عکاسی و محظورات مختلف سیاسی و گرایش مجدد جهانی به هنربازنمایانه، ژانر هنری خاصی تحت عنوان «پرتره اجتماعی» پدید آورده که در نقاشی ایرانی دهه‌‌های اخیر به اوج خود رسیده است.
در دهه‌های هشتاد و نود به موازات جریان هنری پر قدرتی که به بازنمایی فضا‌های داخلی و خارجی مشغول بود،‌ مجموعه‌های فراموش نشدنی از پرتره‌های اجتماعی معصومه مظفری، احمد مرشدلو، مجتبی طباطبا‌یی، مینا نوری و برخی دیگر از نقاشان جوانتر به نمایش درآمد.