🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی

#معرفی_سبک_نقاشی

نقاشی‌های سبک وانیتاس نوعی موعظه‌ی بصری هستند: تأکید بر قطعیت مرگ، پوچ بودن خوشی‌ها و میرایی زندگیِ زمینی که نتیجه‌ی اخلاقی‌اش پیروی از آموزه‌های مسیحی است تا حیات و سعادت ابدی ممکن گردد. تم مشترک تابلوهای وانیتاس، جمجمه‌، ساعت‌، میوه‌های در حال گندیدن، شمع‌ خاموش، ساز موسیقی و... هستند که شکل سمبلیک فناپذیری و تباهی را می‌یابند. (تصویر نخست) با این حال، پارادوکس در این است که نقاشی وانیتاس در حالی‌که بر نیستی تمرکز دارد، خود از حدود چهارچوب زمانی بیرون می‌زند و جاودانه می‌گردد.

ظاهراً کورنلوس گایتزبرختس به پارادوکس مستتر در نقاشی وانیتاس پی برده بود؛ چراکه در دوران اوج رسم چنین نقاشی‌هایی با ایجاد تغییر محتوایی، این خطابه‌های اخلاقی متورم و تصویری را به نوعی شعر بصری روشنگر تغییر ماهیت داد. سه تابلویی که در ادامه آمده از جمله آثار کورنلوس است که موضوع‌شان مشخصاً با حضور او گره خورده است. در نقاشی‌ها علاوه بر عناصر برآمده از نقاشی وانیتاس، وسایل شخصی‌ کورنلوس، یک خودنگاره‌ی کوچک و اشیائی که مایه‌ی تعلق‌خاطرش هستند نیز قابل مشاهده هستند: پالت رنگ، قلم‌موها، اتودها، تابلوها، نامه‌ها و دست‌نوشته‌ها.

آنچه که می‌بینیم حتی در این دوران نیز رویکردی نوین در پردازش خودنگاره است. کورنلوس به‌جای آنکه چهره‌اش را در مرکز تابلو بکشد و به یک بازنمایی ساده از خود اکتفا کند، بخشی از شخصیت‌اش را (جنبه‌ای واقعی و قابل درک را) به تصویر کشیده است. مجموعه‌ای از مشغولیت‌های قلبی و ذهنی که درآمیخته با فناپذیری او، فردیتش را آشکار کرده است. به این ترتیب، کورنلوس در عین اینکه میرا بودن انسان را تصدیق می‌کند، نشان می‌دهد که چگونه علایق آدمی و دغدغه‌هایش، جاودانگی‌ را به کیفیت حضور او پیوند می‌زند. نوعی نامیرایی خوشایند که به واسطه‌ی عشق به شکوفایی متعادل و معنادار، در درون زندگی فانی میسر می‌شود.

شرح تصاویر:

وانیتاس 1640

هنرمند: #هارمن_استینویک

هنوز زندگی 1663 پوندی
کابینه ای در استودیوی هنرمند 1670-1671
ویولن ، وسایل نقاشی و سلف پرتره 1675
هنرمند: کورنلیوس نوربرتوس گیگزبرشت

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity