🎼
#موسیقی_ایرانی
#هایده_و_مهستی
در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهایِ سنتی، همواره میانِ اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بوده اند و با ترانه های خود، پیوندی میانِ موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچه بازاری برقرار می کردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگانِ سنتی، شدت و ضعف هایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون می کوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بهر صورت پایِ آنها به محافل عمومی و کاباره ها باز می شد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کاباره داران، قید و بندهای سنتی را می گسستند و ترانه هایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه می خواندند.
در نخستین سالهای دهه ی پنجاه، دو خواهر خواننده به نام های "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگ سازانِ برجسته ی موسیقی سنتی آغاز کرده بودند و حتی در برنامه ی گلها می خواندند، به زودی زیرِ تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوه های عامیانه ی کاباره ای روی آوردند و نجات دهنده ی آن دو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلال تر از او داشت. عامیانه های او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.
و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانه خوانی به "هایده"، خواهرش نمی رسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کرده بود. کاشف و نخستین پرورنده ی او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاری ها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا می کند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آورده اند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فرو بستند.https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
#موسیقی_ایرانی
#هایده_و_مهستی
در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهایِ سنتی، همواره میانِ اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بوده اند و با ترانه های خود، پیوندی میانِ موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچه بازاری برقرار می کردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگانِ سنتی، شدت و ضعف هایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون می کوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بهر صورت پایِ آنها به محافل عمومی و کاباره ها باز می شد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کاباره داران، قید و بندهای سنتی را می گسستند و ترانه هایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه می خواندند.
در نخستین سالهای دهه ی پنجاه، دو خواهر خواننده به نام های "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگ سازانِ برجسته ی موسیقی سنتی آغاز کرده بودند و حتی در برنامه ی گلها می خواندند، به زودی زیرِ تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوه های عامیانه ی کاباره ای روی آوردند و نجات دهنده ی آن دو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلال تر از او داشت. عامیانه های او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.
و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانه خوانی به "هایده"، خواهرش نمی رسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کرده بود. کاشف و نخستین پرورنده ی او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاری ها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا می کند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آورده اند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فرو بستند.https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#هایده_و_مهستی
در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهایِ سنتی، همواره میانِ اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بوده اند و با ترانه های خود، پیوندی میانِ موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچه بازاری برقرار می کردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگانِ سنتی، شدت و ضعف هایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون می کوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بهر صورت پایِ آنها به محافل عمومی و کاباره ها باز می شد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کاباره داران، قید و بندهای سنتی را می گسستند و ترانه هایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه می خواندند.
در نخستین سالهای دهه ی پنجاه، دو خواهر خواننده به نام های "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگ سازانِ برجسته ی موسیقی سنتی آغاز کرده بودند و حتی در برنامه ی گلها می خواندند، به زودی زیرِ تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوه های عامیانه ی کاباره ای روی آوردند و نجات دهنده ی آن دو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلال تر از او داشت. عامیانه های او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.
و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانه خوانی به "هایده"، خواهرش نمی رسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کرده بود. کاشف و نخستین پرورنده ی او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاری ها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا می کند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آورده اند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فرو بستند.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#هایده_و_مهستی
در تاریخِ موسیقیِ ایران، برخی از ترانه خوانهایِ سنتی، همواره میانِ اصالت و اختلاط، در رفت و برگشت بوده اند و با ترانه های خود، پیوندی میانِ موسیقیِ سنتی و موسیقی عامیانه، پاپ و کوچه بازاری برقرار می کردند. البته گرایش به عناصرِ عامیانه در خوانندگانِ سنتی، شدت و ضعف هایی هم داشت، که بسیاری از آنها در رادیو و تلویزیون می کوشیدند وابسته به سنت باقی بمانند، اما بهر صورت پایِ آنها به محافل عمومی و کاباره ها باز می شد. برای جلب نظر شنوندگان و تامین رضایت خاطر کاباره داران، قید و بندهای سنتی را می گسستند و ترانه هایی، آغشته به موسیقی و شعر عامیانه می خواندند.
در نخستین سالهای دهه ی پنجاه، دو خواهر خواننده به نام های "مهستی" و "هایده" یکی پس از دیگری به جمع اینگونه خوانندگان پیوستند. گرچه کار را با آهنگ سازانِ برجسته ی موسیقی سنتی آغاز کرده بودند و حتی در برنامه ی گلها می خواندند، به زودی زیرِ تاثیرِ خواستِ انبوه مردم به شیوه های عامیانه ی کاباره ای روی آوردند و نجات دهنده ی آن دو، صدای رسایشان بود که البته در این میان، "هایده" صدای ناب و استثنایی و استعدادی وافر در فراگیری داشت. شاید بتوان گفت صدایی در رسایی، چون "قمرالملوک وزیری" و در شفافیت، زلال تر از او داشت. عامیانه های او نیز به یاری همین صدا و همکاری که با آهنگسازان بزرگ، فاخر از کار در می آمد. استاد "علی تجویدی"، کاشفِ "هایده" بود و "انوشیروان روحانی" و "جهانبخش پازوکی"، آهنگ سازان دیگری بودند که با او همکاری نزدیکی داشتند.
و اما بانو "مهستی" اگرچه در آواز و ترانه خوانی به "هایده"، خواهرش نمی رسید، اما او نیز در قلمرو موسیقی سنتی با گرایش عامیانه، جایی برای خود باز کرده بود. کاشف و نخستین پرورنده ی او، شادروان استاد "پرویز یاحقی" است. پس از وی، بیشترین همکاری ها را با "محمد حیدری" و "جهانبخش پازوکی" داشته است. نقش "هایده" و "مهستی" به ویژه از آن جهت اهمیت پیدا می کند که هر دو پیش از انقلاب ۵۷ به ترتیب در ایران و بیرون از آن شهرتی فراگیر برای خود فراهم آورده اند و هر دو شوربختانه دور از خانه پدری و در غربت، چشم از جهان فرو بستند.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity